- \** ΕΣΩ...AνατροπΗ **/ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Να το θυμάσαι Μαρία.
Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα εκείνο το παιχνίδι
που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη
-μη βλέπεις εμένα- μην κλαις. Εσύ εισ' η ελπίδα
άκου θά 'ρθει καιρός
που τα παιδιά θα διαλέγουνε γονιούς
δε θα βγαίνουν στην τύχη.
Δε θα υπάρχουνε πόρτες κλειστές
με γερμένους απ'έξω.
Και τη δουλειά θα τη διαλέγουμε
δε θα 'μαστε άλογα να μας κοιτάνε στα δόντια.
Οι άνθρωποι -σκέψου!- θα μιλάνε με χρώματα
κι άλλοι με νότες.
Να φυλάξεις μοναχά
σε μια μεγάλη φιάλη με νερό
λέξεις κι έννοιες σαν κι αυτές
απροσάρμοστοι-καταπίεση-μοναξιά-τιμή-κερδος-εξευτελισμός
για το μάθημα της ιστορία.
Είναι Μαρία -δε θέλω να λέω ψέμματα-
δύσκολοι καιροί.
Και θα 'ρθουνε κι άλλοι.
Δεν ξέρω -μην περιμένεις κι από μένα πολλά-
τόσα έζησα τόσα έμαθα τόσα λέω
κι απ'όσα διάβασα ένα κρατάω καλά:
"Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος".
Θα την αλλάξουμε τη ζωή!
Παρ'όλα αυτά Μαρία.
Κατερίνα Γώγου
Έσω-Ανατροπή
( Από τη συλλογή ΙΔΙΩΝΥΜΟ )
Με σεβασμό στη μνήμη της
Ξωτικούλα
Φύτεψα πάλι τα κρίνα της ψυχής μου σ'άπιστο χώμα
Edited by - kswtikoula on 05/01/2006 20:12:02
Ζεστός νοτιάς φυσούσε πέρα από το Μισίρι και μέστωνε τα τζερτζεβετικά και τα φρούτα και τα στήθια της Κρήτης. Τον δεχόμουν να περεχύνεται στο μέτωπο, στα χείλια μου και στο λαιμό, κι έτριζε και μεγάλωνε, σα να 'ταν πωρικό, το μυαλό μου.
Δεν μπορούσα να κοιμηθώ, δεν ήθελα. Δε συλλογιζόμουν τίποτα, ένιωθα μονάχα, στη ζεστή ετούτη νυχτιά, κάτι μέσα μου, κάποιον μέσα, να μεστώνει. Εβλεπα, ζούσα καθαρά το καταπληχτικό ετούτο θέαμα : ν' αλλάζω. Ο,τι γίνεται πάντα στα πιο σκοτεινά υπόγεια του στήθους μας, γίνουνταν τώρα φανερά, ξέσκεπα, μπροστά μου. Κουκουβιστός στην άκρα της θάλασσας, παρακολουθούσα το θάμα.
Τ' αστέρια θάμπωσαν, ο ουρανός φωτίστηκε, κι απάνω στο φως χαράχτηκαν με ψιλό κοντύλι τα βουνά, τα δέντρα, οι γλάροι.
Ξημέρωνε...
Galadriel των Λευκών Δασών
υ.γ.
.... το έχω ξαναγράψει και το έχω ξαναζήσει σε σπείρες πάντα...
για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος
κι όχι μόνο μιά σταγόνα.
Είμαι ο καθένας
κι όχι μόνο αυτό που βλέπετε.
Κάθε λεπτό ή κάθε σταγόνα του ωκεανού
επαναλαμβάνει τα ίδια λόγια
[Δεν είμαι τίποτ΄άλλο παρά μία σταγόνα...]
Τ.Ρ.
ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΤΙΠΟΤ΄ΑΛΛΟ ΠΑΡΑ ΜΙΑ ΣΤΑΓΟΝΑ
ΣΤΑ ΧΕΙΛΗ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗ ΔΡΟΣΙΑ ΤΗ ΦΥΓΗ ΤΗΝ ΑΓΡΙΑΔΑ ΤΟΥ ΩΚΕΑΝΟΥ.
ΑΥΡΙΟ ΘΑ ΕΙΜΑΙ Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΩΚΕΑΝΟΣ.
ΘΑ ΑΠΟΖΗΤΩ ΣΤΑΓΟΝΕΣ...
Α.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
του Πνεύματος.
Κάψτε τα ρούχα της περασμένης μέρας.
Ο τυφλοπόντικας δεν είναι ο καλύτερος σύντροφος.
Βεβαιώνω ότι την προκαθορισμένη ώρα όλοι οι τυφλοπόντικες της γης
δεν θα μπορούν να σκάψουν ούτε ένα χαντάκι.
Οι άνθρωποι τώρα μπορούν να κατανοήσουν
ότι είναι παγκόσμια προσιτό το θαύμα της
ανανέωσης των δυνατοτήτων.
Από αυτό προέρχεται είτε το χέρι του Αόρατου Φίλου,
είτε ένα κοφτερό σπαθί.
Και καθώς θυμούνται το πλεονέκτημα της άμεσης ανταμοιβής,
οι άνθρωποι θα βρουν ένα νέο μονοπάτι για το Ναό.
Δεν υπάρχει ανάγκη να εκλιπαρείτε για το Ναό.
Δεν υπάρχει ανάγκη να εκλιπαρείτε για το Θείον.
Ο καθένας ας φέρνει στον εαυτό του την καλύτερη πράξη…
***
Βεβαιώνω πως οι πάντες και τα πάντα δοκιμάζονται.
Μέσα από τη φωτιά, μες απ’ τον καπνό, μες απ’ τα θαύματα, μες απ’ την πίστη,
περπάτα!
Το ύφασμα της επίτευξης αντέχει.
***
Η δύναμή σου θα αυξηθεί.
Όμως αν πνίξεις τη φλόγα θα κάψεις τα δάκτυλά σου…
Φύλλα από τον Κήπο του Μορύα
. ..
1900, που υπερέβης τα όρια του nickname σου, χαίρε!
Τούτη η γωνιά της 'ανατροπής' που έχεις αφήσει εδώ, μού είναι ιδιαίτερα προσφιλής.
αλλά για την άσκηση του ανερχόμενου πνεύματος.
Εκείνος που κάνει την πιο κουραστική εργασία χαρούμενα
θα είναι ο αποφασιστικός νικητής,
γιατί αυτός υπερνικά το φορτίο της ανίας.
Ασφαλώς κάθε μονοπάτι έχει δύσκολες διασταυρώσεις.
Η έκταση της συνειδητότητας μετριέται όχι με λουλούδια
αλλά μέσα από την άβυσσο...
Φύλλα από τον Κήπο του Μορύα
...και ξανά:
" Όλα κάποτε τελειώνουν... και ξαναρχίζουν.
Και αυτοί που ξαναρχίζουν... θα είναι όμορφοι".
Ευχές,
NADA
"The light will stay on"
I go to sleep, before the devil wakes
and I wake up, before the angels take
all my worldly desires, all my yardsticks of fear
all my secrets untold, all my motives unclear
hangin' down in the fire, burnin' them higher
won't take them away from here
and long after we're gone
the light will stay on
watched the city ... city of crows
watched them fly, watched'em all flyin' low
out above the flood plain just above the dirt road
they were hungry as winter, hungry as us
not afraid to be flyin', not afraid to be lost
and long after we're gone
the light will stay on
and if you bury me, add three feet to it
one for your sorrow, two for your sweat
three for the strange things we never forget
and long after we're gone
the light will stay on
and long after we're safe
the lights will not fade
No Method, No Guru, No Teacher
Δεν θέλω να αρνηθώ ό,τι ακριβώς σε οδήγησε
Να σπείρεις μέσα μου την ευλογία της κίνησης
Της πράξης
Να ρίξεις το σκοινί
Στο σκοτεινό κι αλλόκοτο πηγάδι
Που χρόνια λαθροζούσα
Για να βρεθώ ξανά στο λαμπερό σου κόσμο
Τον θαυμαστό
Τον πληγωμένο.
Σου υπόσχομαι να ξεκοιλιάζω κάθε βράδυ
Τους θλιβερούς ορίζοντες της λογικής μου
Ν απογειώνομαι από τις φλούδες του γραπτού μου λόγου
Στους πλησιέστερους φιλάσθενους πλανήτες
Κάθε φορά και μ ένα αλλιώτικο τραγούδι
Να ξεμουδιάζω γλείφοντας τον κοφτερό σου σκελετό
Κι ούτε ένα Μάιο δε θ ανεχτώ
Να σκύψει πάνω μου
Με λόγια σκωπτικά
Και σύριγγες
Και φαγωμένα χείλη
Να ειρωνευτεί την αδειανή και χυλωμένη μου πατρίδα.
Πιο ριψοκίνδυνος κι από το Ναζωραίο
Θα περπατήσω πάνω απ την κινούμενη
Τη σαρκοφάγο άμμο
Που διατηρεί απρόσιτες τις χώρες των ιερών παλιάτσων
Και των σεληνιασμένων γελωτοποιών
Τραυλίζοντας λόγια ισχνά
Μα και σπουδαία
Θ αποσυρθώ στις προθανάτιες κοιλάδες των λοιμών
Και της αγάπης
Όπου απ το μαύρο χώμα τους διάσπαρτα ξεφυτρώνουν
Κορμιά ανθρώπινα διαμελισμένα
Πλάι στις φεγγαρολουσμένες παπαρούνες
Ίσως κι εγώ εκεί να λησμονήσω τον τραυματία ουρανό
Και ν αρχινήσω ένα τραγούδι που θα λέει μόνο
Σ αγαπώ σ αγαπώ /
Και σαν τελειώνει θα σταματάνε τα ποτάμια
Κι οι οδοντοστοιχίες θα εκρήγνυνται
Και θα γεμίζει ο αέρας πέταλα καρατομημένων ανθών
Καρπούς γυναικείων χεριών
Και λιωμένα κοσμήματα
Κυρία των μέσα μου ανέμων,
Τιμώρησέ με αν θες
Γύμνασέ με στο γέλιο και στον πόνο
Είμαι ο οριστικός εραστής σου
Ο αόριστος
Ο τωρινός και ο παντοτινός
Ο πιο ανώριμος
Ο πιο σοφός
Τώρα πια γνωρίζω τι μ οδηγεί να υποτάσσομαι
Στην ετοιμόρροπη και ασθενική σου θέληση.»*
Θ_ΟΜ...
M©Z society
* Γιάννης Αγγελάκας, ποιητής – μουσικός.
Δεν εμμαστε ποιητες σημαίνει φεύγουμε
Σημαίνει Εγκαταλείπουμε των ΑγΩνα
ΠαρατΑμε τΗ χαρΑ στους Ανίδεους
ΤΗς γυναΙκες στΑ φιλια του ανέμου
Και στη σκόνη τον καιρο
Σημαίνει πως φοβούμαστε
Και η ζωή μας εγινε ξένη
ο θάνατος βραχνας
…τραλαλάμ…. τραλαλάμ τι ώρα νάναι
όλη τη νύχτα χτύπαγα το κουδούνι σου
μα δεν ήσουνα πάνω.
Μη σε νοιάζει… όταν ο κόσμος περνούσε
εκανα πως ψάχνω την τσάντα μου. Ξέρω γω….
έτσι έκανα πάντα
Δεν ήτανε τίποτα σοβαρό δεν ήθελα να σε τρομάξω πάλι
ήθελα μονάχα να σου πω να πάμε να παίξουμε.
Από την άλλη μεριά δεν περνάν αυτοκίνητα
αλήθεια σου λέω
μονάχα καρότσια την πρωτομαγιά κι ακόμα
είναι Νοέμβρης
πάρε αν θες και τα’ άλλα παιδιά να μην τους αφήσουμε γέρους
πίσω απ’ το ταχυδρομείο – σκύψε να σου πω-
είναι μια ξύλινη γέφυρα που ενώνει τ’ αστέρια
άμα με πάρεις καβάλα στους ώμους σου
θα κατεβάσω μερικά.
Αν έχεις δουλειά αυτό τον καιρό δεν πειράζει.
Πάμε μια άλλη φορά.
Μόνο μη βγεις, να κοιμηθείς νωρίς
να ξεκινήσουμε πρωί
πριν βγει ο ήλιος
Πριν πιο πριν τότε που βγαίνουνε οι αθλητικές
εφημερίδες
αν θες είναι καλύτερα –καλύτερο-
να κοιμηθούμε αγκαλιά
δε θα βήχω τη νύχτα
δε θα τραβάω τα σεντόνια
θα λουστώ
θαμαι φρόνιμη
ακούνητη
θαμαι σαν πεθαμένη
μη με ξεχάσεις όμως το πρωί
γιατί έχω ακούσει πολλούς ανθρώπους έτσι
που το ‘καναν για να μην ενοχλούν τους δίπλα
ή κι έτσι για αστείο
και δεν ξαναξυπνήσανε
κι ούτε που παίξανε
ποτέ.
Και πάλι Κατερίνα....
Γιατί κατάλαβε γρήγορα πως οι ποιητές λιγοστεύουν,
κι αυτό το κομματάκι μέσα μας που μόνο με ποίηση γεμίζει κινδυνεύει να μείνει για πάντα αδειανό...........
Σε όσους με δίδαξαν να αναγνωρίζω το δρόμο που ψάχνω.
Με αγάπη πάνω απ'όλα,
να είστε καλα!
Ξωτικούλα
Δεν θέλω πια να γυρίζω στις θάλασσες φωνάζοντας...
Θέλω να βρω κι εγώ μια φωνή να μ'αποκρίνεται.