- Τα έχει παίξει ο καιρός; - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
quote:
Μακάρι αυτοί που πεθαίνουν να μην ξαναγυρίζουν ποτέ στη γη - αυτό για όσους έχουμε χάσει αγαπημένα πρόσωπα μας κάνει να χάνουμε την ελπίδα ότι κάποτε θα ξανα-ανταμώσουμε μαζί τους, έστω σε άλλη διάσταση από τη γήινη.
Αγαπητέ / ή telosτο γεγονός ότι κάποτε μπορεί η ψυχή να γυρίσει στη γη δεν σημαίνει πως θα γίνει αμέσως.
Υπάρχει τις περισσότερες φορές ένα μεγάλο χρονικό διάστημα μέχρι η ψυχή αποφασίσει να επιστρέψει.
Οπότε εάν αυτά πραγματικά συμβαίνουν πολύ πιθανό να συναντήσουμε τα αγαπημένα μας πρόσωπα που έφυγαν κάποτε.
Φιλικά Rozaki@
Φίλε μου Dying Incubus,
quote:
Το σκεπτικό που με οδήγησε στο να κάνω αυτόν τον συλλογισμό είναι οτι η ψυχή μας ίσως να ελευθερώνεται πιο δύσκολα όταν υπάρχουν συνδέσεις με αυτόν τον κόσμο.
Τα άσχημα συναισθήματα που γεμίζουν την οικογένεια ενός νεκρού ίσως να λειτουργούν ως ένας τρόπος "παράτασης" του χρόνου της ψυχής του σε αυτό το επίπεδο.
H δική μου άποψη είναι πως η ανθρώπινη θλίψη από μόνη της δεν μπορεί να λειτουργήσει ως παράταση του χρόνου της ψυχής που έχει φύγει. Το να πονάς ή να στεναχωριέσαι δεν μπορεί να καθυστερήσει την ψυχή αν αυτή είναι έτοιμη να φύγει. Μπορεί ωστόσο όμως να την καθυστερήσει μια εσκεμμένη συμπεριφορά απέναντι στην ψυχή. Αν πονάμε αλλά αποδεχόμαστε το γεγονός πως η ψυχή τώρα πρέπει να φύγει δεν την καθηλώνουμε, αν δεν μπορούμε να το αποδεχτούμε και προσπαθούμε συνέχεια να την κρατήσουμε κοντά μας τότε την εμποδίζουμε. Kαι η ψυχή όμως έχει την δική της βοήθεια στο να βρεί τον δρόμο της, ότι και να κάνουμε λοιπόν δεν θα μας επιτραπεί να το κάνουμε για πολύ.
Κατά την άποψή μου το τι δρόμο θα πάρουμε μετά τον θανατό μας έχει άμμεση σχέση με την ζωή και τα πιστεύω μας. Ένας άνθρωπος που κατά την ζωή του αισθάνθηκε το κάτι παραπέρα και προετοίμασε τον εαυτό του γι αυτό, κατά την στιγμή του θανάτου του (αν αυτός είναι φυσικός) θα αισθανθεί το κάλεσμα προς το κάτι άλλο. Ένας άνθρωπος όμως που πίστευε μόνο στον υλικό κόσμο δίχως τίποτα παραπέρα είναι φυσικό να μην έχει τόσο ανοιχτή αντίληψη ώστε να αισθανθεί αυτό το κάλεσμα, είναι πιθανόν λοιπόν κατά τον θανατό του να κολλήσει στα μέχρι τότε γνωστά δεδομένα του αρνούμενος το κάτι άλλο, ωστόσο όμως και αυτός θα λάβει το κάλεσμα αλλά πιθανόν πολύ αργότερα.
Φίλη Rozaki,
quote:
Ναι αυτό είναι αλήθεια! Ειδικά εάν ο θάνατος κάποιου ατόμου είναι ξαφνικος (πχ ατύχημα) τότε ακόμα και η ίδια η ψυχή ίσως δυσκολευτεί να συνειδητοποιήσει ότι το σώμα που τη φιλοξενούσε πέθανε. Έτσι μέχρι να το συνειδητοποιήσει είναι αδύνατο να ανυψωθεί και εάν τα συναισθήματα των κοντινών ανθρώπων της ψυχης είναι έντονα τότε η διαδικασία ανύψωσης είναι ακόμα πιο δύσκολη και παρατείνουν το χρόνο της ψυχής σε αυτό το επίπεδο.
Aν πιστεύουμε το γεγονός ότι επιλέγουμε την στιγμή του θανάτου μας και ότι η ψυχή μας δεν μπορεί να αφήσει το σώμα πριν την καθορισμένη στιγμή τότε είναι πολύ πιθανόν να έχουμε επιλέξει να φύγουμε κατά αυτό τον τρόπο προκειμένου να δημιουργήσουμε τα αντίστοιχα ερεθίσματα που κάποιοι άλλοι επέλεξαν να ζήσουν. Ας μην ξεχνάμε πόσοι σώζονται ως από θαύμα από κάποια ακραία ατυχήματα και πόσοι βρίσκονται νεκροί από ένα ανόητο συμβάν. Αυτό που συχνά λέει ο λαός: όποιου του μέλει να πνιγεί ποτέ του δεν πεθαίνει.
Η ψυχή κατά την ταπεινή μου άποψη δυσκολεύεται σε δύο περιπτώσεις. Η μία είναι η αυτοκτονία, ωστόσο η ψυχή είναι έτοιμη για αυτό που πάει να κάνει και πιθανόν όπως σωστά αναφέρθηκε να υπάρχει κι ένα αντίτυμο μετά θάνατο, αλλά δεν την βρίσκει ξαφνιασμένη μετέπειτα, πιθανόν μπερδεμένη και χωρίς να μπορεί να μεταβεί κάπου.
Η δεύτερη περίπτωση, αυτή που θεωρώ ότι είναι η χειρότερη για την ψυχή και αυτή που θεωρώ ότι την βασανίζει πολύ, πριν πάρει τον δρόμο της είναι η δολοφονία. Για κάποιο λόγο αισθάνομαι ότι το να δολοφονήσεις κάποιον δεν είναι κάτι που σου επιτρέπετε να επιλέξεις, είναι κάτι που γίνετε κατά την ελευθερή σου βούληση στην διάσταση αυτή, οπότε το να βρεθείς και δολοφονημένος δεν είναι επίσης μέσα στα σχεδιά σου. Εκεί νομίζω πως τερματίζετε άγρια ο σκοπός σου και η υπαρξή σου, εκεί πράγματι η ψυχή δυσκολεύετε να σηνηδητοποιήσει σε ποια κατάσταση είναι και βασανίζεται. Τώρα φυσικά στα θέματα αυτά πάντα υποβόσκει το θέμα μέγα λάθους, απλώς έτσι το αισθάνομαι εγώ.
θα ήθελα όμως να ακούσω και την δική σας άποψη πάνω σε αυτό. Πιστεύετε ότι όλα επιλέγονται (είτε από εμάς είτε από κάποια ανώτερη δύναμη) ή ότι κάποια πράγματα είναι και στην ελεύθερη βούληση μας πέρα του τι επιλογές είχαν γίνει πριν;
Φίλε Telos,
quote:
Μακάρι αυτοί που πεθαίνουν να μην ξαναγυρίζουν ποτέ στη γη - αυτό για όσους έχουμε χάσει αγαπημένα πρόσωπα μας κάνει να χάνουμε την ελπίδα ότι κάποτε θα ξανα-ανταμώσουμε μαζί τους, έστω σε άλλη διάσταση από τη γήινη.
Υπάρχει η αντίληψη ότι ο χρόνος όπως τον μετράμε τώρα δεν έχει καμία σχέση με τον χρόνο όπως των βιώνουν οι ψυχές ανθρώπων που έφυγαν. Δεν ξέρω να σου πω ακριβώς την σχετικότητα αλλά φαντάσου πως ένας δικός μας χρόνος μπορεί να έχει και την αίσθηση του ενός λεπτού στην άλλη πλευρά. Οι ψυχές δεν πιστεύω ότι μετανσαρκώνονται αμέσως, οπότε και 1 ώρα να κάνουν μπορεί να είναι 10 δικά σου ολόκληρα χρόνια. Αν λοιπόν πιστέψουμε την θεωρία αυτή είναι σχεδόν απίθανο να μην μπορέσεις να τους συναντήσεις, ακόμα όμως κι αν δεν μπορέσεις σκέψου ότι δεν θα αισθάνεσαι τα πράγματα όπως τα αισθάνεσαι τώρα θα έχεις μια διαφορετική αντίληψη για το τι συμβαίνει. Η θεωρία αυτή περί του χρόνου εμένα μου φαίνετε προσιτή διότι αν απομονώσεις τον νου σου με τον οποίο οριοθετείς τον χρόνο, τότε με την ψυχή σου και μόνο, πόσος χρόνος νοιώθεις ότι πέρασε από την ημέρα που γεννήθηκες;
Τις τελευταίες μέρες κάποιου ανθρώπου το ενεργειακό του πεδίο διογκώνεται (άυρα) και γίνεται ορατό και ο άνθρωπος λάμπει και φαίνεται αυτό και με τα φυσικά μάτια. Φαίνεται σαν πιο φρέσκος,σαν πιο φωτεινός.
Καλημέρα. Το συγκεκριμένο θέμα με απασχολεί έντονα εδώ και δύο χρόνια που έχασα ένα πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο, τον πατέρα μου και θα ήθελα να παραθέσω και την δική μου εμπειρία.
Ο πατέρας μου πέθανε από ανακοπή καρδιάς, είχε βεβαρημένο ιστορικό με εγχείριση by-pass πριν από δεκαπέντε χρόνια. Ακριβώς την προηγουμένη είχαμε στο πατρικό μου τραπέζι για την γιορτή του με αρκετό κόσμο. Πριν από λίγες μέρες είχε προηγηθεί ένα κρυολόγημα που τον είχε ταλαιπωρήσει αρκετά, όμως, το είχε ξεπεράσει. Τη μέρα της γιορτής του, λοιπόν, έδειχνε τόσο φρέσκος και λαμπερός που ειλικρινά ένιωθα μεγάλη ανακούφιση βλέποντας τον. Κάποια στιγμή, ο αδερφός του παρατήρησε την καλή του όψη και του το είπε και, τότε, ο πατέρας μου αποκρίθηκε χαμογελώντας (πάντα του άρεσε να κάνει χιούμορ) ότι "ήταν η τελευταία αναλαμπή" (...!)Eπιπλέον, σε όλη την διάρκεια της γιορτής του είχα μία πολύ περίεργη αίσθηση ότι ναι μεν ήταν με την φυσική του παρουσία στον χώρο αλλά ταυτόχρονα και ότι δεν ήταν. Τον κοιτούσα και χωρίς να πω τίποτα ένιωθα ότι με καταλάβαινε (πάντοτε είχαμε μεγάλη πνευματική επικοινωνία). Το μεσημέρι της επομένης πέθανε, έξω, σε κάποιο κεντρικό σημείο, χωρίς να είναι κανείς μας κοντά του - ήταν η μοναδική φορά που δεν είχε πει στην μητέρα μου πού πήγαινε, σαν να ήθελε να "φύγει" μόνος του χωρίς να σοκάρει κανέναν. Θέλω, ακόμη, να προσθέσω ότι τα τελευταία δύο περίπου χρόνια πριν πεθάνει, με διακατείχε συνεχώς η αίσθηση ότι αυτός ο άνθρωπος "είχε κάνει τον κύκλο του" κι ας ήταν νέος ακόμη και τον θέλαμε όλοι τόσο κοντά μας. Τον έβλεπα να βασανίζεται με την υγεία του και κάποια οικονομικά προβλήματα (σχεδόν από τότε που γεννήθηκε) και στενοχωριόμουν και ενώ ζούσε..
Όταν λοιπόν αυτός ο άνθρωπος νιώθει (εξαιτίας μας ίσως) οτι με τον φυσικό του θάνατο θα μας γεμίσει πόνο, θλίψη και γενικά τα αντίστοιχα αρνητικά συναισθήματα δεν βιώνει ένα είδος "ταλαιπωρίας" και μια παράταση της σύνδεσης του με τον εδώ κόσμο?
In anticipation of my resurrection...
, τη serenite για την απάντηση που μου έδωσε και με κάλυψε.
Και δεύτερον θέλω να ρωτήσω κάτι που μπορεί να σας φανεί αφελές ή και αστείο.
«Με δεδομένο ότι οι ψυχές δεν ενσαρκώνονται ξανά αμέσως μετά το θάνατο του φυσικού σώματος και με δεδομένη την αύξηση του πληθυσμού, πως γίνεται τα νέα σώματα να παίρνουν κάποια ψυχή ;»
Λογικά, δεν θα έπρεπε να φτάνουν οι ψυχές. Εκτός αν γεννώνται νέες.
Να 'στε όλοι καλά...
Στράτος