- Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗ - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
quote:
ΠΟΛΕΜΙΣΤΗΣ ...ποιος ειναι ο πολεμιστης τελικα και τι ορια εχει ο πολεμος του , με τι πολεμαει και τι αφηνει πισω του αραγε
ανα τους αιωνες μπορουμε να δουμε πολλους πολεμιστες απο τον προμηθεα και τον ηρακλη, εως τον χριστο (ισως ενα ειναι υπαρτο προσωπο) απο την ιερα εξεταση εως τις σταυροφοριες , απο τον νευτωνα εως τον αϊσταιν και πολλα πολλα πολλα αλλα που δεν υπαρχει λογος να αναφερω ... ολοι τους για αυτους, απο την μερια τους , ηταν πολεμιστες ... αλλα υπαρχουν ορια ? μπορουν ολοι αυτοι να ειναι πολεμιστες ?
ισως μας ενδιαφερει μονο ο πολεμιστες και δεν κοιταμε γυρω του , αλλα το γυρω του ειναι που θα καθορισει ΕΑΝ και ΤΙ ειδους πολεμιστης ειναι ...
ο πολεμιστης αφηνει πισω πτωματα ή σταματα πριν υπαρξουν πτωματα , καθε ειδους
ο πολεμιστης εξευτελιζει το θυμα του ή το σεβεται
ο πολεμιστης αδιαφορει για το τι θα αφησει ή φροντιζει ωστε αυτο που θα αφησει να ειναι το "σωστο"και αραγε ο πολεμιστης ειναι ο νικητης ή χαμενος ?
ολοι μας πολεμιστες ειμαστε , ο καθενας στο δικο του μετωπο , στην δικη του μαχη , αλλες μαχεις ειναι σωμα με σωμα και αλλες ιδεα με ιδεα , η αποψη μου ειναι οτι ο πολεμιστης δεν μπορει να φερνει καταστροφη αλλα μονο να δημιουργει , ο δημιουργος ειναι Ο ΠΟΛΕΜΙΣΤΗΣ , ολοι οι αλλοι απλα το "παιζουν" , ειναι ΔΗΘΕΝ πολεμιστες ... ο πολεμιστης απλωνει το χερι στον αδυναμο , βοηθαει τον "νικημενο"υ να ξανασταθει στα ποδια του , μοιραζεται τις ιδεες και σεβεται των αλλων ακομη και οταν διαφωνει ... και αδιαφορει για το ειδος του αντιπαλου που εχει ... αλλα ποτε για τον ιδιο τον αντιπαλο τον οποιο σεβεται και εκτιμα !!!
[ΠΕΡΙ ΠΙΣΤΗΣ - Όποιος πραγματικά έχει γνώση για κάποιο θέμα λέει «κατάλαβα». Όποιος δεν έχει γνώση λέει «πιστεύω».]
Φίλε makfor γεια σου!Καιρό είχαμε να τα πούμε.
Κάθε ψυχή που τίθεται σε αντιπαράθεση,εσωτερική ή εξωτερική βρίσκεται σε πόλεμο.Και ο φορέας της ψυχής αυτής,είναι πολεμιστής.Ανάλογα τον καιρό,την κατάσταση και τις περιστάσεις,όπλο του πολεμιστή μπορεί να είναι ο λόγος,η σκέψη,η γοητεία,το σπαθί και η ασπίδα.Για μένα πολεμιστής είναι αυτός που θα μπορεί να έχει τη δύναμη να προβεί σε κάποιο από αυτά τα μέαα όποτε χρειαστεί.
Άρα,θα καταλαβαίνεις ότι κάποιες φορές ο σκοπός υπερβαίνει την ανθρώπινη ζωή.Και εμείς,ως κάτοικοι αυτού του τόπου έχουμε να αναφέρουμε παραδείγματα(ποιος δεν έχει θα μου πεις).Άρα,ο πολεμιστής κάποιες φορές πρέπει να προτιμήσει τα λίγα πτώματα για να μην υπάρξουν πολλά πτώματα.
Δεν ξέρω αν ο πολεμιστής κερδίζει ή χάνει.Από τη δική σου ζωή τι καταλαβαίνεις;Παίρνεις τη ζωή σου σαν πολλές μάχες-κομμάτια ή ως μια μοναδική μάχη που ξεκινά από τη γέννηση και τελειώνει εν τόπω χλοερώ;Ανάλογα με το πώς επιλέγεις να περιγράψεις τον πόλεμο της ζωής θα δεις αν είσαι χαμένος ή κερδισμένος.Και οι δύο επιλογές είναι σωστές.Για μένα σίγουρα όμως,πολεμιστής δεν είναι κάποιος που δεν ξέρει να χάνει...και να φοβάται.
Όλοι είμαστε πολεμιστές ανεξεραίτως.Ο πόλεμος είναι φωτιά και όλοι φλογίζονται από το πάθος της ζωής άρα όλοι πολεμούν.
Edited by - promitheus90 on 19/12/2010 16:50:08
Edited by - promitheus90 on 19/12/2010 16:53:34
quote:
Άρα,θα καταλαβαίνεις ότι κάποιες φορές ο σκοπός υπερβαίνει την ανθρώπινη ζωή.
θα διαφωνισω εδω φιλε , καθως θεωρω οτι ο πολεμος εχει εναν και μονο σκοπο την "προστασια" της ζωη , ολων μας .... αυτος ειναι ο μονος πολεμος που μπορω να αποδεχθω ... και αυτον που κανει τον ΠΟΛΕΜΙΣΤΗ
και ενταξει ο αμυνομενος εφοσον δε μπορει να κανεις αλλιως , δεκτον... αλλα ο επιτιθεμενος ? δεν εχει καμια μα καμια δικαιολογια, στην ουσια πολεμαει τον ιδιο του τον εαυτο , την ιδια του την υπαρξη... τιποτε δεν μπορει να ειναι υπερ ανω της ανθρωπινης ζωης ...αλλωστε δεν ξερουμε και πολλους πολεμους που δεν εγιναν για το "κερδος" ή τον "πλουτο", ή ξερουμε ?
φυσικα θα δικαιολογησω την αποψη σου ως εξης , εαν ειναι η φυση μας αυτη τοτε τα λογια ειναι ματαια ... και τα τελευτια 5000 χρονια μαλλον κλινουν προς τα εκει ... αλλα μαρεσει να ονειρευουμε φιλε μου !!!
ο πολεμος πρεπει να γινεται μονο για την μαχη , το μετα πρεπει να ειναι ιδιο με το πριν , η μαχη ειναι που μας προσφερει , που μας δινει ... οταν η μαχη γινεται για το οποιο ατομικο κερδος τοτε δεν εχουμε πολεμιστη ... αλλα ισως "εγωιστη"
(ελπιζω να μη τα μπερδεψα πολυ)
κατα την αποψη μου , με το που κερδιζουμε μια μαχη , παυει να ειμαστε πολεμιστες ,εκτος εαν χασαμε ... εκει παραμενουμε καθως συνεχιζουμε το οποιο πολεμο μας με καθε μεσο που εχουμε ... αντιθετα ο νικητης εχει χασει αυτο που ειχε πριν ή κατα την μαχη...
[ΠΕΡΙ ΠΙΣΤΗΣ - Όποιος πραγματικά έχει γνώση για κάποιο θέμα λέει «κατάλαβα». Όποιος δεν έχει γνώση λέει «πιστεύω».]
Κανείς δε θα βρεθεί να πει ότι ένας που επιτίθεται για να κατακτήσει και να λεηλατήσει μπορεί να έχει τις ευγενείς ιδιότητες του πολεμιστή.(ή μπορεί να βρεθεί κιόλας...δεν ξέρω
).
Αυτός όμως που αμύνεται υπέρ άλλων πολλών ορίζει εαυτόν ως πολεμιστή,διότι θέτει τη ζωή του την ίδια στην υπηρασία αυτών που τον χρειάζονται.Γι'αυτό και είπα ότι σε αυτές τις περιπτώσεις συμβαίνει ο πολεμιστής να κάνει ένα κακό(να σκοτώσει τον εχθρό) για να αποτρέψει ένα μεγαλύτερο(να χαθούν οι αδύναμοι που έχουν ανάγκη την προστασία του).
Ο πόλεμος του ανθρώπου είναι διαρκής καθώς η μόνιμη γαλήνη εντός μας είναι επίτευγμα δύσκολο έως αδύντο όσο ανασαίνουμε.Και γω προσωπικά θεωρώ ότι είναι μια και μοναδική μάχη από αρχής μέχρι τέλους.Κι αυτό γιατί στη μάχη της ζωής δεν μπορείς να είσαι νικητής αφού πάντα θα υπάρχει μια νέα πρόκληση,ένας νέος δαίμωνας να αντιμετωπίσεις μέσα σου.Από την άλλη χαμένος δεν μπορείς να είσαι,γιατί πάντα,όσες παραιτήσεις και αν κάνουμε στη ζωή μας πάντα θα έχουμε ένα λόγο να αγωνιζόμαστε όσο ανασαίνουμε.
Η ειρήνη βρίσκεται στην "άλλη όχθη" νομίζω φίλε μου.
Καλησπέρα!
Edited by - promitheus90 on 20/12/2010 13:16:45
στην πρωτη περιπτωση θελω να πιστευω οτι εφοσον το συνειδητοποιησουμε και ξερουμε οτι ειναι δικα μας και ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑ ΜΑΣ , η ειρηνη ειναι αναποφευκτα μεσα μας και για παντα ...
στην δευτερη περιπτωση ο πολεμος ειναι διαρκεις και τελειωμο δεν εχει ...
θα ελεγα το τραγουδι "... πηραμε την ζωη μας λαθος ..." γιαυτο και πολεμαμε φιλε μου ... εαν την παιρναμε "σωστα" τοτε θα ζουσαμε σε μια αιωνια ειρηνη ... την οποια και αναζητουμε με λαθος τροπο τολμω να πω
[ΠΕΡΙ ΠΙΣΤΗΣ - Όποιος πραγματικά έχει γνώση για κάποιο θέμα λέει «κατάλαβα». Όποιος δεν έχει γνώση λέει «πιστεύω».]
Εγώ πάλι νομίζω ότι οι περισσότεροι έχουν πάρει τη ζωή τους λάθος και μένουν λίγοι που την έχουν πάρει σωστά....μέσα σε τόσο λάθος όμως πού να βρεις την ειρήνη;Γι'αυτό και εκείνος που σωστά σκέφτεται αισθάνεται και το χρέος να φέρει κι άλλους στο μέρος του,να δείξει ότι υπάρχει κι άλλος δρόμος.Γι'αυτό και ο πολεμιστής δε διαφέρει και πολύ από τον φιλόσοφο όπως τον παρουσιάζει ο Πλάτωνας στην Πολιτεία...
Edited by - promitheus90 on 20/12/2010 14:16:26
το σωστο (ποιο σωστο θα μου πεις τωρα , οκ μεγαλη κουβεντα χαχα) δεν εχει αναγκη ουτε απο πολεμιστη ουτε απο πολεμο , το σωστο δεν δημιουργει πολεμους αλλα ειρηνη , για μενα το "προβλημα" ειναι κατα ποσο ειναι εφικτο το σωστο ... και κατα ποσο η φυση μας αναζητα το σωστο ... εδω κολλαω και χανομαι !!!
εν ολιγοις δεν θελω ουτε πολεμο ουτε πολεμιστες , θελω ειρηνη και ηρεμια , χαμογελα και ζωη , καμια αιτια και κανενας λογος για πολεμιστες και πολεμους ... ακομη και μεσα μας εαν επιλεξουμε το σωστο , εαν ΜΑΣ ΑΦΗΣΟΥΝ να επιλεξουμε το σωστο , ΕΑΝ ΔΕΝ ΜΑΣ ΜΑΘΟΥΝ απο παιδια το λαθος , τοτε δεν εχουμε αναγκη για να πολεμησουμε ... απλα ξεκιναμε λαθος κατα την αποψη μου και αυτο δημιουργει τις αναγκες για πολεμους σε ολα τα επιπεδα της ζωης μας ειτε εναν συνεχομενο ειτε πολλους μικρους ...
δεν ξερω εαν εξηγω σωστα , δεν ξερω πως βγαινει αυτο που νιωθω μεσα απο τις λεξεις ... ελπιζω να γινεται κατανοητο
[ΠΕΡΙ ΠΙΣΤΗΣ - Όποιος πραγματικά έχει γνώση για κάποιο θέμα λέει «κατάλαβα». Όποιος δεν έχει γνώση λέει «πιστεύω».]
Από εδώ και στο εξής,όταν θα μιλώ για πολεμιστή θα εννοώ τον ειρηνικό(που παλεύει μέσα του)για να μη δημιουργηθούν παρεξηγήσεις.
Αυτό που εσύ λες ηρεμία,γαλήνη,ειρήνη...μπορούμε να το ονομάσουμε και ισορροπία;Δεν ήμουν ιδιαίτερα καλός στη φυσική αν και μου άρεσε πολύ.Η ισορροπία όμως επιτυγχάνεται μέσα από την παρουσία δύο ισοδύναμων αντίρρωπων δυνάμεων.Στην προκειμένη μιλάμε για σωστό-λάθος,καλό-κακό και οποιοδήποτε άλλο ζευγαράκι.Θεωρείς ότι η ύπαρξη του ενός μπορεί να επιτευχθεί χωρίς την ύπαρξη του άλλου;
Και αυτά τα λέω για να δείξω ότι και η ειρήνη προϊόν πολέμου είναι.Οι Ρωμαίοι έλαγαν "Αν θέλεις ειρήνη ετοιμάσου για πόλεμο".Και είχαν δίκιο.Όλα τα αγαθά κόποις κτώνται.Κι όσο πιο υπέρτερα είναι τα αγαθά(αγάπη,ειρήνη,χαμόγελο,χαρά,ζωή),τόσο πιο δύσκολος και "αιματηρός" ο αγώνας μας.
Και το σωστό που θες να επιλέγουμε εμείς οι άνθρωποι...τι λες;Το μαθαίνουμε μόνο αν πούμε στους γονείς μας(με την πιπίλα στο στόμα) "μη μου λες εκείνο κι αυτό";Πάλι,κάνοντας λάθη θα μάθουμε ποιο είναι το σωστό.Το σωστό δεν διδάσκεται.Αναζητείται και από άλλους βρίσκεται,από άλλους όχι.
quote:
Δε διαφωνούμε σε κάτι φίλε μου.Από εδώ και στο εξής,όταν θα μιλώ για πολεμιστή θα εννοώ τον ειρηνικό(που παλεύει μέσα του)για να μη δημιουργηθούν παρεξηγήσεις.
Αυτό που εσύ λες ηρεμία,γαλήνη,ειρήνη...μπορούμε να το ονομάσουμε και ισορροπία;Δεν ήμουν ιδιαίτερα καλός στη φυσική αν και μου άρεσε πολύ.Η ισορροπία όμως επιτυγχάνεται μέσα από την παρουσία δύο ισοδύναμων αντίρρωπων δυνάμεων.Στην προκειμένη μιλάμε για σωστό-λάθος,καλό-κακό και οποιοδήποτε άλλο ζευγαράκι.Θεωρείς ότι η ύπαρξη του ενός μπορεί να επιτευχθεί χωρίς την ύπαρξη του άλλου;
Και αυτά τα λέω για να δείξω ότι και η ειρήνη προϊόν πολέμου είναι.Οι Ρωμαίοι έλαγαν "Αν θέλεις ειρήνη ετοιμάσου για πόλεμο".Και είχαν δίκιο.Όλα τα αγαθά κόποις κτώνται.Κι όσο πιο υπέρτερα είναι τα αγαθά(αγάπη,ειρήνη,χαμόγελο,χαρά,ζωή),τόσο πιο δύσκολος και "αιματηρός" ο αγώνας μας.
Και το σωστό που θες να επιλέγουμε εμείς οι άνθρωποι...τι λες;Το μαθαίνουμε μόνο αν πούμε στους γονείς μας(με την πιπίλα στο στόμα) "μη μου λες εκείνο κι αυτό";Πάλι,κάνοντας λάθη θα μάθουμε ποιο είναι το σωστό.Το σωστό δεν διδάσκεται.Αναζητείται και από άλλους βρίσκεται,από άλλους όχι.
Για άλλη μια φορά η επιλογή της "μεσότητας" αναδεικνύεται -δια μέσου των λεγομένων- ως πηγή ευδαιμονίας στην ζωή των ανθρώπων...
Ωραία λοιπόν , να δεχθούμε ότι όντως έτσι τα πράματα έχουν και συνειδητά επιλέγουμε κάθε φορά την "μεσότητα" , δηλαδή κατα κάποιον τρόπο καλούμαστε να επιδράσουμε επι δύο ενεργών δυνάμεων εντός μας κάθε φορά , επιλέγοντας το μέσον...
Θελω να τον "σκίσω" δηλαδή τον απέναντί μου -για διαφόρους λόγους- και απο την άλλη μεριά έρχεται ένας ηθικός προστακτικός κώδικας που μου λέει "Όχι γελασέ του"...οπότε εγώ επιλέγω απλά ούτε να τον "σκίσω" ... αλλα ούτε να του γελάσω αλλα κάτι το ενδιάμεσο -προϊόν συνειδητής επιλογής-...
Πολύ ψυχοφθόρο μου φαντάζει όλο αυτό όμως και αναρρωτιέμαι -ασχέτως της ορθότητας της τελικής επιλογής- ....
Όταν κάτι μέσα μου , μου λέει κάνε αυτό και έρχεται ο κάθε ηθικός προστακτικός κώδικας και μου λέει "όχι , κάνε αυτό"...αυτό δεν συνοδεύεται απο μια διαμάχη εντός μου/σου/μας , δεν βιώνουμε τα αντίστοιχα συναισθήματα -οργής και αυτο-ενοχοποίησης εκ των υστέρων-...ασχέτως της τελικής επιλογής του χειρισμού της επιμέρους καταστάσεως???
Δεν τελλούμε υπο την "συναισθηματική αρπάγη" όλων όσων βιώνουμε κάθε φορά και δεν τελλούμε υπο το καθεστώς των συγκινησιακών πειρατειών και οι οποίες μαστίζουν τον ψυχικό μας κόσμο..???
Μήπως -αναρρωτιέμαι και πάλι- η γνώση της δομής και της καταστατικότητας της ανθρώπινης -εσωτερικής πραγματικότητας- μας βοηθήσει , να αντιλαμβανόμαστε καλύτερα τους λόγους αλλα και τις αιτίες που οι απέναντί μας αλλα και μείς οι ίδιοι σκεπτόμαστε όπως σκεπτόμαστε και ερμηνεύουμε όπως ερμηνεύουμε την κάθε κατάσταση κάθε φορά και εμφανιζόμαστε ως "υποκείμενοι" σε αυτήν και με όλα όσα συνεπάγεται αυτό , ενώ ίσως θα μπορούμαστε να καταστούμε ως "υπερ-κείμενοι" αυτής..και με εντελώς διαφορετικά αποτελέσματα -εσωτερικά και εξωτερικα-...???
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
Edited by - Εαρινός on 20/12/2010 15:32:10
Edited by - Εαρινός on 20/12/2010 15:33:38
Edited by - Εαρινός on 20/12/2010 15:55:05
Edited by - Εαρινός on 20/12/2010 15:55:53
.Έτσι όπως σε διάβαζα θυμήθηκα κάτι περιστατικά από την παιδική μου ηλικία.Στο δημοτικό,συμμετείχα συχνά πυκνά σε καβγάδες με άλλα παιδιά.Με θυμάμαι πολλές φορές να μπλέκομαι σε τέτοιες ιστορίες επειδή όντως με εξόργιζαν τα άλλα παιδάκια.Και λόγω διάπλασης(ήμουν μόνιμα ο ψηλότερος και αρκετά παχύς θα έλεγά)βρισκόμουν σε θέση υπεροχής.Μπορώ να θυμηθώ σκηνικά όπου ενώ χτυπούσα τον άλλον να αρχίζω να κλαίω ας πούμε.Και αυτό γινόταν επειδή το μετάνιωνα,επειδή δεν πίστευα ότι ήμουν αυτός που φέρει τα χτυπήματα και έτσι σταματούσα.
Σήμερα,το ίδιο συγκροτημένος σωματικά(ψηλός,όχι τόσο παχής) έχω μια άλλη οπτική.Θεωρώ τον εαυτό μου έτοιμο να μπλεχτεί στη διαμάχη,αλλά πλέον θα το κάνω μετά από πολύ ζύγιασμα...και κατά βάση όχι για μένα.Μου έχει έρθει πολλές φορές στο μυαλό να χρησιμοποιήσω βία κατά κάποιου αλλά δεν το κάνω.Προσπαθώ να κατανοήσω την επίθεση του απέναντί μου,αν όντως μπορεί να με επηρεάσει αρνητικά(και συνήθως δεν μπορεί)και επίσης ποντάρω(μπορεί να είναι και λάθος αυτό)στην"ωριμότητα"-ψυχραιμία και στη λογική του άλλου.Θα μπορούσαμε να το πούμε αυτό μεσότητα;Πιθανότατα ναι.
Προχθές,ένας φίλος εκνευρίστηκε π.χ. με έναν χαρακτηρισμό που του έδωσα.Ο ίδιος έχει προβεί σε αντιστοίχους εναντίον μου χωρίς να απαντάω με οργή στο παρελθόν.Οπότε είχα λόγο και τρόπο να τον αντικρούσω.Ωστόσο,επειδή η αντίδρασή του ήταν υπερβολική και "ανώριμη"(θα μου πεις τι είναι ώριμο και τι όχι;)περίμενα απλά να ηρεμήσει.Τέλος,το θέμα λύθηκε και ο ίδιος αποδέχτηκε ότι ήταν υπερβολικός,χωρίς να πω ή να κάνω τίποτα.
Όλα αυτά τα λέω για να δείξω ότι η μεσότητα(αν όντως μπορούμε να μιλάμε για κάτι τέτοιο)διαφέρει σε κάθε περίπτωση και χρησιμοποιώ προσωπικές εμπειρίες καθώς έτσι μπήκα στη διαδικασία να ψάχνω τι διάολο συμβαίνει με τα συναισθήματα και με το κατά πόσο οφείλουν να εκφράζονται στο ακέραιο.Και όσο πιο σοφός γίνεται ο άνθρωπος,τόσο πιο συγκεκριμένοι οι λόγοι για τους οποίους πολεμάει γίνονται.
Edited by - promitheus90 on 20/12/2010 16:21:52
τωρα στην ισοροπια , ναι ετσι οπως ξερουμε τον κοσμο μας ή οπως τον εχουμε κανει εχουμε θεματα ισοροπιας ... ή μετρου εαν θες ...
οπως λεει και ο εαρινος τον απεναντι θελω ή να τον σκισω ή να τον χαμογελασω ... και ρωταω εγω ως "ζωυφιο" που εχει ζαλιστει απο το γυρω γυρω ... ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟΝ ΣΚΙΣΩ ? γιατι ? γιατι να μη θελω να του χαμογελαω ΠΑΝΤΑ ... ΟΤΙ ΚΑΙ ΕΑΝ ΜΟΥ ΚΑΝΕΙ ? αραγε γιατι ? αραγε μπορει να υπαρξει ενας τετοιος ιδεατος να το πω? κοσμος ? γιατι δυισμος δηλαδη ? γιατι ολα μοιρασμενα σε 2 και οχι ΕΝΑ και μοναδικο?
πολλες φορες αναρωτιεμαι ποιο ειναι το χειροτερο πραγμα που μπορει να μου κανει καποιος ... αφαιροντας καθε ειδους "πονου" εαν θες , καταληγω οτι ΤΙΠΟΤΑ (μεγαλη κουβεντα ? ναι το ξερω ...) και αυτο το τιποτα με γεμιζει με ηρεμια και μου δειχνει ποσο μικρη και ανουσια ειναι η καθημερινοτητα μου , με ποσο χαζα πραγματα ασχολουμε και ασχολουμαστε ολοι μας ... αλλα ολα αυτα σε θεωρητικο επιπεδο ... καλα καμια φορα το καταφερνω και "Live" αλλα οχι παντα και οχι οπως θα ηθελα ... πολεμιστης μπααα ... χαζος που δεν μπορει να κερδισει το εγω του χαχα
υποθετικα παντα, εαν κανεις δεν επιθυμησουσε το κακο του αλλου θα ειχαμε την αναγκη για μετρο ? για ισοροπια ? υποθετικα παντα εαν δεν ειχαμε "καταστασεις" να μας χωριζουν θα επιθυμισαμε το κακο του αλλου ? ... ισως μια τετοια κοινωνια να μην μπορουσε να φτασει εδω που φτασαμε και να εξαφανιζομασταν ισως παλι αυτο να ειναι το μελλον μας που πολυ θα ηθελα ...
[ΠΕΡΙ ΠΙΣΤΗΣ - Όποιος πραγματικά έχει γνώση για κάποιο θέμα λέει «κατάλαβα». Όποιος δεν έχει γνώση λέει «πιστεύω».]
Οτιδήποτε λοιπόν περεμφερές με την ανοδική πορεία της ψυχής μπορεί να συζητηθεί εδώ με αποτερο σκοπό την θεωρητική αλλα και πρακτική-βιωματική πληροφορηση των αναγνωστών.
Καλή συνέχεια..
http://www.youtube.com/watch?v=V1smgz-px1Q&feature=related
And if someone were being a "sheep" by mindlessly following the flock of worldly desires, then again, we must be the wolves
http://www.youtube.com/watch?v=3E4icx7U8Cg
SOLIM
quote:
Φίλοι μου η αλήθεια είναι, ότι και εγώ, από τότε που γεννήθηκα και πλησιάζω τα 48, κάθε βράδυ βγαίνω στο αστρικό ή αν θέλετε στην πέμπτη διάσταση !!! Αλήθεια είναι, δεν σας λέω ψέματα......
Όμως έχω ένα πρόβλημα.
Νομίζω σταθερά ότι είμαι ξύπνιος, εννοώ δηλαδή όπως τώρα, που εκδηλώνομαι μέσα από το φυσικό μου σώμα. Πιστεύω σταθερά ότι βρίσκομαι στον Φυσικό κόσμο. Ούτε κατά ιδέα δεν μου περνάει από τον νου ότι μπορεί και να ονειρεύομαι.....
Έτσι λοιπόν το πρόβλημα δεν είναι να βγούμε στο αστρικό. Αυτό αποτελεί μια φυσιολογική λειτουργία. Κάθε βράδυ όταν το σώμα μπαίνει στην διαδικασία του ύπνου η αντίληψη βυθίζεται στην 5η διάσταση.
Το πρόβλημα είναι η αντίληψη, να περάσει τόσο ενεργητική, ώστε να μπορεί να αντιληφθεί, αφενός την έξοδο της από το σώμα, αλλά και να έχει επίγνωση της πραγματικότητας που βρίσκεται.
Έτσι εν πολλοίς, αυτό που περιγράφεται με τους όρους, "αστρικός διαχωρισμός" ή "αστρικό ταξίδι" κλπ, καταλήγει να είναι θέμα αντιληπτικότητας και της αύξηση της.
Μια ζωντανή αντίληψη, που έχει συνεχώς αντίληψη, πρωτίστως του εαυτού της, του τι της συμβαίνει και του που διαστασιακά βρίσκεται, όταν αυτή διαχωριστεί απο το φυσικό σώμα, όταν αυτό κοιμηθεί, θα έχει πλήρη επίγνωση αυτού του γεγονότος.
Τα ερωτήματα όμως που προκύπτουν είναι:
Γιατί η αντίληψη υπολειτουργεί και δεν αντιλαμβάνεται αυτά που συμβαίνουν, κατά το πέρασμα, από την λεγόμενη εγρήγορση, στην κατάσταση του ύπνου.
Γιατί η αντίληψη δεν αντιλαμβάνεται την αλλαγή διαστασιακά του περιβάλλοντος;
Γιατί η αντίληψη δεν αντιλαμβάνεται, την ασυνέχεια στο χώρο, στον χρόνο, στις εναλλαγές των γεγονότων και όλων αυτών των παραδοξήτων που μας συμβαίνουν στην ονειρική ζωή μας;
Συνεχίζεται .....
ΕΝΑΣ ΥΠΗΡΕΤΗΣ
quote:
Δεν ξέρω τι θα συνεχίσεις να γράψεις άλλα με τρεις λέξεις η αίτια ειναι:
ΤΑΥΤΗΣΗ
ΓΟΗΤΕΙΑ
ΥΠΝΟΣ Ή ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΗΣΗ.Όταν η συνειδησιακή προσοχή προσκολλάτε και απορροφάτε στον αντιληπτό κόσμο μέσω των αισθήσεων, τότε η αίσθηση της παρουσίας αυτού που ΕΙΝΑΙ γίνετε αδύνατη.
Είχα γράψει σε ένα φίλο.
Ο παρατηρητής είναι η συνείδηση και είναι αδύνατον να παρατηρήσει τον εαυτό της επειδή δεν υπάρχει κάποιο μέσο που να παρατηρεί τον παρατηρητή.
Γιατί αν υπάρχει ένα μέσο που παρατηρεί τον παρατηρητή τότε δεν έχουμε την άμεση εμπειρία αυτού που παρατηρεί αλλά την έμμεση, μέσα από ένα μέσο.
Αν η προσοχή είναι ένα εργαλείο της συνείδηση, τότε οποιαδήποτε ταύτιση σε οποιαδήποτε προσοχή σε αποκρίνει από αυτό που Είναι.
Στην αρχή είναι απαραίτητη η διάσπαση της προσοχής αλλά όχι στο τέλος. Μέσα στην μη κατευθυνόμενη προσοχή εμμένει η καθαρή επίγνωση αυτού που ΕΙΝΑΙ.
SOLIM
quote:
Αγαπητέ «Υπηρέτη»,
αρχίζει να μου αρέσει η συζήτηση που ανοίγεται, γιατί έχει επίπεδο και αυτό είναι αποτέλεσμα του επιπέδου αυτών που συμμετέχουν.
Ας μπούμε στο θέμα μας όμως. Γράφεις:
«με τρεις λέξεις η αίτια είναι:
ΤΑΥΤΙΣΗ
ΓΟΗΤΕΙΑ
ΥΠΝΟΣ Ή ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΗΣΗ».
Η γνώμη μου όμως είναι, ότι αυτές οι τρεις συνειδησιακές καταστάσεις που αναφέρεις, αποτελούν αποτελέσματα και όχι αιτίες. Η αιτία βρίσκεται στην ποιότητα της αντίληψης ή για να χρησιμοποιήσω μια ορολογία ελπίζω γνωστή σ΄ εσένα, στο βαθμό της συνειδητότητας της Ουσίας και να διατυπώσω την άποψη ότι δεν αποτελούν χαρακτηριστικά της Συνείδησης μιας και τα αντίστοιχα βήματα λειτουργίας της Συνείδησης είναι:
1. Υπάρχω και εκδηλώνομαι
2. βιώνω και κατανοώ
3. Συνειδητοποιώ
Έτσι ακριβώς και μ΄ αυτή την σειρά που στα γράφω.Όμως στο σημείο αυτό θέτω και το ερώτημα: Τι ταυτίζεται και πως, τι γοητεύεται και τι κοιμάται;
Ας πάμε παρακάτω στο μήνυμα σου: Γράφεις:
Όταν η συνειδησιακή προσοχή προσκολλάτε και απορροφάτε στον αντιληπτό κόσμο μέσω των αισθήσεων, τότε η αίσθηση της παρουσίας αυτού που ΕΙΝΑΙ γίνετε αδύνατη.
Νομίζω ότι αυτή η φράση περιέχει εκφραστικά λάθη. Ας δούμε τι εννοώ.
Λέγοντας συνειδησιακή προσοχή, αν μαντεύω καλά τι εννοείς με αυτό τον όρο, εννοείς την προσοχή που απορρέει από την Συνείδηση. Όμως αυτό παραβιάζει ένα βασικό συμπαντικό νόμο που θα μπορούσα να τον εκφράσω απλοϊκά ως «η πορτοκαλιά πορτοκάλια κάνει». Δεν θα μπορούσαν δηλαδή από την Συνείδηση να απορρέουν μηχανικές και μη συνειδητές λειτουργίες όπως αυτές που αναφέρεις (προσοχή προσκολλάτε και απορροφάτε) γιατί αλλιώς δεν θα ήταν Συνείδηση.
Την φράση σου αυτήν λοιπόν για να συμφωνώ μαζί σου θα την έγραφα:
«Όταν η ΜΗ συνειδησιακή προσοχή, όταν η μηχανική προσοχή, προσκολλάτε και απορροφάτε στον αντιληπτό κόσμο μέσω των αισθήσεων, τότε η αίσθηση της παρουσίας αυτού που ΕΙΝΑΙ γίνετε αδύνατη.
Θα ήθελα δε και θα σου ήμουν ευγνώμων αν θα μου ανέλυες τι ακριβώς εννοείς με το «τότε η αίσθηση της παρουσίας αυτού που ΕΙΝΑΙ» γιατί με βρίσκω και εδώ να προσπαθώ να μαντέψω ή να κάνω υποθέσεις.
Για να είμαι δε ειλικρινής τα παρακάτω λεγόμενα σου:
«Ο παρατηρητής είναι η συνείδηση και είναι αδύνατον να παρατηρήσει τον εαυτό της επειδή δεν υπάρχει κάποιο μέσο που να παρατηρεί τον παρατηρητή.
Γιατί αν υπάρχει ένα μέσο που παρατηρεί τον παρατηρητή τότε δεν έχουμε την άμεση εμπειρία αυτού που παρατηρεί αλλά την έμμεση, μέσα από ένα μέσο.
Αν η προσοχή είναι ένα εργαλείο της συνείδησης, τότε οποιαδήποτε ταύτιση σε οποιαδήποτε προσοχή σε αποκρίνει από αυτό που Είναι.
Στην αρχή είναι απαραίτητη η διάσπαση της προσοχής αλλά όχι στο τέλος. Μέσα στην μη κατευθυνόμενη προσοχή εμμένει η καθαρή επίγνωση αυτού που ΕΙΝΑΙ».
με έχουν προβληματίσει αρκετά γιατί κατά την πρώτη ανάγνωση τους διαπιστώνω ότι περιέχουν και «αλήθειες και ψέματα» όπως λέγεται και για αυτό απαιτείται αρκετός αυτοστοχασμός και έρευνα για να αξιολογηθούν και να διατυπωθεί άποψη χωρίς να σε αδικήσω. Μάλιστα δε θέτεις κατά την άποψη μου ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα που σχετίζεται με την διαλεκτική της Συνείδησης (Όχι Ουσίας) και απαιτεί λοιπόν προσεκτική προσέγγιση.
Όντως παρατίθεται μια πολύ ενδιαφέρουσα διδασκαλία και έτσι λοιπόν …
http://www.youtube.com/watch?v=V1smgz-px1Q&feature=related
And if someone were being a "sheep" by mindlessly following the flock of worldly desires, then again, we must be the wolves
http://www.youtube.com/watch?v=3E4icx7U8Cg
quote:
Φίλε SOLIMΤο διανοητικό είναι πολύ επικίνδυνο σε αυτούς που προσκαλούνται στις λέξεις. Για έναν ενορατικό ένα κόμμα στην πρόταση δεν αλλάζει τίποτα από την ουσία του κειμένου, ενώ για έναν πολύ διανοητικό αλλάζει όλη την πρόταση.
Η αιτία είναι το αποτέλεσμα μιας άλλης αιτίας. Και αν το ανάγουμε προς τα πίσω τότε φτάνουμε στην αναίτια αιτία των πάντων. Όλα φαίνονται να έχουν μια αρχή, δηλαδή μια αιτία, αλλά όταν η πρώτη αιτία είναι αναίτια τότε ο νου προβληματίζετε επειδή είναι στην φύση του να συλλαμβάνει και αυτή η αναίτια αιτία δεν έχει καμιά λογική.
Λέω «όταν η συνειδησιακή προσοχή προσκολλάτε», γιατί η προσοχή φαίνεται να απορρέει από την συνείδηση. Με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο είτε δηλ είναι συνειδητή η προσοχή είτε είναι μηχανική δεν παύει να είναι της συνείδηση.
Εμείς είτε δώσουμε τον ορισμό συνειδησιακή είτε μη συνειδησιακή δεν παύει να παραμένει συνείδηση. Το πρόβλημα είναι στο αν η συνείδηση μπορεί να απόκτηση συνείδηση του εαυτού της και αυτό αυτούσια. Αυτό είναι το ζητούμενο. Όλα για εμένα είναι τεχνάσματα για να φτάσουμε σε αυτό.
Η αλήθεια είναι πίσω από τις λέξης και πίσω από όλους τους ορισμούς επειδή καμιά λέξη και κανένας ορισμός δεν μπορεί να την αποκαλύψει. Άρα η αλήθεια ή αυτό που είμαστε δεν είναι κάτι που θα συλλογιστούμε αλλά θα βιώσουμε.
Τα λόγια είναι χρήσιμα μέχρι να καταλάβουμε ότι είναι εμπόδια για «το ταξίδι προς τα μέσα». Για το μονοπάτι δίχως διαδρομή
Η συνείδηση δεν είναι του νου άρα ο νους είναι άχρηστος για να βρούμε την συνείδηση. Τότε χωρίς νου πως θα κινηθούμε; Αυτό όμως χρειάζεται τεράστια κατανόηση και δεν ξεκινάνε τον δρόμο όλοι από αυτό το σημείο. Αυτό είναι για αυτούς που έχουν ένα μεγάλο ποσοστό αφύπνισης.
Αλλά για αυτούς που κοιμούνται χρειάζεται η αφύπνιση της συνείδηση.
Ξεκινάμε με την διαιρεμένη προσοχή για να καταλήξουμε στην αίσθηση της ψυχολογικής αυτοπαρατήρησης.
Μπορεί κάποιος να απόκτηση αυτή την εμπειρία σαν ένα σαμαντι αλλά δεν αποκρυσταλλώνετε σαν μόνιμη εμπειρία αν δεν ελευθερώσουμε το μπουδατα.
Ο διαλογισμός μας επιτρέπει να έχουμε αυτή την εμπειρία στο αιτιατό επίπεδο. Μετά από αυτό όμως τα εγώ είναι και πάλι εδώ. Για αυτό χρειάζεται η εψάληψει των εγώ.Ο διαλογισμός μπορώ να πω πως είναι η αυθόρμητη υπαρξιακή κατάσταση της ουσίας.
Ο Διαλογισμός είναι μια ανάπτυξη, μια άνθηση μέσα στο όλο. Δεν είναι κάτι που μπορούμε να έχουμε υπό την κατοχή μας. Καμιά λέξη και καμιά εντύπωση δεν μπορεί να «φτάσει» στον Διαλογισμό.
Ο Διαλογισμός ανήκει στην ύπαρξη και η ύπαρξη είναι πάντα εδώ. Η αγάπη είναι το άρωμα του διαλογισμού και αυτή η αγάπη δεν είναι του Νου. Η αγάπη του Νου που πηγάζει μέσα από τα εγώ μεταμορφώνετε ανάλογα με το ποιο κέντρο λειτουργεί.
Η αγάπη όμως που έρχεται από την Καρδιά δεν σβήνει ,είναι σαν μια πηγή που αναβλύζει και πάντα δίνει , πάντα μοιράζετε και δεν κρατά τίποτε για τον εαυτό της.Μέσα από την σιωπή του Διαλογισμού ανθίζει η αγάπη χωρίς αιτία. Και τυχαίνει πολλές φορές μέσα στην ημέρα να νιώθουμε μια ανεξήγητη χαρά χωρίς καμιά αιτία. Δεν φαίνεται να υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος. Αυτές τις στιγμές όμως βρισκόμαστε πιο κοντά σε αυτό που είμαστε.
Φίλε SOLIM ξέρω ότι μπορούμε να κάνουμε άπειρες συζητήσεις πάνω σε αυτά αλλά πιστεύω να νιώθεις τι είναι αυτό που θέλω να πω.
http://www.youtube.com/watch?v=3E4icx7U8Cg
And if someone were being a "sheep" by mindlessly following the flock of worldly desires, then again, we must be the wolves
http://www.youtube.com/watch?v=RA0xEZcfAuA
Στόχος αυτού του τόπικ να υποθέσω είναι η βοήθεια για την αφύπνιση της συνείδησης.
Παιδιά νομίζω οτι παίζουμε ενα πολλή άνισο παιχνίδι.Δέν ξέρουμε κάν τί είναι η συνείδηση ή η ουσία.
Θα ήθελα πολύ να μιλάμε με ξεκάθαρους όρους, ώστε να κατανοήσουμε ο ένας τον άλλον.
Υπάρχει Ατμα-μπούντι-μάνας.Λένε οτι η ουσία είναι το μπούντι,το άτμα είναι το πνεύμα και το μάνας είναι ο νούς.
Το μπούντι λοιπόν ή μπουδάτα είναι μόνο κατα 3% ελέυθερο σε έναν κοινό άνθρωπο.
Μιλώντας για την φύση της συνείδησης,σε σχέση με τον εγκέφαλο, απ όπου εκφράζεται, είναι απείρως λεπτότερη.
Δηλαδή έχουμε νευρώνες,μέσα τους είναι το dna,πιό μέσα υπάρχουν τα άτομα,μετά απο αυτά και τον πυρήνα τους υπάρχουν τα κουάρκ.Η επιστήμη δέν έχει βρεί κάτι ακόμα πιό πέρα.Εκλεπτίνοντας συνέχεια την ύλη μπορούμε να φτάσουμε στην ύλη της συνείδησης,που απο τους αποκρυφιστές ονομάζεται μπούντι.
Να σημειωθεί εδώ οτι τα ηλεκτρόνια είναι τα άτομα της αστρικής ύλης.
Αυτό που καταλαβαίνω εγώ είναι οτι έχουμε κυτταρική συνείδηση.δηλαδή φυσική.Οπότε πώς μπορούμε να το συγχέουμε με το μπούντι.
Το επόμενο βήμα είναι να αποκτήσουμε την ατομική συνείδηση, δηλαδή να μπορούμε να εκφραζόμαστε καί απο τα άτομα.Το θέμα είναι πώς θα γίνει αυτό?
Φίλε SOLIM με όλη μου την ευγένεια θα ήθελα να πω κάτι επάνω σε αυτό που είπες.
quote:
Αγαπητέ Dr Jekyll Mr Hyde
σε παρακαλώ μη τοποθετείς μπροστά μου ετικέτες, δεν θα φθάσεις ποτέ στην αλήθεια μου.
Το «μου» είναι του εγώ και καθένα «μου» μπορεί να έχει μια αλήθεια . Αλλά αυτή η αλήθεια είναι μια υποκειμενικότητα , μια εσφαλμένη ψυχολογική εντύπωση που ανήκει στο πεπερασμένο.
Καμιά υποκειμενικότητα δεν μπορεί να υψωθεί αν δεν πεθάνει ως προς τον εσφαλμένο εαυτό της που είναι ένα συνονθύλευμα από ψευδείς εντυπώσεις ,ιδέες καταβολές ,πεποιθήσεις και ψευδής αξίες.
Στην αντικειμενικότητα δεν υπάρχει το εγώ και το εσύ ,ούτε το δικό μου ή το εμένα.
Η ύπαρξη είναι ανέκαθεν και όλα όσα υπάρχουν ακόμα και όταν δεν είχαν εκδηλωθεί αυτά ανέκαθεν είναι.
Με ρωτάς Τι ταυτίζεται και πως, τι γοητεύεται και τι κοιμάται;
Όταν δεν έχουμε αυτοσυνείδηση τότε έχουμε ταύτιση με κάτι που δεν είμαστε. Π.Χ έχω την εσφαλμένη εντύπωση ότι είμαι κάποιος. Έχω μια εικόνα για το ποιος είμαι αλλά αυτή η εικόνα δεν είναι αυτό που ΕΙΜΑΙ.
Αυτό είναι ταύτιση ή προσκόλληση. Αυτή η προσκόλληση ή η εσφαλμένη ψυχολογική εντύπωση είναι που θίγετε, παρεξηγείτε, προσβάλετε, μειώνετε ή αποκτά κύρος και πολλά αλλά.
Στην δεύτερη κατάσταση συνειδήσεις συνεχίζουμε να κοιμόμαστε γιατί είμαστε συνεχώς ταυτισμένοι με κάτι που δεν είμαστε. Δεν είμαι το όνομα μου ούτε οι εντυπώσεις μου ούτε οι ιδέες των άλλων. Δεν είμαι αυτό που φαίνεται επειδή αυτό που φαίνεται δεν είναι παρά αυτό που οι αισθήσεις βλέπουν.
Η πραγματικότητα δεν είναι αυτό φαίνεται ότι είναι αλλά, αυτό που δεν φαίνεται ότι Είναι.
Για να φαίνεται κάτι πρέπει να μεσολαβεί κάτι, όταν δεν μεσολαβεί το κάτι τότε απλά ΕΙΝΑΙ.
Μια εικόνα που μου έρχεται στο νου για την ταύτιση είναι σαν η συνείδηση να είναι ένας φακός που μπορεί να βλέπει αυτό που φωτίζει αλλά ξεχνά ότι αυτός είναι το φως.
Όταν ξέρει ότι είναι το φως τότε οπού και να φωτίσει δεν μπορεί να ξεχάσει αυτό που Είναι και αυτή η «ανάμνηση» δεν είναι του νου αλλά μια αίσθηση της παρουσίας του φωτός που προβάλει αυθόρμητα στο τώρα.
Με λίγα λόγια η γοητεία είναι η πλήρης απορρόφηση με ένα αντικείμενο. Και αντικείμενο μπορεί να είναι και μια σκέψη!
Όσο για τον ύπνο, είναι η ακατάσχετη ονειροπόληση με αυτό που γοητευθήκαμε και ταυτιστήκαμε.
.
quote:
Α.Δ.Σ. Η κινέζικη λέξη "Μο", σημαίνει σιωπηλός ή γαλήνιος. "Τσάο", σημαίνει να στοχάζομαι, να παρα¬τηρώ. Κατά συνέπεια, Μο Τσάο, μπορεί να μεταφρα¬στεί σαν γαλήνιος στοχασμός ή γαλήνια παρατήρηση.Το δύσκολο και κοπιαστικό είναι να επιτευ¬χθεί η απόλυτη νοητική σιωπή σ'όλα τα επίπεδα του υποσυνειδητου.
Η επίτευξη ησυχίας και σιωπής στο επιφανεια¬κό διανοητικό επίπεδο και μόνο ή σε μερικά έστω υποσυνείδητα διαμερίσματα, δεν είναι αρκετό, διότι η ουσία συνεχίζει να είναι εμφιαλωμένη μέσα στο βαθύ υποσυνείδητο και ασυνείδητο δυαδισμό.
Νους "εν λευκώ", είναι κάτι πολύ επιφανειακό, κούφιο, και διανοητικό. Χρειαζόμαστε γαλήνιο στοχασμό αν όντως θέλουμε να πετύχουμε την απόλυτη ησυχία και σιωπή του νου.
Ωστόσο, πρέπει να καταλάβουμε ότι στον αγνό γνωστικισμό, οι όροι γαλήνη και στοχασμός έχουν σημασίες πολύ πιο βαθιές και γι' αυτό, πρέπει να εννοούνται κατά ειδική συνεκδοχή.
Το συναίσθημα του γαλήνιου υπερβαίνει αυτό που συνήθως εννοείται ως ηρεμία και ησυχία, εμπε¬ριέχει και αντιστοιχεί σε μια υπερθετική κατάσταση που βρίσκεται πολύ πέρα από τους ορθολογισμούς, τις επιθυμίες, αντιφάσεις και λέξεις" ορίζει μια κατάσταση έξω από το σαματά, τη φούρια και την αναταραχή του κόσμου.
Ομοίως, η αίσθηση στοχασμού και ενατένισης βρίσκεται πολύ πιο πέρα από αυτό που πάντα εννοεί¬ται ως παρατήρηση ενός προβλήματος ή μιας ιδέας. Δεν σημαίνει εδώ νοητική δραστηριότητα ή στοχαστι¬κή σκέψη, αλλά ένα είδος αντικειμενικής συνείδησης, ξεκάθαρης και αντανακλώσας που φωτίζει πάντα από την ίδια της την εμπειρία.
Επομένως, το "γαλήνιο", σημαίνει εδώ γαλήνη της μη σκέψης και "στοχασμός", σημαίνει συνείδηση έντονη.
Γαλήνιος στοχασμός, είναι η καθαρή συνείδηση στην ηρεμία της μη σκέψης.
Όταν βασιλεύει η τέλεια γαλήνη, επιτυγχάνε¬ται η βαθιά αληθινή φώτιση
Θα ήθελα να τελειώσω λέγοντας πως ο νους είναι ο μεγαλύτερος κατεργάρης που υπάρχει στο Συμπαν.
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ
ΕΙΡΗΝΗ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ
Η έξοδος βρίσκετε στο τώρα. Ο στόχος στο μετά ,αλλά αν ζούμε πραγματικά με όλο το ΕΙΝΑΙ μας στο τώρα τότε ο στόχος χάνετε.
Δεν υπάρχει καμιά απόσταση να καλυφθεί.
Όσο είμαστε ταυτισμένοι με τον νου, θα υπάρχουν στόχοι, και έτσι πρέπει να είναι....
Στην πορεία όμως μπορεί να πρόκυψη το αναπάντεχο ,το πέρα από όλα και το μέσα σε όλα.
Η αυθόρμητη ύπαρξη!
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ
ΕΙΡΗΝΗ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ
Edited by - ΕΝΑΣ ΥΠΗΡΕΤΗΣ on 13/05/2009 15:14:21
Στη πράξη όμως είναι πολύ δυσκολό,γιατί ένας κοινός άνθρωπος εχει πολλά άγχη.Πρέπει πρώτα να επιβιώσει.Εχει συνέχεια προβλήματα και πρέπει να τα λύσει,δέν μπορεί να τα ξεχάσει όλα έτσι απλά.Πώς μπορεί κάποιος να ξεχάσει όλα όσα τον βασανίζουν? Δυστηχώς αποδεικνυεται οτι ο εσωτερισμός είναι για τους βολεμένους και αυτούς που δέν έχουν σημαντικά προβλήματα στη ζωή τους,δηλαδή για τους πολύ λίγους.
quote:
Στην πορεία όμως μπορεί να πρόκυψη το αναπάντεχο ,το πέρα από όλα και το μέσα σε όλα.Η αυθόρμητη ύπαρξη!
Πάντως είναι τρομακτικό,η αίσθηση της απώλειας του εαυτού.
Φίλε alex22 δεν είναι έτσι όπως το σκέφτεσαι αλλά ακριβώς το αντίθετο. Η εργασία γίνετε στο τώρα όταν είσαι με τους άλλους είτε στην δουλειά είτε στο λεωφορείο είτε στο σπίτι είτε μονό σου.
Έτσι και αλλιώς οπού και να πας ή και δεν θα πας ,εσύ θα είσαι στο τώρα.
Αν περιμένεις να βολευτείς για να ξεκινήσεις, να είσαι σίγουρος ότι αυτό είναι σχεδόν αδύνατον.
Ο τέταρτος δρόμος είναι ο δρόμος του ισορροπημένου ανθρώπου. Αυτού που ξέρει να ζει εσωτερικά μέσα στην καθημερινότητα με όλα τα προβλήματα που έχει αυτή.
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ
ΕΙΡΗΝΗ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ
Απλώς τονίζω την δυσκολία.
Πάντως θα με ενδιέφερε να μας πείς τα πρώτα βήματα που πρέπει να γίνουν ωστε να επιτευχθει με η αφύπνιση.
Ξέρω οτι πρέπει να ζούμε στο εδώ και στο τώρα.Πέραν αυτού όμως υπάρχουν και άλλα που πρέπει να γίνουν.Όπως ο μετασχηματισμός των εντυπώσεων,κτλπ.
Για να ξυπνήσει κάποιος πρέπει πρώτα να δει ότι κοιμάται. Πιστεύουμε ότι είμαστε συνειδητοί και ότι έχουμε ελεύθερη βούληση.
Μήπως όμως οι επιλογές μας και οι αποφάσεις που περνούμε δεν είναι παρά μια μηχανική αντίδραση που προκαλείτε δια μέσου του διανοητικού; Μια δρομολογημένη αντίδραση που φανερώνετε σαν ότι εμείς το αποφασίσαμε. Αλλά δεν ήταν, παρά μια μηχανική αντίδραση!.
Μια ηλεκτροχημική αντίδραση που έβαλε σε δραστηριότητα κάποιους νευρώνες οι οποίοι έχουν υπό την κατοχή τους ένα νευρικό δίκτυο για να λαμβάνουν και να στέλνουν.
Επίσης να αποθηκεύουν και σαν ένα ξεχωριστό κέντρο να κρατά τις δικές του μνήμες αναμνήσεις συναισθήματα και σκέψεις, ακόμα και κινήσεις. Σαν μια αποθήκη δεδομένων που για κάποιο λόγω όταν δραστηριοποιηθεί καταλαμβάνει το κέντρο ελέγχου της ανθρώπινης μηχανής.
Έχουμε πολύ συγκεκριμένα ιδιαιτέρα χαρακτηριστικά. Από τον τρόπο που περπατάμε έως στο πως αντιδράμε όταν ντρεπόμαστε ή όταν θυμώνουμε όταν πληγωνόμαστε όταν είμαστε με τους άλλους ή όταν είμαστε μόνοι μας.
Έχουμε συνήθειες και πολλοί άνθρωποι θέλουν να έχουν συνήθειες επειδή αυτό τους δίνει ασφάλεια.
Το να ζούμε απλά αντιδρώντας μηχανικά δεν είναι παρά μια αυτοματοποιημένη ζωή.
Όταν ο άνθρωπος αρχίζει να αποκτά την διάκριση και να βλέπει ότι είναι μηχανικός τότε δημιουργείτε και η πιθανότητα της δυνατότητας να σπάσει όλα τα δεσμά του.
Για να γίνει αυτό πρέπει το άτομο να δεχτεί ένα συνειδησιακό σοκ. Από ότι φαίνεται το πρώτο σοκ είναι να μας πει κάποιος ότι ζούμε μηχανικά.
Το πραγματικό σοκ όμως που θα φέρει μια αλλαγή στην συνείδηση μας είναι το κλειδί Υ.Α.Τ. Αυτό το κλειδί απαιτεί την διαίρεση της προσοχής σε τρία μέρη.
Υποκείμενο ,αντικείμενο, τόπο.
Αλλά πριν φτάσουμε στην διαιρεμένη προσοχή στα τρία μπορούμε να δούμε πως είναι στα δυο. Ακούγεται πιο εύκολο αλλά η πράξη είναι αυτή που μας δείχνει το πραγματικό μέγεθος της δυσκολίας. Η αφύπνιση της συνείδησης δεν είναι κάτι διανοητικό. Αλλά καθαρά υπαρξιακό. Πρέπει κάποιος να το βιώσει.
Για να δει κάποιος πόσο μηχανικός είναι ας πει στον εαυτό του ότι «θα έχω την επίγνωση ότι είμαι αυτός που κοιτά» Όταν θα μπορώ να βλέπω το περιβάλλον μου ή διάφορα αντικείμενα ακόμα και το σώμα μου ή τα συναισθήματα μου ή ακόμα και τις σκέψεις μου χωρίς να ξεχνώ ότι είμαι αυτός που παρατηρεί , τότε αρχίζει να «λειτουργεί» η συνείδηση ή να «ξυπνά». Όταν δεν μπορώ να καταφέρνω αυτό, τότε ζω μηχανικά ή απλά η συνείδηση μου κοιμάται.
Πρώτα πρέπει να δούμε αυτό. Όταν αυτό γίνετε, τότε αναπόφευκτα γίνετε και η μετατροπή των εντυπώσεων.
Υπάρχουν οι εντυπώσεις που είναι καθαρά ενεργειακές. Ενα αντικείμενο δέχεται εντυπώσεις δηλ ενέργεια από το περιβάλλον του. Κάθε τι υπαρκτό είτε απτό είτε άυλο δονείτε.
Αυτή η ενέργεια κατευθύνεται προς όλους τους δυνατούς προορισμούς και εντυπώνετε σε κάθε τι διαθέσιμο. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι λόγω αυτού τα πάντα αλληλοεπηρεάζονται. Η μεγαλύτερη επιρροή όλων είναι το ίδιο το απόλυτο.
Αν δεν υπήρχε η επιρροή του απόλυτου ή η απόλυτη εντύπωση, τότε δεν θα υπήρχε απολύτως τίποτε. Και βέβαια το απόλυτο ποτέ δεν δημιουργήθηκε. Υπάρχει ανέκαθεν.
Οι δεύτερες εντυπώσεις είναι οι ψυχολογικές. Αυτές όταν περνάνε μέσα από τις 5 μας αισθήσεις ,γίνονται τροφή για τα εγώ και με αυτό τον τρόπο δίνουμε ας το πούμε καύσιμο στα ελαττώματα να κινούνται.
Όταν όμως είμαστε συνειδητοί γίνετε μετατροπή των εντυπώσεων με αποτέλεσμα τα εγώ να μην τρέφονται και σιγά σιγά να εξασθενούν.
Αυτά για τώρα.
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ
ΕΙΡΗΝΗ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ