- Άει χάσου! Η ιδέα δεν είν' δικιά σου!!! - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.
Το να αγιοποιήσουμε μια στείρα "ιδεοκλοπή", το να πούμε ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να βάζει την υπογραφή του κάτω απ' το οποιοδήποτε δημιούργημα, θα ήταν τουλάχιστον ανήθικο από μέρους μας, ίσως και γελοίο. Το θέμα όμως δεν είναι να προστεθούν καινούργιες "υπογραφές" πάνω στα δημιουργήματα, αλλά οι ήδη υπάρχουσες να γίνουν πιο..."αχνές"...
Και εξηγούμαι για άλλη μια φορά : Βεβαίως και είναι αρετή η αναφορά του δημιουργού και τιμά όποιον την κάνει! Πόσο αρετή είναι όμως η απαίτηση αυτής της αναφοράς από τον δημιουργό; Πόσο αρετή είναι ο δημιουργός να παύει πλέον να ασχολείται με το όποιο έργο του και να τον απασχολεί η διασφάλιση της φήμης του, το ανεξίτηλο της υπογραφής του πάνω στα έργα ή τα λόγια του; Και φυσικά, πόσο αρετή είναι να στερεί από τον οποιονδήποτε την αναφορά σ' αυτά;
Λες ότι δεν είναι όλα τα λόγια για όλα τα αυτιά. Και να ρωτήσω με τη σειρά μου, ποιος θα το κρίνει αυτό; Η διαστρέβλωση των λόγων των σοφών, αν μη τι άλλο, ευθύνεται για πάρα πολλά από τα δεινά που ζούμε σήμερα και το παράδειγμα του Χριστιανισμού που φέρνεις είναι πολύ πετυχημένο. Δεν οφείλεται όμως αυτό άραγε στην ίδια τη λογική, που προσωπικά καταδικάζω, της οικειοποίησης των ιδεών, στο ότι κάποιοι θεώρησαν "ιδιοκτησία" τους αυτές τις ιδέες; Άποψή μου λοιπόν είναι ότι η διαστρέβλωση είναι ένα παρελκόμενο, μια συνέπεια, κακή βεβαίως, αλλά πρέπει να τη δεχτούμε ως πιθανότητα, όπως μπορούμε να δεχτούμε σαν πιθανότητα και αυτήν της αλλαγής ή της ανάπτυξης. Η πραγματική αιτία όμως του "κακού" είναι η οικειοποίηση, το "ιδιοκτησιακό καθεστώς" επί των ιδεών! Εάν ένα σύνολο ιδεών πχ αποτελεί "ιδιοκτησία" του οποιουδήποτε, τότε οποιοσδήποτε από τους ανωτέρω "δρόμους" κι αν ακολουθηθεί αποτελεί μονόδρομο! Τι λέει η "Επίσημη Εκκλησία", τι λένε οι "Επίσημοι Πατέρες", αυτά μόνον μπορούμε να δεχτούμε ως "αληθή" και "γνήσια"!
Ποιος θα κρίνει, λοιπόν, ποια λόγια είναι για ποια αυτιά; Ποιος θα είχε την αλαζονεία να "επιλέγει το κοινό του", όπως λες; Μήπως, αναρωτιέμαι, ένας δημιουργός ο οποίος αρέσκεται μόνον σε ευνοϊκά σχόλια και σε διθυράμβους πιστών χειροκροτητών; Μήπως--ναι, γιατί όχι--ένας δημιουργός ανασφαλής;
Δεν μπορώ να αποδεχτώ μία Τέχνη, μια Επιστήμη ή μια Φιλοσοφία "ελιτίστικη". Όχι, δεν λέω ότι όλοι παράγουν Τέχνη, Επιστήμη ή Φιλοσοφία ούτε ότι όλοι την καταλαβαίνουν! Αλλά δεν μπορώ να αναγνωρίσω σε κανέναν το δικαίωμα του εκ των προτέρων αποκλεισμού, της διάκρισης ανάμεσα σε "λίγους και εκλεκτούς" και "την αμαθή μάζα". Και φυσικά, δεν μπορώ να αναγνωρίσω σε κανέναν το δικαίωμα να φέρει τίτλους και πάλι εκ των προτέρων. Θεωρώ δε μεγαλείο για οποιονδήποτε δημιουργό τη συναίσθηση της παροδικότητάς του (ως έμβιου όντος εννοώ) και την αναγνώριση ότι κάποιος, κάποτε, τον ξεπεράσει, ακόμη κι αν πατήσει πάνω στα δικά του δημιουργήματα. Το να τα "κλειδώνει", να τα "κρατά σφιχτά στον κόρφο του", να τα "καπελώνει" δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια εγωιστική απόπειρα να καθυστερήσει το αναπόφευκτο.
quote:
Ας θυμηθούμε αλλή μια φορά με άλλα μάτια το απόφθεγμα του Σωκράτη:
Εν οίδα ότι ουδέν είδα.Είναι φορές που αυτό δεν μου φανερώνει ταπεινότητα μήτε σοφία.Μα την Ακραία Κυνικότητα και Βαθιά Ειρωνεία ενός καλλιτέχνη προς όλους εμάς που δεν καταλαβαίνουμε την έκταση του έργου του…
Εν τέλει, πέρα από μια υποκριτική ταπεινότητα ή μια "ελιτίστικη" ειρωνεία, μήπως πρόκειται απλά για την ουσία των πραγμάτων;
_____________________________________________________________
ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΜΗΝΥΜΑΤΟΣ ΣΤΗ "ΓΕΝΙΚΗ ΣΑΛΑΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΩΝ"
_____________________________________________________________
θα μιλησω σκόρπια, αλλά βιωματικα σαν καλλιτεχνης: την ωρα που εγω δημιουργω δεν σκεφτομαι τι βαζω μεσα στο εργο μου - δεν με ενδιαφερει
μολις τελειωσω, το παραταω και φευγω - την επομένη το βλεπω σαν αυτονομο εργο και το κρινω - τοτε βλεπω τι εβαλα μεσα του αυθορμητα
γενικα προτιμω τα βιβλια απο τις ταινιες - γιατι?
γιατι διαβαζοντας το κειμενο, αν και ακολουθω την ροη του συγγραφεα, εχω την φαντασια μου ελευθερη να δημιουργει - ειναι σιγουρο οτι καποιοι αναγνωστες "εφτιαξαν" καλυτερο βιβλιο την ωρα που το διαβαζαν, οπως και οτι βρηκαν νοηματα που ο συγγραφεας αγνοουσε.
το ιδιο συμβαινει με τους ζωγραφικους πινακες - άλλα ενιωθε ο ζωγραφος την ωρα της δημιουργιας και άλλα αντιλαμβανεται ο καθε θεατης του εργου του.
ΥΓ. εχετε υποψη σας οτι οι καλλιτεχνες ειναι περιεργα πλασματα? 
αρκετοι βαζουν καποιο στοιχειο στο εργο τους που περναει απαρατηρητο, περιμενωντας τον ενα πιθανο αναγνωστη ή θεατη που θα το παρατηρησει
η παραξενια τους εγκειται στο οτι ποτε δεν θα μαθουν αν καποιος "τοπιασε" - κι αυτο νομιζω οτι λεει πολλα...
quote:
Aγαπητέ φίλε Durden_alieΠαρεξηγησες μάλλον τον λόγο μου.Ο ελιτισμός υπάρχει γιατί διαφέρει ο τρόπος του καθένα.Αυτό εννοώ με το "δεν είναι όλα τα λόγια για όλα τα αυτιά.Όλοι αναζητούμε τους συγγενείς μας στην τέχνη.Αλλά και πέρα απο την τέχνη,στην καθημερινότητα μας κάνουμε παρέα με αυτούς που μας καταλαβαίνουν και αντίστροφα.Δεν δημιουργώ εγώ τον διαχωρισμό.Λέω απλά οτι αν κάποιος σου πει κάτι με διαφορετικό τρόπο απο τον δικό μου ίσως τον καταλάβεις καλύτερα.Με το σκεπτικό αυτό υπάρχουν χιλιάδες "ελιτ"Τόσο απλά.
Ο ελιτισμός παράγεται λόγο του διαφορετικού τρόπου καταθεσης των απόψεων και όχι απαραίτητα λόγο της φύσεως των απόψεων.
Χάρηκα που τα είπαμε.
Να σαι καλά...
Αγαπητέ ryche,
Φυσικά και υπάρχει αυτό που λες! Και, ξέρεις, όπως το θέτεις, δεν μπορώ παρά να στιγματίσω το φαινόμενο κάποιοι να αναγνωρίζονται ίσως ως πιο..."ελίτ" από κάποιους άλλους, επειδή απλά τους έχει δοθεί μια, αμφισβητούμενης εγκυρότητας, ταμπέλα! Αυτό όμως που λες, διαφοροποιεί τον ελιτισμό από τη συνηθισμένη έννοια του όρου. Ο ελιτισμός που εσύ περιγράφεις είναι, αν το αντιλαμβάνομαι σωστά, μια εξιδανικευμένη κατάσταση ελευθερίας και ανοχής (φυσικά) του διαφορετικού στην έκφραση ή στον λόγο, ακόμη και στον τρόπο συμπεριφοράς και σχέσης με τους γύρω μας...Και, ναι, αυτό είναι κάτι με το οποίο συμφωνώ. Διότι πολύ συχνά έχουμε την τάση ό,τι δεν καταλαβαίνουμε να το πετάμε στα σκουπίδια, χωρίς πρώτα να έχουμε ασχοληθεί έστω και υποτυπωδώς μαζί του. Πρόσεξε : Δεν είμαι ούτε κατά της χωματερής 
Επιμένω όμως ότι για να επέλθει αυτή η κατάληξη θα πρέπει έστω και λίγο να έχουμε "αγγίξει" το ζήτημα, να καταβάλουμε μια έστω και μικρή διανοητική προσπάθεια, και όχι να την επιλέγουμε επειδή απλά "το λένε οι πολλοί" ή "μας το 'πε ο γείτονας"!
Σ' ευχαριστώ πάντως για τη συμμετοχή σου, να είσαι κι εσύ καλά...
Αγαπητέ jonniebegood :
quote:
γιατι διαβαζοντας το κειμενο, αν και ακολουθω την ροη του συγγραφεα, εχω την φαντασια μου ελευθερη να δημιουργει - ειναι σιγουρο οτι καποιοι αναγνωστες "εφτιαξαν" καλυτερο βιβλιο την ωρα που το διαβαζαν, οπως και οτι βρηκαν νοηματα που ο συγγραφεας αγνοουσε.
Μου θύμισες μια ιστορία που μου διηγήθηκε πολύ καλός φίλος κάποτε : Όταν ήταν μαθητής, είχε επισκεφτεί το σχολείο του ο συγγραφέας Αντώνης Σαμαράκης και, όπως ήταν φυσικό, οργανώθηκε εκεί μια εκδήλωση που περιελάμβανε ανάγνωση αποσπασμάτων από βιβλία του. Όταν η ανάγνωση τελείωσε, κάποιος καθηγητής και ενώπιον του συγγραφέα, άρχισε να κάνει ερωτήσεις στους μαθητές σχετικά με το τι κατάλαβαν από αυτά που διάβασαν. Αφού λοιπόν τελείωσαν οι καταθέσεις σκέψεων των μαθητών, το λόγο πήρε ο ίδιος ο Σαμαράκης, ο οποίος δήλωσε έκπληκτος, με τη θετική έννοια, από αυτά που άκουσε και μάλιστα, από μικρούς μαθητές του λυκείου, διότι, όπως είπε, δεν σκεφτόταν τίποτε από όλα αυτά όταν έγραφε τα βιβλία του! Τώρα, δεν ξέρω αν απλά το είπε για να μην "κακοκαρδίσει" τους καθηγητές, πάντως νομίζω ότι είναι ένα καλό παράδειγμα που δείχνει τι σημαίνει αυτό που πριν ορίσαμε ως "αυτονομία του έργου"!
Edited by - durden_alie on 10/04/2006 16:02:34
quote:Durden_alie
Μου θύμισες μια ιστορία που μου διηγήθηκε πολύ καλός φίλος κάποτε : Όταν ήταν μαθητής, είχε επισκεφτεί το σχολείο του ο συγγραφέας Αντώνης Σαμαράκης και, όπως ήταν φυσικό, οργανώθηκε εκεί μια εκδήλωση που περιελάμβανε ανάγνωση αποσπασμάτων από βιβλία του. Όταν η ανάγνωση τελείωσε, κάποιος καθηγητής και ενώπιον του συγγραφέα, άρχισε να κάνει ερωτήσεις στους μαθητές σχετικά με το τι κατάλαβαν από αυτά που διάβασαν. Αφού λοιπόν τελείωσαν οι καταθέσεις σκέψεων των μαθητών, το λόγο πήρε ο ίδιος ο Σαμαράκης, ο οποίος δήλωσε έκπληκτος, με τη θετική έννοια, από αυτά που άκουσε και μάλιστα, από μικρούς μαθητές του λυκείου, διότι, όπως είπε, δεν σκεφτόταν τίποτε από όλα αυτά όταν έγραφε τα βιβλία του! Τώρα, δεν ξέρω αν απλά το είπε για να μην "κακοκαρδίσει" τους καθηγητές, πάντως νομίζω ότι είναι ένα καλό παράδειγμα που δείχνει τι σημαίνει αυτό που πριν ορίσαμε ως "αυτονομία του έργου"!
νομιζω οτι ειπε την αληθεια αδελφε.
η αυτονομια του εργου εγκειται στην αυτονομια ερμηνειας των παρατηρητων του, η οποια ειναι απαρεγκλητη και απειρη!
ΤΕΧΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ, κι όπου βγει...
.
ανεφερα την τζοκοντα παραπανω αν θυμαμαι καλα
αν δεν την ειχαν δει τοσοι παρατηρητες, αν δεν ειχαν παρατηρησει καποιοι το οτι δεν χαμογελαει, αλλά δινει την αισθηση του χαμογελου (καμια σχεση με το χαμογελο των Κουρων ή του Βουδα) θα ασχολουνταν οι ειδικοι να ερευνησουν για να μας πουν οτι ο Λεο επαιξε με τον οριζοντα του φοντου του πινακα για να δημιουργησει την ψευδαισθηση?
ΤΕΧΝΗ Η ΘΑΝΑΤΟΣ
ΥΨΙΣΤΟΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ ΤΟ ΘΕΙΟΝ ΚΑΙ ΥΨΙΣΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ (ολογραφικο πολυδιαστατικο ανιμεϊσον μαλιστα) ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ
Ο ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ ΕΠΗΡΕΑΖΕΙ ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ - κβαντικη φυσικη
quote:
ΤΕΧΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ, κι όπου βγει...
Καλημέρα!
Δε με βρήσκει απόλυτα σύμφωνη η παραπάνω φράση Jonny,
γιατί ο καλλιτέχνης την ώρα που δημιουργεί έχει στο νου του
κάτι σαφές. Θες να είναι το θέμα, θες ο ρυθμός, το χρώμα,
κάτι πάντως, που αποτελεί το ΝΟΜΟ στο έργο του.
Και είναι βαθιά του ανάγκη, αυτός ο νόμος να εκφραστεί μέσα
από το έργο του προς τα έξω.
Αν δε γίνει έτσι, αν δηλαδή ο θεατής, ή ο ακροατής, ή ο αναγνώστης
αντιμετωπίσει το δημιούργημά του σαν κάτι άλλο, ίσως εξίσου
"ωραίο", αλλά κάτι άλλο, ο καλλιτέχνης δεν ικανοποιείται.
Και ο λόγος που δεν ικανοποιείται δεν είναι εγωιστικός, αλλά
πηγάζει από την ανάγκη που εκφράζει μέσα από το έργο του
να ανοίξει ένα καινούργιο δρόμο μεταξύ της Ιδέας και της Ύλης
και να γίνει αυτός ο δρόμος, πέρα από το προσωπικό του βίωμα,
το βίωμα μιας ομάδας ανθρώπων.
Τώρα, μια τελευταία κουβέντα σχετικά με το θέμα του
copy-or-not-to-copyright, που σκέφτομαι,
καθώς διαβάζω τα προηγούμενα post,
είναι η σχέση της παράδοσης με το επώνυμο δημιούργημα. Και τα δύο
αυτά είδη μεταφοράς της γνώσης έχουν τους ιδιαίτερους νόμους, που
τα διέπουν και ακόμη εξυπηρετούν σκοπιμότητες, σημαντικές σε κάθε
περίπτωση.
quote:
...Αφού λοιπόν τελείωσαν οι καταθέσεις σκέψεων των μαθητών, το λόγο πήρε ο ίδιος ο Σαμαράκης, ο οποίος δήλωσε έκπληκτος, με τη θετική έννοια, από αυτά που άκουσε και μάλιστα, από μικρούς μαθητές του λυκείου, διότι, όπως είπε, δεν σκεφτόταν τίποτε από όλα αυτά όταν έγραφε τα βιβλία του!
...
Παλιά ιστορία, τό 'χε πει και ο Μονταίνι: "ο επαρκής αναγνώστης θα βρει στα βιβλία τού συγγραφέα πράγματα που ο ίδιος δεν θέλησε ποτέ να βάλει". Χρειάζεται, επομένως, ένας επαρκής αναγνώστης, αλλά και η σχετική πρώτη ύλη. O Σαμαράκης πάντως είναι ανεπαρκέστατος. Τον έφαγαν οι μπόμπιρες, αλλά αυτός δεν πήρε το μάθημά του!
Δεν μού λες, jonniebegood, αν "ο παρατηρητής επηρεάζει το φαινόμενο"*, το φαινόμενο επηρεάζει τον παρατηρητή ή όχι...; Κι αν ναι, που είναι η αυτονομία (και άπειρη, μάλιστα) τής ερμηνείας τού παρατηρητή...;
*(η φυσική δεν το αναφέρει έτσι ξεκάρφωτα βέβαια αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα)
_________________________
The seething seas ceaseth
and twiceth the seething seas sufficeth us.
Εκανα τοση ωρα για να φορτωσω και ν΄ακουσω τις προσωπικες σου καταθεσεις και αρνητικα βιωματα...
Και στο τελος αναστεναξα με χαρα!!!!
Ωχ Θεε μου Σ΄ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!!! Υπαρχουν και χειροτεροι απο μενα!!!
Θαυμαζω τον τροπο που εχεις να χρησιμοποιεις τον γραπτο λογο τοσο εντεχνα αλλα απο την αλλη να μην μπορεις ν΄αρθρωσεις ουτε μια λεξη προφορικα!!!!!!
Απορεις γιατι σε διωχνουν απο παντου; Γιατι ολοι οι ανθρωποι εχουν περασει ασχημες περιοδους και καταστασεις στη ζωη τους. Αλλοι λιγοτερο, αλλοι περισσοτερο. Προσπαθησαν ομως να διοχετευσουν αυτη την ενεργεια που τους δημιουργηθηκε λογω των καταστασεων, προς μια θετικη διεξοδο για να μην επιβαρυνει τον ψυχισμο τους. Θα μπορουσες να το κανεις κι εσυ, αλλα εισαι βυθισμενος στον κοσμο σου κι ενω περιμενεις να σε καταλαβουν ολοι, εσυ δεν εκανες τον κοπο να καταλαβεις ποτε κανεναν αλλο. Αυτο γυρισε μπουμεραγκ στην ιδια σου την ψυχη, γιατι εζησες την απορριψη και αντι να παρεις το μαθημα εσυ εκδηλωσες περισσοτερη οργη και χολη, κακια. Η χαμηλη αυτοπεποιθηση σ΄εκανε κομπλεξικο και κακοβουλο.
Εισαι για γελια ρε Deva και αξιος ψυχαναλυσης, και αν δεν αλλαξεις τροπο σκεψης, θα εισαι παντα μονος...
Ο φασισμος σου ειναι διαχυτος σε ολο το μεγαλειο, οπως και στη ιστοσελιδα σου, στην οποια καταδεχτηκε ν΄απαντησει καποιος, και την αλλη μερα ειχες σβησει το μηνυμα του...
Προσπαθησε να εντοπησεις τις δικες σου αδυναμιες πρωτα και μετα ασχολησου με τους αλλους.
Για μενα δυο φανερες αδυναμιες εχεις: ΨΥΧΩΣΗ και ΔΥΣΚΟΛΙΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ.
Προσπαθησε να κανεις πιο γλυκια την καρδια και την ψυχη σου και ασχολησου με την ποιηση ή με οτιδηποτε εχει σχεση με την Τεχνη, ειδαλλως....
Ασε μας ρε Deva, πανε να επιδωθεις σε καμμια ερωτικη πραξη μπας και ξαλαφρωσεις... και ξαλαφρωσουμε κι εμεις απο τις παπαριες και τα αλυτα ψυχολογικα σου...κουρεματα...
Σου μιλαω τοσο σκληρα, γιατι προσπαθεις να περασεις την εικονα του πολυμαθεστατου και του Παντογνωστη ενω δεν εχεις καταλαβει και δεν εχεις διδαχτει ακομη, τα πιο απλα πραγματα στη ζωη...
Edited by - angi on 16/04/2006 01:14:41