- Τι είναι η ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ...? - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.
quote:
Νομίζω ότι τη μεγαλύτερη ευθύνη για την περιθωριοποίηση της Μεταφυσικής στον δυτικό κόσμο φέρει το ξεχείλωμά της προκειμένου να χωρέσει ένα κάρο αναξιόπιστες χαζομάρες...
Συμφωνώ.
Πιστεύω στην γνήσια Μεταφυσική που ερευνά αν υπάρχει πέρα από τον προσιτό στις αισθήσεις μας εμπειρικό κόσμο, ένας υπεραισθητός
κόσμος.
Προσθέτω επίσης ότι:
Την ομάδα αυτών των προβλημάτων έχοντας υπόψη του ο Έλληνας φιλόσοφος του Μεσαίωνα Γεώργιος Παχυμέρης γράφει στα σχόλιά του (και συμφωνώ απόλυτα):
"Τα μετά τα φυσικά φύσεως υπερήρται και υπέρ αιτίαν και λόγον εισίν"
(Τα θέματα τα οποία πραγματεύεται η μεταφυσική έρευνα, υπάρχουν σε επίπεδο ανώτερο από την φύση και στέκονται ψηλότερα από την αιτιοκρατική και λογική ερμηνεία).
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
Από κει και πέρα όμως δεν παύω να πιστεύω ότι για τους ανθρώπους που βρίσκουν παρηγοριά και καταφύγιο σε τέτοιες πρακτικές, αυτού του είδους η (πάντα αμφιλεγόμενη για μένα) Μεταφυσική είναι χρήσιμη... Κανείς δεν μπορεί να μπει στην ψυχή του άλλου και να του συστήσει τι είναι σωστό και τι λάθος ή να του δανείσει τη νηφαλιότητά του όταν εκείνος πονά.
Παρακολούθησα λίγο την εκπομπή του Χαρδαβέλλα το προηγούμενο Σάββατο, είχε προσκαλεσμένο ένα διάμεσο, τον Gordon Smith και μέσα εκεί, στο κοινό, υπήρχαν δεκάδες άνθρωποι που είχαν χάσει αγαπημένους ανθρώπους, οι περισσότεροι τα παιδιά τους. Είναι από τις μεγαλύτερες, αν όχι η μεγαλύτερη τραγωδία που μπορεί να συμβεί σε άνθρωπο, πιστεύω. Ποιος λοιπόν μπορεί να μιλήσει στους ανθρώπους αυτούς εκείνη τη στιγμή, τη στιγμή που λαχταρούν λίγη παρηγοριά, για τη βλάβη που υφίσταται ενδεχομένως η Μεταφυσική με όλα αυτά;
Τελικά τι είναι αυτό που μετράει περισσότερο, αγαπητέ Κηφέα;...
Καλό μεσημέρι,
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
quote:
Η προσωπική μου γνώμη είναι ότι η Μεταφυσική βλάφθηκε και συνεχίζει να βλάπτεται ανεπανόρθωτα από διάφορες πρακτικές και θεωρίες που ξεκινούν από εσφαλμένη ή λειψή γνώση όσων πραγματεύονται και είναι συνήθως εμπορικά προσανατολισμένες. Και είμαι απόλυτη, όσο μου επιτρέπει ο χαρακτήρας μου να είμαι απόλυτη, σε αυτό.
Η Μεταφυσική δεν βλάφθηκε απλώς από διάφορες πρακτικές και θεωρίες που ξεκινούν από εσφαλμένη ή λειψή γνώση όσων πραγματεύονται και είναι συνήθως εμπορικά προσανατολισμένες (όπως πολύ σωστά αναφέρεις), αλλά, το χειρότερο είναι ότι οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια στην ολοκληρωτική καταστροφή και απόλυτη ανυπαρξία.
Ας δούμε μερικούς από τους βασικούς λόγους για τους οποίους η Μεταφυσική σύρεται απάνθρωπα και βίαια σ’αυτή την αποτελμάτωση.
Το φαινόμενο αυτό (της κρίσης που περνάει η Μεταφυσική), πρέπει να το εντάξουμε σε ένα γενικότερο πλαίσιο μιας κρίσης που περνάει ο σημερινός μας πολιτισμός.
Η σύγχρονη επιστήμη, προερχόμενη από έναν αυθαίρετο περιορισμό της γνώσης μέσα σε μια επί μέρους τάξη, που είναι και κατώτερη από όλες, την τάξη της υλικής ή αισθητής πραγματικότητας, έχασε, εξ αιτίας αυτού του περιορισμού και των συνεπειών που άμεσα επιφέρει, κάθε διανοητική αξία, τουλάχιστον αν δίνουμε στη διανοητικότητα την πληρότητα της αληθινής της έννοιας, αν αρνούμαστε να συμμεριστούμε το "ορθολογικό" σφάλμα, δηλαδή να ισοπεδώσουμε την καθαρή διάνοια με τη λογική, ή, πράγμα που είναι το ίδιο, να αρνηθούμε τη διανοητική ενόραση.
Όλα όσα οι σύγχρονοι "φιλόσοφοι" αποκαλούν "Μεταφυσική", όταν αποδέχονται κάτι που το ονομάζουν έτσι, δεν έχει απολύτως τίποτε το κοινό με την αληθινή μεταφυσική:
Αυτά δεν είναι παρά λογικές κατασκευές ή φανταστικές υποθέσεις, επομένως εντελώς ατομικές συλλήψεις, από τις οποίες το μεγαλύτερο μέρος, άλλωστε, αναφέρεται απλά στη "φυσική" περιοχή, δηλαδή στη φύση.
Ακόμη και αν απαντάται εκεί μέσα κάποιο ζήτημα που θα μπορούσε να συνδεθεί πραγματικά με τη μεταφυσική τάξη, ο τρόπος με τον οποίο το αντικρίζουν και το διαπραγματεύονται το υποβιβάζει έτσι που να μην πρόκειται παρά για μια "ψευδο – μεταφυσική" και καθιστά εξ άλλου αδύνατη κάθε λύση που να έχει πραγματική ισχύ.
Όχι, αγαπητή Unseen, μια τέτοια "Μεταφυσική", δεν είναι χρήσιμη σε κανέναν συνάνθρωπό μας. Αντίθετα είναι πολύ βλαπτική . Διότι αν κάποιο "διάμεσο" με καθαρά ιδιοτελή κίνητρα "πουλήσει" κάποιες ιδέες που θα τις "πλασάρει" για δικές του, για να παρηγορήσει έναν άνθρωπο από την ψυχική δοκιμασία που περνάει, κάποια στιγμή αυτός θα το καταλάβει και τότε ο πόνος του θα γίνει πολύ μεγαλύτερος.
Σε έναν πραγματικό πολιτισμό, είναι σχεδόν αδιανόητο να διεκδικεί ένας άνθρωπος την κυριότητα μίας ιδέας και, όπως και νάναι, αν το κάνει, της αφαιρεί κάθε εμπιστοσύνη και κάθε αρχή, γιατί την περιορίζει έτσι που να μην είναι παρά ένα είδος αυτοσχεδιασμού χωρίς καμιά πραγματική αξία:
Αν μια ιδέα είναι αληθινή, ανήκει εξ ίσου σε όλους, όσοι είναι ικανοί να την κατανοήσουν.
Αν είναι λαθεμένη, αυτός που τη βρήκε δεν υπάρχει λόγος να υπερηφανεύεται.
Μια αληθινή ιδέα δεν μπορεί να είναι "νέα", γιατί η αλήθεια δεν είναι γέννημα του ανθρώπινου πνεύματος, υπάρχει ανεξάρτητα από μας και δεν έχουμε παρά να την γνωρίσουμε.
Έξω από αυτή τη γνώση δεν μπορεί παρά να υπάρχει το σφάλμα.
Οι σύγχρονοι, μάλιστα, ισχυρίζονται ότι μεριμνούν για την αλήθεια, ενώ στην πραγματικότητα δεν ξέρουν καν τι είναι.
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τις πάσι ρητά.
Ακόμη κι αν πεις ότι δεν υπάρχουν καινούριες ιδέες αλλά ότι ο άνθρωπος ανακαλύπτει σταδιακά την αλήθεια που βρίσκεται μπροστά στα μάτια του, αυτό δεν σημαίνει πως καταργείται η ταυτότητα αυτού που κάνει την ανακάλυψη. Γιατί τότε είναι σαν να συμφωνείς με τον Φουκώ και να σκοτώνεις το υποκείμενο, το άτομο, χάριν μιας κάποιας αλήθειας που το υπερβαίνει και πάντα θα το υπερβαίνει.
Είναι ένα πολύ λεπτό σημείο.
Το ότι μια ιδέα, από τη στιγμή που συλλαμβάνεται από κάποιο άτομο, αναπόφευκτα παραδίδεται από αυτό στο σύνολο της ανθρωπότητας και αποτελεί από εκείνη τη στιγμή κοινό κτήμα και παρακαταθήκη, είναι για μένα κάτι το εντελώς ξεχωριστό.
Μιλάω όμως για αυθεντικές νέες ιδέες και όχι για πονηρά σχέδια επί χάρτου που γίνονται για ιδιοτελείς σκοπούς (χρήματα ή δόξα). Στα τελευταία βρίσκεται η προσωπική μου ένσταση. Και ακόμη και σε τέτοια πλαίσια, έχω δει ανθρώπους να πετούν (έστω στιγμιαία) σε μεγάλα διανοητικά και πνευματικά ύψη, οπότε πάλι θα ήμουν διστακτική να τα ρίξω όλα στον κάλαθο των αχρήστων, όσο κι αν θα το ήθελα πραγματικά πολύ. Δεν ξέρεις ποτέ τι μπορεί να δώσει την τελική ώθηση σε έναν άνθρωπο... Έχω πια δεχθεί ότι το Πνεύμα εργάζεται με ακατανόητους τρόπους.
Καλό απόγευμα,
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
Καλημέρα, 
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
Σήμερα, συνεχίζω και τελειώνω τις Μεταφυσικές θέσεις του Δημόκριτου.
Ο Αριστοτέλης ("Μετά τα φυσικά" 985 α 13) μας πληροφορεί ότι οι ατομικοί φιλόσοφοι απέδιδαν στα άτομα τρείς διαφορές από τις οποίες παράγονται οι μεταξύ των όντων υφιστάμενες φαινομενικές ποικιλίες. (Παρατίθεται μόνο η μετάφραση):
"Αυτές οι ιδιότητες λέγουν ότι είναι τρείς, το σχήμα, η τάξη και η τοποθέτηση. Διότι τα άτομα που αποτελούν την ύπαρξη διαφέρουν κατά τον "ρυσμόν", την "διαθιγήν" και την "τροπήν". Από αυτές δε (τις ιδιότητες) ο μεν ρυσμός σημαίνει σχήμα, η διαθιγή τάξη, η δε τροπή τοποθέτηση. Διότι τα άτομα που αποτελούν την ύπαρξη διαφέρουν κατά τον "ρυσμόν" την "διαθιγήν" και την "τροπήν".
Τα άτομα ποικίλλουν κατά το μέγεθος, πάντοτε όμως έχουν διαστάσεις οι οποίες δεν είναι αντιληπτές από τις αισθήσεις.
Αποτελεί ένα πρόβλημα αν ο Αβδηρίτης φιλόσοφος δεχόταν ότι τα άτομα έχουν βάρος. Ο Αέτιος (1, 3, 18) λέγει ρητά ότι δεν αποδιδόταν σ’αυτά βάρος από τον Δημόκριτο.
Επομένως ο Αβδηρίτης φιλόσοφος εκτός του σχήματος και του μεγέθους, καμιά άλλη ουσιαστική ιδιότητα δεν απέδιδε στα άτομα. Κανένα άλλο προσδιορισμό δεν έδιδε περί της εσωτερικής κατασκευής του ατόμου.
Ισχυριζόταν μόνο ότι ήταν "ομοφυή" και είχαν την ίδια φυσική σύσταση.
Τα μόνα ουσιαστικά χαρακτηριστικά τους ήταν γι’αυτόν ότι κατέχουν χώρο χωρίς να αφήνουν εντός του υπ’αυτών κατεχομένου χώρου κενό και το ότι ανθίστανται σε κάθε απόπειρα για διάσπασή τους.
Έτσι οι κύριες ιδιότητες των ατόμων ήταν η κατοχή χώρου και το αδιαχώρητο.
Καθένα από τα άτομα έχει την οντολογική πληρότητα και αυτοτέλεια την οποία απέδιδε εις το όν ο Παρμενίδης.
Για την ιδιότητα της βαρύτητας ήταν δυνατόν να γίνει, κατά τον Δημόκριτο, λόγος μόνον προκειμένου περί σωμάτων που συγκροτούνται από την συνένωση ατόμων.
Ένα σώμα μεταξύ των μορίων του οποίου μεσολαβούν περισσότεροι κενοί χώροι είναι ελαφρότερο σε σύγκριση με ένα σώμα μεταξύ των ατόμων του οποίου υπάρχουν μικρότερα κενά.
Γι’αυτό μας πληροφορεί ο Αριστοτέλης (326 α 9) γράφοντας:
" Δημόκριτος βαρύτερόν φησί είναι έκαστον κατά την υπεροχήν των αδιαιρέτων " .
(Ο Δημόκριτος λέγει ότι το κάθε πράγμα είναι βαρύτερο από ένα άλλο εφ’όσον αποτελείται από περισσότερα εν συγκρίσει με το άλλο αδιαίρετα στοιχεία, δηλ. άτομα).
Ο Αριστοτέλης θεώρησε σαν ατέλεια της ατομικής θεωρίας ότι δεν παρέχει εξήγηση ως προς την αρχική αιτία η οποία έχει θέσει σε κίνηση τα άτομα.
Στα "Μετά τα φυσικά" (985 β 19) γράφει σχετικά (μόνο μετάφραση):
"Ως προς την κίνηση όμως, ποια είναι η πηγή της και πώς είναι δυνατόν να υπάρξει στα όντα, και αυτοί (ο Λεύκιππος και ο Δημόκριτος) ομοίως όπως και οι άλλοι λόγω ελλείψεως θεληματικότητας για έρευνα αυτό ο ζήτημα το άφησαν ανεξέταστο".
Φαίνεται ότι ο Λεύκιππος και ο Δημόκριτος δεν χώριζαν την κίνηση από την ύλη. Πίστευαν ότι τα άτομα που αποτελούν την ύλη βρίσκονται προαιώνια σε κίνηση.
Θεωρούσαν τα άτομα ως "άπειρα, αεικίνητα και ελάχιστα".
Ο Δημόκριτος θεωρούσε ότι με την περιδυνητική κίνηση των εκάστοτε συγκεντρωμένων ατόμων, γεννώνται διάφοροι κόσμοι στο κενό διάστημα, από τους οποίους μερικοί μοιάζουν με τον δικό μας κόσμο, άλλοι όμως δεν μοιάζουν με αυτόν. "Οι κόσμοι αυτοί δεν έχουν αιώνια διάρκεια, αλλά φθείρονται συγκρουόμενοι ο ένας με τον άλλο. Οι κόσμοι είναι άπειροι και διαφορετικοί σε μέγεθος. Σε μερικούς από τους κόσμους δεν υπάρχει ούτε ήλιος ούτε σελήνη, σε άλλους υπάρχουν με μεγαλύτερο μέγεθος και σε άλλους υπάρχουν περισσότεροι ήλιοι και σελήνες. Τα μεταξύ των κόσμων διαστήματα είναι άνισα και σ’αυτό μεν το μέρος του κενού χώρου υπάρχουν περισσότεροι κόσμοι, σε ένα δε άλλο λιγότεροι. Και άλλοι μεν από τους κόσμους βρίσκονται στην αύξησή τους, άλλοι στην ακμή τους και άλλοι στην παρακμή τους, άλλοι γεννώνται και άλλοι εξαφανίζονται. Καταστρέφονται δε οι κόσμοι με αλληλοσυγκρούσεις. Υπάρχουν και μερικοί κόσμοι έρημοι από ζώα και φυτά και στερημένοι από κάθε υγρασία".
Αυτό το απόσπασμα πιστοποιεί ότι ο Δημόκριτος είχε αφήσει πίσω του τις γεωκεντρικές αντιλήψεις της αρχαιότητας και την δοξασία ότι υπάρχει ένας και μόνος κόσμος, ο δικός μας. Ως προς τον Γαλαξία είχε κατανοήσει ο Δημόκριτος ότι αυτός αποτελείται από πλήθος "μικρών αστέρων" που αλληλοφωτίζονται.
Οι αντιλήψεις του περί κοσμολογίας είναι σε όλα τους σχεδόν τα σημεία συμβιβαστές με τις σημερινές.
Ως προς τον χρόνο πιστεύει ο Δημόκριτος ότι αυτός είναι αιώνιος και αγέννητος, όπως και η κίνηση.
Τον χώρο χαρακτήριζε, όπως προαναφέρθηκε, ως "μη όν", απέδιδε όμως σ’αυτόν ύπαρξη.
Ο Αβδηρίτης φιλόσοφος διέκρινε δύο είδη ατόμων, τα φυσικά άτομα αφ’ενός και τα απαρτίζοντα τον χώρο μαθηματικά άτομα. Η διάκριση αυτή μεταξύ φυσικών και μαθηματικών ατόμων μπορεί να συσχετισθεί με την θεωρία του Πλάτωνα στον "Τίμαιο" περί των αρχικών τριγώνων στα οποία αναλύονται τα αισθητά σώματα.
Κάνοντας μιαν ανασκόπηση γενικά της θεωρίας περί ατόμων των δύο ατομικών φιλοσόφων, διαπιστώνουμε ότι αυτή πρέπει να θεωρηθεί ως ρίζα, από την οποία αναπτύχθηκε η ατομική θεωρία της νεώτερης εποχής.
Ο 20ος αιώνας επιβεβαίωσε την διδασκαλία του Δημόκριτου σύμφωνα προς την οποία η ύλη αποτελείται από άτομα.
Προχώρησε ακόμη περισσότερο διότι κατόρθωσε να διασπάσει το άτομο εις τα συστατικά του.
Μία τέτοια πρόοδος είναι νοητή μέσα στα πλαίσια της γνωσιολογικής θεωρίας του Δημόκριτου, ο οποίος δίδασκε ότι η σκέψη προχωρεί διαρκώς πέρα των αισθήσεων προς την αλήθεια η οποία βρίσκεται στον βυθό της πραγματικότητας.
ΥΓ.: Αγαπητοί φίλοι, θα συμπεριλάβω στο επόμενο μήνυμά μου και τον Αναξαγόρα σαν τον τελευταίο Μεταφυσικό φιλόσοφο.
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
Μ'αυτό το μήνυμα θα κλείσω την αναφορά μου στους Πρσωκρατικούς, εξετάζοντας τις Μεταφυσικές τοποθετήσεις του Αναξαγόρα.
Αναξαγόρας (500–428 π.Χ.): Προσωκρατικός σκεπτικιστής φιλόσοφος από
τις Κλαζομενές της Μικράς Ασίας. Υπήρξε Δάσκαλος του Περικλή, Ευριπίδη και του Σωκράτη.
Πατέρας του ήταν ο Ηγησίβουλος ή Εύβουλος, ανήκε δε σε πλούσιο και αριστοκρατικό γένος.
Ο Αναξαγόρας από το εικοστό έτος της ηλικίας του επιδόθηκε στις φιλοσοφικές σπουδές με μεγάλο ζήλο, παραμέλησε δε εντελώς την εποπτεία της περιουσίας του.
Ποιούς είχε δασκάλους δεν γνωρίζομε.
Απασχολήθηκε όχι μόνο με την φιλοσοφία, αλλά και με την γεωμετρία και την αστρονομία. Είναι δε ο πρώτος συγγραφέας ο οποίος περιέλαβε σε φιλοσοφικό βιβλίο και γεωμετρικά διαγράμματα.
Ο Αναξαγόρας υπήρξε το πρότυπο σοφού, ο οποίος αφιέρωσε τη ζωή του στην έρευνα και ανακάλυψη της αλήθειας. Δικαίως θεωρήθηκε η ζωή του υπόδειγμα θεωρητικού βίου. Δεν αισθανόταν καμία μεταμέλεια για το ότι η θεωρητική του απασχόληση τον οδήγησε σε υλική ζημιά.
Κατά το 462 π.Χ. ήλθε στην Αθήνα, όπου συνδέθηκε με στενή φιλία με τον Περικλή. Κατηγορήθηκε για ασέβεια κατά το 432 π.Χ. και φυλακίστηκε. Με την βοήθεια όμως του Περικλή κατόρθωσε να διαφύγει την θανατική ποινή και να αποσυρθεί στην Λάμψακο, όπου ίδρυσε φιλοσοφική σχολή.
Τις δοξασίες του εξέθεσε στο σύγγραμμά του "Περί φύσεως" το οποίο διαβαζόταν από ευρύτατους κύκλους στην Αθήνα.
Από το έργο του διασώθηκαν μόνο αποσπάσματα.
Τα γενικότερα φιλοσοφικά προβλήματα, τα οποία τον απασχόλησαν ήταν δύο:
Αυτό που αναφερόταν στην ύλη και αυτό της αρχής της κινήσεως.
Συμμερίζεται κατ’αρχήν στην δοξασία του Παρμενίδη ότι το όν δεν μπορεί να παραχθεί από το μηδέν ούτε αν εξαφανισθεί στο μηδέν.
Γένεση και φθορά δεν υπάρχει, αλλά μόνο ανάμιξη και διαχωρισμός των αρχικών υλών. "Το δε γίνεσθαι και απόλλυσθαι ουκ ορθώς νομίζουσιν οι Έλληνες. Ουδέν γαρ χρήμα γίνεται ουδέ απόλλυται, αλλ’απ’εόντων χρημάτων συμμίγεταί τε και διακρίνεται. Και ούτως όν ορθώς καλοίεν το τε γίνεσθαι συμμίγνυσθαι και το απόλλυσθαι διακρίνεσθαι".
(Τις λέξεις γίγνεσθαι και απόλυσθαι εσφαλμένα τις χρησιμοποιούν οι Έλληνες, διότι κανένα πράγμα δεν γίνεται και δεν χάνεται, αλλά εμφανίζεται κατόπιν αναμίξεως και αποχωρισμού από πράγματα τα οποία υπάρχουν. Και έτσι θα ήταν σωστό να χρησιμοποιούν(οι Έλληνες) αντί της λέξης "εξαφανισμός" την λέξη "αποχωρισμός").
Στην φύση είναι δεδομένα ορισμένα υλικά στοιχεία, τα οποία ο Αναξαγόρας καλούσε "σπέρματα" ή "σπέρματα χρημάτων" ή "χρήματα", οι δε μεταγενέστεροι μετά από εισήγηση του Αριστοτέλη τα ονόμασαν "ομοιομερή". Αυτά είναι ένα άπειρο αιωνίως υφισταμένων σωματιδίων, τα οποία μπορούν να καταταχθούν σε ομάδες ουσιών οι οποίες έχουν την ίδια ποιότητα. Η ύλη κατά την αντίληψή του, δεν αποτελείται από τέσσερα απλά στοιχεία, όπως δίδασκε ο Εμπεδοκλής, αλλά από σωματίδια τα οποία εμφανίζουν μεγάλες ποικιλίες.
Η θεωρία του Κλαζομένιου σοφού πλησιάζει προς τις αντιλήψεις των χημικών της νεώτερης εποχής οι οποίοι μιλούν περί υπάρξεως χημικών στοιχείων, από τα οποία το καθένα εμφανίζει ορισμένες χαρακτηριστικές ιδιότητες. Η σύγχρονη χημική έρευνα προσπαθεί να αναγάγει τις ποικίλες συνθέσεις της ύλης σε αρχικά στοιχεία.
Ο Αναξαγόρας δεχόταν μια άπειρη ποικιλία αρχικών ουσιών και κατέτασσε σ’αυτές ενώσεις τις οποίες η σημερινή χημεία θεωρεί οργανικές συνθέσεις.
Δεχόταν δε την επ’άπειρον διαιρετότητα της ύλης. Όσο και αν διαιρούμε την ύλη, έλεγε, ποτέ δεν θα φθάσομε σε κάτι, το οποίο θα είναι ελάχιστο.
Εκτός αυτού η ύλη δίδεται πάντοτε σε ανάμιξη. Σε κάθε πράγμα υπάρχει, έλεγε, μέρος από όλα τα αρχικά σωματίδια.
Σαν κινητική αρχή θεωρεί ο Κλαζομένιος σοφός τον νου.
Σ’αυτόν αποδίδει ιδιότητες οι οποίες διαφέρουν από τις υλικές. Είναι εο λεπτότατο και καθαρότατο από όλα τα όντα: "Έστι γαρ λεπτότατόν τε πάντων χρημάτων και καθαρώτατον και γνώμην γε περί παντός ίσχει και ισχύει μέγιστον . Και τα συμμισγύμενά τε και αποκρινόμενα και διακρινόμενα πάντα έγνω νους και οποία έμελλεν έσεσθαι και οποία ην , άσσα νυν μη έστι , πάντα διεκόσμησε νους» . (Διότι είναι το λεπτότατο και καθαρότατο από όλα τα πράγματα και κατέχει ολοκληρωτική κατανόηση όλων των πραγμάτων και ασκεί μεγίστη κυριαρχία πάνω τους … και όλα όσα αναμιγνύονται και διακρίνονται και ξεχωρίζονται , τα γνώρισε ο νους , καθορίζοντας με ποιο τρόπο έπρεπε να γίνουν και τον τρόπο της ύπαρξης εκείνων τα οποία υπήρχαν προηγουμένως , τα οποία τώρα δεν υπάρχουν και τον τρόπο της ύπαρξης των πραγμάτων που υπάρχουν τώρα) .
Ο νους, κατά τον Αναξαγόρα, δίδει την πρώτη ώθηση στο άπειρο μίγμα των άπειρων σπερμάτων και μετά από αυτήν αρχίζει να δημιουργείται ο κόσμος.
Η πρώτη κινητική ώθηση προκαλεί στο σύμπαν κυκλική
κίνηση, "περιχώρησιν", η οποία διαρκώς εξαπλώνεται σε ευρύτερη περιοχή και δημιουργεί με την δράση της φυγοκέντρου και της κεντρομόλου δυνάμεως την συγκέντρωση των ομοιογενών σπερμάτων σε ιδιαίτερους χώρους.
Τα άστρα σχηματίζονται επειδή η φυγόκεντρος δύναμη εκσφενδονίζει γήινους όγκους προς την περιφέρεια της περιστρεφόμενης κοσμικής μάζας.
Επειδή δε η περιστροφή γίνεται με πολύ μεγάλη ταχύτητα, οι εκσφενδονισθέντες όγκοι γίνονται διάπυροι.
Ο Αναξαγόρας εξηγεί την δημιουργία του σύμπαντος κατά τρόπο, ο οποίος προλαμβάνει την νεώτερη θεωρία του Kant και του Laplace.
Με την εισαγωγή του νου σαν κινητική αιτία ανοίχθηκε νέος δρόμος στην φιλοσοφική διανόηση. Ο νους θεωρείται όχι μηχανική αιτία, αλλά οντότητα, η οποία είναι προικισμένη με αυτοσυνείδηση, με δύναμη κατανοήσεως των όντων και ικανότητα να προκαλεί ενέργειες που εξυπηρετούν καθορισμένους σκοπούς.
Ο ύψιστος σκοπός τον οποίο εξυπηρετεί η προκαλούμενη από τον νου κίνηση, είναι η επιβολή στο σύμπαν μιας καθορισμένης τάξης, "της διακοσμήσεως".
Έτσι εισάγεται η τελολογική θεώρηση του κόσμου.
Το κοσμικό γεγονός εμφανίζεται να πραγματοποιείται με τέτοιο τρόπο, ώστε να εξυπηρετεί σκοπούς που έχουν τεθεί εκ των προτέρων.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Αναξαγόρας έφθασε στην τελολογική θεώρηση ορμώμενος από τις αστρονομικές του παρατηρήσεις.
Παρατήρησε ότι στον ουράνιο κόσμο τα αστέρια εκτελούν περιοδικές κανονικές κινήσεις και από αυτό πήρε αφορμή να επεκτείνει τις παρατηρήσεις του και στην λογική και ανθρωπολογική περιοχή στην οποία βρήκε να επικρατεί η ίδια τελολογική σκοπιμότητα.
Επειδή δε παρατήρησε ότι στον άνθρωπο η ψυχή εμφανίζεται σαν πηγή τελολογικής ενέργειας, συνταύτισε τον νου με την ψυχικότητα.
Ο νους είναι ένα ανάλογο με την ανθρώπινη ψυχή και καθαρό από κάθε ανάμιξη με υλικές ουσίες.
Ένα όμως όν με τέτοιες ιδιότητες ταυτίζεται με εκείνο το οποίο η νεώτερη εποχή ονομάζει πνεύμα.
Συνεπώς δίκαια θεωρείται ο Αναξαγόρας σαν αρχηγέτης, όχι μόνο της τελολογικής θεώρησης του κοσμικού γεγονότος, αλλά και σαν τον φιλόσοφο που έθεσε τα θεμέλια για την οικοδόμηση της πνευματοκρατικής νοολογίας.
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
Συμπερασματικά: Από αυτά που εξέθεσα παραπάνω, φαίνεται ότι η εξέλιξη των Μεταφυσικών αντιλήψεων από τους Προσωκρατικούς φιλοσόφους, από ό,τι είδαμε, παρουσίασε πολλές μεταλλαγές.
Οι πρώτες μεταφυσικές έρευνες έγιναν από τους Μιλήσιους φιλοσόφους, οι οποίοι έθεσαν το πρόβλημα περί της πρώτης αρχής των όντων.
Ο Θαλής είπε ότι την πρώτη αρχή και την ουσία της πραγματικότητας την αποτελεί το νερό, για τον Αναξίμανδρο αυτή η αρχή είναι το άπειρο και για τον Αναξιμένη ο αέρας.
Κατά τους Πυθαγόρειους η σταθερή ουσία των όντων είναι ο αριθμός.
Στην ιστορία της φιλοσοφίας, θεωρούμε ότι ανήκουν στην Ελεατική φιλοσοφική σχολή, τον Ξενοφάνη, τον Παρμενίδη, τον Ζήνωνα και τον Μέλισσο. Κατά χρονολογική δε σειρά τελευταίοι αντιπρόσωποί της είναι οι σοφιστές Γοργίας και Αντιφών.
Εποπτικά οι πιο θεμελιώδεις δοξασίες των Ελεατών ήταν:
Ξενοφάνης ο Κολοφώνιος (570–480 π.Χ): Καταπολέμηση του μυθολογικού ανθρωπομορφισμού. – Ένας Θεός μέγιστος υπάρχει, ο οποίος μένει σε ηρεμία – Ο Θεός είναι εξ ολοκλήρου όραση, ακοή και νόηση. – Ο κόσμος είναι ενιαίος και θείος.
Παρμενίδης ο Ελεάτης (540–475 π.Χ.): Το όν υπάρχει, το μη όν είναι ανύπαρκτο. – Το όν είναι ένα και συνεχές χωρίς αρχή και τέλος. – Στην νόηση αντιστοιχεί το όν. – Ο κόσμος είναι σύνθεση φωτός και σκότους.
Ζήνων ο Ελεάτης 490–415 π.Χ.): Το ένα είναι τελείως αόριστο. – Δεν υπάρχει ούτε πολλότης, ούτε χώρος, ούτε κίνηση. – Ο κόσμος παράγεται από τη σύνθεση θερμού και ψυχρού.
Μέλισσος ο Σάμιος (5ος π.Χ. αιώνας): Το όν είναι αΐδιο και άπειρο. – Το όν είναι ενιαίο, ποσοτικά και ποιοτικά αμετάβλητο. – Στον κόσμο υπάρχει μία ακίνητη και θεία αρχή.
Γοργίας (485–380 π.Χ.): Ουδέν υπάρχει. Και αν υπάρχει κάτι, δεν μπορεί να μαθευτεί. Αν δεν μαθευτεί δεν μπορεί να μεταδοθεί με τον λόγο.
Ο Παρμενίδης έγινε εισηγητής της μεταφυσικής αντίληψης, που δέχεται, ότι υφίσταται σταθερά και αναλλοίωτη μια κλειστή και ανεπίδεκτη φθοράς οντολογική πραγματικότητα. Διαχώρισε έτσι ο Παρμενίδης την οντολογικά υφιστάμενη πραγματικότητα από τον απατηλό κόσμο της "δόξης", δηλαδή των φαινομένων.
Κατά τον Ηράκλειτο, την αληθινή ουσία του κόσμου την αποτελεί ο λόγος, κατά δε τον Λεύκιππο και Δημόκριτο τα άτομα και το κενό.
Ο Εμπεδοκλής ακολουθώντας τον Παρμενίδη θεωρούσε το όν σφαιρικό σύνολο "Σφαίρον", μέσα στο οποίο δρουν και επικρατούν σε εναλλασσόμενες περιόδους οι μεταξύ τους αντιτιθέμενες δυνάμεις της Φιλίας και του Νείκους.
Μία νοολογική εκδοχή για την μεταφυσική πραγματικότητα διατύπωσε ο Αναξαγόρας λέγοντας ότι την βαθύτερη ουσία της πραγματικότητας την αποτελεί ο Νους.
ΥΓ.: Οι Μεταφυσικές απόψεις του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη έχουν αναπτυχθεί σε άλλο topic (στο "ομοιότητες και διαφορές μεταξύ Πλάτωνος και Αριστοτέλη". Επειδή όμως εκεί αφορούν και αναφορές και σε θέματα άλλα (πλην Μεταφυσικής), πιθανόν να παραθέσω (αργότερα), περιληπτικά, μόνον τις Μεταφυσικές τους θέσεις.
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
θε είδους ψυχοδιανοητική
ικανότητα που υπερβαίνει
τα νορμάλ όρια αντίληψης.
*** Γιά παράδειγμα η τη-
λεπάθεια, όπου δύο ή και
περισσότερα άτομα επικοι-
νωνούν και ανταλλάσουν
μηνύματα " με τη σκέψη ".
*** Η ενόραση, όπου κά-
ποιος ή κάποια μπορεί να
συλλάβει ή προβλέψει ένα
συμβάν, χωρίς προηγουμέ-
νως να έχει πληροφορίες
γι' αυτό. Γνωρίζει όμως ενοραματικά ότι συνέβη. *** Ακόμα,
σαν παράδειγμα μπορούμε να φέρουμε την πρόγνωση/προφητεία/
μαντεία, όπου κάποιος/α συλλαμβάνει κάτι που θα συμβεί στο
μέλλον. *** Οι έρευνες για τις δυνατότητες της διαίσθησης (ή
έκτης, όπως λέγεται, αίσθησης) είναι ατελείωτες και ποικίλλες
στους τρόπους που χρησιμοποιούν για να την αναδείξουν. Οι
ισχυρισμοί περί της υπάρξεως των ικανοτήτων αυτών άπειροι
και οι εξηγήσεις που κατά καιρούς δίνονται χιλιάδες. Η αμφι-
βολία κι ο σκεπτικισμός απέναντι στα θέματα αυτά είναι
επίσης πολύ μεγάλη (και συχνά δικαιολογημένη). *** Εδώ βέ-
βαια ανοίγει και το μεγάλο κεφάλαιο των διάμεσων (μέντιουμ).
Το διάμεσο είναι ένα πρόσωπο που ισχυρίζεται ότι τάχαμ' έχει
από γεννησιμιού του ειδικές ικανότητες στο να επικοινωνεί με
την "άλλη πλευρά", είτε αυτή η άλλη πλευρά είναι ο κόσμος των
νεκρών, είτε τα μελλούμενα, είτε ο κόσμος των πνευμάτων και
των δαιμόνων, είτε..είτε..είτε...*** Παρόλο που κάποιοι άνθρωποι
φαίνεται πως έχουν διαπιστωμένα ορισμένες ξεχωριστές βιομαγνη-
τικές ή ψυχολογικές ικανότητες, οι ισχυρισμοί των επαγγελματιών
διάμεσων περί του εύρους των ταλάντων τους και περί της ικανότητάς
τους να τα ελέγχουν σε τέτοιο βαθμό,ώστε να τα βγάζουν και στην
πιάτσα, που λέει ο λόγος, είναι λίαν αμφιβόλου αξιοπιστίας.
evas filos mou, ka8e fora pou mou sumBaivei kati dusaresto (kai xwris va tou exw milnsei, egw zw agglia, autos ellada)mou tnl n mou stelvei sms, mou leei to proBlnma kai oti ola 8a pave kala.polles fores mou eipe kai tov tropo epilusns.me tromazei auto.eimaste polu kaloi filoi apo paidia(apo ta gevofaskia mas, pou leve, movo pou se mas isxuei kuriolektika, gevvn8nkame idia wra kai mera sto idio vosokomeio, oi mamades mas files)isws ola auta eivai avonsies alla me proBlnmatizei otav mou leei oti eivai pavta dipla mou me tnv aura tou, kai to mualo kai tn skepsn tou.kai mou to apodeikvuei.auto eivai to pio avnsuxntiko.
dwse mou tn gvwmn sou, mou eivai aparaitntn.
s'euxaristw
I.K
~Γρηγόρης~
Once you were wild, don't let them tame you
I.K
-Όραση
-Ακοή
-Ομιλία
-Αφή
-Όσφρηνση
Είναι η εμπειρία των αισθήσεων ώς βίωμα.
Υπάρχουν 3 είδη εξωαισθητικής αντίληψης.
Υπάρχει απίσης και η ΨΚ Ψυχοκίνηση,
δηλαδή η ικανότητα να μετακινεί κάποιος ένα αντικείμενο με τη δύναμη της θέλησης, που σημαίνει με τη δύναμη του μυαλού,
που με τη σειρά του είναι η αποκωδικοποίηση των λειτουργειών λεπτοφυέστερων καταστάσεων της αύρας.
Εκμεταλευόμενος αυτές ακριβώς τις ιδιότητές της που θα ενεργοποιήσουν ενα μικρό ενεργειακό πεδίο της αύρας τους,
καμπυλώνοντας σε κάποιο σημείο το πλέγμα της αύρας και προτεινόμενο απο το υπόλοιπο αυγό, στην πραγματικότητα αυτό το μικρό κομμάτι αύρας θα σηκώσει/μετακινήσει το οποιοδήποτε αντικείμενο.
Συνεχίζοντας στα 3 είδη ESP, τα 3 βασικά είδη είναι η τηλεπάθεια, η διόραση και η πρόγνωση/παρελθοντογνωσία.
Tηλεπάθεια
Η τηλεπάθεια είναι η μεταφορά των σκέψεων ή συναισθημάτων απο και προς άλλο άτομο δίχως άλλου είδους επικοινωνία (νοήματα είτε με νεύματα είτε με τα χέρια, ομιλία).
Διόραση
Διόραση είναι η αντιληπτική ικανότητα εικόνων ή αντικειμένων ή γεγονότων.
Η διαφορά στη διόραση και στην τηλεπάθεια βρίσκεται μόνο στο περιεχόμενο αυτού που γίνεται αντιληπτό. Η τηλεπάθεια και η διόραση είναι μορφές της ίδιας λειτουργίας με λεπτές διαφοροποιήσεις μεταξύ τους που στην ουσία γίνονται για πρακτικούς σκοπούς και καλύτερη κατανόηση των λειτουργιών τους.
Πρόγνωση/Παρελθοντογνωσία
Όπως γίνεται κατανοητό και απο το νόημα της λέξης, πρόγνωση/παρελθοντογνωσία είναι η γνώση κάποιου συμβάντος μέσα στο χρόνο, είτε προς το μέλλον είτε προς το παρελθόν (κρυμμένες πληροφορίες).
Όλα αυτά Τηλεπάθεια, Διόραση, Πρόγνωση/Παρελθοντογνωσία αλλά και Ψυχοκίνηση (ΨΚ) στεγάζονται κάτω απο τον όρο Εξωαισθητική αντίληψη.
~Γρηγόρης~
Once you were wild, don't let them tame you
Edited by - reptilesalonica on 12/07/2003 07:40:36
Edited by - reptilesalonica on 12/07/2003 07:47:10
I.K
~Γρηγόρης~
Once you were wild, don't let them tame you
Edited by - reptilesalonica on 12/07/2003 16:15:47
Grngorn, se euxaristw, ektimw tov xrovo pou afierwveis gia va mou apavtnseis kai tis sumBoules sou.
thanks again.
I.K
οπως λεει, το προσωπο που αναφερεις, δηλωνει ηδη μια ισχυροτατη επιρροη επανω σου και οντως μια αδυναμια σου απεναντι του .
προσεξε ομως αυτο μοναχα..."απεναντι του".
αν πιστευεις οτι σ'επηρεαζει τοτε πολυ απλα θα συνεχισει να το κανει/αν πιστευεις οτι οχι, τοτε τιποτα δεν θα σε κανει δυνατοτερη απο το γεγονος και μονο οτι απεβαλλες τετοια ισχυρη επιρροη..-
esp ...ΓΙ'ΑΛΛΟΥΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ + ΓΙ'ΑΛΛΟΥΣ ΟΥΤΟΠΙΑ...
φροντισε να δεις την αυτοπεποιθηση ...κατι που εχει να κανει μοναχα με την προσωπικοτητα και μετα ασχολησου με τις λεπτοτερες εννοιες...
μολις δυναμωσεις ετσι τ'αλλα θ'ανοιχτουν εμπρος σου...
οταν καποιος σε πλησιαζει απο το πουθενα σου
για να σου πει οτι εισαι αδυναμος....
μαλλον ειναι ο "αγγελιοφορος "της ...
επερχομενης "δυναμης" σου..
φως εν σκοτει...
se euxaristw kai pali.
I.K