- Αταραξια και Ευημερία. - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
Χαρηκα που καταφερα να σου εκμαιευσω τοσες πολλες λεξεις
μαζεμενες!
Ελπιζω μονο για αρχη...
ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.
Σουρης.
quote:
ΝασαΧαρηκα που καταφερα να σου εκμαιευσω τοσες πολλες λεξεις
μαζεμενες!Ελπιζω μονο για αρχη...
ναι ετσι και παρω φορα εγω 
τιποτα δεν με σταματαει,με το τσιγγελι βγαζω μιλια ομως 
Το σύμπαν είναι ένα όμορφο άλυτο μυστήριο που το κάθε του κομάτι φαντάζει μοναδικό!
Δεν έχω παρά να συμφωνήσω μαζί σας, και με τον Πλάτωνα και τον Κηφέα και τον Νικόμαχο.
Συμφωνώ με όσα γράψατε στο σύνολο τους.
Όχι σαν το πρόβατο που ακολουθεί το κοπάδι.
Πραγματικά, ορισμένα θέματα χρειάζονται λεπτούς χειρισμούς τόσο στην προσέγγιση τους που καλόν είναι να είναι σφαιρική, όσο και κατά την έκφραση τους μέσω του λόγου προφορικού ή γραπτού.
Κάποια πράγματα που ένας άνθρωπος ή ένα σύνολο ανθρώπων αντιλαμβάνεται σε μικρό ή μεγάλο βαθμό δεν σημαίνει ότι μπορεί να τα αντιλαμβάνεται με τον ίδιο τρόπο ένας άλλος άνθρωπος ή ένα άλλο σύνολο ανθρώπων.
Οπότε κατά την προσπάθεια έκφρασης μέσα στα πλαίσια συζητήσεων μπορεί να προκύψουν παρανοήσεις, παρεξηγήσεις που να οδηγήσουν σε εκφυλισμό της συζήτησης με εμφάνιση απορριπτικής διάθεσης ή ακόμα και χλευαστικών σχολίων απο συμμετέχοντες στη συζήτηση ή απο τρίτους παρατηρητές.
Όντως χρειάζεται προσεκτική αντιμετώπιση όλων αυτών των θεμάτων χωρίς να διακρίνεται απο βιαστικούς αυθορμητισμούς και παρορμητικότητα προς αποφυγή παρανοήσεων.
Οτιδήποτε εκφράζουμε δεν γνωρίζουμε ακριβώς τι σκέψεις, τι νοητικά μοντέλα και τι νοητικούς συσχετισμούς μπορεί να προκαλέσει και να δημιουργήσει στο νού ενός οπτικοακουστικού αποδέκτη.
Μπορεί μια λέξη μας, μια φράση μας ή ένα κείμενο μας να μεταδώσει γνώσεις, ιδέες, σκέψεις, πληροφορίες που κάποιος άλλος δεν έιναι σε θέση να αντιληφθεί το βαθύτερο νόημα αυτού που διαβάζει, ακούει λόγω διαφόρων παραγόντων.
Δεν γνωρίζουμε τι μπορεί να πυροδοτήσει στο μυαλό του άλλου, στο νού του και μπορεί είτε να το αποδεχτεί ή να το απορρίψει.
Το σημαντικό είναι να μπορεί να βοηθήσει, να βοηθήσουν τον άλλο και όχι να τον βλάπτουν.
Γι αυτό ορισμένες φορές η διστακτικότητα ίσως να είναι και σωφροσύνη.
Έχω αναφέρει σε προηγούμενα πόστ εδώ σ' αυτό το θέμα προσωπική εμπειρία τόσο στον ίδιο μου τον εαυτό (κάποια απο τα βιβλία είχα φτάσει στο σημείο να σκέφτομαι να τα χαρίσω ή να τα πετάξω), όσο και σε φίλους εκτός φόρουμ.
Κι απο την άλλη πλευρά και ολόκληρο το σκεπτικό που αναπτύσσει ο Νικόμαχος με βρίσκει απολύτως σύμφωνο κι αυτό (να μην επαναλάβω πλεοναστικά κάτι) με αποκορύφωμα τη θεώρηση του Σωκράτη.
Είναι σίγουρο πως χρειάζεται και ζύγισμα της έκφρασης ανα πάσα στιγμή και ανάπτυξη και έκφραση σκέψεων,ιδεεών,θεωριών.
Και εδώ ίσως χρειάζεται η χρυσή τομή, η ισορροπία.
Και αυτό είναι εύκολο στα λόγια και δύσκολο στην πράξη.
Και θα καταλήξουμε πάλι στα:
"Σοφία είναι το πράττειν"
"Ο κατάλληλος μοχλός (λόγος στην προκειμένη περίπτωση), στο κατάλληλο μέρος, στην κατάλληλη στιγμή"
Εύκολα λέγονται, δύσκολα πραγματοποιούνται και ακολουθούνται κάθε στιγμή απο εμάς τους ανθρώπους.
Εμ! Αυτό είναι πραγματική σοφία και ΕΛΑ και Αταραξία και Ευημερία.
Πόσο δίκιο έχετε σε όλα Πλάτωνα και Νικόμαχε και Κηφέα.
Η διαδρομή είναι που φέρνει την ευτυχία, όχι ο προορισμός.
Το καφέ της χαράς, της αγάπης, της ζωής!
Πλάτωνα, αυτές οι εμπειρίες που γράφεις είναι συγκλονιστικές και νομίζω πως δεν υπερβάλω χάριν παρορμητικότητας και αυθορμητισμού, ούτε εμπεριέχει κάποιος ίχνος κολακείας.
Θα ήθελα τώρα να κάνω μια επαναπροσέγγιση μέσα απο μια επαναδιατύπωση με άλλη μορφή.
Επειδή έγραψα ένα παράδειγμα συγχρονικότητας σκέψης στο προ-προηγούμενο πόστ που μπορεί να χαρακτηριστεί απο αφελές, παιδικό εως και αστειότητα απο τρίτους ουδέτερους αναγνώστες ή κι απο εμάς, και το κατανοώ, θα ήθελα να γράψω ένα επιστημονικό παράδειγμα που έχει γίνει και καταγραφεί σε επιστημονικό εργαστήριο κατά την διάρκεια πραγματικής επιστημονικής έρευνας.
Το έχω διαβάσει σ' ένα βιβλίο, δεν το θυμάμαι επακριβώς, αλλά το γράφω μέσες-άκρες ώστε να αποδοθεί η ουσία του:
Ένας επιστήμονας έπαιρνε λευκά αιμοσφαίρια και τα απομόνωνε με σκοπό να τα μελετήσει.
Κατά τη διαδικασία αυτή πήρε δικό του σάλιο και το έβαλε σε μια συσκευή φυγοκέντρισης.
Αυτό περιείχε δηλαδή μια ποσότητα λευκών αιμοσφαιρίων την οποία τη διοχέτευε μετά μέσα σε ένα δοκιμαστικό σωλήνα.
Στο σωλήνα είχε βάλει ηλεκτρόδια τα οποία ήταν συνδεδεμένα με ηλεκτρονικά όργανα μέτρησης για εγκεφαλογραφήματα.
Κάποια στιγμή σκέφτηκε να δοκιμάσει να κάνει μια μικρή πληγή-ένα μικρό σχίσιμο στην παλάμη του με ένα ιατρικό νυστέρι.
Ηθελε να δεί αν αυτό θα επηρέαζε τα λευκά του αιμοσφαίρια.
Πήγε στο ντουλάπι για να ανοίξει το συρτάρι και να πάρει ένα νυστέρι.
Πήρε το νυστέρι και γύρισε χωρίς ακόμη να έχει κάνει την πληγή στο χέρι του.
Εκεί είδε κάτι άκρως ενδιαφέρον.
Το γράφημα της ηλεκτρομαγνητικής δραστηριότητας των λευκών αιμοσφαιρίων είχε καταγράψει έντονες και μεγάλες διακυμάνσεις και διαταραχές απο τις προηγούμενες συνθήκες ηρεμίας που διαρκούσαν όση ώρα πήγε να ψάξει, να βρεί και να φέρει το νυστέρι.
Αυτό τον εντυπωσίασε και έκανε τη σκέψη ότι τα λευκά αιμοσφαίρια αντιδρούσαν στην πρόθεση του και μόνο να κάνει πληγή στο ίδιο του χέρι, πριν καν ακόμη την κάνει.
Ακολούθησαν κι άλλα πολλά πειράματα που έδειξαν ότι τα κύτταρα όλων των ζωντανών οργανισμών είτε είναι ακόμη και ζώα, φυτά, βακτήρια εμφανίζουν αυτήν την ιδιότητα της βιοενεργειακής επικοινωνίας.
Λες και τα κύτταρα έχουν κυτταρική συνείδηση και επικονωνούν με άλλα κύτταρα του ιδίου ή άλλου είδους, και το κυριότερο ακόμη και απο απόσταση και ακαριαία.
Δηλαδή έχουμε διάφορους χωροχρονικούς συσχετισμούς μεταξύ γεγονότων τόσο με χωρικές όσο και με χρονικές αποστάσεις.
Αυτό το επιστημονικό πλέον παράδειγμα με καταγραφές επιστημονικών πειραμάτων μέσα σε εργαστήρια, το γράφω όχι κατ' ανάγκη για να αναλωθούμε σε σχόλια γύρω απ' αυτό και σε άλλα παραδείγματα στη πορεία της συζήτησης, αλλά για να να δούμε αν μπορούμε να συσχετίσουμε το νόημα και το πνεύμα κάποιων πραγμάτων στην θεώρηση αυτών που συζητάμε.
Η διαδρομή είναι που φέρνει την ευτυχία, όχι ο προορισμός.
Το καφέ της χαράς, της αγάπης, της ζωής!
Πρόσφατα κάπου διάβασα :
Η μεγάλη αφύπνιση έχει σχέση με τη μετατόπιση σε μια ώριμη κοσμολογία, στην οποία δεν είμαστε άθλια σκουλήκια σε αναζήτηση λύτρωσης , ούτε έχουμε εγκαταληφθεί άκαρδα από έναν μακρινό ή απόντα Θεό.
Αντιθέτως είμαστε θεία και δημιουργικά όντα με ανθρώπινη μορφή.
Παραδόξως αυτή η ώριμη αντίληψη του Θεού και του κόσμου εμφανίζεται από την ίδια περιοχή η οποία κάποτε απέρριπτε τον Θεό σαν περιττό και άσχετο : τον κόσμο της επιστήμης. Στην αιχμή του δόρατος της φυσικής και της βιολογίας ένα ψυχο - ενεργειακό όραμα της πραγματικότητας μεταστρέφει την "κοινή λογική" μας .
Μέσα σε αυτή τη νέα κοσμολογία το σύμπαν είναι ένα αλληλοσυνδεδεμένο δίκτυο ενέργειας - συνείδησης .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Πολύ απλά δεν γίνεται διότι οι άνθρωποι από την φύση μας είμαστε απληστοι, κακοι, κοιταμε μονο το συμφερον μας. Οπότε ένας λαός με αταραξία και ευημερία λιγο δύσκολο μου φαίνεται.
ο ανθρωπος απο την στιγμη της εξελιξης του ναι μεν ειναι κοινωνικος, αλλα και συμφερεντολογος και απληστος.
ποσοι συγγραφεις φανταστικαν μια μαγικη πολη οπου θα υπαρχει ευημερια και αταραξια;; τοσα βιβλια εχουν γραφτει!
ο ανθρωπος αμα ειτανε μονο καλος δεν θα δημιρουργουσε τον θεο, τον διαβολο, τα φαντασματα. Και ομως μια σκεψη ετσι να τους περνουσε απο το μυαλο για το πως θα ειταν ο ανθρωπος κακος, εκει ειναι που θα ξεκινουσε το κακο. ο καθενας θα σκεφτοταν γιατι να βοηθησω τον αλλον; αυτος με βοηθησε;αυτον τον ξερω για να τον βοηθησω;σημερα ο ανθρωπος σκεφτεται πως θα αποκτησει λεφτα και δοξα, καθως τα παντα περιστρεφονται γυρω απο αυτα.
πολλοι συνδιαζουν την ευημερια και την αταραξια με τον παραδεισο,ομως ειναι οντως στον παραδεισο ετσι τα πραγματα;;
ποιος μπορει να μας εξηγησει πως θα ειναι ο κοσμος με αυτα τα δυο πραγματα;
ολα ειναι ενας κυκλος,ακομα και αν δεν υπηρχε το κακο θα το ανακαλυπτμε και αυτο οπως και το αντιθετο.
αλλοι πιστευουν πως αυτα τα δυο θα συνδιαστουν μονο αν δεν υπαρχει ανθρωπος στην φυση, καθως πολλοι πιστευουν οτι ο ανθρωπος καταστρεφει την φυση.
................
Καλωσόρισες στην παρέα μας νασαρουτακι.
Ειμαστε λίγοι, αν προσεξες προσπαθούμε μέσου του διαλόγου, ερευνουμε και ασχολούμαστε με ορισμένα θέματα, αφορούν κυρίως την αυτογνωσία, που στον κοινωνικο μας περίγυρο, κατ εμε, λόγω εσφαλμενης διαπαιδαγώγησης, οχι μονο δεν έχουμε πρόσβαση, μα και για εκείνα τα μυαλά που θα μπορούσαν, έχουν ανεγερθεί τοιχη και μια μηχανικοτητα σκεψης/συμπεριφορας, σε τέτοιο βαθμό, ώστε να φερνται και συμπεριφορενται σαν υπνωτισμενοι.
Έτσι επικρατούν αυτα που και ΕΣΥ διακρυνεις, απληστία, συμφέρον, σύγκρουση, κλπ κλπ.
Συγγραφείς σοβαρούς εκτός της πολειτιας του Πλάτωνα, και της κοσμο Θεωρίας του Μαρχ, δεν έτυχε να διαβάσω, η πρώτη δεν πραγματοποιήθηκε ποτε, η δεύτερη σαν προσπαθεία βρέθηκε απέναντι σε ότι ακριβώς γράφουμε, μια υποτηθεμενα τέλεια κοινωνία, χωρίς ομως να εχει επιτευχθει η ολοκληρωση μας, σαν ατομα.
Έτσι εδω σαν ένας μικρός πυρήνας, αφιερονουμε λιγο απο τον χρόνο μας, γράφουμε και προσπαθούμε να βρούμε τη δεν είναι στη θέση του σε μας, γιατι αν δεν ξεκινήσουμε απο εμάς, τους εαυτούς μας, δεν είναι δυνατή διλαδη η αταραξια και η ευημερία σε εμάς, δύσκολα τα λόγια μας θα βρουν κατανόηση απο τους άλλους.
Πάνω κάτω έτσι προχωράμε, ακούγοντας και ερευνοντας τι λέει ο ένας στον άλλο, κοιτάζοντας τα μέσα μας, αν βρίσκουν τα λογια του τόπο, δεν επιβάλει κανείς τίποτα στον άλλο, γιατί το πίστευω μας είναι η κατανόηση, και πως δεν υπάρχει κανείς και τίποτα που θα αλλάξει στον άλλο, γιατί η πραγματικη αλλαγή γίνεται μόνο σε βάθος, στην επιφάνεια κάποιος μπορει μόνο να μας επιρεασει, μα στο βάθος, η αλλαγή είναι δυνατή, μόνο απο εμάς τους ίδιους.
Έτσι φθάνοντας μέχρι εδω φίλη μας, θα σου αναφέρω κάτι που βρήκα πριν πολλα χρόνια, μιας και είχα την τύχη να ζήσω και έξω απο τη Ελλάδα. Η τύχη, έχει να κάνει γιατί μπόρεσα να δω καλύτερα πράγματα, που θα ήταν δύσκολο να το δω στο χώρο που μεγάλωσα.
Ένας φίλος, που ηταν και ψαλτης, με ρώτησε Ένα καλοκαίρι, πως και δεν κάνω το Σταύρο μου. Ξαφνιαστηκα, μιας και θυμωμουν πως σαν χριστιανός, όταν ήμουν μικρός, τον έκανα, μάλιστα αυτόματα, και του απάντησα χωρίς πολυ σκέψη, ήταν μια συνήθεια, μα ζώντας στο εξωτερικό, την έχασα. Ο φίλος μου, απάντησε πως για αυτόν, ήταν εσωτερική ανάγκη, μάλιστα σε κάθε εκκλησάκι στο δρόμο μας, σταυροκοπιοταν.
Σε μια εσωτερική αναζήτηση λοιπόν, χρειάζεται να δουμε προσεχτικά και το αληθές των όσων σκεπτόμαστε, έτσι μόλις Γύρισα στην Ιταλία, έκανα κάτι σαν πείραμα. Αν η προσευχή είναι συνήθεια, αν μάθω κάτι και μου γίνει συνήθεια, διλαδη το επαναλάβω αυτόματα, θα είχα δίκαιο, αν όχι, θα έπρεπε να κοιτάξω προσεχτικωτερα τα όσα μου είχε πει ο φίλος μου, ο ψάλτης.
Είχα κάπου στη βιβλιοθήκη μου, Ένα αγαλματακι της Αθηνας, έτσι το πείρα και το έβαλα στην είσοδο του σπιτιού, στο εσωτερικό. Όταν έβγαινα η όταν έμπαινα στο σπίτι, έκανα μια κίνηση, κάτι σαν υποκληση. Ήταν σαν σημείο αναφοράς. Πέρασαν μήνες, συνέχιζα να υποκλεινομαι, αλλα ποτε δεν έγινε κατι αυτόματα.
Αν και συνέχιζα την πράξη, είχε γίνει κατι σαν σημείο αναφοράς, πρέπει να είχα αρκετά ξυπνια συνείδηση, γιατιβδεν γινόταν ποτε αυτόματα.
Τα Χριστούγεννα είχα κατέβει ως συνήθως για λίγες μέρες Αθήνα, όταν η αδερφή μου, με καλεσε παραμονη προτοχρωνιας να περασουμε μαζι με κάτι φίλους. Έτσι και έγινε, κάποια στιγμη λιγο πριν τα μεσάνυχτα, μου είπε να δω μια φωτογραφία σε Ένα μέρος στο σπίτι, και καθώς πλησιαζα, έκανα αυτόματα υποκλειση! Κάτω απο την φωτογραφία, διέκρινα το ίδιο άγαλμα της Αθηνας, που μας είχαν κάνει δώρο και στους δυο!
Τώρα αν δουμε προσεχτικά αυτο το γεγονός, τι δυναμη που εχει το σύμβολο, το πως ορισμένα πράγματα που κάνουμε καθημερινά δημιουργούν το χαρακτήρα μας, τον τροπο που ζούμε και αντιδρούμε, Φαντασθειται πόσο εύκολα μετα απο τόσα χρόνια κανονισμού απο το περιβάλλον μας, το πως ειμαστε κανονισμενοι να απαντάμε αυτόματα σε κάθε τι.
Θέλω να σας πω, πως και η λεκτικοποιηση στην όραση του συμβόλου, της κάθε εικονας, η μηχανική σκέψη, είναι μια αντίδραση, όπως ακριβώς η υποκλειση, που με το χρόνο έγινε η γίνεται, συνήθεια.
Ερώτηση.
Έχετε συνήθειες?
Αν έχετε, όπως μαθαινονται, ξεμαθαινονται!
Τσιγγαρακι? ποτακι?
P.s αν αντιδρατε με ότι έγραψα, κοιταχτε και αυτο!
Εδω είναι το πραγματικο ματριχ, και όλο το παιχνίδι!
Δόκτορ, στο είχα υποσχεθεί... 
Παλιότερα είχα διατυπώσει την άποψη πως η σκέψη είναι ύλη. Ύλη άγνωστης μορφής βέβαια, που δεν γνωρίζω τα δομικά συστατικά της, αλλά με όλα τα χαρακτηριστικά της ύλης όπως π.χ όγκο ή βάρος. Η άποψη αυτή, μάλλον καλύτερα ... η εντύπωση αυτή για τις σκέψεις, μου δημιουργήθηκε κατόπιν ορισμένων παρατηρήσεων [ παρατηρήσεων δηλ. που έκανα εγώ σε μένα, στον εαυτό μου, σε προσωπικό επίπεδο ] που επιβεβαίωναν ότι οι σκέψεις δεν είναι απλώς άυλες και ακαθόριστες νοητικές μορφές. Παρατήρησα λοιπόν [ κατόπιν ανάλογης αντιστοιχίας ] πως ο νους μας, [ και αυτό το λέμε πάρα πολύ συχνά, είναι μια πολύ συνηθισμένη έκφραση ], "βαραίνει από τις σκέψεις", κουράζεται από τις σκέψεις.
Πιστεύω πάρα πολύ στην δύναμη των απλών, λαϊκών εκφράσεων που εθιμοτυπικά περνάνε από γενιά σε γενιά. Γιατί π.χ να υπάρχουν εκφράσεις του τύπου "το μυαλό μου βάρυνε από τις σκέψεις" ή "γέμισα το κεφάλι μου με σκέψεις"; Έτσι λοιπόν, αν ερμηνεύσουμε κυριολεκτικά τις φράσεις μας δημιουργείται μια εντύπωση - δικαιολογημένη - πως οι σκέψεις καταλαμβάνουν χώρο, άρα έχουν όγκο [ αφού γεμίζουν κάτι, στην συγκεκριμένη περίπτωση, το μυαλό μας ] και έχουν βάρος [ αφού βαραίνουν κάτι, και πάλι στην συγκεκριμένη περίπτωση το μυαλό μας ].
Ασφαλώς αυτός ο όγκος ή το βάρος των σκέψεων δεν είναι κατ' ουσίαν φυσικό μετρήσιμο μέγεθος - προς το παρόν - , αλλά προκύπτει από την μεταφορά μιας κυριολεκτικά ερμηνευόμενης φράσης σε φυσικά μετρήσιμα μεγέθη της Φυσικής επιστήμης. Συνεπώς, ο όρος "σκεπτόνιο" δεν μου προκαλεί έκπληξη, γιατί κατά πάσα πιθανότητα αναφέρεται στο πρωταρχικό, βασικό υλικό σωματίδιο της υλικής σκέψης. Βέβαια, είναι παρακινδυνευμένο να υιοθετήσουμε την ύπαρξη ενός τέτοιου σωματιδίου [ από την στιγμή που δεν το έχουμε βρει ] αλλά τίποτε δεν μας εμποδίζει να το υποθέσουμε. Αρκεί να μην ξεχνάμε ακριβώς αυτό : πως πρόκειτε για μια απλή υπόθεση.
[ όταν λέω ύλη εννοώ ΚΑΙ ενέργεια ]
Είναι όμορφο να συζητά κανείς με φίλους, να καταθέτει τις σκέψεις του, και που δίνουν διαφορετικά imput, για να πάμε πιο βαθειά σε ότι ονομάζουμε έρευνα.
Κοιτάζοντας στο αχλαδοτυρο, τα διαφορα πόστ,
οπως και το όνομα και το σκοπό του συγκεκριμένου φόρουμ,
αναρωτιομουν γιατί τόσα πόστ εκει, και όχι εδω.
Βέβαια καταλαβαίνω πως εκει υπάρχουν αλλα ενδιαφέροντα, απο το να πας σε βάθος μέσα σου, μα ισως σε αυτη την περίοδο, τα άτομα που γράφουν να χρειάζονται περισσοτερο αυτη τη μορφή συναλλαγής και επικοινωνίας,
απο το να βαρύνουν όπως γράφεις και ΕΣΥ το κεφάλι τους, με σκέψεις.
Μα και το κλίμα είναι διαφορετικο, ρελαχ, τόσο απο τις μαχες και την επικράτηση που προσπαθείτε στο θρησκείας, όσο και απο κάποιο (καπελωμα, υποτίμηση) που ρισκαρεις στα αλλα φορουμς.
Εγω πάλι σκέφτομαι αυτο ακριβώς που γράφεις. Να τις ελεφρυνω στο λιγότερο δυνατο, (τις σκέψεις που έρχονται ακατάπαυστα), ώστε όταν χρειασθεί, το μυαλο να είναι απόλυτα ενεργό, έντονα ξυπνιο, για να ανταποδώσει σε μέγιστο βαθμό, όταν χρειασθεί.
Τώρα αν γράφει και κάποια υπερβολή, η κάτι που είναι μη γεγονός σε όλους, όπως σωστά γράφεις τα σκεπτονια δεν είναι αποδεκτά ακόμα, μα άτομα που έχουν ξεφύγει απο τα καθωρεπει και την καθιερωμένη αποδοχή για του τι ειμαστε και τι κάνουμε εδω, (είσαι σε αρκετά μεγάλο βαθμο και ΕΣΥ) πιστεύω πως μπορούν να βοηθήσουν τα μέγιστα σε αυτη την προσπάθεια, απλά καταθέτοντας την σκέψη τους.
Και όπως παλιά υπεγραφες,
Τα δέοντα!
&..Τα λέμε!
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Χωρίς τη συνειδητή επιγνωση ότι αποτελούμε μέρος της δημιουργίας ως μια ζώσης ύπαρξης , στεκόμαστε στη περιφέρεια , ασινείδητοι θεατές του δικού μας πεπρωμένου και του πεπρωμένου του κόσμου .
..................
Ας κάνουμε Ένα βήμα μαζυ φίλε κηφεα.
Για να υπάρχει η να αναγνωρίζεται μια περιφέρεια, παει να πει πως υπάρχει και Ένα κέντρο.
Διλαδη αυτο που παρατηρούμε, δεν είναι άλλο απο μια κίνηση, απο το κέντρο στην περιφέρεια, και απο την περιφέρεια στο κέντρο.
Και το κέντρο έχει δυο κινήσεις.
Η παει προς τα έξω
Η παει προς τα μέσα.
Η περιφέρεια είναι Αυτη ακριβώς η κίνηση, και ότι δημιουργείται.
Αυτη είναι και η κίνηση που μαθαίνουμε απο μικροί. Η κοινωνία εκει βασίζεται.
Είναι η γνώση που αποχταμε σαν ανθρωπότητα, και δίχως δεν θα είχε επιτευχθεί ο πολιτισμός μας.
Βρίσκουμε λοιπόν πρώτα, κάτι που είναι αναγκαίο. Η γνώση ως έχει, στην επιστημονική στης μορφή. Η γνώση σαν εμπειρία, χρειάζεται να γνωρίζουμε και να διακρίνουμε. Αν δεν λειτουργούμε σε αυτο το επίπεδο, ούτε έξω απο το σπίτι μας θα βγαίναμε.
Και τώρα ας δουμε αυτο το δημιουργημενο, κάποια στιγμη νομιζει τον εαυτο του ξεχωριστό της Ζωσης ύπαρξης και της δημιουργίας, απο την στιγμη που δημιουργείται μια οποιαδήποτε ταύτιση. Ένα οποιοδήποτε πιστεύω!.
Αυτη η κίνηση δημιουργεί και τρέφει αυτη την εντύπωση μας στο χρόνο, που είναι αυτο το ξεχωρο, που αισθάνεται σαν εγω και δικο μου. Όλη μας η διαπαιδαγώγηση, απο την οικογένεια και την πολιτεία, προωθούν ανεκαθεν αυτές τις αξίες. Δεν σου κάνει εντύπωση που ο Σωκράτης βρήκε τους νέους της Σπάρτης καλύτερους απο της Αθηνας? Μήπως δεν ηταν η διαπαιδαγώγηση που βασιζοταν κυρίως στην τελειωτητα του σώματος, μα ομαδική πνευματικοτητα που ο κάθε σπαρτιατης δεν ήταν μόνο ο εαυτος του, μα στην μάχη πρόσεχε πάντα και υπερασπιζόταν και τον δυπλα του, που τους έκανε ικανούς να τα βάζουν με ολόκληρες στρατιές?
Το παραπάνω είναι μόνο Ένα παράδειγμα, ώστε να δουμε πως υπάρχει και διαφορετικη διαβίωση, όχι αναγκαστικά γιατί πρέπει να πολεμήσουμε, μα γιατί χρειάζεται να αμυνθουμε και να ερευνησουμε οτιδήποτε μας μετέφεραν σαν σωστό και τέτοιο δεν είναι, γιατί η κοινωνία μας, με τέτοια μοδελλα, που αρνούνται την εσωτερική ελευθερία, δική μας και του συνανθρώπου, είναι απο φύση της συγκροτημένη, εσωτερικά και κατα συνέπεια εξωτερικά.
Η βια είναι το αποτελεμα, του τι βιώνει μέσα ο άνθρωπος.