- ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣΗΣ - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

Θα ήθελα να ζητήσω συγνώμη για την ατέλεια του παραδείγματος-παραλληλισμού με το ταξίδι Ελλάδα-Κίνα!

Απλά ήθελα να παρουσιάσω τις πολλαπλές δυνατότητες που έχει κάποιος στην ζωή του. Δεν θεωρώ πχ «κάρμα» το ταξίδι για την Κίνα, αλλά επιλογή.
Ας πούμε «κάρμα» (ντάρμα θα έλεγα ) το ότι γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Ελλάδα. Από εκεί και πέρα τα υπόλοιπα (πχ ταξίδι στην Τουρκία, στη Γαλλία, στην Ινδία, στη Σελήνη, στο κέντρο της Γης) είναι επιλογές μας!
Επιλογές που έχουμε την δυνατότητα να κάνουμε σχεδόν κάθε δευτερόλεπτο!

Συνήθως κρατάμε μια αμυντική στάση στη ζωή και υποβιβάζουμε το εαυτό μας σε μια μηχανική-βιολογική οντότητα που ακολουθεί τις προσταγές του περιβάλλοντός της.

Διαφωνώ!

Δεν φταίει ο Θεός, η άτιμη κοινωνία, ο εργοδότης μας, το νέφος, το μποτιλιάρισμα, οι φίλοι μας, ή η μάνα που μας γέννησε, για την δική μας την ταλαιπωρία!
Ακόμα και όταν οι συνθήκες του περιβάλλοντος (κάρμα) είναι σκληρές και αντίξοες, έχουμε πάντα το δικαίωμα των επιλογών μας.

Το ερώτημα ΠΑΝΤΑ, είναι ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ εμείς για να αλλάξουμε, ή να επιδράσουμε στο περιβάλλον;

Πόσο πχ, συμβάλουμε συνειδητά στην μείωση του νέφους ή του μποτιλιαρίσματος;
Ποιες είναι οι καθημερινές μας επιλογές και γιατί;

Η ανθρώπινη Ιστορία αποδεικνύει πως αρκεί μια κρίση μάζα συνειδητών ανθρώπων για να επέλθει Επανάσταση!
Εμείς που είμαστε με τις επιλογές μας;
Μήπως χαϊδεύουμε τις «αλυσίδες» μας και γκρινιάζουμε στο Θεό για τι δεν μας τις σπάει;
Και αν, λέω αν, ακουστεί λίγο ο λόγος μας, και οι αλυσίδες μας αρχίζουν να ραγίζουν, αξιοποιούμε την ευκαιρία, ή ψάχνουμε να βρούμε λάκκο για να κρυφτούμε από τον ίδιο μας τον εαυτό;;

Δεν υπάρχει Ελεύθερη Βούληση σε ανελεύθερους ανθρώπους!

Βασική προϋπόθεση η Θέληση (Βούληση) για Ελευθερία!!!!

Όλα τα άλλα είναι «αμπελοφιλοσοφίες»!

Κάθε στιγμή μπορούμε να επιλέξουμε Ελεύθερα.
Πληρώνοντας πάντα το κόστος των επιλογών μας.
Δεν μπορεί όμως, να θέλουμε να είμαστε Ελεύθεροι αλλά και Ανεύθυνοι!
Δεν συμβαδίζουν.

Άλλο λοιπόν η Ελευθερία και άλλο το «άστε με ήσυχο στην μιζέρια μου»!
Χαώδης η διαφορά!

Πχ. μπορεί κάποιος να γεννήθηκε δούλος και να βασανίζεται! (ας πούμε κάρμα)
Έχει χιλιάδες επιλογές.
Υπάρχουν και δύο βασικές στάσεις.
Να αποδεχτεί την δουλεία του και να σκύψει κεφάλι και (ας πούμε) να προσπαθήσει να επιβιώσει.
Ή να επαναστατήσει με κόστος πιθανά βασανιστήρια ή και τον θάνατό του!

Επιλογές.

Αν πιστεύουμε την αιωνιότητα του ανθρωπίνου Πνεύματος, τι είναι μια στιγμή θανάτου;
Γιατί θα πρέπει οι επιλογές μας να καθορίζονται από την αποφυγή του πόνου ή την εδραίωση του ατομικού μας εγώ;
Αν αυτές οι θέσεις ορίζουν και καθορίζουν τις επιλογές μας, από που τότε προκύπτει ότι είμαστε ελεύθεροι;

Άλλο Ελευθερία Βουλήσεως και άλλο Υποταγμένη Θέληση.
Ο Σωκράτης, ή ο Διογένης και φυσικά ο Ιησούς, καταδεικνύουν την διαφορά!

Λοιπόν να ρωτήσω και εγώ, υπάρχει Ελεύθερη Βούληση;

ΕΧΟΥΝ ΓΙΝΕΙ ΑΛΛΑΓΕΣ Ή ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ ΘΕΜΑΤΩΝ; ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΣ ΟΤΙ ΕΧΩ ΞΑΝΑΤΟΠΟΘΕΤΗΘΕΙ ΣΕ ΕΝΑ ΘΕΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΘΕΛΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟ ΒΡΩ. ΕΧΩ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΩΣΗ ΟΤΙ ΣΤΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ "ΓΝΩΣΗ" Ή ΨΥΧΗ ΥΠΗΡΧΕ ΕΝΑ ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ. ΕΠΙΣΗΣ ΣΤΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ "ΨΥΧΗ" ΥΠΗΡΧΕ ΕΝΑ ΘΕΜΑ ΜΕ ΤΙΤΛΟ ΨΥΧΗ.
ΕΑΝ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙ ΚΑΤΙ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΟΤΕΡΩΝ

ANTONIOS1997

quote:

---

Αν πιστεύουμε την αιωνιότητα του ανθρωπίνου Πνεύματος, τι είναι μια στιγμή θανάτου;

---

Χρησιμοποιώντας (κάτι που μπορεί να κάνει ο καθένας) την λειτουργία της "αναζήτησης" που υπάρχει στο πάνω δεξί μέρος της κάθε σελίδας βρήκα το "χαμένο" θέμα.

http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=502

ΦΙΛΟΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣΗΣ ΤΗΝ ΦΑΝΤΑΖΩΜΑΙ ΣΑΝ ΕΝΑ ΠΟΤΑΜΙ.
ΠΡΟΧΟΡΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΠΑΝΤΑ.

ΕΧΕΙ 2 ΟΧΘΕΣ ΔΕΞΙΑ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ.
ΟΣΟ ΚΑΙ ΝΑ ΘΕΛΕΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΞΕΦΥΓΗ ....

ΜΟΝΟ ΜΠΡΟΣΤΑ ΠΡΟΧΟΡΑ .....

ΙΣΩΣ ΚΑΙ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΑΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

Για να αποφασίσουμε αν κάτι είναι ελεύθερο ή όχι πρέπει να γνωρίζουμε τι είναι η θέληση μας. Για εμένα θέληση του ανθρώπου είναι η «ουσία» του εσωτερικού του λόγου. Δια μέσω αυτού του λόγου, που είναι στην ουσία εκφρασμένη ψυχική (Θεία) δύναμη, τον οποίο (λόγο) ο άνθρωπος δέχτηκε από άλλους ή ο ίδιος είπε έπραξε, έκφρασε, αισθάνθηκε και σκέφτηκε χρωματίζεται η ουσία του εσωτερικού του με αποτέλεσμα αυτό και μόνο αυτό να αποτελεί τη θέληση του, τον λόγο του προς το θεό.
Με βάση αυτό, ελευθερία της θέλησης είναι η καθαρότητα του εσωτερικού ανθρώπου, η δυνατότητα του να αποφασίζει μέσα στο πλαίσιο της καθαρής συνείδησης έξω απο επηρεασμούς, συναισθηματικές φορτίσεις και γνώσεις οι οποιες δεν προέρχονται από μια ξεχωριστή αίσθηση (η οποια σε συνδιασμό με την εσωτερική αγνότητα δίνει την πραγματική επίγνωση) αλλά προέρχονται από γνώσεις κοσμικές διαστρεβλωμένες από το εγωιστικό και συμφεροντολογικό ανθρώπινο προσωπείο.

ΜΕ ΑΓΑΠΗ

ANTONIOS1997

Πιστεύω πως ένα «κλασσικό» λάθος που κάνουμε στο χώρο της Εσωτερικής Αναζήτησης είναι ο διαχωρισμός των «πνευματικών» με τα «υλικά».
Είτε αφορά τις ιδέες, είτε την καθημερινή μας ζωή.

Αυτός όμως ο διαχωρισμός δεν υπάρχει.

Η Ελεύθερη Βούληση είναι Νόμος, είναι όμως και ικανότητα μα και δικαίωμα του Ανθρώπου από την Αρχή της Δημιουργίας.
Από την στιγμή που ο Άνθρωπος επέλεξε τη Πτώση για τον «καρπό» της Γνώσης και συνεχώς από τότε.

Φίλε Κέλσο δεν υπάρχει λιποταξία, αλλά μεγάλη γνώμη για τον εαυτό μας και...Επιλογές!

Το να «προστατεύουμε» την μερικότητά μας δεν έχει καμία σχέση με την Ελευθερία του ανθρωπίνου Πνεύματος.

Επιλογή ήταν η στάση του Σωκράτη να πιει κώνειο ή να φυγαδευτεί, ή να δεχτεί άλλη τιμωρία.
Επιλογή ήταν η στάση και προσευχή του Ιησού στην έρημο, στην Ιερουσαλήμ, στη Γεσθημανή, ή μπροστά στον Πόντιο Πιλάτο.

Επιλογές, με τις οποίες κατέδειξαν την Ελευθερία της Βούλησής τους.

Αλήθεια πόσες φορές με τις επιλογές μας δεν κινούμαστε να συναντήσουμε το Κάρμα μας; (δεν το συνδέω αρνητικά, τις οφειλές μας καταδεικνύει).

Καθότι μιλάμε για απόλυτες Έννοιες ας προβληματίσομε στο ότι:

Είμαστε τόσο Ελεύθεροι όσο Ελεύθερος είναι ο Θεός μέσα μας!

Με Σεβασμό και Αγάπη.

Φίλε Φώτιε, θα ήθελα να μας αναλύσεις "λίιιιγο" παραπάνω αυτό που λές:

quote:

---

Πιστεύω πως ένα «κλασσικό» λάθος που κάνουμε στο χώρο της Εσωτερικής Αναζήτησης είναι ο διαχωρισμός των «πνευματικών» με τα «υλικά».
Είτε αφορά τις ιδέες, είτε την καθημερινή μας ζωή.

Αυτός όμως ο διαχωρισμός δεν υπάρχει.

---

Αγαπητέ Φίλε Κέλσο δεν θα διαφωνήσω ούτε και εγώ στην Ουσία της τοποθέτησής σου

Συμφωνώ ότι τα πάντα είναι Ένα.
Θεός, Πνεύμα στην «Εκδήλωσή» τους μέσα στην Δημιουργία και στην «Επιστροφή» τους.

Στο «Φαίνεσθαι», συμφωνώ, υπάρχει πολλαπλότητα!
Δεν καταργείται όμως το «Είναι»!

Αυτό που φαίνεται έχει σχέση με αυτό που αντιλαμβάνεται ως «Αλήθεια» ο καθένας μας κάθε στιγμή. Και φυσικά είναι διαφορετικό.
Βέβαια η κατανόησή μας για τη «Φαινομενική Δημιουργία» συμπίπτει ή συμφωνεί στα σημεία που αγγίζει ή επεξεργάζεται Νόμους της Δημιουργίας, αλλά και αυτές οι «αλήθειες» είναι φθαρτές στο πέρασμα του χρόνου!

Θεωρώ πως όλοι ξεκινάμε από μια κοινή Αρχή πως «εν οίδα ότι ουδέν οίδα» για να μπορέσουμε να πλησιάσουμε την Αλήθεια!

Αυτή ακριβώς είναι και η μερικότητά μας.
Αυτό που μου φαίνεται ή νομίζω ως «Φώτης» αυτή τη στιγμή, θεωρώ πως δεν υπάρχει στην Πραγματικότητα.
Δεν υπάρχει, δεν υπήρξε και ούτε θα υπάρξει!
Και αυτό είναι στο Είναι!
Καθότι όλα είναι Θεός, όλα είναι Πνεύμα.

Όλοι μας λοιπόν μέσα στην προσπάθεια μας να «γνωρίσουμε την Αλήθεια» αποζητούμε να κατανοήσουμε αυτό που ΕΙΝΑΙ πέρα και μέσα από αυτό που ΦΑΙΝΕΤΑΙ!

Συμφωνώ και διαφωνώ μαζί σου.
Συμφωνώ πως είναι χρήσιμο να οριοθετούμε τις ιδέες για την κατανόησή μας (περί παρανόησης, συγνώμη αλλά ο καθένας μας είναι στον κόσμο του ).
Διαφωνώ ότι πρέπει να οριοθετούμε τις ιδέες καθότι ότι ορίζουμε το περιορίζουμε και ως έτσι το απομακρύνουμε από την Αλήθεια!

Πιστεύω να ξεκαθάρισα, όσο το δυνατόν ( και συγνώμη για το θεωρητικό) τον τρόπο που εννοώ αυτές τις ιδέες.

Επίσης συμφωνώ πως η ελευθερία μας είναι «περιορισμένη» από τους Νόμους.
Και λοιπόν;
Ο Θεός μήπως δεν «σέβεται» τους Νόμους του;
Ας τους αξιοποιήσουμε δημιουργικά!

Αν δεν υπήρχε η τριβή πως θα μπορούσε ένα βιολί να παράγει μελωδία;

Μπορούμε να παραπονιόμαστε γιατί λειώνουν οι σόλες των παπουτσιών μας, μπορούμε όμως να φανερώσουμε και μια υπέροχη μελωδία!
Αυτό είναι Επιλογή και είμαστε «απόλυτα Ελεύθεροι» για αυτό!

Με Σεβασμό και Αγάπη.

Ας ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΟΥΜΕ το βάσιλειο του Φαίνεσθαι και το βασίλειο του Είναι...
Ας μάθουμε να λειτουργούμε ΚΑΙ εδώ ΚΑΙ εκεί...
Και μετά... έρχεται το ΜΟΝΙΜΟ που είναι η επιλογή μας...
Τόσο ΜΟΝΙΜΟ όσο μια ζωή επάνω σε αυτόν τον πλανήτη!!!
Αν τη ζωή ΜΑΣ την συνδέσουμε επάνω στο άρμα του Φαίνεσθαι και στη ΜΕΡΙΚΟΤΗΤΑ, τότε η ΜΟΝΙΜΗ κατάσταση είναι ΜΟΝΙΜΗ μόνο για λίγο...

Αν όμως συνδέσουμε τη ζωή μας τη συνδέσουμε επάνω στο άρμα του Είναι και στο ΣΥΝΟΛΟ ΤΟΥ ΕΝΟΣ, τότε και μετά το πέρας της ΜΕΡΙΚΟΤΗΤΑΣ ΜΑΣ, θα μετέχουμε ΜΕΣΑ στο ΣΥΝΟΛΟ ΤΟΥ ΕΝΟΣ και η ΜΟΝΙΜΗ κατάσταση θα είναι ΟΝΤΩΣ ΜΟΝΙΜΗ και για ΠΑΝΤΑ....

Κέλσος ο Φιλαλήθης

Νομίζω πως θα ήταν καλύτερο να ανέπτυσσες τις απόψεις σου έτσι ώστε να δοθεί η ευκαιρία αλλά και να υπάρξουν τα κατάλληλα ερεθίσματα για την έναρξη ενός διαλόγου με κάποιον συνομιλητή σου.

Αυτό θα μπορούσε πχ να γίνει από αυτό εδώ το θέμα.
Θα μπορούσες να μας πεις γιατί πιστεύεις οτι η Αθήνα είναι η πιο άσχημη πόλη στον πλανήτη?

In anticipation of my resurrection...

Όχι μόνο επειδή είμαι αρχιτέκτων, σέβομαι και αγαπώ την αισθητική,
αλλά και σαν άνθρωπος, πονάω όταν βρίσκομαι αντιμέτωπη με καταστάσεις
-τόσο γελοίες, τραγικές, όσο και πραγματικές- όπως αυτή που σκοπεύω
να σας διηγηθώ στη συνέχεια...

Η κάποτε όμορφη πόλη των Σερρών στη Μακεδονία, η πατρίδα του πατέρα μου,
πριν από 15 χρόνια ήταν ακόμη μια επαρχιακή πόλη με εκατοντάδες παλαιά
σπίτια, μονόροφα ή διόροφα, κάποια νεοκλασσικά, κάποια "Βυζαντινά",
κάποια απλά παραδοσιακά με κεραμιδοσκεπές, τοίχους "μπαγδατί", δηλαδή
κτισμένους με άχυρο, σοβά, ξύλο, χαγιάτια, μικρές αυλές, και πολλά
άλλα στοιχεία λαϊκής παραδοσιακής αρχιτεκτονικής της επαρχίας. Οι δρόμοι
ήταν μικροί, φιδογυριστοί, τα σοκάκια λαβυρινθώδη και απρόοπτα μπλεγμένα
σε έστελναν σε περιπλανήσεις έξω από το χρόνο...

Έτσι ήταν κάποτε, πριν 15 χρόνια η πόλη των Σερρών, μια πανέμορφη πόλη,
μια πόλη που φώναζε "εξερευνήστε με!" και θυμάμαι τα καλοκαίρια μου
εκεί, να ψάχνω μέσα στα σοκάκια κρυμμένες αυλές, μαγκανοπίγαδα,
περιποκλάδες, βρύσες, χαλάσματα, μέσα σε εκείνο το χαμό από μυστήρια,
χρώματα, αρώματα λουλουδιών, τσουκάλια που βράζαν κρεμμύδια για στιφάδο,
ελιές, αμύγδαλα, ξερά φρούτα, και ήχους λειτουργίας από την εκκλησία,
όλα μαζί ανακατεμένα, αυθεντικά και παντοδύναμα!!!

Και μετά... ήρθε η καταστροφή:
Κατέβηκαν οι βλάχοι...
Οι βλάχοι αντιπροσωπεύουν για το νομό Σερρών τη μία από τις δύο τάξεις,
είναι οι βλάχοι, χωριάτες, τσέλιγγες από τη μια και είναι οι πολίτες,
οι γεννημένοι μέσα στην πόλη από την άλλη.
Οι βλάχοι, καλόκαρδοι και κοκκινομάγουλοι άνθρωποι, όσο άκακοι και
πρόσχαροι κι αν ήταν μέσα στα πλακόστρωτα δρομάκια τα γεμάτα από κοπριές
γαϊδάρων και κατσικιών των χωριών τους,
όταν κατέβηκαν στα Σέρρας, πάθανε κάτι τις, όταν ήρθαν αντιμέτωποι
με το "εύκολο χρήμα των οικοδομών".

Γεγονότα:
Οι βλάχοι πουλήσαν τα χωράφια τους
Οι βλάχοι κατέβηκαν στην πόλη
Οι βλάχοι είχαν το χρήμα!
Χρειάζονταν σπίτια για αυτούς και τα παιδιά τους
Έμαθαν με χαρά τη μαγική εξίσωση "αντιπαροχή = είχα ένα - έχω έξι!"
Θυμήθηκαν τον ανεψιό του γιού του αδελφού του κουνιάδου που...
είναι υπομηχανικός ή μηχανικός και πογράφ!!! (=υπογράφει)
και κυρίως την κόρη του θείου, του
μπατζανάκη, του μπάρμπα που... δουλεύει στην πολεοδομία, (εχδόντ!)
καθώς και όλους αυτούς που είχαν μπουλντόζα για τα χωράφια, κτίζαν
τα μαντριά, κουρεύαν τα κατσίκια...

Και έγιναν λοιπόν ργολάβ (εργολάβοι) και είχαν και δκατς συνεργεία!

Ο ρόλος του μηχανικού ήταν να πογράφ, ο δε αρχιτέκτων, όποιος μπορούσε
έστω και να το προφέρει, δε μπορούσε με τίποτε να καταλάβει τί στο
καλό χρησίμευε, "σάμπως τόσα χρόνια σπίτια δε χτίζαμε, θα με πεί εμένα
πώς θα κάνω στο σπίτ μου;"
...

Το σχέδιο μια πολυκατοικίας απεδείχθη πολύ απλή διαδικασία:
Κάνς ιένα τιτράγν! Του χουρίζ σε δύο δουμάτια, ιένα μπάν, σαλόν,
βάζ κι μια σκάαλ, ιένα μαγεριό κι έτοιμο. Βάζ κι μπαλκόν μπρουστά,
να βλέπς τη λαϊκή και του δρόμ, (ιένα τιτράγν, ιένα στρόγγλ, για
να είν ουραία) και ειν έτοιμο! Α! βάζ κι κιραμίδ, για να μοιάζ του
χουριού του σπίτ που είχς...

Τα χρόνια περνούσαν...
Τα παλιά σπίτια κατέρρεαν, (συνήθως με τη βοήθεια μπουλτόζας)
οι πολυκατοικίες - κουτιά - σαλόνι κουζίνα μπροστά, τετράγωνο και
στρόγγυλο μπαλκόνι, υπνοδωμάτια (δύο) πίσω στον ακάλυπτο, πυλωτή
(για να είναι ψηλά και να βλέπουν) πλήθεναν...
Οι εργολάβοι πλούτιζαν...
Η πόλη άλλαζε, γινόταν αγνώριστη!...
Κουτιά με στρόγγυλα και τετράγωνα μπαλκονάκια, δρόμοι τετραγωνισμένοι,
πλατιοί και ίσιοι, πού και που κάποιος ροζ τοίχος έδενε μαζί με μια
απομίμηση αρχαιοελληνικού κίονα (ή απλού κίονα) -(ο εργολάβος είχε
κέφια, ή ήταν μεγάλος καλλιτέχνης ο μπαγάσας και το είχε αποθυμένο!)...

Το 1995, θυμάμαι, πήρα μια φωτογραφική μηχανή και για μέρες έτρεχα
από δρομάκι σε δρομάκι να φωτογραφίσω ό,τι παλαιό παρέμενε, ό,τι είχε
ακόμη γλυτώσει ή περισέψει, για όσο θα ήταν ακόμη εκεί, να μαζέψω
μνήμες από την παλιά πόλη, πριν λιώσει στο χρόνο...

Η πόλη καταστράφηκε. Οι Σερρέοι, όσοι από αυτούς έχουν μια αξίωση για
ποιότητα στην πόλη και στοιχειώδη αισθητική, κουνούν θλιμμένα το
κεφάλι τους. Η περιοχή "Νέος κόσμος", κάποτε μια παραδοσιακή γειτονιά,
τώρα έχει το παρατσούκλι "εργατικές κατοικίες πολυτελείας".
Εκεί, ένας εργολάβος έχτισε μονομιάς καμμιά εξηνταριά πολυκατοικίες
στη σειρά, τη μια ίδια με την επόμενη!

Οι εργολάβοι - βλάχοι έχουν δύναμη στην πόλη. "Κάθε πολιτικό κόμμα
έχει από πίσω του έναν ισχυρό εργολάβο", έμαθα άπο έναν ντόπιο
πολιτικό... και φρίκαρα!!!
Η μεθοδολογία σχεδιασμού και κατασκευής έχει παραμείνει μέχρι σήμερα
η ίδια, το μοτίβο δεν αλλάζει σε καμμιά από τις πολυκατοικίες.

Ο έχων ένα οικοπεδάκι, δεν έχει άλλη επιλογή, από το να πέσει στα
νύχια του βλαχο-εργολάβου, που θα του το αλλάξει με ένα τετράγωνο
κουτί, ακαλαίσθητο και κακοφτιαγμένο...
(πάντα στον πρώτο όροφο ο οικοπεδούχος, μη παίρνει και αέρα).

Η πολυκατοικία που κτίστηκε δίπλα στο πατρικό μου είναι ένα ακόμη
αντιπαθητικό κουτί. Επιπλέον οι δύο τελευταίοι όροφοι είναι παράνομοι!
Μα καλά, μπροστά στα μάτια μας!!! Πού είναι η πολεοδομία, το κράτος,
ο έλεγχος;

Δεν υπάρχει τίποτε από όλα αυτά.

Έζησα το θάνατο αυτής της όμορφης επαρχιακής πόλης. Την είδα να
μετατρέπεται από ένα μυστηριώδη και γοητευτικό λαβύρινθο ζωής σε
ένα παγωμένο νεκροταφίο κουτιών, κατάλληλων για ζόμπυ...

Ακόμη και σήμερα, μετά από τόσα χρόνια, δε μπορώ ακόμη να το πιστέψω,
να το συλλάβει ο νούς μου...
τέτοια καταστροφή!

Είναι λυπηρό αυτό που αναφέρεις για την Κέρκυρα, είναι ένα πανέμορφο νησί και σίγουρα αυτή η κατάσταση που περιγράφεις δεν ωφελεί καθόλου την εικόνα του αλλά και την πολιτισμική του ταυτότητα.
Θα πρέπει όμως να κοιτάξουμε το θέμα των αντιπαροχών και των πολυκατοικιών που ξεπηδούν σα μανιτάρια από την κοινωνική του πλευρά.

Αν το δούμε από αυτή την σκοπιά λοιπόν, θα καταλάβουμε πως έχει άμεση συνάρτηση με τις ανάγκες των ανθρώπων και προς τα που είναι στραμμένες αυτές.
Πριν 50 ή 70 χρόνια δεν υπήρχε τόσο έντονη η ανάγκη για την απόκτηση μιας πολυτελούς κατοικίας.
Αυτό που αρκούσε ήταν η απόκτηση μιας απλής στέγης που εξυπηρετούσε απλά την ανάγκη της ασφάλειας.
Σήμερα οι ανάγκες αλλάζουν και στρέφονται προς την τάση για την απόκτηση υλικών αγαθών που είναι πολυτελέστερα, πιο όμορφα, πιο άνετα (αν πρόκειται για κατοικίες) κτλ.
Κι αυτές εξυπηρετούν διάφορες άλλες ανάγκες μας όπως πχ της κοινωνικής μας προβολής ή αυτοεπιβεβαίωσης.
Τώρα γιατί τα ψάχνουμε όλα αυτά στα υλικά αγαθά, είναι τεράστιο θέμα...

In anticipation of my resurrection...

--------------------------------------------------------------

ΘΑ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΟΥΝ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΕΧΝΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ Η ΕΞΕΔΡΑ ΤΟΥ
ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟΥ;
ΑΠΟΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΔΙΑΤΗΡΗΤΕΟΥ Δ. ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΟΥ 17
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΚΑΤΟΙΚΩΝ

Την Τρίτη 3/7/2007 στο ΥΠΠΟ, σε πολύωρη κοινή συνεδρίαση του ΚΑΣ
και του ΚΣΝΜ (που ορίστηκε αιφνιδιαστικά την Παρασκευή 29/6/07
χωρίς να ειδοποιηθούν οι έχοντες έννομο συμφέρον) αποφασίστηκε,
με μια ψήφο διαφορά (την διπλή ψήφο του προέδρου) ο αποχαρακτηρισμός
του κτιρίου της Διονυσίου Αρεοπαγίτου 17 από 'Εργο Τέχνης, με σκοπό
να ακολουθήσει αποχαρακτηρισμός και του αρ. 19 και να κατεδαφισθούν.

Αιτιολογία: η θέα από το Νέο Μουσείο Ακροπόλεως που θεωρήθηκε υπέρτερο
δημόσιο συμφέρον. Παρά την απόπειρα αιφνιδιασμού, πρόλαβαν να ταχθούν
κατά της κατεδάφισης η Ελληνική Εταιρεία για την Προστασία του
Περιβάλλοντος και της Πολιτιστικής Κληρονομιάς, Πανεπιστημιακές Σχολές,
ο Δήμος Ιωαννίνων, Ακαδημαϊκοί, Καθηγητές Πανεπιστημίου κ.α.

Το κτίριο της Διον. Αρεοπαγίτου 17, είναι έργο του 1930 του
Ηπειρώτη αρχιτέκτονα Βασίλη Κουρεμένου (1875 - 1957).
Ο Κουρεμένος ήταν αριστούχοςτης Ecole des Beaux Arts στο Παρίσι,
Ακαδημαϊκός, ζωγράφος, καθηγητής στο ΕΜΠ, φίλος του Ελ. Βενιζέλου
και του Pablo Picasso. Τιμήθηκε με διεθνή βραβεία για το έργο του
στο Παρίσι, την Κωνσταντινούπολη, την Ελλάδα, το Δουβλίνο.

Το κτίριο θεωρείται από τους μελετητές ως ένα από τα πιο σημαντικά
της εποχής του μεσοπολέμου στην Αθήνα, ίσως το ωραιότερο δείγμα Art Deco
στην πόλη. Την όψη του κοσμούν γλυπτά, ψηφιδωτά, ορθομαρμαρώσεις από
κόκκινο και γκρίζο μάρμαρο. Χαρακτηρίζεται διατηρητέο από το ΥΠΕΧΩΔΕ το 1978
και έργο τέχνης από το ΥΠΠΟ το 1988. Σε όλους τους αρχιτεκτονικούς
διαγωνισμούς του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης, η ύπαρξη των διατηρητέων
17 & 19 είναι βασική προϋπόθεση για τον σχεδιασμό.
Στο Νέο Μουσείο επιτρέπεται κατά παρέκκλιση ύψος 24μ.,ώστε να
«συνομιλεί με τον Παρθενώνα» πάνω από τα κτίρια της περιοχής.

Το ΚΑΣ το 2003 δικαιολογεί τη θετική του απόφαση για την ανέγερση του
Μουσείου με το σκεπτικό ότι το Μουσείο δεν θα είναι ορατό από την
Δ.Αρεοπαγίτου και συνεπώς δεν θα επιβαρύνει τα μνημεία και τα διατηρητέα
κτίρια. Εγκρίνει δηλαδή την ανέγερση του Μουσείου, επειδή ο τεράστιος
όγκος του κρύβεται από τα κτίρια της Δ. Αρεοπαγίτου! Με το ίδιο σκεπτικό
εγκρίνεται η ανέγερση και από το ΣτΕ το 2005. Με την κατεδάφιση των δύο
αυτών διατηρητέων κτιρίων ουσιαστικά ακρωτηριάζεται ο αρχιτεκτονικός χαρακτήρας
της Δ. Αρεοπαγίτου. Ταυτόχρονα χάνεται ένα σημαντικό κομμάτι της σύγχρονης
αστικής ιστορίας μας.

Και όλααυτά στο όνομα ενός κτιρίου - μουσείου το οποίο θα έπρεπε να είχε
ως αποστολή τη διατήρηση και τη μεταφορά της μνήμης και όχι την καταστροφήτης.

Και δυό λόγια για τη θέα: Από την αίθουσα των γλυπτών του Παρθενώνα φαίνεται
ο Παρθενώνας και ολόκληρος ο βράχος της Ακρόπολης. Κρύβεται το Θέατρο του Διονύσου,
όχι μόνο από τα κτίρια της Δ. Αρεοπαγίτου, αλλά και από τα ψηλά πλατάνια του δρόμου
που αποτελούν τη «δροσιά των περιπατητών» όπως επεσήμανε η Μαρίζα Κωχ,
και από τα πυκνά κυπαρίσσια του αρχαιολογικού χώρου. Θα πρέπει και αυτά να «καούν»
στο όνομα του υπέρτερου δημοσίου συμφέροντος; Τα κτίρια της Διον. Αρεοπαγίτου
στην ουσία εμποδίζουν το εστιατόριο του Μουσείου να φαίνεται από τον Μεγάλο Περίπατο
και τον Αρχαιολογικό χώρο. Το τεράστιο, υπαίθριο εστιατόριο θα λειτουργήσει πάνω
σε μια υψηλή τσιμεντένια εξέδρα - πρόβολο (στο ύψος της στέγης του κτιρίου Βάιλερ)
που εξέχει από τον κύριο όγκο του Μουσείου, προς τη Διον. Αρεοπαγίτου,
επί της οποίας σημειωτέον ότι δεν επιτρέπεται χρήση εστιατορίου.

Όσο για τις πίσω όψεις των διατηρητέων, που φαίνονται από το Μουσείο, υπάρχουν λύσεις:
φύτευση δένδρων, αρχιτεκτονική ανάπλαση, εικαστικές παρεμβάσεις.
Αρκεί να συναινέσει το ΥΠΠΟ. Με την σκανδαλώδη απόφαση επιχειρείται να καταλυθεί
η ιερότητα του αρχαιολογικού χώρου, η πολύτιμη αρχιτεκτονική μας κληρονομιά,
ο μοναδικός χαρακτήρας της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, για να πίνει τον καφέ του
ο τουρίστας με ανεμπόδιστη θέα και να ενισχυθούν έτσι οι εμπορικές χρήσεις του μουσείου.

Αυτό θέλουμε; Αν όχι, ας πάρει το μήνυμα ο Υπουργός Πολιτισμού και Βουλευτής Α Αθηνών
Γ.Βουλγαράκης, τηλ. γραφείου 2103636177, fax 2103638137, emailgvoulg@parliament.gr

--------------------------------------------------------------

Η κατεδάφιση χιλιάδων Νεοκλασσικών, Προπολεμικών και Μεσοπολεμικών
κτιρίων στην Αθήνα τα τελευταία 40 χρόνια κατέστρεψε την πόλη μας!
Σήμερα παραμένει λιγότερο από το 1/10 αυτών των πανέμορφων κτιρίων,
που τόσο πολύ ομορφαίνουν την πόλη μας, αλλά και μας μαθαίνουν για
την ιστορία μας, μας συνδέουν με το παρελθόν...

Έχω κλάψει μπροστά από τα σκαλιά Νεοκλασσικού, που κατεδαφίστηκε,
ενός Νεοκλασσικού, που μετά από χρόνια γυρίζεις και δεν το βλέπεις
εκεί, παρά βλέπεις τα σιδερένια νύχια ενός κίτρινου τέρατος να
χώνονται βάναυσα στο χώμα και να χύνεται σε τεράστια, χοντρά και
ακαλαίσθητα καλούπια η γκρίζα πνοή ενός σκοτεινού, σύγχρονου
μεγαλείου...
Έχω δει την πανέμορφη, ελικοειδή, ξύλινη, σκαλιστή σκάλα ενός τριόροφου
Νεοκλασσικού στην Πλατεία Κολωνακίου να κόβεται άτσαλα με το πριόνι,
σε κομμάτια για να χωρέσει στον κάδο με τα μπάζα. Να σπάνε με το
σφυρί και το κομπρεσέρ παλιά, χειροποίητα πλακάκια και να κομματιάζουν
τα γύψινα διακοσμητικά. Και όλα αυτά ξαναγίνονται από μπετό, και στη
θέση της σκάλας αυτής ξεπροβάλει ο άρχοντας της σύγχρονης τεχνολογίας,
ένα ασανσέρ από γυαλί και ατσάλι, που φανταχτερά φωνάζει: πλούτοςςςς!!!
Είναι το κτίριο των Marks & Spencer στην πλατεία Κολωνακίου και ο
εργοδηγός του, ένας Ισραηλινός (όχι Έλληνας!!!) τραβούσε τα μαλλιά του
και δεν πίστευε στα μάτια του για αυτό που γινόταν...

Για αυτό που συνεχίζει να γίνεται ξανά και ξανά, μέχρι όλα να
καταστραφούν και να αντικατασταθούν από τους γκρίζους γίγαντες.

Τα Νεοκλασσικά, τα παλιά κτίρια της Αθήνας είναι για μένα "τα έλατα
της Πάρνηθας" και δε μπορώ να τα βλέπω να καίγονται νόμιμα μέρα με
τη μέρα...

Το φαινόμενο της αστικοποίησης που παρουσιάστηκε σε μεγάλη έξαρση τα προηγούμενα χρόνια οδήγησε στην άναρχη βιαστική δόμηση και στην τερατοποίηση της Αθήνας.

Οι πρώτες πολυκατοικίες πού χτίστηκαν είχαν μικρά στενά έως ανύπαρκτα μπαλκόνια ειδικά στους πρώτους ορόφους, ήταν άχαρα κουτιά που καλούνταν να στεγάσουν μικρά χωριά στα σπλάχνα τους, η λειτουργικότητα της ταράτσας και ο κύριος λόγος χρήσης της ήταν για να στεγάσει το πλυσταριό και ο μεγάλος χώρος της ήταν για το άπλωμα των ρούχων από τις νοικοκυρές.

Με την πάροδο των χρόνων συναντάμε εξέλιξη στα αρχιτεκτονικά σχέδια των πολυκατοικιών και προσπάθειες για βελτίωση της όψης της πόλης, χωρίς όμως να γκρεμίζονται παλαιώτερες άσχημες οικοδομές (γκρεμίζουν μόνο παλιά νεοκλασσικά ),και έτσι βλέπουμε μια ανομοιογένεια σχεδιαστική μεταξύ των κτηρίων και μια πόλη χωρίς προσωπικότητα.

Κατά τη γνώμη μου πάντως είναι θετικό που οι πολυκατοικίες που κτίζονται τώρα έχουν μεγάλες ατομικές βεράντες σε όλους τους ορόφους, ξεφεύγοντας από την νοοτροπία του ρετιρέ, η όψη του κτηρίου δεν ξεκινάει πλέον από την νοητή ευ8εία του πεζοδρομίου αλλά από πιο μέσα αφήνοντας χώρο για μια μικρή έστω εξωτερική αυλή στην είσοδο του κτηρίου.

Με θετικό μάτι είδα την πρόταση του κεραμιδιού στη θέση της ταράτσας, και έχω να συμπληρώσω σαν εναλλακτική λύση πέργκολες αντί για τέντες στους τελευταίους ορόφους η κεραμίδι ακόμα και εκεί, πολύ πράσινο από μέρους μας για βελτίωση και της ζωής μας στη πόλη αλλά και της όψης των κτηρίων ανεξαρτήτως μεγέθους μπαλκονιού η βεράντας, μπορούμε να πάρουμε την πόλη στα χέρια μας και να κάνουμε εμείς την διαφορά να μεταμορφώσουμε τα τσιμεντένια κουτιά μας στις προσωπικές μας οάσεις.

Μέσα σε αυτό το θέμα είδα το εξής που θα παραθέσω και θα διαφωνήσω

quote:

---

Krisnna: Βέβαια ο κατασκευαστής - ιδιοκτήτης της πολυκατοικίας με κανέναν τρόπο δέν είναι διατεθειμένος να υποβληθεί σε τεράστια έξοδα προκειμένου να δώσει μιά επιπιβλητική εξωτερική μορφή στο όλο κατασκεύασμα ας πούμε με γλυπτά, αγαλματάκια, κωλώνες, αετώματα απο την στιγμή που τις περισσότερες φορές δέν την προορίζει για τον εαυτό του. Αυτό μπορεί να συμβεί απειροελάχιστες φορές σε πάμπλουτους Κροίσους των βορείων προαστίων της Αθήνας (απο Εκάλη, Πολιτεία και πάνω) Και στην συνέχεια οι ιδιοκτήτες του συγκεκριμένου μεγαθηρίου με κανέναν τρόπο δέν είναι διατεθειμένοι να ξοδέψουν ούτε ευρώ για την εξωτερική διακόσμηση του κτιρίου. Άσε που τις περισότερες φορές οι ιδιοκτήτες γίνονται πάρα πολλοί οπότε δέν έχει κανένα νόημα να διακοσμηθεί μονάχα το ένα διαμέρισμα και να μείνουν τα υπόλοιπα 40 - 50 έτσι όπως ήταν.

---

Αγαπητέ krisnna όσο όμορφα και αν δείχνουν τα στοιχεία αυτά σε ένα νεοκλασσικό κτήριο τόσο παράτερα δείχνουν σε μια πολυκατοικία και οδηγούν στο kits, καρυάτιδες μαζί με ακροκέραμα και αλουμίνια europa ή όποιας άλλης εταιρείας, μόνο μόνο γέλιο εμένα μου προκάλεσαν όταν σε μία στροφή τα συνάντησα μπροστά μου στο Αιγάλεω γυρνώντας στο σπίτι από την δουλειά ,μπορείτε να το δείτε και εσείς αυτό το κτήριο στην παρακάτω φωτογραφία.

Για να πετύχουμε ένα καλό αισθητικό αποτέλεσμα πρέπει τα επιμέρους στοιχεία να ταιριάζουν.

Wolf

Edited by - keraynos on 22/08/2007 17:46:40

Αλλά εκεί, εντάξει, μπορώ πλέον να το δεχτώ και να το δικαιολογήσω
κάπως, στο βαθμό, που ο ιδιοκτήτης του διαμερίσματος έχει μια κάποια
"αγάπη" για τα σπήλαια και το κάνει αυτό. Αλλά δε μπορώ να
δικαιολογήσω μια ολόκληρη πολυκατοικία με καρυάτιδες και αναρρωτιέμαι
πραγματικά τί κάνουν οι αρχιτεκτονικές επιτροπές, οι οποίες
κανονικά ευθύνονται για την αισθητική των κτιρίων στις όψεις, μέχρι
το στάδιο, που αυτές τελειώνουν και παίρνουν άδεια για το ρεύμα.