- ΤΟ ΤΕΛΕΙΟ - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
Θα χρειασθώ και την δική σας φαντασία φίλοι μου.
Όσοι δεν τα πάνε καλά με αυτήν, θα μπορούσανε να χρησιμοποιήσουνε ως εναλλακτικό εργαλείο την λογική.
Επιτρέψτε μου να μην ξεκινήσω εγώ την αρχική μου τοποθέτηση, γιατί υπάρχουνε κατά πολύ ποιο δυνατά μυαλά από το δικό μου ,εδώ μέσα ,σε αυτόν τον ( ιερό ) χώρο της εσωτερικής αναζήτησης.
Σε αυτά τα άτομα ανήκει η αρχική τοποθέτηση.
Ελπίζω να κερδίσουμε όλοι μας κάτι θετικό, απο αυτήν την αναζήτηση.
Έχεις μια εικόνα στο μυαλό σου και χρειάζεσαι την φαντασία των υπόλοιπων για να την συμπληρώσεις...ποια είναι αυτή η εικόνα;
Για να αντιληφθείς κάτι πρέπει πρώτα να κατανοήσεις την έννοια του και στην περίπτωση μας πρέπει πρώτα να κατανοήσουμε τι είναι τελειότητα και πως την αντιλαμβάνεται ο καθένας.
Ο ουρανός είναι ένας τέλειος θόλος...θα μπορούσε να πει κάποιος...ο ορίζοντας όμως που διαγράφει τα όρια του θόλου δεν είναι γιατί έχουμε από την μια βουνοκορφές και από την άλλη τον ανοιχτό ορίζοντα.
Τα όρια του θόλου...έχει όρια η τελειότητα;
Ο τέλειος θόλος που έχει ανάγκη τον ορίζοντα για να μας δείξει την τελειότητα του.
Μας περιτριγυρίζει ο ορίζοντας που περιορίζει και διαγράφει το σχήμα του θόλου και προς τα πάνω το άπειρο...οφθαλμαπάτη.
Ελπίζω να βοήθησα.
Προσωπικη μου αποψη ειναι οτι δεν ωφελει πουθενα,να προσπαθουμε να προσσεγισουμε τον ιδεατο τελειο κοσμο,της φαντασιας μας και αυτο γιατι μας εμποδιζει να βλεπουμε την πραγματικοτητα με γυμνη και ρεαλιστικη ματια,που καθε αλλο παρα ΤΕΛΕΙΑ,δεν ειναι.
Και για να θεμελιωσω καπως αυτα που λεω,θα ηθελα να προσθεσω οτι εχω ενα πολυ κοντινο μου προσωπο,το οποιο οικονομικα ειναι ισχυρο,αυτη η κυρια λοιπον εχει πλασει εναν ιδεατο κοσμο στον οποιο δεν χωρα μεσα ,ουτε η φτωχια,ουτε η δυστυχια,ουτε τα δακρυα,και κανενος ειδους μιζερια η οποια θα μπορουσε να την αποσπασει απο το δικο της ΤΕΛΕΙΟ ΜΕΝ ΜΑ ΨΕΥΤΙΚΟ ΠΛΑΝΟ ΖΩΗΣ.
Η τελειοτητα που μπορουμε και που θα πρεπει να προσεγγιζουμε παντα ειναι η συνειδητοποιηση,οτι τιποτε δεν μας ανοικει σε αυτην την ζωη και οτι ολα ειναι παροδικα,ρευστα και με ημερομηνια ληξης,με αυτην την σκεψη μπορουμε να πορευομαστε προς την πραγματικη φυση του ανθρωπου που εμπεριεχει κατι απο την θεικη ουσια.
Όμως πως μπορεί να είναι δικιά μου ,όταν αυτή εμπεριέχει ανεκτίμητα, πολύτιμα, πνευματικά άυλα ερεθίσματα ,από όλους εσάς ;;;
Ας φαντασθώ, ότι όλες οι δικές σας πνευματικές ανησυχίες ,οραματισμοί, όνειρα και στοχασμοί έχουνε ταυτισθεί με τον δικό μου ψυχικό περιεχόμενο, για μια στιγμή μονάχα.
Ίσως είναι αρκετά δυνατή , για να απεικονίσει την ζωγραφιά του φωτός εντός μου.
Πατάω το κουμπί του φωτογραφικού μηχανισμού της ψυχής μου τώρα.
Βλέπω γύρω μου έναν κόσμο ευτυχισμένο.
Το χαμόγελο είναι ζωγραφισμένο στα πρόσωπα όλων.
Δεν μπορώ να αντιληφθώ καμιά θλίψη κανέναν πόνο, παρά μονάχα ένα ελαφρό μηδίασμα,
όπως αυτό της τζοκόντας.
Οι πάντες έχουνε αρκεστεί σε αυτά που έχουνε και δεν τους απασχολεί το μέλλον.
Κοιτάζω την φωτογραφία , ποιο προσεχτικά.
Αρχίζω να την μελετάω.
Προσπαθώ να μαντέψω τι είναι αυτό που τους κάνει να είναι γαλήνιοι.
Το μόνο που κουβαλάνε είναι η ύπαρξή τους .
Μα είναι αρκετό αυτό ,αναρωτιέμαι .
Ξαναπατάω το κουμπί ,για μια καινούργια ζωγραφιά του φωτός ( φωτογραφία).
ΑΑΑΑ.. τώρα μάλιστα , αυτό το περιεχόμενο ,μου είναι πολύ γνωστό .
Τρέχουνε όλοι σαν τρελοί να προλάβουνε.
Ούτε να με χαιρετίσουνε δεν προλαβαίνουνε.
Σταματάω έναν για να τον ρωτήσω.
-Συγνώμη γιατί βιάζεσαι τόσο πολύ.
Μου απαντάει.
-Άσε μας ρε φίλε , πλάκα σπάνεις , έχω να κάνω τόσες δουλειές.
Τον βλέπω να χάνεται στο επόμενο στενό.
Ξαφνικά θυμάμαι, ότι η προθεσμία για την εξόφληση του λογαριασμού της Δ.Ε.Η του σπιτιού μου έχει λήξει.
Βάζω και εγώ το τροχάδην.
Επάνω στο ξέφρενο τροχάδην , θυμάμαι και τον αξόφλητο λογαριασμό του Ο.Τ.Ε.
Αμάννν…σκέφτομαι.
-Θα μείνω δίχως ιντερνέτ.
Πατάω για τελευταία φορά το κουμπί της μηχανής.
Βλέπω τον εαυτό μου να με κοιτάει κατάματα.
Γουρλώνω τα μάτια ,τα τρίβω , μα αυτός ακόμη εκεί να με κοιτάει επίμονα.
Είναι απίστευτο, θέλει κάτι να μου πει.
Ζουμάρω σε ποιο κοντινό πλάνο.
Τι κάνεις , μου λέει.
-Όλος ο κόσμος κινείται ,τα πάντα ρει και εσύ ασχολείσαι με πνευματικά και άυλα αγαθά.
Για αυτό χρειάζομαι την φαντασία σας.
Για να ,ενοποιήσω , ολοκληρώσω, τελειοποιήσω την εικόνα του εσωτερικού μου ( μας ) κόσμου.
Γνωρίζω ότι γίνεται.
Και τι δεν θα έδινα να μπορούσα να έχω από τον καθένα σας :
Μια , η περισσότερες εικόνες του τέλειου.
Για εμένα σημαίνει πολλά.
Αν ρωτήσεις 100 άτομα να σου πούνε την ιδέα της τελιότητας για αυτούς θα ακούσεις 100 διαφορετικές εκδοχές.
Πέρα από υποκειμενική είναι κι άπιαστη.
Όσο κατακτούμε έδαφος πρός την πραγματοποίηση της τελειότητας, τόσο αλλάζουν τα standard κι οι απαιτήσεις μας κι η ιδέα της τελειότητας φεύγει ξανά μακρυά μας και τρέχουμε να την προλάβουμε...
In the shadows of the night I shall be lost once again to find thee...
Enjoy the web
100 και ίσως περισσότερες προσωπικές αντιλήψεις για το τέλειο.
Και αφού το τέλειο είναι ανέφικτο φίλε xmavidis στην πράξη , για προσπάθησε να το φαντασθείς έστω και κατά προσέγγιση μέσα στο μυαλό σου.
Αυτό νομίζω , ότι μπορούμε να το κάνουμε όλοι.
Ίσως υπάρξουνε όμοια, κοινά σημεία στις απεικονίσεις μας .
Αν όμως δεν το τολμήσουμε , πως θα το μάθουμε.
ΤΟ ΑΜΥΓΔΑΛΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
1. Τι γίνεται άμα
στράφτει στην πέρα χώρα του μνημονικού
και αντανακλά σκηνές που μέλλει να συμβούν
σε χρόνο ανύποπτο
ένα κοριτσάκι τρέχοντας
άκρη άκρη του γιαλού
ν' ανασηκώσει το τραπεζομάντιλο της θάλασσας (Dalí)
και το άλλο πίσω από το τσέρκι του
στο μάκρος ενός δρόμου μελαγχολικού (De Chirico)
ένα τρίτο ανάγερτο στον καναπέ
με τα σκέλη ανοιχτά (Balthus)
το αμύγδαλο του κόσμου
είναι βαθιά κρυμμένο
και παραμένει αδάγκωτο
μυριάδες δυνατότητες φρικιούν
γύρω μας κι ούτε που καθόλου εγγίζουμε
οι ηλίθιοι
δεν καταλάβαμε ποτέ πως σκέπτονται τα περιστέρια
δυο σπιθαμές πάνω από το κεφάλι μας
παίζεται αυτό που χάσαμε ήδη
πριν υπάρξει
το σώμα τούτο που είμαι
προηγήθηκε μια θάλασσα
γεμάτη από μικρά λευκά κυλιόμενα
φωνήεντα που κρούονται: άλφα έψιλον ιώτα
θα 'λεγες από τότε ακόμη
στη στάση που είχα πριν μες στη Μητέρα κατεβώ
φώναζα μ' όλη μου τη δύναμη
αεί αεί αεί
μα ποτέ κανείς δε θέλησε να με πιστέψει.
2. Α ναι παρά τη θέληση μου
έγινε ο κόσμος έτσι που
γράφω σαν να 'χω αποσχιστεί απ' τη μοίρα μου
το αμύγδαλο του κόσμου
είναι πικρό και δεν
γίνεται να το βρεις παρεχτός αν
κοιμηθείς μισός έξω απ' τον ύπνο
μεγεθύνονται το σπίτια
τρομερές γυναίκες απέχοντας απ' το
λυτό μαλλί τους όσο η βροντή απ' τη λάμψη της
παν μοιράζοντας τις άχνες
δω κι εκεί τ' ουρανού
οι οπές
παραπλανούν το θάνατο
τις νύχτες
που μιλάω σαν ν' ανασκαλεύω αστερισμούς
στη θράκα την επάνω μια στιγμή σχηματίζεται
η όψη που θα μου έδινε
ο Θεός εάν ήξερε
πόσο η γη στ' αλήθεια μου στοιχίζει
σε απόγνωση
σε διάφορα ψιθυρισμένα μες στη νύχτα «επέπρωτο»
σε κυπαρίσσια
αιωνόβια σαν ποιήματα
που ζητώντας να φκιάσω απραγματοποιήθηκα.
3. Έλα τώρα
δεν πα' να μην αρέσεις
το παν είναι η ρότα σου
κόντρα στην κοινωνία τούτη
την ανασχετικήν ηλιθιότητα
σγουρά μαλλιά που βγάνουνε σπινθήρα
τόμου τα χτενίσεις
θαύμα
έλα μπρος δεύτερε και κρυφέ
μου εαυτέ καιρός
να προφέρεις με δέος τα λόγια
που αρμόζουν στην περίσταση
και δη τα ωραία και τ' απαγορευμένα
ποίηση
πού μα πού λοιπόν
δένει μια τέτοια λάμψη τον καρπό της;
κάτι το δίχως άλλο
πρέπει με τρόπο να 'χει αφαιρεθεί
από την υδρόγειο
για ν' ασθμαίνει τόσο
να χλωμιάζει
και το πένθος ν' απλώνεται
άδικα των αδίκων
το αμύγδαλο του κόσμου
πάλλει μες στα φυλλώματα
του Παραδείσου ερήμην
πάλλω κι εγώ μέσα στα λόγια που εν αγνοία μου αφαιρώ
από κάποιο τέλειο επίτευγμα
ώσπου τέλος μου απομένουν
δύο ή τρεις ορθές κολόνες
και στους τοίχους μια νωπογραφία
θα 'λεγες Κρητομινωική (εάν στο αναμεταξύ
δεν μου είχαν απαλείψει
τις θάλασσες και τις ωραίες εκείνες γυμνόστηθες γυναίκες)
σώζονται ακόμη κάτι κρίνοι
ασύλληπτοι από τους συγχρόνους μου
όπως άλλωστε και οι στίχοι αυτοί:
μία έκλειψη ολική
την ώρα που κοιμούνται οι πάντες μες στ' Αστεροσκοπεία.
4. Όλα να τα 'χεις
πάντα κάτι λείπει
αρκεί να μη συντελεσθεί το Ακέραιο
και η Τύχη νιώθει ευτυχής
τις νύχτες που εμφανίζονται στην ίδια θέση
τα μάτια τα εχθρικά σαν άστρα
διαγράφονται οι σκιές που κατεβαίνουν
μία μία στον Άδη
όπως τα μαύρα εκείνα στις πλευρές αρχαίου αγγείου
που το παν σκυφτές παρθένες
χρειάζεται
να 'μαστε μνήμονες του πιο τρομερού αγαθού που εδόθηκε ποτέ
από 'να σ' άλλον άνθρωπο
η αγάπη
μοιάζει με δυο ποτήρια σε στιγμή ενθουσιασμού
ντινγκ
λάμψη
θρύψαλα
θυμηθείτε τη Maria Alcaforado
και τον Noël Bouton de Chamily
τη Jettchen και τον Heinrich von Kleist
τον φίλο μας Βλαδίμηρο και την περίφημη Λιλή
που να πάρ' η ευχή
βρέθηκε πάντα να ζητάμε
ίσα ίσα εκείνο που δε γίνεται
ψηλά σε κάτι ουράνιες Αίτνες κάτι πέλαγα ορεινά
σε απόσταση ψυχής ερημικής
θάλλει φαίνεται ακόμη
το αμύγδαλο του κόσμου
άμε δάκρυ μου άμε
πάρε τους δρόμους τ' ουρανού
για σένα η αγρυπνία ετούτη.
5. (Ακόμα ένα τσιγάρο
που να βαστάει ωσότου ξεψυχήσουμε
δυο - τρία λεπτά ζωή
με στιγμές αλήθεια υπέροχες
αυλές όπου ακατανόητα μεγαλώσαμε
κι εσύ πικρέ που το 'βαλες γινάτι
να βρεις να κόψεις λέει το αμύγδαλο του κόσμου
και σου απόμεινε το χέρι
γράφοντας κάτι ποιήματα
λευκά στη μαύρη τη σελίδα επάνου
ποιος ποτέ κατάλαβε
τα δειλινά που τ' άντεχες μην και δακρύσεις;
υπάρχει ένας προδότης μέσα σου
που η ώρα του θα 'ρθει να τιμωρηθεί
ω φίλοι
αν κάποιος από μας αμάρτησε
πρέπει να 'ναι ο Θεός
χαλάλι του
ψάξαμε ψάξαμε όσο γίνεται
να ' μαστε άνθρωποι σωστοί
σε μια ταράτσα πάνου από τη θάλασσα
κοίταξε:
σπαν τ' αστέρια ένα ένα
και το ύστερο πάει φωσάκι του τσιγάρου σου
κι εκείνο σώνεται
πάτα το χάμου
αντίο.)
6. Θεέ μου
αν η αλήθεια γίνεται
κάποτε μουσική που τρώει την ύλη
πρέπει να 'μαι ψεύτης αλλά πιο πιστευτός
απ' όλα τα όντα
που βομβούν επάνου στον πλανήτη
άκου
ο άνθρωπος είναι σαν να 'ρχεται απ' αλλού
γι' αυτό και ηχεί παράτονα
μ' ένα θυμητικό κατακερματισμένο άλλ'
εφεκτικό στα θαύματα
ίσως και να 'χω λάθος ίσως και να 'ναι που
δεν ξέρω από γραφή και ανάγνωση
ολομόναχος
κρέμομαι
από τους καιρούς του Ηράκλειτου
όπως το αμύγδαλο τον κόσμου
από 'ναν κλώνο του βορείου Αιγαίου
αρχαίος ψαράς με το τρικράνι του
που εγνώρισε πολλές φουρτούνες ώσπου να:
καπότες η στιγμή φτάνει
τα νερά γύρω του γίνονται
αγλαά
ψυχρά
τριανταφυλλένια
μισοκλείνει τα βλέφαρα
είναι που η αντανάκλαση
όλο κάλλος απόλυτο
δείχνει με ποιoν προσώρας είχε
άθελά του συνάντηση εμπιστευτική.
7. Μπρος λοιπόν
λησμονήσετέ με αν κοτάτε -
οι σαύρες των μνημείων αγνοούν και γλύπτες και αρχιτέκτονες
τρεις μετά τα μεσάνυχτα
είναι σαν να 'χω γεννηθεί χρόνους μετά
που οι άνθρωποι διακρίνονταν στην πάλη και στο
εμπόριο
αξιωματικά ζω πέραν από το σημείο που βρίσκομαι
άλλωστε
συνεχίζοντας ίσια τη μητέρα μου
θα με συναντήσετε και μετά θάνατον
(είναι να μην ασχημονήσεις ειδεμή
εμφανίζεται στα σύννεφα - όπως επάνω στο χαρτάκι
ουρώντας
το σάκχαρο του διαβητικού -
ένας μαύρος κέλης με το πόδι εμπρός:
η ματαιοδοξία
και το μέσα της ανέφικτο)
πού; ποιον; πότε;
ζητήσετε και ευρήσετε
τη μικρή Κυνηγέτιδα
που απάγει το αμύγδαλο του κόσμου
ψηλά στα όρη και ίπταται
σ' έναν αιώνα ουσιαστικά χρυσόν
αλήθεια
χρήματα εκεί διόλου δεν υπάρχουν
η ζωή νοείται σαν κάτι το απροσμέτρητο
στέκω και θεωρώ τα κύματα
.
ό,τι πιο τέλειο πιο ανεπίδεκτο φθοράς
ποτέ του υπήρξε
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Το τέλος των πάντων αφού το «ιδεατό τέλειο» θα είχε ως αποτέλεσμα την παύση όλων μια και δεν υπάρχει κάτι να προστεθεί ή να αλλάξει!
Καμιά φαντασία δεν μπορεί να βοηθήσει ούτε η λογική διότι κανένα από τα δύο δεν μπορούν να αντιληφθούν την μη ύπαρξη τους!
- Ο Θεός να βάλει το χέρι του
- Οι Θεοί έχουν βάλει το χέρι τους, και φτάσαμε σ' αυτή την κατάντια
Σοφοκλή, Αίας
.
δεν υπαρχει τελειο, αντικειμενικα.
ολα ειναι θεμα αναλογιων, σε ενα σχετικιστικο κβαντικο Συμπαν.
.
αν το Συμπαν ειναι τελειο, ολα ειναι τελεια.
αλλα τι ειναι τελειο?
αυτο που εφτασε στην τελειωση?
μα το Συμπαν ακομη διαμορφωνεται, αρα δεν εφτασε στην τελειωση.
τοτε το Συμπαν δεν ειναι τελειο, αρα και ολα οσα περιεχει.
.
στην Φυση δεν υπαρχει τελειο και ατελες - ολα ειναι αυτα που ειναι και δεν συγκρινονται...
ναστε καλα!
.
ου μαθειν δει τους μυστας αλλα παθειν www.johnniebegood.gr
quote:
ΤΟ ΤΕΛΕΙΟ
...κάτι σαν κουτσομπολιό Ζεν.
πως σκάβει το καστανό
κρυφό σκουλήκι.
Yosa Buson (1716-1783)
Τα σέβη μου,
Deva
Εγώ σου δίνω τρεις τελείες. Στην κάθε μια από αυτές, βρίσκεται το τέλειο. Διάλεξε μια και πες μου...
quote:
ΤΟ ΤΕΛΕΙΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΩΣΟΥΝ;
ΟΧΙ ΝΑ ΤΟ ΣΚΕΦΤΕΙΣ;
Ακριβώς!
Το τέλειο για τον καθένα μας είναι και κάτι το διαφορετικό, κάτι το άπιαστο που όμως το φαντασιώνεται συνέχεια και προσπαθεί συνεχώς να το φτάσει.
Δεν γίνεται να μας το "πλασσάρουν"....
Είναι στο μυαλό του καθένα.
In the shadows of the night I shall be lost once again to find thee...
quote:Στο μυαλό του καθένα. ΄Ισως αλλά εξαρτάται και από τη δύναμη αυτού του μυαλού το πως θα χειριστεί τις φωτεινές ή τις σκοτεινιές πινελιές. Μέσα στο μυαλό είναι. Εκεί ανασαίνει.
ΤΟ ΤΕΛΕΙΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΩΣΟΥΝ;
ΟΧΙ ΝΑ ΤΟ ΣΚΕΦΤΕΙΣ;
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...
quote:
Γιατί σε απασχολεί το τέλειο ? Στο ατελές βρίσκεται, εκεί πρέπει να ψάξεις...Εγώ σου δίνω τρεις τελείες. Στην κάθε μια από αυτές, βρίσκεται το τέλειο. Διάλεξε μια και πες μου...
Έγινε, τα λέμε...
quote:
Γιατί σε απασχολεί το τέλειο ? Στο ατελές βρίσκεται, εκεί πρέπει να ψάξεις...Εγώ σου δίνω τρεις τελείες. Στην κάθε μια από αυτές, βρίσκεται το τέλειο. Διάλεξε μια και πες μου...
Έγινε, τα λέμε...
Ένας λόγος είναι η απλή περιέργεια.
Θα ήθελα να δω, τους ιδεατούς κόσμους που επικρατούνε ,στις ψυχές των συνανθρώπων μου.
Ένα άλλος είναι η αναζήτηση του αντίθετου από το ατελές.
Ακόμη ένας είναι η κοσμοθεωρία μου :
Πιστεύω, ότι ο άνθρωπος προέρχεται από μια τελειοποιημένη δύναμη .
In the shadows of the night I shall be lost once again to find thee...
Δεν είναι φυσικό μέγεθος και δεν υπόκειται σε νόμους, άλλοτε κρατά για μια στιγμή και άλλοτε για χρόνια, από σενα εξαρτάται η διάρκεια,
βλέπεις εσύ είσαι ο δημιουργός του και το διαμορφώνεις όπως θέλεις.
Μόνο με την φαντασία,η λογική θα το διαλύσει, δεν χωρά εδώ...
Μόνο με την καρδιά, ο νούς θα το παραπλανήσει, και είναι τόσο εύθραστο!
Μόνο με την ψυχή,το σώμα θα το ξεγελάσει, και θα πονέσει.
Ζήτησες το φανταστικό τέλειο.Μπορείς να το έχεις όποτε θελήσεις, αρκεί να ''φανταστείς''
Να κλείσεις τα μάτια και να βρεθείς ψηλα...σου δίνω τα φτερά μου αν το θές,
να απλώσεις τα χέρια σου και να αγγίξεις την φιλία,
να διαπεράσεις τα σύννεφα και να φιλήσης την αγάπη,
να φυσήξεις δυνατά και να διαλύσεις τον πόνο,
να φοβίσεις με τα μάτια σου την δυστυχία,
να κρατήσεις στήν αγκαλιά σου την χαρά και ν΄αρχίσεις να την μοιράζεις παντού γύρω σου...
να νιώσεις όπως εγώ τώρα πού γράφω μόνο με την φαντασία...
Και σταμάτα εκεί, οι λογαριασμοί δεν ανήκουν εδώ, είναι για άλλη ώρα...
Ελπίζω να σε ταξίδεψα φίλε μου...