- ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΚΑΙ ΕΝΑΝ ΑΘΕΟ - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
quote:
Δεν γνωρίζω φίλοι μου πόσοι από σας έχουν διαβάσει Νίκο Τσιφόρο , πάντως εγώ σαν «παλαιότερος» υπήρξα φαν του συγγραφικού του έργου , που το παρακολουθούσα αρχικά κάθε βδομάδα μέσα από τις σελίδες του «ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΥ» , και αργότερα όταν οι εβδομαδιαίες δημοσιεύσεις έγιναν βιβλία έβαλα αρκετές από αυτές στη βιβλιοθήκη μου . Με αφορμή λοιπόν την συζήτηση μεταξύ των φίλων hunter1 και gianipseftis , (οι κυρίες προηγούνται), θυμήθηκα ένα απόσπασμα του Τσιφόρου από το βιβλίο του «Ελληνική Μυθολογία» στο οποίο αποδίδει την «Θεογονία» του Ησίοδου με τον δικό του ανεπανάληπτο τρόπο , την εκμετάλλευση των πιστών από τις διάφορες θρησκείες , το οποίο επειδή κατά τη γνώμη μου ταιριάζει με την παρούσα τροπή της συζήτησης αξίζει τον κόπο να παρατεθή .
«Το κοροϊδιλίκι των ανθρώπων, πάνω στο οποίο βασίζεται κάθε θρησκεία, είναι πανομοιότυπο από την πρώτη μέρα μέχρι σήμερα. Σε φωνάζει.
- Άνθρωπε, σου λέει, εσύ είσαι το κέντρο της γης, έτσι;
Και συ είσαι το κέντρο της γης. Μάλιστα. Από σένα ξεκινάει το βλέμμα και φτάνει μέχρι απάνω στα ακίνητα παγωμένα αστέρια, από σένα ξεκινάει η ακοή, που πιάνει το τραγούδι των φύλλων και τη μουσική του Τσαϊκόφσκυ, από σένα ξεκινάνε οι πόθοι, ο φόβος τού αύριο, τα γενετήσια ένστικτα, η απληστία, το μίσος να καταστρέψης, η λαχτάρα να δημιουργήσης, ο αγώνας να διατηρηθής, όλα από σένα, κι εδώ μέσα στο στήθος σου, δεξιότερα από την καρδιά, νιώθεις ένα τόσο δα πραματάκι, που είναι κάποιο πουλάκι από άνεμο και το λένε ψυχή, να θέλης και να μη θέλης, το πιστεύεις στο τέλος, ότι εσύ είσαι το κέντρο της δημιουργίας του Σύμπαντος και την ψωνίζεις, ότι είσαι σπουδαίος και μέγας, και το σκέφτεσαι μέσα σε κείνο το μυστήριο ραντάρ που λέγεται «υποσυνείδητο».
- Ναι, ρε, εγώ είμαι. Μάλιστα, εγώ. Βεβαίως. Πώς; Τι;
Σου ΄δωσε το χρυσό χάπι η θρησκεία, η όποια θρησκεία και να ΄ναι και γελάει μέσα της και σου κάνει απ΄ όξω της:
- Τα βλέπεις, ρε μπαγάσικο;
Και ξαφνικά, εκεί που είσαι καταφχαριστημένος γιατί έγινες κέντρο, σου ρίχνει ένα φάσκελο:
- Να, κόπανε.
Απορείς, το λοιπόν. «Παρακαλώ, πώς φασκελώνετε ένα κέντρον της δημιουργίας; Να έχετε και ανατροφή».
Η θρησκεία ξεκαρδίζεται αναιδέστατα μέσα στα μούτρα σου.
- Θα πεθάνης, ρε κόπανε.Εδώ σου κόβονται τα ποδάρια. Κιτρινίζεις.
- Ορίστε;
- Θα πεθάνης, ρε.
Κακιά η κουβέντα, να φας τη γλώσσα σου και κουνήσου από τη θέση σου, έλα όμως που 'ναι κι αλήθεια...
- Μάλιστα, θα πεθάνης, λέει η θρησκεία, και τα λουλούδια θ΄ ανθίζουνε την άνοιξη και θα κυλάνε ασημόνερα τα ρυάκια και θα γυρίζουνε τα ντονέρια να σπάνε μύτες και θα φοράνε τα κορίτσια λιλά φορέματα. Όλα θα είναι όμορφα, φωτεινές ρεκλάμες, αυτοκίνητα, πικνίκια, πεταλούδες που χορεύουνε γύρω από το φως.
Διάλος τον πατέρα του! Για σκέψου! Πάλι θα υπάρχουνε αυτά και συ τίποτα, θα σ΄ έχουνε χώσει στη γη, κει πέρα σε κάνα αχάριστο νεκροταφείο, στην αρχή θα ΄ρχεται η στοργή να σ΄ ανάψει κάνα παλιοκάντηλο και να σου πούνε τρισάγιο, μετά θα σε ξεχάσουνε, και οι κοντινές σου στοργές θ΄ αρχίσουνε να χαμογελάνε δειλά για να το φτάσουνε αργότερα στο μπασαδούρικο χάχανο, τίποτις κοπρόσκυλα μπορεί να κατουράνε τον τάφο σου, και πιο μετά, σε δυο γενεές, κανένας δεν θα σε μελετάη -ποιος μελετάει τον προπάππο του;- και δεν θα μείνης, βλάκα μου, ούτε καν «σποδός αναμνήσεων» στον κόσμο.
Τώρα σε μαγκώνουνε οι κρυάδες.
- Ωχού! Ρε, τι πάθαμε.
Εδώ σε περιμένει η θρησκεία. Να σε ρίξη , μέσα στη στέρνα με την απελπισία και τώρα σου δίνει το χέρι.
- Έλα.
- Τι;
- Έλα, ρε κορόιδο, δεν θα πεθάνης, δεν σ΄ αφήνω εγώ.
- Σοβαρά;
Και σ΄ ανοίγει μια πόρτα και σε μπάζει ο Χριστιανός σ΄ έναν παράδεισο γαλαζοπεριβολάτον, και ο Μουσουλμάνος σ΄ έναν παράδεισο μελοπιλαφάτο, και ο Ινδουιστής σε μια νιρβάνα τής απόλυτης γαλήνης, και το κάθε κέρατο τον έχει φτιάξει τον παράδεισο με δικό του σκηνογράφο και τον ρεκλαμάρει πια σαν τουριστικό γραφείο «Βιζιτέ λε Καναρί», τέτοια ωραία πράματα.
Εσένα δεν σου πάει, κύριε, να χαθής εσύ και να γίνης χώμα και, σύμφωνα με το νόμο τής αφθαρσίας τής ύλης, να γυρίσουνε τα υλικά σου στη γη, «πωλούνται παλαιά υλικά εκ κατεδαφίσεως», και η ψυχή σου να ενωθή και πάλι μέσα στο μεγάλο ρευστό τού Σύμπαντος και να χαρμανιάση με δαύτο και να χάση το εγώ της. Γιατί θάνατος τούτο θα πη: «Να χάσης το εγώ σου». Και επειδή θέλεις να υπάρχης μέσα σε όλα τούτα που ξέρεις ότι υπάρχουνε, το δίνεις το ξερό σου.
- Αμάν, βγάλε με και ό,τι θέλεις.
Σε κέρδισε η θρησκεία τώρα που είσαι ζωντανός, γιατί πεθαμένο σ΄ έχει δια βίου. Κι από δω και πέρα, σε κουμαντάρει όπως τη συμφέρει αυτήνε. Άμα είναι ζόρικα, δεν έχει μονάχα λουλουδοπερίβολα. Έχει και κλιβάνους. Σε χώνει μέσα και γκιουβετσιάζεις εις τους αιώνας των αιώνων. Και σε τρομάζει:
- Πρόσεχε τώρα. που είσαι ζωντανός κι είναι καιρός να κάνεις κείνα που λέω γω, αλλιώς σε βλέπω με σκορδάκι στο φούρνο.
Κι άμα σου βαστάει, κάνε κι αλλιώς.
Αυτό είναι. Κάποιος είπε: «Η θρησκεία είναι μια εταιρία, που εκδίδει μετοχές επί ανύπαρκτων μεταλλείων» . Δεν θυμάμαι ποιος το είπε, αλλά θαρρώ πως το είπα εγώ. Και κανένας δεν παίρνει μερίσματα από τούτες τις μετοχές, αλλά μόνο το διοικητικό συμβούλιο τούτης τής εταιρίας τρώει καλά. Κι αυτό θαρρώ πως το είπα πάλι εγώ και είμαι κολασμένος, το ξέρω.»
Νίκος Τσιφόρος
Φίλε sesostris αν είχα την ευχέρεια της πένας και το χιούμορ του Τσιφόρου θα μπορούσα να είχα γράψει εγώ αυτό το απόσπασμα, γιατί ακριβώς αυτά έλεγα στη καλή μας φίλη Hunter.
Φαντάζομαι πως αυτός ήταν και ό λόγος που το θυμήθηκες.
Ευχαριστώ για την παράθεσή του.
quote:
δεν με παιρνει σιγουρα να κρινω τα λεγομενα του μεγαλου Τσιφορου ακομα κ απο προσωπικες διηγησεις του πατερα μου που ηταν ενας απο τους ανησυχους τοτε νεους που τον περιεβαλαν για να ακουσουν διψασμενοι την επομενη ατακα του...το μονο που θελω να πω ειναι οτι δεδομενης της εποχης του μηπως πισω απτα λεγομενα του κρυβονται καποια αλλα μυνηματα πλην των προφανων...?
δεν ξερω ρωταω?
απο την αλλη το χω ξαναπαει δεν ξερω πως τον λενε ..εγω τον λεω θεο...αλλα δεν μπορει τα παντα να ειναι τυχαια..
d.k
Λίγο πολύ Hunter , όλοι θεωρούν ότι κάτι υπάρχει πίσω απο όλα -όσα βλέπουμε και δεν βλέπουμε- .... η διαφορά είναι το που ο καθένας το αποδίδει ....
Προσωπικά δεν "πιστεύω" σε ανθρώπινους Θεούς και φτιαγμένους απο τους ιδίους...αλλα σε κάτι άλλο άγνωστο που ούτε καν μπορούμε να διανοηθούμε...
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
το βασικοτερο ειναι η αγαπη το εμεις...
d.k
Χρησιμοποιώ την φράση “δεν θα έβγαινα στο δρόμο” με το νόημα “δεν θα αναζητούσα”, “δεν θα ερευνούσα”, “δεν θα έκανα κουβέντα”, “δεν θα το έψαχνα”
Η “Ιθάκη/αλήθεια” είναι ο στόχος, με την έννοια του σκοπού, του κινήτρου, του “λόγου του γιατί, και του πώς”.
Δεν είναι για μένα κάτι αντικειμενικά υπαρκτό, αλλά υποθετικά απροσδιόριστο, και κάτι που δεν επιθυμώ να το φτάσω/γνωρίσω, γιατί θα σήμαινε το τέλος της πορείας μου, θα έχανε νόημα η ύπαρξή μου.
Οι δογματικές αλήθειες αποστερούν την χαρά του ταξιδιού, γιαυτό και είναι απελπιστικά άχαρες, προσφέροντας μόνο την ελπίδα της αιωνιότητας, ως αντάλλαγμα της εκμηδένισης του Εγώ.
Δεν μου έδωσες να καταλάβω γιατί η αντιπαράθεση ιδεών - με τα όποια επιχειρήματα μπορούν να τεθούν εκατέρωθεν,- είναι το ίδιο με τις προσωπικές ύβρεις.
Ο καθένας μπορεί να πιστεύει – και δικαιούται να πιστεύει – ότι είναι σωστός, και να προσπαθήσει με επιχειρήματα να το τεκμηριώσει.
Που είναι το επιλήψιμο?
Κατά τα άλλα, με χαρά διαπιστώνω πως διαφωνούμε συμφωνώντας.
Και αυτό κάτι είναι.
quote:
το βασικοτερο ειναι η αγαπη το εμεις...d.k
Mε βρίσκεις απόλυτα σύμφωνο...ΑΠΟΛΥΤΑ!
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
Ουδέν αληθέστερον κατα την άποψή μου...
"Οι δογματικές αλήθειες αποστερούν την χαρά του ταξιδιού, γιαυτό και είναι απελπιστικά άχαρες, προσφέροντας μόνο την ελπίδα της αιωνιότητας, ως αντάλλαγμα της εκμηδένισης του Εγώ".
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
δεν υπαρχουν δογματα με την στενη εννοια του ορου..
d.k
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
quote:
Hunter
αλλα εγω παρολες τις αντιρρησεις σας επιμενω...τα δογματα εμεις τα δημιουργουμε κ αν θελουμε τα ακολουθουμε...δεν υπαρχουν δογματα με την στενη εννοια του ορου..
Προφανώς ΔΕΝ έχεις αντιληφθεί πως ΟΛΕΣ οι σύγχρονες επίσημες θρησκείες είναι δογματικές.
Κάθε μία έχει διαμορφωμένη μια συγκεκριμένη κοσμοθεωρία, και την θεωρεί ΑΠΟΛΥΤΑ σωστή.
ΔΕΝ επιτρέπει καμία παρέκκλιση και διαφορετική ερμηνεία.
Επιμένω να σε ονομάζω αιρετική χριστιανή, γιατί αυτός ο χαρακτηρισμός προκύπτει από τις “παράξενες” ως προς τον χριστιανισμό, απόψεις σου.
ΟΛΕΣ οι χριστιανικές αιρέσεις – που είναι εκατομμύρια – πιστεύουν στον Ιησού σαν βάση.
Σχεδόν όμως, κάθε ένας πιστός ακολουθεί την δική του πίστη/κοσμοθεωρία.
Γιαυτό λέω πως είναι εκατομμύρια οι χριστιανικές αιρέσεις.
Προσωπικά ΔΕΝ έχω βρει δύο χριστιανούς να ομονοούν σε όλα.
quote:
Προφανώς ΔΕΝ έχεις αντιληφθεί πως ΟΛΕΣ οι σύγχρονες επίσημες θρησκείες είναι δογματικές.
Κάθε μία έχει διαμορφωμένη μια συγκεκριμένη κοσμοθεωρία, και την θεωρεί ΑΠΟΛΥΤΑ σωστή.
ΔΕΝ επιτρέπει καμία παρέκκλιση και διαφορετική ερμηνεία.
Το ερώτημα είναι ποιος δεν επιτρέπει μια διαφορετική κοσμοθεωρία; Μα φυσικά οι αυτεπάγγελτοι "εκπρόσωποι" της κάθε θρησκείας...
Όμως, ποιος εμποδίζει τον καθένα απο εμάς να δώσει μια δικιά του ερμηνεία; Κανείς. Έτσι πάμε σε αυτό που λες:
quote:
Σχεδόν όμως, κάθε ένας πιστός ακολουθεί την δική του πίστη/κοσμοθεωρία.
Γιαυτό λέω πως είναι εκατομμύρια οι χριστιανικές αιρέσεις.Προσωπικά ΔΕΝ έχω βρει δύο χριστιανούς να ομονοούν σε όλα.
Έχεις δίκαιο. Πάντως η ουσία είναι η εξής: "Γίνετε τέλειοι, όπως τέλειος είναι ο πατέρας μου στον ουρανό".
Οι χριστιανοί μπορούν να διαφωνούν σε πολλά πράγματα, όμως πρέπει αναγκαστικά να συμφωνούν σε ένα: Εσωτερική Αλλαγή, προσέγγιση του Θείου, του Ιδανικού, του Τέλειου. Και άλλοι το έλεγαν αυτό, π.χ. Σωκράτης, ο καθένας με τον τρόπο του και ανάλογα με την κοινωνία και την εποχή του.
Ο Σωκράτης όμως είχε καθοδήγηση, εσωτερική, είχε τον Αγαθοδαίμονα. Κατα τον ίδιο τρόπο, όλοι μας, αν επιχειρήσουμε να προσεγγίσουμε με σωστές μεθόδους το θείο (και όχι με LSD) θα λάβουμε εσωτερική καθοδήγηση, και τελικά θα φτάσουμε στο κοινό σημείο, στην ηθική που δεν πηγάζει απο ιδέες και θεωρίες αλλά πηγάζει από την ίδια ζωή, που για τους πιστούς είναι ο Θεός, που είναι η ίδια η Ολότητα.
Οι διαφωνίες υπάρχουν, γιατι οι άνθρωποι δεν είναι ακόμα κοντά στο θείο.
Καλή σας μέρα, καλό μεσημέρι
Edited by - Dr Jekyll Mr Hyde on 10/06/2011 16:07:29
-Οι φθαρτές μορφές καθορίζονται απο αθάνατους τύπους.
-Ο θάνατος είναι η μεταμόρφωση των ζωντανών. Τα πτώματα είναι τα ξερά φύλλα του δέντρου που θα ξαναφυτρώσουν την άνοιξη. Η ΕΠΕΝΑΓΕΝΝΗΣΗ των ανθρώπων μοιάζει αιώνια όπως το ξανφύτρωμα των φύλλων.
-Ο Θάνατος είναι η αναγκαία διάλυση των ατελών ενώσεων (φυσικό σώμα). Είναι η επιστροφή τών πρόχειρων σχεδίων της "ιδιαίτερης ζωής του καθενός" πίσω στο Μέγα έργο Παγκόσμιας ζωής. ΑΘΑΝΑΤΟ είναι ΜΟΝΟ το τέλειο.
-Τι είναι η Ψυχή; Είναι κάτι σάν μουσική, που την παίζουν τα όργανα που αποκαλούνται "Φυσικά Σώματα". Η μουσική (ψυχή) μπορεί να μείνει χωρίς το όργανο (σώμα), αλλά χωρίς το όργανο (σώμα) δε μπορεί να ακουστεί. Τι θέλω να πώ; 'Οτι χωρίς ένα ΥΛΙΚΟ μεσολαβητή, το ΑΫΛΟ μένει ασύλληπτο και ακατανόητο.
-Αυτό που η κάμπια θεωρεί Θάνατο η πεταλούδα το αποκελει Νέα Ζωή!!!
-Η μέρα που θα έρθει το φυσικό μας τέλος (Θάνατος) είναι η ανατολή μίας μέρας δίχως βράδυ!!!
-Πώς ξέρουμε ότι αυτο που αποκαλόυμε ζωή δεν είναι ο Θάνατος και ότι ο Θάνατος δεν είναι η Παραγματική Ζωή;;;
-'Ολοι οι άνθρωποι θέλουν να πάνε σε κάποιο είδος Παραδείσου, ΚΑΝΕΝΑΣ όμως δε θέλει να πεθάνει!!!
-Η αιώνια ανάμνηση δε διατηρεί ΠΑΡΑ μονάχα άφθαρτα και αιώνια πράγματα. 'Αρα κάθε τι που χάνεται μέσα στο χρόνο, ανήκει δικαιωματικά στη Λήθη.
Κέλσος
Την έχω ακούσει κι εγώ αυτή τη φράση και η γνώμη μου είναι πως δεν αφορά στον φυσικό θάνατο. Πιστεύω πως αναφέρεται σε μια δραστική αλλαγή της προσωπικότητας απέναντι στη ζωή, τόσο έντονη, που είναι σαν να πέθανε ο παλιός άνθρωπος και να γεννήθηκε ένας άλλος, εντελώς διαφορετικός, που δεν θυμίζει σε τίποτα τον προηγούμενο, όπως η πεταλούδα δεν θυμίζει σε τίποτα την κάμπια από την οποία προήλθε.
Μιας και μίλησα για πεταλούδα, πρόσφατα έμαθα πως το χρώμα των φτερών τους προέρχεται από σκέδαση του φωτός σε οπτικά φράγματα που αποτελούν τις επιφάνειες των φτερών τους. Γι' αυτό μόλις τα αγγίξουμε, καταστρέφεται η δομή τους και έχουμε στα χέρια μας όχι κάτι με χρώμα αλλά μια γρίζα σκόνη.
theo_
ας μη ξεχνάμε ότι για τη μικρή μας κάμπια, αυτό που βιώνει είναι όντως ο ΘΑΝΑΤΟΣ του "ΦΥΣΙΚΟΥ ΤΗΣ ΚΕΛΥΦΟΥΣ". Δέν είναι όμως τυχαίο το παράδειγμά μου (άλλωστε δε πιστεύω στη τύχη).
Στα Αρχαία Ελληνικά η πεταλούδα λέγεται και ΨΥΧΗ. Είναι η ψυχή που αναζητά το φώς, το βρίσκει και τελικά ΠΕΘΑΙΝΕΙ, μέσα στο Φώς!!!
ΠΕΘΑΙΝΕΙ.... συνεχώς αυτό γίνεται και πολύ σωστά είπες ότι είναι ΚΑΙ η αλλαγή στάσης απέναντι στην ΙΔΙΑ την ζωή.
Θυμίζω τους μυημένους στο ΤΡΟΦΩΝΕΙΟ ΑΝΤΡΟ, που όταν έμπαιναν μέσα σε αυτό για τη μύηση, έβγαιναν και ήταν ΑΛΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ.
Σε άλλο μου άρθρο θα χρησημοποιήσω αυτό που μου έμαθες για τα φτερά της πεταλούδας... σε ευχαριστώ πολύ γι'αυτό 
Κέλσος
ποια περιεργα γονιδια ομως μας κανουν να τον φοβομαστε τοσο πολυ? Μηπως περιεργες "αναμνησεις" κρυβονται εκει μεσα?
Overthinking , overanalysing
seperates the body from the mind
)Δε γνωρίζω φίλε μου, αν είναι γονιδιακό το θέμα, σίγουρα πάντως είναι ο Φόβος, ο ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ ΑΓΝΩΣΤΟΥ και μιλώ ΠΑΝΤΑ για τον φόβο που έχει ο εγκέφαλος. Εκεί είναι το θέμα.... (μάλλον)
Κέλσος
"η ζωή είναι σαν ένα κρεμμύδι,κάθε φορά τραβάς και ένα φλούδι,
και καμμία φορά κλαίς..."
"εάν η ζωή μας ήταν μιά συνεχόμενη λιακάδα θα μετετρεπόταν σε έρημο..."
Ευχαριστω
μια σκέψη ΑΓΑΠΗΣ, όχι μόνο πρός τον αποθανόντα, ΑΛΛΑ πρός όλους που αφήνει πίσω του, νομίζω πώς είναι κάτι που θα το ήθελε. Το λέω αυτό μιάς και ο Φωτεινός Τόπος που βρίσκεται, φωτίζεται απο την ΑΓΑΠΗ...
Ας μάθουμε να ΑΓΑΠΑΜΕ και αγαπώντας τους άλλους "ως εαυτούς μας", τότε όταν κάποιος "άλλος εαυτός μας" πετάξει πρός τους χώρους του Ανεσπέρου Φωτός, ΔΕΝ θα μας στενχωρεί τόσο η "απόδρασή" του αυτή, γιατί θα ξέρει ο ΙΔΙΟΣ αλλά και ΕΜΕΙΣ ότι το πολυτιμότερο "ΑΓΑΘΟ" μας του το είχαμε προσφέρει, το είχε λάβει και μας το είχε ΗΔΗ ανταποδώσει...
Μη κάνεις τη καρδιά σου πέτρα, δεν χρειάζεται... Νίωσε όσα συναισθήματα νιώθεις... Μάθε απο αυτά και γίνε και εσύ καλύτερη!!!
Η πέτρα, είναι το σκληρότερο μέρος της Φύσης και δεν αξίζει κατα τη ταπεινή μου γνώμη, ο άνθρωπος μετα απο τόσες και τόσες ΕΞΕΛΙΚΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ, να ΞΑΝΑγυρίσει στο Ορυκτό βασίλειο απ'όπου ξεκίνησε!!!
Πάντως η ΑΓΑΠΗ ΜΑΣ θα συνοδεύει ΠΑΝΤΑ τους νεκρούς μας...
Κέλσος
quote:
Επαψα να φοβαμαι το θανατο για μενα και να τρεμω για τα αγαπημενα μου προσωπα.
Κράτησα αυτό φίλη μου,μια κι έτσι συμβαίνει,σε πολλούς..κι αυτό είναι πολύ σημαντικό.Να μην φοβάται κανείς,να μην περνάει την ζωή του με την ανασφάλεια της απώλειας και της αυτολύπησης.
Με την απώλεια κάποιου ανθρώπου, κατανοείς σ' όλη την ένταση και το πόσο μοναδικός υπήρξε.Λέμε αυτήν την έκφραση καθημερινά,αλλά έχει χάσει το νόημά της.Γιατί δεν κατανοούμε,πόσο συνηθίζουμε την παρουσία,τον τρόπο που μιλάει κάποιος,που χαμογελάει,την έκφραση..την μοναδικότητα την συνειδητοποιείς σ' όλο το μεγαλείο,εφόσον το χάσεις.
Μέσα μας,έχουμε τους ανθρώπους που αγαπήσαμε και τις ιστορίες τους.Κι όπως είπες,
quote:
γιατι οσα χρονια και να περασουν αμα αγαπας καποιον δεν τον ξεχνας ποτε...
rosarium
πραγματικα χαιρομαι οταν συναντω ατομα που δεν φοβουνται καποιες καταστασεις!Στο θεμα του θανατου τωρα,απλα θελω να περασω το μυνημα οτι οσο ειμαστε ανθρωποι δεν μπορουμε να εξυψωθουμε στο επιπεδο της αναισθησιας και να μη στενοχωριομαστε για την απωλεια ενος αγαπημενου προσωπου.Ομως το μονο σιγουρο ειναι οτι καποια στιγμη ολοι θα βρεθουμε στο αλλου,και οσοι εχουν "φυγει μακρια" σιγουρα μας παρακολουθουν...Το μονο λοιπον που μπορουμε να κανουμε ειναι να μην τους ζαλιζουμε με κλαματα και οδυρμους,να κλαιμε σιωπηρα,να τα κραταμε για μας τα συναισθηματα μας.Διοτι αυτες ειναι πολυ προσωπικες στιγμες και ειναι φυσικο να ερθει καποια στιγμη το ξεσπασμα.Οσο υπαρχει ομως η μαγικη λεξη αγαπη,αυτη η λεξη που καταλυει τα παντα,σιγουρα ο θανατος θα γινεται πιο απαλος...Και το περασμα του δεν θα ειναι τοσο σαρωτικο...
Να αγαπατε και τους ζωντες και τους μη.Ολοι μας το εχουμε αναγκη,οπου και να βρισκομαστε...