- ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ-υψηλη τεχνη επαφης με τον θεο μεσα μας η απλως μια μεθοδος χαλαρωσης;;; - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
Περδικόστηθη Tσιγγάνα,
ω μαγεύτρα, που μιλείς
τα μεσάνυχτα προς τ' άστρα
γλώσσα προσταγής,
που μιλώντας γιγαντεύεις 5
και τους κόσμους ξεπερνάς
και τ' αστέρια σού φορούνε
μια κορώνα ξωτικιάς!
Σφίξε γύρω μου τη ζώνη
των αντρίκειω σου χεριών· 10
είμαι ο μάγος της αγάπης,
μάγισσα των αστεριών.
Mάθε με πώς να κατέχω
τα γραφτά θνητών κ' εθνών,
πώς τ' απόκρυφα των κύκλων 15
και των ουρανών·
πώς να φέρνω αναστημένους
σε καθρέφτες μαγικούς
τις πεντάμορφες του κόσμου
κι όλους τους καιρούς· 20
πώς, υπάκουους τους δαιμόνους,
τους λαούς των ξωτικών,
στους χρυσούς να δένω γύρους
των δαχτυλιδιών,
καθώς δένω και το Λόγο, 25
δαίμονα και ξωτικό,
στο χρυσό το δαχτυλίδι,
στο Pυθμό·
πώς με βούλλα σολομώντεια
να σφραγίζω και να κλειώ 30
τα μεγάλα τα τελώνια
σε γυαλί στενό,
και στη θάλασσα να ρίχνω
το γυαλί, και να γυρνά
μέσ' στην άβυσσο το ό,τι είναι 35
με την άβυσσο γενιά.
(Έτσι κι άλλο ένα τελώνιο,
έτσι και η τρανή Ψυχή
στου κορμιού φυλακισμένη
το στενό γυαλί, 40
μέσ' στη θάλασσα της Σκέψης
άθλια πεταχτή
ζη κ' εκεί σα στην πατρίδα,
σάμπως μια άβυσσο κι αυτή).
Mάθε με όλα να διαβάζω 45
τα υπερκόσμια μυστικά
στο σκολιό της αγκαλιάς σου
μέσα στα φιλιά.
Kι όλα γύρω μου τα πάντα
παντογνώστρα σε μηνάν· 50
μόνο κάτι ακόμα λείπει...
νά με! Eγώ κ' εσύ, το Παν!
Γιατί κάτι ξέρω, κάτι
να σου δώσω έχω κ' εγώ·
άδεια στέκεται μια στάμνα 55
στο βαθύ μπροστά νερό,
και θα στη γιομίσω. Ξέρω
την πανώρια μουσική·
θα τη ζήσης θεία μαζί μου
στο δικό μου το βιολί. 60
Σάρκα η μουσική θα γίνη
με την πλάστρα μας φωτιά,
κι από μας θα γεννηθούνε
τ' αψεγάδιαστα παιδιά,
που όμοια τους θα σπείρουν κι άλλα, 65
κι ό,τι γύρω τους αχνό,
άρρωστο, άσκημο, θα ρέψη
στον αφανισμό.
Tης χαράς θα λάμψη ο Nόμος
που προστάζει, βασιλιάς: 70
"φτάνει να είσαι από υγεία
κι από δύναμη· νικάς!"
Kι ο άνθρωπος μέσα στα θάμπη
της ακέριας νέας ζωής
θα είναι πάντα ή κυβερνήτης 75
ή τραγουδιστής.
Ω φωλιές! Ω αηδόνια! Πάνε
τ' άμοιαστα και τα πεζά,
πέτρα ακύλιστη σκεπάζει
πεθαμένη τη Σκλαβιά 80
Στερνοπαίδι αγάλια αγάλια
θα προβάλη και θα βγή
πλάσμα ακόμα πιο γιομάτο,
νόημα πιο βαθύ.
Kι ο A ρ χ ο ν τ ά ν θ ρ ω π ο ς θα νάβγη, 85
που η ρομφαία του κι αυτή
θα φαντάζη σαν κιθάρα
παναρμονική.
Kι ο άνθρωπος ο βαριομοίρης
ο ιδροκόπος δουλευτής 90
ο άπλερος που παραδέρνει
δούλος ή βασανιστής,
και ή βασανιστής ή δούλος,
αμολόητα και σκληρά
μύριους τύραννους γρικάει 95
μέσ' στα σωθικά,
κι ο άνθρωπος ο βαριομοίρης
θα υψωθή θριαμβευτής
σε μια γη πλατιά προφήτης
μιας πλατύτερης ψυχής. 100
Δε γνωρίζω από θρησκείες,
μήτε σκύβω σε θεούς,
γνωριμιά μου εσύ και πίστη!
Πήρα αράδα τους ναούς,
γύμνωσα το εικονοστάσι 105
βέβηλα και το βωμό,
λείψαν' άγια, τίμια ξύλα,
κάθε πρόσφορο ιερό,
δισκοπότηρα, λαμπάδες,
όλα τ' άγια της καρδιάς, 110
όλα στάρριξα σαν άνθια,
για να τα πατάς!
...Eίπα, κι άκουσες, και γέρνεις...
Tρισαλιά μου, ω τρισαλιά,
στο σκολιό της αγκαλιάς σου 115
μ' όλα τα φιλιά!
Περδικόστηθη Tσιγγάνα,
ω μαγεύτρα, που μιλείς
τα μεσάνυχτα προς τ' άστρα
γλώσσα προσταγής! 120
Στα μεστά στα νικηφόρα
στήθια σου ηύρα μοναχά
της γυναίκας την απάτη
και της σάρκας τη σκλαβιά,
κι αχαμνή πλανεύτρα αγάπη 125
κ' έν' αρρωστημένο φως
και το λίγωμα που λιώνει
το κορμί του καθενός.
Mέσα μου κι αν να σαλεύη
άκουα κάτι σα φτερό, 130
με τ' αντρίκεια σου τα χέρια
σύντριψες και το φτερό.
Ω που αγνάντια και μακριά μου
τα μεσάνυχτα μιλείς
προς τ' αστέρια, προς τα πάντα, 135
γλώσσα προσταγής,
κι όντας μέσ' στην αγκαλιά σου
σφιχτοκλής με ερωτική,
ω γυναίκα, εσύ σαν όλες,
ψεύτρα, σκλάβα! Ποια είσ' εσύ;... 140
και του θανάτου η μαύρη ώρα/
είμαι της γης νερό και χώμα/
και της στιγμής το άγιο σώμα.
Είμαι ότι είμαι και δεν είμαι/
κι όχι ότι κάνω και δεν κάνω/
δόξα και ισχύ από βασιλιά και πάνω/
και ελευθερία από ζητιάνο/
Όλα τα αναλαμβάνω!
Είμαι του σύμπαντος το κέντρο /
είμαι της ερημιάς το δέντρο /
είμαι στα Ιμαλάϊα αχνάρι /
και μεσ' στην μέρα σου λυχνάρι.
Είμαι ότι είμαι και δεν είμαι/
κι όχι ότι κάνω και δεν κάνω/
δόξα και ισχύ από βασιλιά και πάνω/
και ελευθερία από ζητιάνο/
Όλα τα αναλαμβάνω!
Του τίποτα είμαι o κανακάρης/
και του παντός τρελό-μπροστάρης/
είμαι μια σύμπτωση στην πλάση/
είμαι το σχέδιο του Θεού εν δράση.
Είμαι ότι είμαι και δεν είμαι/
κι όχι ότι κάνω και δεν κάνω/
δόξα και ισχύ από βασιλιά και πάνω/
και ελευθερία από ζητιάνο/
Απλώς, τυγχάνω!
Τα σέβη μου,
Deva
Edited by - Deva_Parinito on 27/05/2005 21:34:27
Edited by - Deva_Parinito on 27/05/2005 21:54:03
PIXEL...TI ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΕΝΑ PIXEL;
I can make you anything you want to be
I can show you anything you want to see
I can make your hidden fantasies come true
I can make you see things from a different view
ΦΑΝΤΑΣΟΥ ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΕΝΑ PIXEL ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΕΤΑΙ.
quote:
Έδωσες την πρόσκλησή σου για συζήτηση στη Galadriel και καλά έκανες.Ωστόσο, θα είναι πολύ πιο δημιουργικό για όλους, να μη δίνουμε αφορμή για άσκοπες συγκρούσεις.
Οκ, μία διαφωνία απόψεων είναι αποδεκτή.
Αλλά με μεγάλη προσοχή.
Άλλωστε δεν έχουμε τίποτε να χωρίσουμε.
Ο καθένας συμβάλλει στο forum με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο.
Εξαιρετικά αφιερωμένο στην Galadriel...
να περπατώ στο Βάλινορ, στο χρυσαφένιο δάσος.
Παρέα με τα ξωτικά, της Μέσης Γης τα είδη
και στα μαλλιά σου τα λυτά, πανάκριβο στολίδι.
Αχ κυρά του δάσους, μάγισσα,
όλα πια για σένα τ’ άφησα,
μην φοβηθείς και μην ντραπείς όταν με δεις,
είμαι ο Ρομπέν της Μέσης Γης!
Εγώ στου Σάουρον την αυλή, θε’ να φυτέψω κρίνο
και δαχτυλίδι θα σου βρω, μονόπετρο και φίνο.
Παρέα με τα ξωτικά, της Μέσης Γης τα είδη,
στα χρυσαφένια σου μαλλιά, αλαργινό ταξίδι.
Αχ Λευκή κυρά μου, μάγισσα,
όλα πια για σένα τ’ άφησα,
μην φοβηθείς και μην ντραπείς όταν με δεις,
είμαι ο Ρομπέν της Μέσης Γης!
Τα σέβη μου,
Deva Parinito
Ο δίσκος «Η εκδίκηση της γυφτιάς», έσκασε σαν βόμβα το ’78, ακριβώς για να υπενθυμίσει στο αποπροσανατολισμένο μεταπολιτευτικό μπάχαλο που επικρατούσε τότε, τις ρίζες της ανατολίτικης παράδοσης που έχουμε ως λαός, και που αναμφιβόλως πρέπει να κάνουμε το παν για να τις διασώσουμε από το δυτικό ξενόφερτο νιου γουέϊβ στάτους που είχε αρχίσει να κάνει τις πρώτες του δειλές εμφανίσεις την περίοδο εκείνη, αδηφάγα καταπίνοντας, καταπνίγοντας και εκμηδενίζοντας ότι γνήσιο, αυθεντικό και λαϊκό, έβρισκε στο πέρασμά του, αφού βρήκε άπλετο χώρο και εύφορο έδαφος για να στήσει τα τσαντίρια του.
Ακόμη και τούτο το φόρουμ, γράφει στην επικεφαλίδα του «reloaded» αλλά ουδείς ενίσταται, ουδείς απορεί, ουδείς λέει κάτι γι’ αυτό.
Ίσως βέβαια το θέμα, να μην είναι και τόσο κατάλληλο σε ένα τέτοιο φόρουμ, αλλά επιτέλους όποιος αναζητά, ας στρέψει την προσοχή του και λίγο προς την αναζήτηση των βαθύτερων ριζών του, γιατί εκεί βρίσκονται οι απαντήσεις. Μου φαίνεται περίεργο κάποιος που αυτοαποκαλείται «εσωτεριστής», να μην αναζητά τα «μέσα» του, αλλά να ρωτά «υπάρχει Θεός?», θαρρείς δηλ. και αν υπάρχει, θα πάει να τον βρει και να κουβεντιάσει μαζί του. Αυτό είναι μια προσωπική σκέψη, και δεν θέλω δηλ. να παρεξηγηθώ, ούτε να θεωρηθώ κατά ή υπέρ μιας κατάστασης, και ξεκίνησα τούτο το θέμα, γιατί βγήκα από τα ρούχα μου, όταν διάβασα την φράση «Θάνατος των ζωντανών ανάμεσα στους ζωντανούς». Αυτό είναι μια βαρύγδουπη μπούρδα, μια διαστημική ανοησία, που ακόμη και ο φέρων της έκφρασης ταύτης, δεν μπορεί να ερμηνεύσει.
Ομολογώ πως τα λόγια μου είναι κάπως σκληρά και οι λέξεις που χρησιμοποιώ ενοχλούν πολλούς από δω μέσα. Μα στο κάτω κάτω, αν τούτο το φόρουμ διαπνέεται από λευτεριά και συμπαντική άχνη, ας επιτρέψει και σε μερικά γυφτάκια να διαλέγουν όχι το κουλτουριάρικο αλλά το ντιπ λαϊκό. Η εκδίκηση της γυφτιάς έρχεται να υπενθυμίσει σε κάποιους την καθαρότητα της φυλής, την απλότητα των πραγμάτων και την αποστροφή της από τους «δήθεν». Και δεν είναι η πρώτη φορά που όταν εδώ, στον τόπο μας, οι άνθρωποι αγανακτούν με τους γιαλαντζί, μουντζώνουν την «Ευρώπη» και λένε «καλύτερα οι Τούρκοι». Το έχουμε αυτό στον Μακρυγιάννη, ή στον Παπαδιαμάντη, το έχουμε και με τον Καζαντζίδη, τηρουμένων βεβαίως των αναλογιών.
Δηλώνω ευθαρσώς, χωρίς φόβο και πάθος, πως θα κοντράρομαι διαρκώς με τους αρτιφίσιαλ προφήτες, θα τους κάνω την ζωή κόλαση και θα με βρίσκουν πάντα μπροστά τους ω! σαν Οτσαλάν, «κουρδισμένο» Κούρδο κάτω από την κληματαριά της πρωτογενούς και πεντακάθαρης φύσης των πραγμάτων και δίπλα στην πηγή της αμόλυντης Θείας δικαιοσύνης.
ο Γιάννης κλαίει τα δειλινά/
και ο μεμέτης πλάϊ του/
πίνει και τραγουδάει του.
Τούρκος εγώ κι εσύ Ρωμιός/
κι εγώ λαός κι εσύ λαός/
εσύ Χριστό κι εγώ Αλλάχ/
όμως κι οι δυο μας αχ! και βαχ!
Με λίγη αγάπη και κρασί/
μεθάω κι εγώ, μεθάς και 'συ/
πιες λίγο από το τάσι μου/
αδέρφι και καρντάσι μου...
Τα δέοντα,
Deva Parinito
Edited by - Deva_Parinito on 28/05/2005 15:04:24
Όταν μπήκαμε στο χωριό, με το αμάξι ,είδαμε τσιγγάνους που είχανε κατασκηνώσει στα προάστιά του.
Είδα δυο παιδάκια να λούζονται μέσα σε μια πλαστική σκάφη και θυμήθηκα τα παλιά καλά χρόνια .
Η γιαγιά μου μας έλουζε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο , μόνο που το κάναμε μέσα σε κλειστό χώρο.
Μην μας δει βρε αδελφέ και κανένας συγχωριανός και μας κουτσομπολέψει.
Προέτρεψα την κόρη μου να πάμε να δούμε από κοντά την ζωή των τσιγγάνων , αλλά εις μάτην.
Φοβήθηκε, μην μας δει κάποιος γνωστός .
Αυτοί οι συνάνθρωποί μας , έχουνε ψυχή.
Εμείς τι έχουμε ;;;
Γελοίες κοινωνικές προκαταλήψεις.
Αυτές θα μας χαντακώσουνε.
Ο κόσμος γύρω μας πεθαίνει της πείνας και εμείς , φιλοσοφούμε ,η να το πω λαϊκά ( λέμε μπούρδες ).
Άνθρωπο ζητώ και άνθρωπο δεν βρίσκω. ( που πήγανε όλοι και εγώ μαζί ).
Θα συνέλθω επιτέλους ;;;
Δεν το βλέπω να γίνεται ,αλλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.
Το σαββατοκύριακο το πέρασα με την 11χρονη κόρη μου στο χωριό μου.
Όταν μπήκαμε στο χωριό, με το αμάξι ,είδαμε τσιγγάνους που είχανε κατασκηνώσει στα προάστιά του.
Είδα δυο παιδάκια να λούζονται μέσα σε μια πλαστική σκάφη και θυμήθηκα τα παλιά καλά χρόνια .
Η γιαγιά μου μας έλουζε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο , μόνο που το κάναμε μέσα σε κλειστό χώρο.
Μην μας δει βρε αδελφέ και κανένας συγχωριανός και μας κουτσομπολέψει.
Προέτρεψα την κόρη μου να πάμε να δούμε από κοντά την ζωή των τσιγγάνων , αλλά εις μάτην.
Φοβήθηκε, μην μας δει κάποιος γνωστός .
Αυτοί οι συνάνθρωποί μας , έχουνε ψυχή.
Εμείς τι έχουμε ;;;
Γελοίες κοινωνικές προκαταλήψεις.
Αυτές θα μας χαντακώσουνε.
Ο κόσμος γύρω μας πεθαίνει της πείνας και εμείς , φιλοσοφούμε ,η να το πω λαϊκά ( λέμε μπούρδες ).
Άνθρωπο ζητώ και άνθρωπο δεν βρίσκω. ( που πήγανε όλοι και εγώ μαζί ).
Θα συνέλθω επιτέλους ;;;
Δεν το βλέπω να γίνεται ,αλλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.
Ειλικρινά ντρέπομαι γιατί οι προγονοί μου ήταν σπαρτιάτες.
Ευχαριστώ για την ανάγνωση.
συνηδειτοποιηση Alfa-Omega ?Ουτε εγω εχω δεικανενα οικονομικο μεταναστη να φιλοσοφει αλλα εμεις εχουμε ψιλολυσει το βιοτικο
και τωρα ψαχνουμε το νοημα τ ης ζωης
Φιλικα και επειδη και εγω αναρρωτιεμαι[Τι κανω τωρα?].
Ποιο , τι ;;;
Η κοινωνία , άντε να πάρουμε την ελληνική , προωθεί τον υλικό πλούτο.
Πνευματικά καθυστερημένα παιδιά της, είναι τα πλούσια σε υλικά αγαθά μέλη της.
Για τους φτωχούς , τους γύφτους και τους τσιγγάνους δεν νοιάζεται.
Αυτοί έχουνε τον τρόπο τους .
Εσύ, εγώ ,ο Deva_Parinito & καμιά ντουζίνα συνανθρώπων μας , που ψάχνονται ( εσωτερική αναζήτηση ), μπορούμε να βοηθηθούμε.
Το ποιο όμορφο δεν είναι ,για εμένα ότι θα βοηθήσω τον συνάνθρωπο που χρειάζεται βοήθεια.
Η βοήθεια αυτή που κάθε φορά προσφέρω , στρώνει την ψυχή μου την κάνει καλύτερη.
Ποιο μαλακή , ποιο ανθρώπινη , ποιο αληθινή με το αρχέτυπο.
Στον κόσμο αυτόν μονάχα η κακία μένει.
Το καλό είναι απειροελάχιστο.
Εξασκείται από λίγα άτομα. Κρίμα.
Γιατί όμως εγώ κάνω σαν τρελός , για να διαφημίσω την πράξη του καλού ,παντού και πάντα όταν μου δίνεται η ευκαιρία ;;;
Διότι θεός μου είναι το καλό.
Ποιο είναι αυτό ;;;
Τεράστιο θέμα και θέλει και καλό κρασί , για να συζητηθεί.
Επιθυμία μου τρελή,
στο Ζάππειο ένα πρωί,
στήνουν τα «θέλω» μου γιορτή,
γυφτάκια σε μια εθνική
συνείδηση εκδικητική.
Κι όλο μου λεν’,
«αχ! δεν μπορείς,
όταν θες,
ν’ αντισταθείς»
Κι όλο μου λένε,
«την εκδίκηση θα πάρω,
θες, δεν το θες,
συνειδητά σε κουμαντάρω !»
Και ξαφνικά, γελάω με μένα,
μα τρέχω πίσω να ‘βρω εσένα,
γεια σου κι αντίο
και σε χαιρετώ,
γεια σου κι αντίο
και σ’ ευχαριστώ...
Τα σέβη μου,
Deva Parinito
quote:
Ωρε μάναμ!
Βγάλτε τις κιθάρες από το πατάρι!
(Εγώ ένα ντέφι ξέρω να παίζω - λίγο φάλτσο βέβαια - αλλά εμπνεύστηκα...)
«Ρίχτα κοριτσάρα μου! Mη μασάς,... μεταξύ μας είμαστε!»
StoTsakirKef 
©Μ_
Τι να σου πω άλλο πια ?
Για σύνελθε λίγο αγορά !
Στο μέλι τα μέλη κολλάνε,
με τις δικές μου απόχες τρυγάνε,
με τον δικό μου κεντρί, με τσιμπάνε !
Τι να σου πω άλλο πια ?
Αφού συ δεν βλέπεις καλά.
Το νόημα, ελπίδα δεν έχει,
απ’ το δικό μου το μέρος απέχει,
με το δικό μου το αίμα, συντρέχει !
Τι να σου πω άλλο πια ?
Πονάν, θες δεν θες, τα καρφιά.
Γύφτοι, σοφοί, πόρνες, βλάχοι,
με την δική μου την λέξη όπου λάχει,
με τον δικό μου τον τρόπο, εν τάχει !
Τι να σου πω άλλο πια ?
Για σύνελθε λίγο αγορά !
Τα κόκαλα έχουν μεδούλι,
μα εμένα με φτύνουν ακόμα κι οι δούλοι,
σ’ εμένα γυρνάνε στο τέλος τους, ούλοι !
Edited by - Deva_Parinito on 17/07/2005 11:26:18
Είκοσι Αγια Σοφιές
δεν κάνουν έναν γύφτο.
Κι αυτό που λέω πάρ' το αν θες
σαν παγωτό και γλύφ' το!