- Η ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΣΑΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΒΙΩΜΑ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.

quote:

---

7/8/2005

Προτού φτάσουμε στο να βρούμε τον τρόπο της ένωσης, είναι απαραίτητο να κατανοήσουμε τις λέξεις «προσωπικότητα» και «ουσία». Η βασική διαφορά που έχουν αυτές οι έννοιες είναι πως η προσωπικότητα του ανθρώπου είναι ένα σύνολο διαφορετικών «προσωπικοτήτων», εικόνων, που έχει αυτός για τον εαυτό του, και που προκύπτουν από το καθένα μικρό «εγώ» του, ενώ η ουσία είναι μοναδική και μία. Πως λοιπόν θα ενώσουμε κάτι το οποίο αποτελείται από πολλά σημεία με ένα και μοναδικό ?

Φανταστείτε έναν κύκλο, αν θέλετε ζωγραφίστε τον σε ένα χαρτί, με το κέντρο του. Το κέντρο του είναι η ουσία και οι διάφορες προσωπικότητες είναι το σύνολο των σημείων της περιφέρειάς του. Ο Osho, χρησιμοποιεί συχνά αυτό το παράδειγμα, και αυτό ακριβώς εννοεί όταν λέει πως όλες αυτές οι «εικόνες» που δημιουργεί ο άνθρωπος για τον εαυτό του, βρίσκονται στην περιφέρεια, στην επιφάνεια, - ως σημεία που αποτελούν την περιφέρειά του - ενώ στο κέντρο του βρίσκεται η ουσία. Μία διάμετρος του κύκλου, ενώνει δύο διαφορετικά σημεία του κύκλου περνώντας από το κέντρο του, δύο διαφορετικές εκ διαμέτρου αντίθετες «εικόνες», ένα «ναι» και ένα «όχι» για παράδειγμα που εμφανίζονται στον ίδιο άνθρωπο. Για να πραγματοποιηθεί λοιπόν, αυτή η ένωση [...], πρέπει πρώτα να γίνει η ένωση όλων αυτών των σημείων, (όλων αυτών των «εικόνων», των αντιλήψεων, των πεποιθήσεων, των διαφορετικών προσωπικοτήτων του «εγώ» ενός ανθρώπου) σε ένα σημείο. Μόνον όταν ενωθούν αυτές οι διαφορετικές εικόνες, τα διαφορετικά σημεία σε ένα, αν ενωθούν δηλ. μεταξύ τους, μπορούμε να μιλάμε για πραγματική ένωση ενός σημείου με κάποιο άλλο, που είναι η ουσία. Πρέπει λοιπόν να προηγηθεί αυτή η ένωση των μικρών «εγώ» του ανθρώπου σε ένα, και κατόπιν αυτό το ενοποιημένο σημείο πια, να ενωθεί με την ουσία. Αυτό σημαίνει πως πρέπει με κάποιον τρόπο να εξαφανιστεί η περιφέρεια του κύκλου, η επιφάνεια.

Πάρτε τώρα για παράδειγμα, ένα σημείο που βρίσκεται στην αρχή του κύκλου και κάποιο άλλο που βρίσκεται λίγες μοίρες δεξιότερα ή αριστερότερα και ενώστε τα με το κέντρο του κύκλου. Θα σχηματιστούν δύο ακτίνες. Η απόσταση των δύο σημείων, όσο αυτά κατευθύνονται προς το κέντρο, μικραίνει. Στο κέντρο του, στην ουσία δηλ. τα σημεία αυτά ενώνονται σε ένα. Η ουσία λοιπόν, θα μπορούσαμε να πούμε, πως περικλείει όλο το σύνολο των προσωπικοτήτων του ανθρώπου. Για να γίνει όμως η κατεύθυνση προς τον κέντρο, ο άνθρωπος θα πρέπει να αφήσει την περιφέρεια και να κινηθεί εντός του κύκλου. Αυτό εννοεί ο Osho, όταν λέει πως πρέπει να διαπεράσουμε την περιφέρεια, να διαπεράσουμε την επιφάνεια.

Όσο μικραίνει η απόσταση των δύο σημείων κατά την διαδρομή τους προς το κέντρο, οι δυνάμεις που ασκούνται μεταξύ των είναι μεγαλύτερες. Θα μπορούσαμε να τις παρομοιάζουμε με τις δυνάμεις που εμφανίζονται στο μακρόκοσμο (γιατί δεν έχουμε φτάσει ακόμη στο κέντρο, στον πυρήνα δηλ) και αν το κάναμε αυτό, θα βρίσκαμε μια πολύ ικανοποιητική ερμηνεία τους - στο γιατί εμφανίζονται – από τον νόμο του Κουλόμπ που λέει πως μεταξύ δύο φορτισμένων σωματιδίων εξασκούνται δύο ειδών δυνάμεις, ελκτικές ή απωστικές. Αν αυτά τα σωματίδια, τα σημεία του κύκλου, τα διαφορετικά «εγώ», βρίσκονται στα άκρα μιας διαμέτρου, ένα «ναι» για παράδειγμα με ένα «όχι», εκ διαμέτρου αντίθετα, στην μέγιστη απόσταση που μπορεί να υπάρξει στο σχήμα μας, όσο περισσότερο κατευθύνεται το ένα κοντά στο άλλο, όσο δηλ. μικραίνει η απόσταση μεταξύ τους, η ελκτική δύναμη που ασκείται από το ένα στο άλλο, είναι μεγαλύτερη και η ένωσή τους, από κάποιο σημείο και μετά, δεν θα εξαρτάται από καμία εξωτερική επίδραση. Είναι λοιπόν, φυσικό, να συμβεί.

Το πρόβλημα όμως που αντιμετωπίζει ο άνθρωπος είναι πως δεν μπορεί βάλει σε λειτουργία μια κίνηση που θα ξεκινήσει αυτήν την συγκλητική πορεία των αντίθετα φορτισμένων σωματιδίων του, αυτών των εκ διαμέτρου αντιθέτων εικόνων του, αυτών των «ναι» και των «όχι» του. Ο λόγος πρέπει να αναζητηθεί στην ευρύτερη λειτουργία της λογικής του, η οποία είναι φτιαγμένη έτσι ώστε αυτά να τα διαχωρίζει, να τα αποκλίνει και όχι να τα συγκλίνει. Σε δύο εκ διαμέτρου αντίθετες «προσωπικότητες» που του εμφανίζονται, του είναι λοιπόν αδιανόητο να προσπαθήσει να βρει το σημείο τομής τους, το σημείο δηλ. που θα ενωθούν. Νομίζει πως δεν υπάρχει. Ο μόνος τρόπος για αρχίσει αυτή η κίνηση των εκ διαμέτρου αντίθετων «εικόνων» του προς το κέντρο, είναι κατά κάποιο τρόπο να «εξουδετερώσει» το αδιέξοδο της λογικής του. Αυτό θα του επιτρέψει στην αρχή, να βλέπει το «ναι» σαν «όχι, και το «όχι» σαν «ναι». Μετά, πρέπει να αρχίσει να τρίβει αυτές τις αντιλήψεις του μεταξύ τους, τόσο πολύ ώστε να παραχθεί ενέργεια ικανή για να ξεκινήσει μια καινούργια κίνηση, η κίνηση εντός του κύκλου. Η τριβή θα κάψει τις προσωπικότητές του, με τον ίδιο τρόπο που εμφανίζεται η φωτιά σε δύο ξύλα που τρίβονται μεταξύ τους.

Μια Ανατολική διδασκαλία, περιγράφει τον άνθρωπο σαν ένα μείγμα διαφόρων μεταλλικών σκονών που βρίσκονται σε ένα δοχείο. Οι σκόνες δεν έχουν καμιά σύνδεση μεταξύ τους και κάθε τυχαία αλλαγή της θέσης του δοχείου (από εξωτερικές επιδράσεις) αλλάζει την σχετική θέση των μορίων της σκόνης. Αν κουνήσουμε το δοχείο ή το χτυπήσουμε με το δάχτυλο, τότε η σκόνη που ήταν στην επιφάνεια μπορεί να πάει στον πάτο ή στο μέσο, ενώ εκείνη που ήταν στον πάτο μπορεί να εμφανιστεί στην επιφάνεια. Δεν υπάρχει τίποτε το μόνιμο στην θέση των μορίων της σκόνης και σε τέτοιες συνθήκες, δεν είναι δυνατόν να υπάρξει. Αυτή, θα μπορούσαμε να πούμε, είναι μια πιστή εικόνα της ψυχικής μας ζωής.

[...]

Την κάθε στιγμή λοιπόν, νέες επιδράσεις μπορούν να αλλάξουν την θέση της σκόνης που βρίσκεται στην επιφάνεια και να βάλουν στην θέση της μια άλλη, που βρίσκεται στο αντίθετο μέρος. Η επιστήμη ονομάζει αυτήν την κατάσταση των μορίων της σκόνης, μηχανικό μίγμα. Νομίζω τώρα, μπορείτε να καταλάβετε τον βαθύτερο λόγο που δίνεται αυτή η ονομασία. Το ουσιαστικό γνώρισμα της αμοιβαίας σχέσης των μορίων, σ’ αυτό το είδος του μίγματος, είναι η αστάθεια αυτής της σχέσης και η ποικιλομορφία της.

Είναι αδύνατον να σταθεροποιηθεί η αμοιβαία σχέση των μορίων της σκόνης όσο αυτά βρίσκονται στην κατάσταση του μηχανικού μίγματος. Αλλά είναι δυνατόν να συγχωνευτούν γιατί αυτό είναι στην φύση τους, όπως ακριβώς συμβαίνει με τον κύκλο και το κέντρο του. Για να γίνει αυτό πρέπει να ανάψει κάποιος μια ειδική φωτιά κάτω από το δοχείο που, αφού θερμάνει και λιώσει τις σκόνες, τις κάνει τελικά να συγχωνευτούν. Έτσι, τα μόρια της σκόνης, συγχωνευμένα πια, ενοποιημένα, αποτελούν μια χημική ένωση. Η φωτιά, και σ’ αυτό το παράδειγμα, μπορεί να δημιουργεί με την τριβή.

Για θυμηθείτε, πως άναβαν οι πρόγονοι τις φωτιές στα σπήλαια ? Ε, κάπως έτσι. Μόνο αν ο άνθρωπος αρχίσει σιγά σιγά να καίει, ότι έχει σχηματιστεί εντός του από τις λαθεμένες «εικόνες» που έχει δημιουργήσει για τον εαυτό του, μπορούμε να μιλάμε για μια διαφορετική αντίληψη της πραγματικότητας και του πραγματικά αντικειμενικού κόσμου. Η κάθε φωτιά, είναι σαν μια επιταγή που πρέπει να πληρωθεί από τον άνθρωπο στον ίδιο του τον εαυτό, αν θέλει να πάρει τις απαντήσεις που κρύβονται μέσα του...

---

Edited by - zip on 21/04/2010 08:32:44