- ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ''ΕΠΙΔΗΜΙΕΣ''?????? - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
προτείνω να μαζευτούμε όλα τα παιδια και μέλη του εσοτέρικα που γεννήθηκαν το 83 και να δούμε ποιοι έχουν περισσότερες γνώσεις,τι λέτε?!?
Απ΄τη μέθη του πόθου γλιστρώ ξανά στην ηδονή...
Κι όσο μεθώ απο ηδονή,τόσο ξανά φουντώνει ο πόθος...
Φάουστ
quote:karma πώς μπορείς να δείς κάτι τέτοιο στο ωροσκόπιο κάποιου
Απ’ ότι άκουσα ξεχωρίζουν κάποια παιδιά (νομίζω 53 αγόρια και 53 κορίτσια). Αν θέλεις γράψε ή στείλε μου την ημερομηνία, τον τόπο και την ώρα γέννησής σου, να δούμε αν φαίνεται «κάτι» στο ωροσκόπιό σου.
υπάρχει συγκεκριμένη σύνοδος πχ ?Συγνώμη που ρωτώ κατι εκτός θέματος...
τὰ δὲ πάντα οἰακίζει Κεραυνός - Ηράκλειτος
quote:
karma πώς μπορείς να δείς κάτι τέτοιο στο ωροσκόπιο κάποιου
Συγνώμη που ρωτώ κατι εκτός θέματος...
Αγαπητέ Peronosporos
Δεν είσαι εκτός θέματος, γιατί, σε τελική ανάλυση, όλα είναι σχετικά. Σ’ ένα γενέθλιο χάρτη μπορούμε να δούμε, ειδικά μέσα από τις καρμικές όψεις, το παρελθόν μίας ψυχής και την αποστολή της στη γη, στην τωρινή ενσάρκωσή της. Για περισσότερες πληροφορίες στο forum της ιστοσελίδας μας, www.greekastrology.gr το http://astro.forumup.com/ όπου έχει τεθεί ανάλογο θέμα και εξηγεί τις όψεις.
Υ.Γ. Ένας από τους Site Admin μας έλαβε μέρος στην πρώτη εκπομπή και ανάλυσε το θέμα μέσα από την αστρολογική σκοπιά.
Φιλικά, η
karma
Φιλικά
Πεπονόσπορος
τὰ δὲ πάντα οἰακίζει Κεραυνός - Ηράκλειτος
ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΟΙ ΓΝΩΣΕΙΣ ΜΕ ΤΟ IQ.ΕΧΩ ΦΙΛΗ ΑΠΟΦΟΙΤΗ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΚΑΙ ΑΝ ΜΙΛΗΣΕΙΣ ΜΑΖΙ ΤΗΣ ΓΙΑ ΔΙΑΦΟΡΑ ΘΕΜΑΤΑ ΣΕ ΒΑΖΕΙ "ΚΑΤΩ".
Κατερινα εχεισ προσωπικες εμπειριες;
ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΩ ΟΤΙ ΕΧΩ ΚΑΤΙ ΤΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ.ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΜΟΥ ΕΙΠΑΝ ΟΤΙ ΑΥΤΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΜΟΥ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΕΡΝΑΩ ΣΤΟ ΝΤΟΥΚΟΥ.
ΕΝΑ Π.Χ. ΠΟΥ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ:
ΕΝΑ ΒΡΑΔΥ ΠΗΓΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΤΡΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΨΑΡΕΜΑ.ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΣΧΕΔΟΝ ΚΑΘΟΛΟΥ ΦΩΣ.ΜΟΥ ΕΚΑΝΕ ΕΝΑ ΚΟΜΠΟ ΜΠΕΤΟΝΙΑΣ ΜΕ ΜΠΕΤΟΝΙΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΜΑΘΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΠΑΓ.ΨΑΡΑΣ.ΤΗΝ ΕΚΑΝΕ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΦΟΡΑ.ΜΕΤΑ ΑΠΟ 3 ΜΕΡΕΣ ΤΟΥ ΤΗΝ ΕΚΑΝΑ ΚΑΙ ΕΠΑΘΕ ΣΟΚ.ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΤΗΝ ΜΑΘΕΙ 5 ΜΕΡΕΣ,ΤΟΥ ΤΗΝ ΕΚΑΝΕ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΣΥΝΕΧΕΙΑ.ΕΧΕΙ ΠΑΡΑΔΕΧΘΕΙ Ο ΑΝΤΡΑΣ ΜΟΥ ΟΤΙ ΒΑΖΩ ΚΑΤΩ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΝΩΣΤΟΥΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΥΣ ΜΑΣ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ 2 (ΤΗΝ ΦΙΛΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΞΑΔΕΡΦΗ ΜΑΣ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΣΤΙΣ 15 ΑΠΡΙΛΙΟΥ ΤΟΥ 1983 ΚΑΙ ΕΝΑΝ ΦΙΛΟ ΜΑΣ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΣΤΙΣ 4 ΑΠΡΙΛΙΟΥ).ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΜΙΛΑΜΕ ΩΡΕΣ ΟΛΟΚΛΗΡΕΣ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟ ΘΕΝΑ.ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΘΕΜΑ ΚΑΙ ΤΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΜΑΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΣΩΣΤΑ.
quote:Ωραία, έχεις λοιπόν πολύ καλή αντιληπτική ικανότητα και μαθαίνεις γρήγορα. Όσο για το αν "βάζεις κάτω" κάποιους γνωστούς σου με επιχειρήματα, αυτό από μόνο του δεν λέει τίποτα, ούτε και αν μιλάς με 2 ακόμη άτομα με ολόσωστα επιχειρήματα (σκέφτηκες ποτέ ότι αν ένας έκανε λάθος στα επιχειρήματά του θα τέλειωνε η συζήτηση πολύ νωρίτερα
ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΩ ΟΤΙ ΕΧΩ ΚΑΤΙ ΤΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ.ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΜΟΥ ΕΙΠΑΝ ΟΤΙ ΑΥΤΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΜΟΥ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΕΡΝΑΩ ΣΤΟ ΝΤΟΥΚΟΥ.
ΕΝΑ Π.Χ. ΠΟΥ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ:
ΕΝΑ ΒΡΑΔΥ ΠΗΓΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΤΡΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΨΑΡΕΜΑ.ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΣΧΕΔΟΝ ΚΑΘΟΛΟΥ ΦΩΣ.ΜΟΥ ΕΚΑΝΕ ΕΝΑ ΚΟΜΠΟ ΜΠΕΤΟΝΙΑΣ ΜΕ ΜΠΕΤΟΝΙΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΜΑΘΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΠΑΓ.ΨΑΡΑΣ.ΤΗΝ ΕΚΑΝΕ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΦΟΡΑ.ΜΕΤΑ ΑΠΟ 3 ΜΕΡΕΣ ΤΟΥ ΤΗΝ ΕΚΑΝΑ ΚΑΙ ΕΠΑΘΕ ΣΟΚ.ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΤΗΝ ΜΑΘΕΙ 5 ΜΕΡΕΣ,ΤΟΥ ΤΗΝ ΕΚΑΝΕ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΣΥΝΕΧΕΙΑ.ΕΧΕΙ ΠΑΡΑΔΕΧΘΕΙ Ο ΑΝΤΡΑΣ ΜΟΥ ΟΤΙ ΒΑΖΩ ΚΑΤΩ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΝΩΣΤΟΥΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΥΣ ΜΑΣ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ 2 (ΤΗΝ ΦΙΛΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΞΑΔΕΡΦΗ ΜΑΣ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΣΤΙΣ 15 ΑΠΡΙΛΙΟΥ ΤΟΥ 1983 ΚΑΙ ΕΝΑΝ ΦΙΛΟ ΜΑΣ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΣΤΙΣ 4 ΑΠΡΙΛΙΟΥ).ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΜΙΛΑΜΕ ΩΡΕΣ ΟΛΟΚΛΗΡΕΣ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟ ΘΕΝΑ.ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΘΕΜΑ ΚΑΙ ΤΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΜΑΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΣΩΣΤΑ.
).Αυτά δεν στα λέω γιατί έχω κάτι μαζί σου αλλά δυσπιστώ πολύ στο ότι επειδή γεννήθηκαν κάποιοι μια συγκεκριμένη περίοδο είναι τελείως ξεχωριστοί. Αν πχ ισχύει αυτό που έγραψες τόσο "ελαφρά"
quote:Τότε πρέπει να έχεις IQ τουλάχιστον 150. Πίστεψέ με ούτε που διανοείσαι πόσο πολύ είναι αυτό.... και για του λόγου το αληθές, απόδειξέ μας το, κάνε το iq τέστ στο παρακάτω site και στείλε μας τα αποτελέσματα με εικόνα. Άμα βγάλεις 150+ θα πεισθώ, μέχρι τότε άσε με να αμφιβάλλω.
ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΑΥΤΑ ΕΧΟΥΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΤΗΤΕΣ ΠΕΡΑ ΤΩΝ ΚΑΘΙΕΡΩΜΕΝΩΝ.ΕΧΟΥΝ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΜΕ IQ ΑΝΕΒΑΣΜΕΝΟ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 50% ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΤΑ ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΑ ΠΑΙΔΙΑ.
http://web.tickle.com/tests/uiq/index-pop.jsp?sid=1443&supp=160x600_IQ_bugs_noborder&z=
Φιλικά
Περονοτέτοιος
τὰ δὲ πάντα οἰακίζει Κεραυνός - Ηράκλειτος
quote:
Φιλικά
Περονοτέτοιος
Kαρντάσι, όσο πάει κι ανεβαίνεις στην εκτίμηση μου...
Τώρα αν αυτό είναι καλό ή κακό για σένα δεν το ξέρω...
dim.kar
Eίπαν: "το αναρχοκουμμούνι ο dim.kar ... να ξέρει ότι είναι ο μεγαλύτερος ΦΑΣΙΣΤΑΣ από όλους όσους έχω δεί"
by Peronosporos
Τhanks!!!
Αγαπημενα μου παιδια, που θεωρειτε οτι ειστε ιδιαιτερα, θα πρεπει να σας πω οτι ολοι οι ανθρωποι εχουν ιδιαιτεροτητες και ικανοτητες-δυνατοτητες σε καποιους συγκεκριμενους τομεις.
Το αρθρο ειναι το παρακατω:
Σας παραθετω μια δημοσιευση που διαβασα προσφατα.
Το αρθρο ειναι της Συμβουλου Αστρολογιας,
κ. ΛΙΛΙΑΝ ΣΙΜΟΥ:
quote:
--------------------------------------------------------------------------------
Ο πλανήτης Quaoar και μία ιδιαίτερη γενιά παιδιών? - 07-12-2005, 02:22
--------------------------------------------------------------------------------
Ποια είναι τα παιδιά Indigo?
Με αφορμή ερώτηση μέλους σχετικά με την πρόσφατη εκπομπή της τηλεόρασης στην οποία αναφέρθηκε μία γενιά παιδιών τον Απρίλιο του 1983, γράφω το άρθρο αυτό, που ίσως έχει μία σύνδεση με το θέμα της εκπομπής. Δεν είδα την εκπομπή, αλλά με ενημέρωσαν φίλοι που την παρακολούθησαν. Μου φαίνεται λίγο δύσκολο να δεχθώ πως μόνο σε ένα μήνα ενός έτους, υπάρχουν άτομα με ιδιαιτερότητες. Δεν το αποκλείω, καθώς δεν διαθέτω στοιχεία προς έρευνα, αλλά εξακολουθώ να έχω σοβαρές επιφυλάξεις.
Ωστόσο, μπορώ να παραθέσω πληροφορίες που διαθέτω, μετά την ανακάλυψη ενός από τους πλανήτες που ονομάζονται «γενιάς», δηλαδή αφορούν σώματα μακρινότερα του Πλούτωνα και σχετίζονται με θέματα ομάδων ανθρώπων, κι όχι ιδιαίτερα με το ατομικό μας ωροσκόπιο.
Ο Quaoar, είναι ένα τέτοιο σώμα, το οποίο μου κέντρισε το ενδιαφέρον από την αρχή σχεδόν της ανακάλυψής του. Θα αναφερθώ σε ένα μελλοντικό άρθρο για τον πλανήτη αυτόν.
Ο πλανήτης συνδέεται με μία γενιά παιδιών, που αποκαλούνται Indigo παιδιά (παιδιά με το χρώμα του λουλακιού!). Ας μην φανεί αστείο το χαρακτηριστικό του χρώματος, γιατί το συγκεκριμένο χρώμα σχετίζεται με το τσάκρα του τρίτου ματιού, επομένως εννοούν οι ερευνητές ότι αυτά τα παιδιά θα έχουν ικανότητα χρήσης του τρίτου ματιού και των ψυχικών δυνάμεων που σχετίζονται με αυτό.
Τα παιδιά ανήκουν στην δεκαετία του 1980 σε μικρό αριθμό, σε μεγαλύτερο αριθμό στη δεκαετία του 1990 και λίγα ενσαρκώθηκαν προς το τέλος του 2002. Εννοείται, φυσικά, πως δεν μιλάμε για όλες τις γεννήσεις αυτών των περιόδων. Αλλά αυτές οι περίοδοι, έχουν σε ασυνήθιστο βαθμό και συχνότητα, ενσαρκώσεις ατόμων με ψυχικές δυνάμεις.
Τα Indigo παιδιά λέγεται πως είναι μοναδικά. Οι δάσκαλοι, οι γονείς, το περιβάλλον τα θεωρούν «διαφορετικά», αν και δεν είναι σε θέση ακόμη κάποια από αυτά να δείξουν την διαφορετικότητά τους. Δονούνται και δέχονται δονήσεις υψηλές και θα ξεχωρίζουν από αυτά που έχουμε ως τώρα δει. Αν μπορούσαμε να περιγράψουμε το αστρολογικό τους αποτύπωμα, θα λέγαμε πως είναι ένας συνδυασμός των βαρέων πλανητών, δηλαδή του Ουρανού, του Ποσειδώνα, του Πλούτωνα και του Quaoar. Στην ουσία, ο Πλούτωνας και ο Quaoar είναι οι δείκτες αυτής της γενιάς.
Η σειρά αυτή των παιδιών θεωρείται πως ξεκίνησε το 1983, όταν οι δύο αυτοί πλανήτες εισήλθαν στο ζώδιο του Σκορπιού (άραγε είναι σύμπτωση η συνύπαρξή τους στο ζώδιο της αναγέννησης, του αποκρυφισμού και της μύησης?). Εκείνη τη χρονιά μάλιστα, τα δύο αυτά σώματα έκαναν τη πρώτη τους σύνοδο μετά τη δεκαετία του 1940. Δηλώνουν ενδεχόμενα την έναρξη μίας ακόμη σημαντικής γενιάς, που θα χαρακτηρίσει κάποια μελλοντική εποχή. Λέγεται πως στην ώριμη ηλικία τους, θα είναι σε θέση να βοηθήσουν στον μετασχηματισμό του πλανήτη μας!
Η γενιά αυτή παίρνει μεγαλύτερη ώθηση και αυξάνεται, κατά την δεκαετία του 1990, όταν οι δύο πλανήτες είναι σύνοδο, ανοιχτή στην αρχή (8 μοιρών πάνω-κάτω) και φθάνουν σε στενή σύνοδο 2-3 μοιρών στο τέλος του 1993. Συνεχίζουν να είναι σε σύνοδο, αλλά καταλαμβάνουν δύο ζώδια, τον Σκορπιό και τον Τοξότη. Ως το 1995, είναι σε σύνοδο άλλοτε στον Σκορπιό κι άλλοτε στον Τοξότη (λόγω ανάδρομης κίνησης), οπότε και μπαίνουν και οι δύο στον Τοξότη από τον Ιανουάριο του 1995 και για επτά χρόνια ως τον Νοέμβριο του 2002.
Με τις έντονες αυτές επιδράσεις, τα άτομα που αναφέρω, θα βιώνουν στον εσωτερικό τους κόσμο το χάος και την ανάγκη για ριζική αλλαγή, πλήρη μετασχηματισμό. Λόγω της διαφορετικής ποιότητας κι απόκλισης της όψης, θα έχουν μεταξύ τους διαφορές, αλλά πάντα με μία ψυχική ικανότητα που θα τα χαρακτηρίζει και θα τα κάνει να ξεχωρίζουν.
Στην γενιά αυτή, συμμετέχει η σύνοδος του Ουρανού με τον Ποσειδώνα, από τον Ιανουάριο του 1990 ως τον Δεκέμβριο του 1996. Ο ιδεαλισμός που επαναστατεί ή ανατρέπεται, στο ζώδιο του Αιγόκερου, των κοινωνικών και συντηρητικών μας θεσμών. Σε εξάγωνο η σύνοδος του Ουρανού και του Ποσειδώνα με τη σύνοδο του Πλούτωνα με τον Quaoar, έχουμε μία γενιά ανθρώπων με εξαιρετικές δυνατότητες δονήσεων, βαρέων πλανητών και μεταφυσικής δυναμικής. Θα είναι σε θέση να δημιουργήσουν τριγμούς στο σαθρό σύστημα της κοινωνίας μας και να κάψουν κυριολεκτικά κάθε τι το σάπιο και το αρρωστημένο. Θέματα φιλοσοφίας, γνώσης, επιστήμης, ιατρικής, ιδεολογίας, θεσμών κοινωνικών, θα περάσει από την εξονυχιστική έρευνα και μελέτη αυτών των ατόμων και θα αλλάξει ριζικά. Το κατεστημένο θα αλλάξει, θα μετασχηματιστεί και θα αναγεννηθεί.
Τα τελευταία Indigo παιδιά, θα έχουν τη σύνοδο Πλούτωνα και Quaoar στον Τοξότη, αλλά θα τους λείπει το εξάγωνο με τον Ουρανό και τον Ποσειδώνα. Ο μεγάλη μεταλλαγή, θεωρητικά πάντα μιλώντας, πρέπει να βασιστεί στη γενιά αυτή του Σκορπιού, με το εξάγωνο των δύο προαναφερθέντων πλανητών. Αυτό μοιάζει να είναι το πλέον ισχυρό σχήμα. Αλλά τα τελευταία Indigo, θα έχουν την αποστολή να επεκτείνουν την νέα φιλοσοφία ζωής που θα προκύψει.
Η ενέργεια της συνόδου του Πλούτωνα, αυτού του τόσο σημαντικού πλανήτη μας με τον νέο-ανακαλυφθέντα Quaoar, χαρακτηρίζει και την είσοδο στον 21ο αιώνα. Αυτά τα δύο σώματα μοιάζουν να στεφανώνουν με την ισχύ τους και την αργή και βαθιά δράση τους, τη νέα χιλιετηρίδα. Θεωρείται από τους ερευνητές, πως η γενιά των Indigo παιδιών τελειώνει γύρω στο τέλος του 2002, ενδεχόμενα με τη σύνοδό τους τον Νοέμβριο. Αλλά, δηλώνουν πως πρέπει να ερευνηθεί η στιγμή της αναχώρησης του Πλούτωνα από τον Τοξότη το 2008 και του Quaoar το 2017. Πιθανοί σταθμοί σημαντικών γεγονότων, ή η πρώτη μας αντίληψη για τη γενιά των Indigo? Γιατί δεν αποκλείεται τα παιδιά αυτά να είναι η έναρξη μίας εποχής με ανθρώπους διαφορετικούς, ίσως να είναι προάγγελοι γι' αυτούς της εποχής του Πλούτωνα και του Quaoar στον Αιγόκερο. Μία εποχή αρκετά δύσκολη και σκληρή.
Αυτό που φαίνεται για τη γενιά που περιγράφω, είναι πως καθορίζουν μία μεταβατική περίοδο. Θα μπορούν να κατανοήσουν το χάος και να δημιουργήσουν νέες μορφές μέσα από αυτό. Δεν θα διστάσουν να αλλάξουν τον κόσμο, ίσως μέσα από ένα συμβολικό θάνατο και μία εκ βαθέων αλλαγή. Μπορεί να μας διδάξουν την παροδικότητα όλων των πραγμάτων και το τέλος μίας ολόκληρης εποχής, στο κατώφλι του Υδροχόου. Να αναζητήσουν την απελευθέρωση από την πλεονεξία, την κτητικότητα, την θρησκοληψία, το σαθρό πολιτικό σύστημα, την μόλυνση του περιβάλλοντος. Ο Πλούτωνας θα τους ωθήσει να θέσουν τέλος. Ο Quaoar να ανακαλύψουν μέσα στο χάος, μία νέα αχτίδα ελπίδας και ζωής.
Ωραίο ακούγεται… Μακάρι η γενιά αυτή να είναι πρωτεργάτες μίας νέας εποχής!
Μην εστιαστειτε στο αστρολογικο περιεχομενο τοσο, αλλα στην ουσια
Indigo child
The term "Indigo Child" comes from psychic and synesthesiac Nancy Ann Tappe, who classified people's personalities according to the hue of their auras.
Usually each universal age is accompanied by a preponderance of people with that life color. For instance now most adults are either Blue or Violet, the two colors with the attributes most needed in this the Violet Age of transition. During the next age, the Indigo Age, Indigo colors will be the norm (Understanding Your Life Through Color 1982).
According to Tappe,
The Indigo phenomenon has been recognized as one of the most exciting changes in human nature ever documented in society. The Indigo label describes the energy pattern of human behavior which exists in over 95% of the children born in the last 10 years … This phenomena is happening globally and eventually the Indigos will replace all other colors. As small children, Indigo’s are easy to recognize by their unusually large, clear eyes. Extremely bright, precocious children with an amazing memory and a strong desire to live instinctively, these children of the next millennium are sensitive, gifted souls with an evolved consciousness who have come here to help change the vibrations of our lives and create one land, one globe and one species. They are our bridge to the future.*
According to Peggy Day and Susan Gale, the emergence of the Indigo children was foretold by Edgar Cayce long before Tappe's aura labeling.
The Indigo Children is a book by Lee Carroll, a channeler for an entity he calls Kryon, and his wife Jan Tober.
Carroll was an economics major who ran a technical audio business for 30 years until a visit to a psychic prompted a New Age midlife crisis. He found religion and started traveling around the world giving "self-help" seminars. Accompanying him was Tober, a practitioner of metaphysics and hands-on healing as well as a jazz singer who had toured with Benny Goodman and Fred Astaire (Krider 2002).
Kyron has revealed such important messages as "love is the most powerful force in the entire universe." Carroll and Tober travel the world putting on Kryon seminars. Kryon has many interests, including the Universal Calibration Lattice and EMF Balancing (empowerment through knowledge of your electromagnetic nature, i.e., how to manage your energy field which consist of "fibers of light and energy").
One thesis of The Indigo Children seems to be that many children diagnosed as having attention deficit disorder (ADD) or ADHD (attention deficit hyperactivity disorder) represent "a new kind of evolution of humanity."* These children don't need drugs like Ritalin, but special care and training. The book consists of dozens of articles by authors from many walks of life. It is, accordingly, inconsistent and uneven in quality of analysis and advice. Nancy Ann Tappe is a contributor. One of the authors is Robert Gerard, Ph.D., whose piece is called "Emissaries from Heaven." He believes his daughter is an Indigo Child. He also thinks "Most Indigos see angels and other beings in the etheric." He runs Oughten House Foundation, Inc., and sells angel cards. Another contributor is Doreen Virtue, an advocate of angel therapy who has found an even further evolved generation of children is now emerging: the Crystal children.
Not all the contributors are on the fringe of New Age metaphysics, however. For example, Dr. Judith Spitler McKee is a former preschool and elementary teacher and retired Eastern Michigan University professor. She spends her time trying to interest children in reading.
how to recognize the Indigo Child
The Indigo Child is recognizable by his or her aura and by certain other traits, according to The Indigo Children website (owned by Kryon Writings).
They come into the world with a feeling of royalty (and often act like it)
They have a feeling of "deserving to be here," and are surprised when others don't share that.
Self-worth is not a big issue. They often tell the parents "who they are."
They have difficulty with absolute authority (authority without explanation or choice).
They simply will not do certain things; for example, waiting in line is difficult for them.
They get frustrated with systems that are ritually oriented and don't require creative thought.
They often see better ways of doing things, both at home and in school, which makes them seem like "system busters" (nonconforming to any system).
They seem antisocial unless they are with their own kind. If there are no others of like consciousness around them, they often turn inward, feeling like no other human understands them. School is often extremely difficult for them socially.
They will not respond to "guilt" discipline ("Wait till your father gets home and finds out what you did").
They are not shy in letting you know what they need.
(For some examples of a few parents in the Houston area who have identified their children as Indigos, see Krider 2002. The children don't necessarily agree with the parents' assessments.)
One can understand why many parents would not want their child to be labeled as ADD or ADHD. The label implies imperfection. Some may even take it to mean the child is "damaged." Specifically, it means your child's behavior is due to a neuro-biological condition. To some, this is the same as having a malfunctioning brain or a mental disorder. Understandably, emotions run high here. Treatment of children with problems is a hot button issue for the mass media, attack lawyers, talk show hosts, columnists, and others not known for their role in clarifying complicated scientific or medical matters. Many jump on the bandwagon and attack the drug industry and psychiatrists for overdrugging our children. Opposition is fruitless, because few will listen to those who would defend those who “abuse” children. Fewer still will bother to investigate to see whether the critics know what they are talking about.
The National Institute of Mental Health says that ADHD is the most commonly diagnosed childhood disorder. It affects some 3 to 5 percent of all school-age children. (David Kaiser says 10% of school-age children have been diagnosed with ADD/ADHD and that in some parts of the country 50% of the children are so diagnosed.) With so many children affected, it should be easy to find cases of misdiagnosis, inappropriate treatment, adverse drug reaction, and so on. Anecdotes of abuse, however, should not substitute for scientific studies or clinical observations by the professionals who treat these children on a daily basis. But we all know that an anecdote told on Oprah or Larry King Live by Arianna Huffington or Hilary Clinton is much more powerful than a controlled scientific study. Yet, those scientific studies must be done. Ritalin has been around since 1950, yet there are no long-term studies I am aware of that show it is safe, effective, or better than any alternative. The support for its prescription comes mostly from those in the trenches, the practitioners who treat the millions of children and adults with AD/HD. Support also comes from Ritalin's manufacturer, New Jersey-based Novartis Pharmaceuticals Corp., which says the drug "has been used safely and effectively in the treatment of millions of ADHD patients for over 40 years," attested by the results of 170 studies (Donohue). However, Novartis is hardly a disinterested party.
In any case, no matter how many long-term studies are done that find nothing spectacularly wrong with Ritalin, there will always be the possibility that the next one will find something horrible. For example, "researchers at the University of California, Berkeley, say their study, tracking ADHD youths into adulthood, has found a connection between Ritalin use and later abuse of tobacco, cocaine and other stimulants (Donohue 2000). Is the connection strong enough to warrant worry? How can we be sure it wasn't the ADHD, rather than the Ritalin, that was the main basis for the connection?
The hype and near-hysteria surrounding the use of Ritalin has contributed to an atmosphere that makes it possible for a book like Indigo Children to be taken seriously. Given the choice, who wouldn't rather believe their children are special and chosen for some high mission rather than that they have a brain disorder? On the bright side, at least Kryon doesn’t prescribe blue-green algae, a popular “alternative” to Ritalin, even though there are no long-term studies on what effects algae might have on a developing child’s brain (“The Algae AD/HD Connection: Can Blue Green Algae Be of Help with Attention Deficit/Hyperactivity Disorder?” by John Taylor, Ph.D.).
quote:
Ο ΑΝΤΡΑΣ ΜΟΥ ΟΤΙ ΒΑΖΩ ΚΑΤΩ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΝΩΣΤΟΥΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΥΣ ΜΑΣ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ 2 (ΤΗΝ ΦΙΛΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΞΑΔΕΡΦΗ ΜΑΣ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΣΤΙΣ 15 ΑΠΡΙΛΙΟΥ ΤΟΥ 1983 ΚΑΙ ΕΝΑΝ ΦΙΛΟ ΜΑΣ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΣΤΙΣ 4 ΑΠΡΙΛΙΟΥ).
Είναι φυσιολογικό γλυκιά μου... Είστε Κριοί... το πλέον εγκεφαλικό ζώδιο... (το πιο δυνατό σημείο του Κριού είναι το κεφάλι...βλ.κέρατα). Δεν έχει να κάνει με το 1983 αλλά με το ζώδιο!
Τετοια ωρα, ειναι να βγαζουμε τα αγγλικα λεξικα;
λέει το άρθρο
quote:
Η σειρά αυτή των παιδιών θεωρείται πως ξεκίνησε το 1983, όταν οι δύο αυτοί πλανήτες εισήλθαν στο ζώδιο του Σκορπιού (άραγε είναι σύμπτωση η συνύπαρξή τους στο ζώδιο της αναγέννησης, του αποκρυφισμού και της μύησης?). Εκείνη τη χρονιά μάλιστα, τα δύο αυτά σώματα έκαναν τη πρώτη τους σύνοδο μετά τη δεκαετία του 1940.
Δηλαδή αν κατάλαβα καλά ανάλογη ήταν και η γενιά του 40; Εφ όσον μπορούμε να επισημάνουμε χρονολογία και μήνα για το 83, δεν μπορούμε να το κάνουμε για την δεκαετία του 40 να δούμε αν επιβεβαιώνεται αυτή η θεωρία;
Είχαμε το ΄40 γεννήσεις ομάδων ανθρώπων με ιδιαίτερες ψυχικές δυνάμεις; (σημειωτέον ότι μιλάμε για ανθρώπους που σήμερα έχουν ηλικία γύρω στα 60 (55 με 65))
quote:
Η γενιά αυτή παίρνει μεγαλύτερη ώθηση και αυξάνεται, κατά την δεκαετία του 1990, όταν οι δύο πλανήτες είναι σύνοδο, ανοιχτή στην αρχή (8 μοιρών πάνω-κάτω) και φθάνουν σε στενή σύνοδο 2-3 μοιρών στο τέλος του 1993. Συνεχίζουν να είναι σε σύνοδο, αλλά καταλαμβάνουν δύο ζώδια, τον Σκορπιό και τον Τοξότη. Ως το 1995, είναι σε σύνοδο άλλοτε στον Σκορπιό κι άλλοτε στον Τοξότη (λόγω ανάδρομης κίνησης), οπότε και μπαίνουν και οι δύο στον Τοξότη από τον Ιανουάριο του 1995 και για επτά χρόνια ως τον Νοέμβριο του 2002.
Τώρα, πώς γίνεται από το 40 μέχρι το 83 να μην έχει γίνει καμιά άλλη σύνοδος των δύο πλανητών (άσε που ο Quaoar δεν είναι πλανήτης) και από το 83 και μετά να έχουμε τόσες συνόδους; (1993, 1995, 2002)
Τώρα πάνω στην ουσία, δεν βλέπω γιατί θα πρέπει να μας εντυπωσιάσει τόσο μια γενιά η οποία
quote:
Θα μπορούν να κατανοήσουν το χάος και να δημιουργήσουν νέες μορφές μέσα από αυτό. Δεν θα διστάσουν να αλλάξουν τον κόσμο, ίσως μέσα από ένα συμβολικό θάνατο και μία εκ βαθέων αλλαγή. Μπορεί να μας διδάξουν την παροδικότητα όλων των πραγμάτων και το τέλος μίας ολόκληρης εποχής, στο κατώφλι του Υδροχόου. Να αναζητήσουν την απελευθέρωση από την πλεονεξία, την κτητικότητα, την θρησκοληψία, το σαθρό πολιτικό σύστημα, την μόλυνση του περιβάλλοντος
Αυτό δεν είναι το ζητούμενο από κάθε νέα γενιά; (βγάζω στην άκρη περί της εποχής του Υδροχόου).
'We are either alone in the universe or we are not. Both ideas are overwhelming'
-Arthur C. Clarke-
Edited by - Ostria on 15/12/2005 23:12:07
quote:
Είστε Κριοί... το πλέον εγκεφαλικό ζώδιο... (το πιο δυνατό σημείο του Κριού είναι το κεφάλι...βλ.κέρατα).
Στο πρωτο διαφωνω ( ο εγκεφαλος δεν ειναι το ιδανικοτερο ατου ενος
Κριου)
Στο δευτερο...
Απο ποιον και σε ποιον το κερατο...
quote:
ΔΙΑΒΑΣΑ ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ESPRESSO
Μάλλον ατυχές περιστατικό αγαπητή μου, αυτές οι φυλλάδες ξέρεις δεν απευθύνονται σε πολλύ νοήμονες ανθρώπους, (συγνώμην κι' όλας).
quote:
ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΜΕΡΙΔΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΑ ΨΑΧΝΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΥΠΟΥ ΗΡΩΔΗ, ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΤΑ ΕΞΟΝΤΩΣΟΥΝ ΕΠΕΙΔΗ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΝ ΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ.ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΓΓΛΟΙ ΚΑΙ ΕΒΡΑΙΟΙ.ΚΥΡΙΩΣ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΓΓΛΟΙ.
Άμα σε πειράξει κανένας, έλα στα Εξάρχεια να με βρεις.
quote:
ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΙ ΙΣΧΥΡΗ ΟΜΑΔΑ ΤΟΣΟ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΟΣΟ ΚΑΙ ΕΔΩ Η ΟΠΟΙΑ ΚΑΝΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΤΑ ΑΦΗΣΕΙ ΠΟΤΕ ΜΟΝΑ ΤΟΥΣ
Μπορεί να εννοούν....μπα λες να εννούν εμάς τους ΠΑΟΚΤΖΗΔΕΣ???
Μήπως την ομάδα αυτή την λένε "Πιράνχας"???
Πάντως αν θέλεις μπορούμε να σε εκπαιδεύσουμε...καλά.
Υπέρτερον πάντων αγαθών, η υγεία της διανοίας.
Υ.Γ. Η φίλη μας δεν ξέρουμε αν είναι Κριός ! Μπορεί να είναι και Ταύρος.... Ας μας γράψει την ημερομηνία της να τη μελετήσουμε...
Φιλικά, η
karma
Κατα την γνωμη μου απο όσα διάβασα τα παιδια που αναφέρονται ως Indigo πάσχουν απλα απο μια διαταραχή της συμπεριφοράς και η οποία παρερμηνευτηκε απο μια ομάδα New Agers που βέβαια προτιμουσαν να σκέφτονται οτι τα παιδιά τους είναι ξεχωριστά παρά το οτι πάσχουν απο μια διαταραχή.
Και όσο γιαυτα με τους σωτήρες και τις πεφωτισμένες ψυχες έχουμε χορτάσει απο απεσταλμένους.
Edited by - medtech on 16/12/2005 00:14:13
Μήπως έχεις καμιά σχέση με την meditech?
Υπέρτερον πάντων αγαθών, η υγεία της διανοίας.
Exo apirous filous pou ine genimenoi to 1983 poli ek ton opion ton Aprilio kai ine oloi tous pera vrexei atoma. To poto to tsigaro kai to podosfero ine i zoi tous oli .
Oute pnevmatikes oute psixikes oute alou idous ikanotites exoun.
Esi Katerina de mporis na katalaveis ama exeis tetoiou idous ikanotites. Den nomizeis pos ama ixes tha to ixes katalavei mexri tora.
Mia poli filiki simvouli min diavazeis tin en logo efimerida ine oti xirotero kikliforei kata tin apopsi mou afti ti stigmi.
KATHAROS KITRINOS TIPOS...
kai fisika min pisteveis oti diavazeis kai akous xoris prota na skefteis poli kala.
ΦΟΒΟΥ ΤΟΥΣ ΔΑΝΑΟΥΣ ΚΑΙ ΔΩΡΑ ΦΕΡΟΝΤΕΣ
Εγώ είμαι Ιούνιο .. τα υπόλοιπα δεν θα σας τα πώ ..
Πάντως αν κάτι θα γίνει το 2012 να είστε σίγουροι ότι θα έχουν βάλει το χέρι τους για να γίνει .. θα το έχουν σπρώξει πολύ το θεμα αυτοί που το ξεκίνησαν.Μέτα χίλια ζόρια...
Και ξέρετε γιατι?
Για την δόξα!!
Για να πούν ότι αυτοί το ήξεραν ..
Αν είναι να γίνει κάτι συγκλονιστικο να ξέρετε ότι αυτά τα άτομα μόνα τους θα είχαν ενεργήσει/θα ενεργήσουν .. και δεν θα τους είχαν πιάσει απο το χεράκι .
Υπάρχει χαλαρότητα...
Κρίμα που σήμερα για να μάθεις 5-10 πράγματα ...
πρέπει να έχεις λεφτα..υπολογιστή..modem.
ΜΠΑ ΕΤΣΙ ΣΑΣ ΕΙΠΑΝ ?
Γι αυτό η αλήθεια είναι μέσα σας .. και όχι σε αυτό που λένε τριγύρω!
Ψάξτε μέσα σας....
Ό,τι δε γράφει η μοίρα δεν μπορεί να το φτάσει το χέρι σου
και ό,τι είναι γραμμένο θα σ'εύρει όπου κι αν είσαι..
Σε μια από τις πολλές μου περιηγήσεις στο διαδίκτυο ανακάλυψα αυτό το παράξενο έγραφο για το οποίο είχα κάνει λόγο στο τόπικ του φάκελου Λακέρτα.Δεν ξέρω κατ΄'α πόσο είναι αλήθεια ή αν πρόκειται για ένα πό τα πολλά παραμύθια που κυκλοφορούν αλλά αξίζει να αναφερθεί.Επειδή είμαι σχετικά καινούργια στο φόρουμ δεν ξέρω εάν έχει γίνει λόγος για αυτό.
Απ΄ότι γνωρίζω το κείμενο που ακολουθεί, χειρόγραφο στην αρχική του μορφή, βρέθηκε το καλοκαίρι του 2003 σε ένα σφραγισμένο φάκελο ο οποίος ήταν κολλημένος στο εσωτερικό του οπισθόφυλλου ενός παλιού βιβλίου, έκδοσης του 1965. Το βιβλίο είχε πρόσφατα αγοραστεί στην εκποίηση ιδιωτικής βιβλιοθήκης λόγω θανάτου του ιδιοκτήτη της και δεν ήταν δυνατόν να εντοπιστεί η αρχική του προέλευση, ή οι ενδιάμεσοι κάτοχοί του, εάν υπήρχαν.
Το παράξενο αυτό κείμενο θα μπορούσε να ερμηνευθεί με πολλούς τρόπους. Θα μπορούσε να είναι η προσπάθεια κάποιου επίδοξου συγγραφέα και ίσως με κάποιες βελτιώσεις και τροποποιήσεις να μπορεί να θεωρηθεί και ενδιαφέρουσα. Θα μπορούσε να είναι κάποια φάρσα. Θα μπορούσε να είναι ένα δοκίμιο για το χρόνο, γραμμένο με ιδιότυπο τρόπο. Τέλος, θα μπορούσε να είναι όντως το «παραλήρημα ενός τρελού», όπως αναφέρεται και σε κάποιο σημείο του ίδιου του κειμένου.
Θα μπορούσε άραγε να είναι αλήθεια; Η απάντηση, αρνητική ή καταφατική, δεν πρέπει να δοθεί βιαστικά. Ας αναρωτηθεί ο καθένας τι γνωρίζει για το χρόνο, για τους φυσικούς νόμους που διέπουν τη ροή του, και για τη σχέση του με την ψυχή. Ο χρόνος είναι το πολυτιμότερο αγαθό στη ζωή ενός ανθρώπου, αλλά και ένα μεγάλο αίνιγμα. Μήπως τελικά δεν είναι ο χρόνος που κυλά, αλλά οι άνθρωποι που κινούνται μέσα σε αυτόν, όπως ακριβώς κινούνται μέσα στο χώρο;
Το έγραφο είναι το εξής:
Φίλε αναγνώστη, διαβάζεις αυτές τις γραμμές αφού έχω πια φύγει από αυτό τον κόσμο, ίσως όμως και πριν ακόμα γεννηθώ.
Η ζωή μου ξεκίνησε το 2004, δεν έχει σημασία πού. Πέρασαν αρκετά χρόνια μέχρι να αντιληφθώ ότι η ζωή μου ήταν αρκετά διαφορετική από αυτή των άλλων ανθρώπων γύρω μου. Έζησα τη ζωή μου σε ένα κόσμο αλλιώτικο από αυτόν που ζούσαν όλοι οι άλλοι και δεν ήταν λίγες φορές που αναρωτιόμουνα μήπως δεν έχω τα λογικά μου, ή μήπως απλά δεν υπήρξα ποτέ.
Λένε πώς ο χρόνος είναι ένα ποτάμι που κυλά και σε παρασέρνει μαζί του, χωρίς ποτέ να μπορείς να ανέβεις κόντρα στο ρεύμα του. Για μένα όμως το ρεύμα του χρόνου είχε αντίθετη κατεύθυνση.
Πάντα, από παιδί, ήμουν άνθρωπός κλειστός και μοναχικός. Αργότερα κατάλαβα πώς δε θα μπορούσε να είναι διαφορετικά. Φίλους δε μπόρεσα να κάνω στα παιδικά μου χρόνια. Ενώ εγώ μεγάλωνα ένα χρόνο, αυτοί γινόντουσαν ένα χρόνο μικρότεροι, μέχρι που έπαυαν να εμφανίζονται στη γειτονιά. Ήταν «πλέον» πολύ μικροί για να παίζουμε. Στο σχολείο έβρισκα κάθε χρόνο διαφορετικούς συμμαθητές, καθώς αυτοί της προηγούμενης χρονιάς ήταν μια τάξη «κάτω» από εμένα. Μη φαντάζεσαι ότι περπατούσα ανάποδα, ή έβλεπα κάθε κίνηση από το τέλος προς την αρχή. Όχι, η ζωή μου ήταν κανονική, ζούσα τη ροή της κάθε μέρας μαζί με τους γύρω μου, όμως όταν ξημέρωνε, η δική μου νέα μέρα ήταν η προηγούμενη για όλους τους υπόλοιπους. Ο χρόνος, ως φυσικό μέγεθος κινούταν για μένα αντίστροφα, όμως κανένας δε φαινόταν να το αντιλαμβάνεται εκτός από εμένα. Η συμπεριφορά τους ήταν λες και όλα κυλούσαν κανονικά.
Καταλαβαίνω ότι έχεις απορίες, ερωτηματικά, ελπίζω κάποια από αυτά να απαντηθούν στη συνέχεια της διήγησής μου.
Όταν έβγαλα την πρώτη μου ταυτότητα αυτή έγραφε πάνω της ημερομηνία γέννησης το 2004. Ήταν το 1997, κι όμως ποτέ, ακόμα και στα χρόνια που «ακολούθησαν», κανείς δεν έδειξε να εκπλήσσεται.
Αδέρφια δεν είχα, ίσως να απέκτησα μετά, ποιος ξέρει. Η πρώτη μου συνειδητή ανάμνηση ήταν περίπου στην ηλικία των 3 ετών. Δεν ήταν κάτι συγκεκριμένο, απλά οι ακαθόριστες, σχεδόν ονειρικές εικόνες που σηματοδοτούν την πρώτη ανάμνηση του κάθε ανθρώπου. Θυμάμαι ακόμα, αμυδρά, τις τραγικές εικόνες από …, όχι αγαπητέ αναγνώστη δεν πρέπει να σου πώ, δεν ξέρω ποιος είναι ο χρόνος που διαβάζεις και δεν έχω το δικαίωμα να σε ταράξω με αυτά που θυμάμαι, αλλά για σένα ίσως δεν έχουν ακόμα συμβεί. Αργότερα ήρθαν οι Ολυμπιακοί της Αθήνας, το 2004, τη χρονιά που γεννήθηκα, όμως και πάλι πρέπει να προσέξω, θα ήταν λάθος να μιλήσω για όσα μπορεί να είναι στο δικό σου μέλλον..
Πολλά χρόνια αργότερα κατέληξα στο συμπέρασμα ότι τα πρώτα 4-5 χρόνια της ζωής μου ο χρόνος μου πρέπει να κυλούσε προς τη σωστή κατεύθυνση. Μετά, για κάποιο ανεξήγητο λόγο η ροή του αντιστράφηκε και ξαναγύρισα στο 2004 και πιο πίσω. Έτσι έζησα περίπου 8 χρόνια πηγαίνοντας στο 2008 και ξαναγυρίζοντας πίσω στο 2004.
Στο σπίτι οι γονείς μου δεν έδειχναν να παραξενεύονται όταν καθώς εγώ μεγάλωνα αυτοί γινόντουσαν νεώτεροι. Ίσως τα μάτια τους να έβλεπαν κάποια άλλη πραγματικότητα. Ήμουν περίπου 9 ετών όταν προσπάθησα να τους δώσω να καταλάβουν ότι η ζωή μου δεν κυλά όπως θα έπρεπε. Θυμάμαι τα γεμάτα απορία βλέμματα τους και την προσπάθεια της μητέρας μου να μου εξηγήσει ότι ήμουν απλά κουρασμένος και αν έπεφτα να κοιμηθώ την άλλη μέρα όλα θα ήταν μια χαρά. Το επόμενο πρωϊ κρυφάκουσα τη συζήτησή τους για το αν έπρεπε να με δεί κάποιος «ειδικός». Ήταν και οι δύο τους προβληματισμένοι, φαντάζομαι πώς η συμπεριφορά μου θα πρέπει έτσι κι αλλιώς να ήταν παράξενη από καιρό, καθώς το άγουρο μυαλό μου προσπαθούσε να συμβιώσει με μια πραγματικότητα αντίθετη προς τα βασικά ένστικτα. Ήταν καλοί άνθρωποι οι γονείς μου και στα χρόνια που ακολούθησαν έκαναν ότι μπορούσαν για να με «κάνουν καλά». Με είδαν αρκετοί «ειδικοί» και σχεδόν όλοι τους κατέληγαν στο συμπέρασμα ότι ήμουν ένα μοναχικό παιδί που «καλό θα ήταν να αποκτήσει μεγαλύτερη επαφή με συνομήλικους του». Κάποιοι μάλιστα ήθελαν να με κρατήσουν για παρακολούθηση, κάτι στο οποίο οι γονείς μου ήταν πάντα αρνητικοί.
Όσο μεγάλωνα έπαψα να λέω αυτά που ένιωθα, προσπάθησα να δείχνω φυσιολογικός. Ίσως επειδή βαρέθηκα τους «ειδικούς», ίσως επειδή δεν ήθελα να βλέπω τους γονείς μου προβληματισμένους, ίσως επειδή απλά προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου ότι όλα ήταν καλά.
Πρέπει να ήμουν, σε απόλυτους αριθμούς, 18 ετών όταν το 1994 είδα τους γονείς μου να γιορτάζουν τη 1η επέτειο του γάμου τους. Το θεώρησαν απόλυτα φυσιολογικό, έστω και αν εγώ ήμουν 18 ετών, μόλις 5 χρόνια μικρότερος από τη μάνα μου. Εκείνο το βράδυ πήρα την απόφασή μου. Η οικογένεια μέσα στην οποία μεγάλωσα σε λίγο δε θα υπήρχε πια, ή δε θα είχε δημιουργηθεί ακόμα, διάλεξε και πάρε ποια έκφραση είναι η πιο αντιπροσωπευτική. Το τι ακριβώς θα συνέβαινε και ποια μορφή θα έπαιρνε η ζωή μου ήταν κάτι που δεν ήθελα να το μάθω, ίσως φοβόμουν.
Την επόμενη μέρα τους ανακοίνωσα ότι θα έφευγα. Είπα πώς ήθελα να ταξιδέψω για λίγο καιρό και μετά να αποφασίσω τι θα κάνω με το μέλλον μου. Έδειξαν να το περίμεναν, δεν υπήρξε καμία αντίρρηση. Δύο μέρες μετά τους αποχαιρέτησα, ήξερα ότι δε θα ξαναγύριζα ποτέ πίσω και νομίζω ότι το ήξεραν και αυτοί. Ήταν πια δύο νέοι άνθρωποι, όμως τα μάτια τους ήταν γερασμένα, τα μάτια των γονιών που έβλεπαν για τελευταία φορά το παιδί τους.
Στην αρχή έκανα κάποια αραιά τηλέφωνα, μετά προτίμησα τις κάρτες και σύντομα γράμματα. Ένα χρόνο μετά, περίπου την ημερομηνία του γάμου τους, φρόντισα να λάβουν ένα απλό μπουκέτο λουλούδια. Δεν τόλμησα να ξαναγράψω ή να ξαναπάρω τηλέφωνο.
Στην πόλη που γεννήθηκα ξαναγύρισα 15 χρόνια αργότερα και μια παρόρμηση με οδήγησε κοντά στο πατρικό του πατέρα μου. Θυμάμαι τις στιγμές σαν τώρα. Ήταν ένα ηλιόλουστο πρωϊνό, στεκόμουν σε ένα μικρό πάρκο απέναντι στην πόρτα του σπιτιού. Κάποια στιγμή αυτή άνοιξε και ένα καστανόξανθο αγόρι, περίπου 10 χρονών, πετάχτηκε έξω κρατώντας στα χέρια του την τσάντα του σχολείου του, γελώντας και φωνάζοντας. Ήταν σα να έβλεπα παιδική μου φωτογραφία, δε μπορούσα να κάνω λάθος. Πέρασε το δρόμο προς τη μεριά που στεκόμουν και μόλις με είδε σταμάτησε και στράφηκε προς εμένα. Με πλησίασε αργά, διστακτικά, άπλωσε το χέρι του και άγγιξε το δικό μου. «Είσαι καλά;» με ρώτησε. «Καλά είμαι, εσύ;» απάντησα. «Να προσέχεις» μου είπε και το βλέμμα του καρφώθηκε στα μάτια μου, γλυκό σαν του μικρού παιδιού που ήταν, και συνάμα προστατευτικό σαν του πατέρα που επρόκειτο να γίνει. «Πρέπει να φύγω τώρα» είπε και πήρε ξανά το δρόμο του. Εκείνη τη μέρα έκλαψα, όσο ποτέ στη ζωή μου. Έκλαψα για το παιδί που ήμουν κάποτε και όσα δεν έζησε, έκλαψα για τους γονείς μου που έχασα με τρόπο πιο τρομακτικό και από το θάνατο, έκλαψα για τη χωρίς νόημα ζωή μου.
Πέρασα τα χρόνια μου ταξιδεύοντας και μελετώντας το χρόνο και τα μυστήρια του. Προσπαθούσα πάντα να βρώ κάποιο νόημα, κάποια λογική ερμηνεία σε αυτό που μου συνέβαινε. Οικονομικά δεν είχα ποτέ πρόβλημα, βλέπεις το να έχεις ζήσει το μέλλον έχει και κάποια πλεονεκτήματα. Τα βιβλία της ιστορίας, οι εφημερίδες, το παρελθόν του κόσμου στον οποίο ζούσα σαν παρείσακτος επισκέπτης, ήταν για μένα το μέλλον.
Ξέρω τι σκέφτεσαι, αν προσπάθησα να παρέμβω, να αλλάξω πράγματα και καταστάσεις. Στην αρχή πίστεψα πώς ίσως κάποια ανώτερη δύναμη είχε δώσει στη ζωή μου αυτή την τροπή ώστε, μέσω εμού, κάποια συμβάντα να εξελιχθούν αλλιώς. Ένα ατύχημα, η προσωπική τραγωδία κάποιου, ακόμα κι ένα συμβάν παγκόσμιας σημασίας, γιατί όχι, βλέπεις αυτή η σκέψη ήταν για μένα θεραπευτική, ίσως η ζωή μου να είχε κάποιο σκοπό. Γρήγορα ανακάλυψα ότι η ελπίδα μου ήταν μάταιη, δε μπορούσα να παρέμβω, δε μπορούσα να αλλάξω τίποτε. Την κρίσιμη στιγμή που ετοιμαζόμουν να δράσω, κάποιο τυχαίο γεγονός, κάποια απρόβλεπτη, μη καταγεγραμμένη λεπτομέρεια δε μου επέτρεπε να αλλάξω τη ροή των πραγμάτων.
Το παρελθόν μοιάζει με μια στέρεη αλυσίδα, σφυρηλατημένη με τους πόνους και τις χαρές των ανθρώπων που το βίωσαν. Καμία ενέργεια στον τρισδιάστατο χώρο δε μπορεί να διαρρήξει αυτή την αλυσίδα. Διάβασα βιβλία, επιστημονικά και μυθιστορήματα, για τα ταξίδια στο χρόνο, διάβασα για το παράδοξο του χρόνου, το πώς δηλαδή μπορεί κάποιος ταξιδιώτης στο παρελθόν να προβεί σε πράξεις και ενέργειες που θα μπορούσαν να αναιρέσουν την ίδια του την ύπαρξη. Ξέρω από πρώτο χέρι πώς το παράδοξο αυτό δεν υφίσταται. Το παρελθόν είναι γραμμένο με ανεξίτηλο μελάνι, χαραγμένο σε κάποια κοσμική βίβλο από πέτρα, και δεν αλλάζει. Πέρασα τη ζωή μου ζώντας στο δικό σου παρελθόν, στο παρελθόν του κόσμου στον οποίο γεννήθηκα, όμως όριζα μόνο τη ζωή μου και ίσως ούτε καν αυτή.
Μελέτησα το χρόνο, ως φυσικό μέγεθος, ως φιλοσοφική έννοια, ως καθημερινή πραγματικότητα. Κάνουν λάθος όσοι πιστεύουν ότι ο χρόνος είναι μια απλή διάσταση. Ο χρόνος είναι μια έννοια την οποία το μυαλό του ανθρώπου αδυνατεί να συλλάβει, όπως η έννοια του απείρου. Προσεγγίζουμε τεχνητά το χρόνο μεταφέροντάς τον σε ένα ρολόι ή ένα ημερολόγιο και έτσι μπορούμε να τον αντιληφθούμε ως αντικειμενική πραγματικότητα.
Το χρόνο δε μπορείς να τον ορίσεις, μπορείς μόνο να τον αισθανθείς να περνά, σα μια διαρκή αέναη κίνηση ανάμεσα στο σήμερα και το αύριο, με μόνη απτή πραγματικότητα το «τώρα». Όλη η ζωή μας δεν είναι παρά μια ακολουθία από άπειρα «τώρα», αυτά που πέρασαν και αυτά που θα έρθουν. «Δε μπορείς να βάλεις το πόδι σου δύο φορές στο ίδιο ποτάμι γιατί τα νερά του κυλάνε συνεχώς» είχε πεί ο Ηράκλειτος. Όμως και το «τώρα» δεν ορίζεται μονοσήμαντα. Το «τώρα» του κάθε ανθρώπου είναι έννοια εξαιρετικά προσωπική.
Ίσως τελικά ο χρόνος να είναι πιο συγγενικός με την ψυχή και τη συνείδηση και όχι με το χώρο, όπως υποστηρίζει η σύγχρονη φυσική. Η αίσθηση του χρόνου δεν είναι πάντα η ίδια. Άλλοτε κυλά γρήγορα και άλλοτε πιο αργά, ή τουλάχιστο έτσι το αντιλαμβάνεται ο εγκέφαλος ανάλογα με τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα. Η λειτουργία της ανάκλησης αναμνήσεων είναι μια καθαρά πνευματική λειτουργία και αποτελεί ένα ταξίδι στο χρόνο, χωρίς όμως να διαφοροποιείται η αντικειμενική θέση του υποκειμένου στον κατά συνθήκη χρόνο.
Το παρελθόν περιλαμβάνει, εκτός από αυτό που συνέβη και όλα όσα θα μπορούσαν να συμβούν, τα οποία όμως για κάποιο λόγο παρέμειναν σε λανθάνουσα κατάσταση. Το μέλλον από την άλλη πλευρά είναι ένα σύνολο πιθανών γεγονότων και καταστάσεων. Όμως ποιος ή τι επιλέγει ποια από αυτά τα γεγονότα θα συμβούν, και άρα θα αποτελέσουν κάποτε παρόν. Μοίρα ή συμπτώσεις, προδιαγεγραμμένη πορεία ή συνειδητή επιλογή, ποια δύναμη κυβερνά το μέλλον; Ποια ήταν η μυστηριώδης δύναμη που έμπλεξε το δικό μου μέλλον με το παρελθόν των άλλων ανθρώπων;
Πολλές φορές ισορρόπησα ανάμεσα στη λογική και την παραφροσύνη, αναρωτήθηκα αν ζώ ένα εφιάλτη και σύντομα πρόκειται να ξυπνήσω. Μέσα στα όνειρα ο χρόνος λειτουργεί σε ένα άλλο επίπεδο. Η λογική του συνέχεια ανατρέπεται και κάνει αυθαίρετα άλματα μπρος και πίσω. Πιστεύω ότι κάποια άγνωστη ψυχική λειτουργία διατάραξε την ισορροπία ανάμεσα στην ονειρική και την συνειδητή κατάσταση του εγκεφάλου μου και δε μου επέτρεψε να επανέλθω μετά από κάποιο ονειρικό άλμα. Θα ήμουν ένας απλός ψυχασθενής αν η διαταραχή αυτή δεν παρέσερνε μαζί της και την τρισδιάστατη υπόστασή μου. Ο χώρος και ο χρόνος μου καμπυλώθηκαν αρκετά ώστε να αναστραφούν.
Άραγε η αναστροφή αυτή δημιούργησε κάποιο κενό στο μέλλον που θα έπρεπε να είχα ζήσει; Το 2008, αν οι εκτιμήσεις μου είναι σωστές, έπαψα απλά να υπάρχω, πέθανα; Ή μήπως ένας άλλος εαυτός μου έζησε, θα ζήσει, κανονικά τη ζωή του; Μήπως η καμπύλη του χώρου και του χρόνου μου διχοτομήθηκε και ένα κομμάτι της ακολούθησε λάθος κατεύθυνση, παρασέρνοντας μαζί της και ένα λειτουργικό αντίγραφο της φυσικής μου υπόστασης το οποίο συνέχισε να αλληλεπιδρά με το περιβάλλον του; Μήπως οι άνθρωποι με τους οποίους ερχόμουν σε επαφή έβλεπαν αντανακλάσεις του μέλλοντος;
Και ο φυσικός μου θάνατος, τι ακριβώς θα επιφέρει; Θα είναι απλά το τέλος μιας ζωής που πήρε λάθος δρόμο, ή θα ξανασμίξει τα χωρισμένα κομμάτια του εαυτού μου και θα ξαναβάλει την ύπαρξή μου στη φυσιολογική πορεία της;
Σίγουρα αναρωτιέσαι μήπως όλα αυτά είναι τα προϊόντα ενός διαταραγμένου εγκεφάλου ο οποίος ζεί σε μια πραγματικότητα που έπλασε ο ίδιος, ή για να το πώ πιο απλά, μήπως διαβάζεις τα παραληρήματα ενός τρελού. Δε θα σε αδικήσω γι αυτή σου τη σκέψη, ούτε θα προσπαθήσω να σε πείσω για το αντίστροφο. Δεν είναι δυνατόν μέσα από λίγες γραμμές κειμένου να σου μεταφέρω όσα βίωσα σε μια ζωή.
Όσο για την ταυτότητά μου, είσαι σίγουρος πώς θέλεις να τη μάθεις; Μπορεί να είμαι κάποιος που ξέρεις ή κάποιος που θα συναντήσεις, μπορεί να είμαι το αγέννητο παιδί σου, μπορεί να είμαι ο ίδιος σου ο εαυτός. Αν όμως δε φοβάσαι να ψάξεις και να γνωρίσεις αλήθειες που ίσως σε ταράξουν, θα σου δώσω ένα γρίφο για να λύσεις:
«Ψάξε να βρείς την πλάκα που δεν έχει αρχή, στο φρούριο κοντά στα στενά με τις δάφνες του Απόλλωνα.»
Αφήνω αυτή την καταγεγραμμένη μαρτυρία ζωής ως μοναδική απόδειξη της παράλογης ύπαρξής μου και του ακούσιου ταξιδιού μου στο χρόνο. Δεν ξέρω αν και πότε θα βρεθεί και θα διαβαστεί, ή από ποιόν. Αν όμως κάποιος αποφασίσει να ακολουθήσει τα βήματα του γρίφου και μάθει την ταυτότητά μου θα ήθελα να προσπαθήσει να με εντοπίσει στο μέλλον, και να φροντίσει όταν, στην κανονική ροή του χρόνου, θα είμαι ενήλικος να πάρω στα χέρια μου αυτό το κείμενο. Ίσως έτσι βοηθήσω τον εαυτό μου να εκτιμήσει καλύτερα την αξία της ζωής και του χρόνου.
Αυτό ήταν το έγραφο!
Ακούω τις απόψεις σας!!
"Mαταιότις,ματαιοτήτων,τα πάντα ματαιότης"