- Ένα σκληρό test αγάπης - .-= Η ΨΥΧΗ =-.

Γιάννη γιατί συνδέεις την αγάπη με τις ορμονικές εκρίσεις;;;
για ρίξτω στα χωριάτικα μπας και το καταλάβω...

φιλώ σε

quote:

---

Αγαπητέ Ελάχιστε
δεν επεκτείνομαι στο θέμα << μετενσάρκωση>> διότι μας βγάζει έξω απο το κύριο ζήτημα μας και γιατί ουσιαστικά δεν αλλάζει την τοποθέτηση μου.
Θα ήθελα να μου πείς πως θα αναιρέσεις τον πόνο λέγοντας οτι δεν υπάρχει αφού είναι κάτι που αν είναι να συμβεί θα το νιώσεις?

---

μα το απαντάς μόνη σου, "θα το νιώσεις?"
νιώθω πόνο είπες;
αν δεν νιώθεις πόνο αυτομάτως δεν πονάς, δεν αναιρείς τον πόνο απλά δεν υπάρχει πόνος για εσένα.
νομίζω ότι ο jbg απαντάει και η απάντηση του κατά την ταπεινή μου άποψη χωράει σε όλα τα φιλοσοφικά ρεύματα και διδασκαλίες..."το ζητουμενο για τον ανθρωπο της γνωσης ειναι να μην επηρεαζεται, να μην ταυτιζεται με τις ορμονικες εκκρισεις του"
θα του το κλέψω και θα το βάλω στο κρεβάτι του Προκρούστη για να συμπληρώσω , ότι ελέγχοντας τα κατώτερα συναισθήματα μας ενώ αναπτύσουμε το λογίκο πνεύμα που έχουμε σαν άνθρωποι ,επέρχετε και η γνώση και η σοφία ώστε να γνωρίσουμε την ευτελή αξία πολλών πραγμάτων που μέχρι χθες μας έκαναν να πονάμε.

quote:

---

Κατ'εμέ αυτό που γίνεται οσο προχωράμε στην αυτογνωσία είναι να γνωρίζουμε το γιατί των πραγμάτων και να μειώνουμε η να μεταστοιχειώνουμε κατά κάποιο τρόπο το συναίσθημα αλλά δεν μπορούμε να το καταργήσουμε κατά το δοκούν τελείως.
Επίσης τι εννοείς λέγοντας << εξ' αρχής γνωρίζαμε οτι δεν άξιζε τον κόπο? >>
Αν εννοείς οτι γνωρίζοντας τον εαυτό σου, ήξερες το μάταιο ενός πράγματος η μιας κατάστασης γιατί ενεπλάκεις σε αυτή κυρίως αφού δεν πιστεύεις στο κάρμα?

Φιλικά

---

συγνώμη , δεν εννοώ αυτό.
ήθελα να πω ότι γνωρίζοντας τον εαυτό σου γνωρίζεις και το Σύμπαν.
τους δύο κόσμους δηλαδή(πνευματικό-υλικό) , ταυτόχρονα αντιλαμβάνεσε ότι σαν άνθρωπος μετέχεις και των δύο κόσμων.
τότε λοιπόν αντιλαμβάνεσε την ανωτερώτητα του πνευματικού και την ματαιότητα του να δένεις το πνεύμα σου με υλικές καταστάσεις...
όταν το πνεύμα του ανθρώπου "θρώσκει τα άνω" δεν πονάει διότι γνωρίζει την αλήθεια των πραγμάτων.

ευχαριστώ

ΠΙΣΤΗ ΠΟΥ ΝΑ ΜΕΤΑΚΙΝΕΙ ΒΟΥΝΑ ΝΑ ΕΧΩ
ΑΓΑΠΗ ΑΝ ΔΕΝ ΕΧΩ
ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΧΩ

Η ψυχή μας τρέχει ή μήπως προτρέχει; Η ομορφιά είναι η έλξη ή ο άνθρωπος;
Η αλλαγή του ανθρώπου δεν γίνεται από εξωτερικά αίτια. Πρέπει να γίνουν σοβαρές αλλαγές στην σκέψη του ανθρώπου για να αρχίζει να αλλάζει εκ βαθέων. Διαφορετικά όπως αναφέρεις… νιώθει ότι αλλάζει.

Δεν πιστεύω ότι τα αισθήματα είναι ίδια. Υπάρχει κάτι που έχει σπάσει, κάτι έχει φθαρεί. Προσωπικά δυο πράγματα νομίζω ότι υπάρχουν.
• Δεν θέλουμε να παραδεχθούμε την πραγματικότητα και δεν βλέπουμε το ψυχικό μας κόστος.
• Παρόλο που μας τραυμάτισε αποφασίζουμε ότι το κόστος το αντέχουμε και δίνουμε και άλλο μέρος από την ψυχή μας
Νομίζω ότι η αγάπη γεννιέται μέσα μας, σαν κάτι από ανάγκη. Όταν πιστέψουμε ότι βρεθεί ο κατάλληλος άνθρωπος τότε απλά την τοποθετούμε σε αυτόν έως καιρού ή παντοτινά. Εξαρτάται από τα αποθέματα που έχουμε και από την καταλληλότητα του άλλου.

Θα μου επιτρέψεις να διαφωνήσω…

Ο πόνος είναι κάποιες φορές λυτρωτικός και γι αυτό μερικοί μπορούν να τον αντέξουν…
Την μεγαλύτερη ευτυχία μπορούν μερικοί να μην την εκτιμούν σωστά ή να την έχουν σαν δεδομένο και γι αυτό να μπορούν να την αντέξουν…

Αν μπορείς ανταμώνοντας τον θρίαμβο και την συμφορά να συμπεριφέρεσαι και στους δύο αυτούς αγύρτες με τον ίδιο ακριβώς τρόπο…

Δύσκολο, πολύ δύσκολο

Φιλικά,

κατά την ταπεινή μου άποψη θεός=αγάπη, αγάπη=θεός. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω αυτά τα δύο ούτε να βάλω το ένα πάνω απο το άλλο. Πιστεύω ότι θεική ουσία είναι η αγάπη, ότι το ένα δεν υφίσταται χωρίς το άλλο, ότι είναι ακριβώς η ίδια η ουσία.

Μα αν εγώ κάνω λάθος σε αυτό που αισθάνομαι και έχεις εσύ δίκιο τότε την αγάπη τι την δημιούργησέ;

Έτσι όπως τα έχω μέσα στο μυαλό μου η αγάπη δεν υπάρχει μέχρι αυτή να συληφθεί απο μια οντότητα και να γίνει έκφραση οποιοδήποτε ορατού και αόρατου τρόπου. Είναι ένα αίσθημα, μια ουσία, μια ενέργεια που μπορεί να μπει σε δράση μόνο μέσω της εκφρασής της.

Δεν ξέρω πως αλλιώς να εξηγήσω την σκέψη μου, π.χ. το σπερματοζωάριο δεν κάνει το παιδί και δεν υφίσταται παιδί μέχρι αυτό να συληφθεί στις κατάλληλες συνθήκες. Μόνο όταν γίνει η σύληψη έχει την ανάλογη εξέλιξη, απο μόνο του δεν είναι τίποτα, δεν υπάρχει εξέλιξη για αυτό, δεν μπορεί να ονομαστεί οντότητα, μωρό ή ότι άλλο. Για μένα ο θεός στέλνει τον σπόρο της αγάπης και ο καθένας απο εμάς είναι μια μήτρα που επιλέγει αν θα τον συλλάβει και θα επιτρέψει την γέννηση της εκφρασής της. Δεν υπάρχει αγάπη χωρίς τον θεό αφού Αυτός γεννά τον σπόρο, δεν υπάρχει αγάπη χωρίς τους ανθρώπους αφού αυτοί γεννάν την εκφραση αυτής αφηνωντάς την ως εκδήλωση επάνω στον υλικό κόσμο. Είμαστε ένα αλληλένδετος οργανισμός απαραίτητος για την σωστή ροή ολόκληρου του ενεργιακού και υλικού συστήματος που βιώνουμε. Είμαστε ο σύνδεσμος και η έκφραση του αόρατου κόσμου στο απαραίτητο υλικό επίπεδο.

Μέσω των ανθρώπων εκφράζεται και η καλοσύνη και η κακία και η αγάπη και η καταστροφή, χωρίς το ανθρώπινο είδος δεν υπάρχει έκφραση ούτε της θετικής ούτε της αρνητικής ενέργειας. Το τι θα επιλέξει ο καθένας να εκφράσει και τι ρόλο θα παίξει μέσα στο αλληλένδετο σύστημα είναι στην ελεύθερη βουλησή του.

αυτό τώρα δεν μπορώ να πω ότι μπορώ να το ασπαστώ, για μένα υλικό σώμα, ψυχή και πνεύμα είναι τρεία εντελώς διαφορετικά πράγματα τα οποία αλληλοεπιρεάζονται μεν αλλά κανένα απο τα τρεία δεν ωφείλετε αποκλειστικά για το άλλο. Σίγουρα κάποιες χημικές ουσίες που παράγει ο οργανισμός επιρρεάζουν τον ψυχικό κόσμο δεν μπορώ να πω όμως ότι πιστεύω ότι το διαμορφώνουν και ωφείλονται αποκλειστικά για αυτό. Όπως όμως σωστά είπες ξεφεύγουμε απο το θέμα οπότε οκ.

Πρέπει να παραδεχτώ όμως ότι η παρακάτω προτασή σου μου άρεσε ως σύλληψη άσχετα αν δεν νοιώθω ακριβώς μίσος...

quote:

---

"κατεληξα να μισω το ανθρωπινο ειδος αλλά να συμπασχω με τους ανθρωπους καθε στιγμη γιατι ειμαι ακομη ανθρωπος..." JBG

---

Ίσως να γνωρίζουμε το ψυχικό μας κόστος αλλά και πάλι να μην θέλουμε να δούμε την πραγματικότητα γιατί φοβόμαστε την ευθύνη και τις αλλαγές που θα φέρει αυτή, φοβόμαστε να αντιμετωπίσουμε την ίδια μας την συνηδητοποίηση γιατί αν το κάνουμε θα αναγκαστούμε να προβούμε σε αλλαγές και διαφοροποιήσεις που μας γεμίζουν ανασφάλεια.

quote:

---

Παρόλο που μας τραυμάτισε αποφασίζουμε ότι το κόστος το αντέχουμε και δίνουμε και άλλο μέρος από την ψυχή μας

---

Ποια είναι η γνώμη σου γι αυτά τα κριτήρια; Κατά πόσο πιστεύεις ότι η επιλογή ή απόρριψη, είναι μια εκ γενετής προδιάθεση ή αποτέλεσμα εμπειριών στην διάρκεια της ζωής; Είναι άραγε αμερόληπτα τα πράγματα;

quote:

---

δεν είναι ότι αποφασίζουμε ότι αντέχουμε το κόστος, απλά αποφασίζουμε ότι δεν αντέχουμε το κόστος της απώλειας

---

Εννοώ πως αν υπάρχει αντικατάσταση (και όχι κάτω από ακραίες συνθήκες όπως αναφέρεις) τότε αυτό πιθανότατα δεν είναι αγάπη αλλά καλοπέραση. Η υπόθεση της αντικατάστασης είναι πάρα πολύ δύσκολο όταν υπάρχει αγάπη. Συμφωνούμε…

quote:

---

Είναι επίσης δύσκολο να βρεθεί άνθρωπος για να κερδίσει τα πιο αγνά σου αισθήματα.
Δεν υπάρχει τόσο αγνός άνθρωπος που θα κερδίσει τα πιο αγνά σου συναισθήματα.

---

Οσο περισσότερο προχωράμε στην αντίληψη, τόσο πιο εμφανές γίνεται αυτό το σημείο αναφοράς ..δλδ η ψυχή.
Αυτή οδηγεί το εγώ στις διάφορες ενέργειες και δεν νομίζω οτι εκεί υπάρχει αντίσταση. Στην περίπτωση που συμβεί θα έχουμε τις γνωστές συγκρούσεις.
Το συναίσθημα είναι ρίσκο απο μόνο του και όταν βάζουμε τόσα αν [ ασφαλείας ] το αποδυναμώνουμε.

Πολλές φορές αγαπάμε κάτι επειδή ακριβώς είναι ελεύθερο. Αν μέσω της αγάπης μας προσπαθήσουμε να το μαντρώσουμε τότε ακριβώς αφαιρούμε την ζωή από αυτό. Δεν μπορεί να ανανεωθεί ούτε μπορεί να γίνει το μαντρί μας υποκατάστατο της ελευθερίας με όση φροντίδα και ‘αγάπη’ κι αν έχει. Το καλύτερο είναι μην βάζουμε άγκυρα σε αυτό. Αν θέλει να κάτσει δίπλα μας ας το απολαύσουμε ως έχει και όχι ως ότι μπορούμε να το καταντήσουμε.

Φιλικά k

Κανένα πρόβλημα!
Ας είναι και έτσι!
Δεν χάλασε ο κόσμος στην λεπτομέρεια.
Ο κόσμος χάλασε στο βασικό και στο ουσιώδες.

Διότι ούτε στον Θεό καλά- καλά δεν πιστεύει, ούτε στην Αγάπη.
Θα προτιμούσα να ζω ανάμεσα σε ανθρώπους που δεν ξέρουν γράμματα, αλλά που ξέρουν να αγαπάνε.
Η ευτυχία δεν βρίσκεται στα γράμματα παρά στην Αγάπη, πουθενά αλλού.

Ο σκοπός της γνώσης και της φιλοσοφίας είναι να φέρουν την γαλήνη. Επειδή μόνον η Αγάπη φέρνει την γαλήνη, τότε ο σκοπός της γνώσης και της φιλοσοφίας είναι η Αγάπη.
Κάθε άλλη παρέκκλιση οδηγεί στο γνωστό ταπεινωτικό αποτέλεσμα:
« θέλαμε το καλλίτερο αλλά προέκυψε αυτό, που προκύπτει ως συνήθως».

*

quote:

---

Μα αν εγώ κάνω λάθος σε αυτό που αισθάνομαι και έχεις εσύ δίκιο τότε την αγάπη τι την δημιούργησέ;*

---

Σε ευχαριστώ για την παρατήρηση και έχεις δίκιο, να είσαι σίγουρος πως συνέβει λόγο ταχύτητας της γραφής και όχι λόγο ασέβειας.

Θα συμφωνήσω μαζί σου, όσο για το θέμα του συνταξιδιώτη πιστεύω πως πάντα υπάρχει κάποιος, αρκεί να τον ανακαλύψεις ή να τον προσεγγίσεις.

Συνταξιδιώτης για μένα δεν είναι μόνο αυτός που ασπάζεται τις απόψεις μας ή τα ενδιαφεροντά μας, συνταξιδιώτης είναι και αυτός που μπορεί να απέχει πολύ απο αυτά, αλλά παρόλα αυτά να έχει την διάθεση να μας στηρίξει, αυτός που ακόμα κι αν δεν καταλαβαίνει δεν παυει να σέβετε το είναι μας και δεν προσπαθεί να μας αλλάξει. Αυτός που πορεύετε με χαρά δίπλα σε εμάς και στις ανυσηχίες μας έστω κι αν γνωρίζει πως ποτέ δεν θα γίνουν δικές του.

Ίσως ο δεύτερος να έχει πολύ μεγαλύτερη αξία απο τον πρώτο γιατί είναι δύσκολο να αγαπήσεις το διαφορετικό και να μπορέσεις να πορευτείς δίπλα του αρμονικά. Όταν το κάνεις είναι πιθανον γιατί αγαπάς πραγματικά το είναι του, έστω κι αν αυτό το είναι δεν μπορείς να το μοιραστείς απόλυτα.

Προσωπικά οι όμοιοι συνταξιδιώτες με συνροφεύουνε και κάποιες φορές με εξελίσουν, οι διαφορετικοι με ξεκουραζουν και κάποιες φορές με ισορροπούν. Μα δεν θα ήθελα ποτέ να κάνω μια επιλογή ανάμεσα στους δύο, θεωρώ και τους δύο εξίσου σημαντικούς.

Φίλη μου serenite,

Έκανα λάθος, οπότε:
Συγνώμη ζητώ από σένα και από τον φίλο Trovadouro.

Και τώρα στο θέμα μας:

για ποιον η ποιους λόγους δεν μπορείς να αποδεχτείς το αυτοδημιούργητο της Αγάπης?

Αφ’ ης στιγμής η Αγάπη είναι η υψίστη έννοια, η παλιότερη όλων και μητέρα όλων των πραγμάτων- είναι λογικό να θεωρείται έτσι και όχι αλλιώς.

Κάτι που είναι παντοδύναμο, ισχυρότερο της οποιασδήποτε λογικής- είναι προαιώνιο, δεν γίνεται αλλιώς.
Η ίδια η λογική, που είναι από την φύση της δευτερεύουσα το μαρτυρεί.

Το ότι συγχρόνως δεν μπορείς να το αρνηθείς αυτό- σκέψου, τι σημαίνει?
Σημαίνει, ότι η ψυχή σου, που ξέρει τα πάντα, σου λέει-:
" ναι! Έτσι είναι!"

Περί Θεού τώρα:
μην εκλάβεις αυτό που είπα ως κριτική.

Απλά ας το εκλάβουμε όλοι μας αυτό ως χρέος έναντι Εκείνου, Του Οποίου το Μεγαλείο συλλάβειν αδυνατούμε πλήρως.

Δυστυχώς δεν θυμάμαι που το έχω δει και ποιο είναι το όνομα του ποιητή, που έγραψε τα παρακάτω λόγια:

quote:

---

« Ο ΘΕΟΣ δεν έχει απαίτηση να Του μοιάσουμε, έχει όμως την Επιθυμία να Τον καταλάβουμε όσο μπορούμε να τον καταλάβουμε. Και αυτό ήδη είναι υπεραρκετό.»

---

ΟΤΙ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΔΕΧΤΕΙ Η ΨΥΧΗ- Ο ΝΟΥΣ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ

απλά δεν το έχω αισθανθεί έτσι, ή αν θες δεν το έχω λάβει έτσι, δεν αρνούμαι το γεγονός ότι η Αγάπη είναι μια ύψιστη έννοια αλλά η αλήθεια είναι πως εγώ στο μυαλό μου έχω την αγάπη ως μια ενέργεια που προέρχεται από τον ίδιο τον Θεό, ως την ίδια έννοια. Υπάρχει η πιθανότητα ο τρόπος που αντιλαμβάνομαι εγώ την αγάπη να μην είναι ίδιος και έτσι να μην θεωρείτε στην αντίληψη μου λογικό να είναι αυτοδημιούργητη. Εσύ πάλι μπορεί να την έχεις συλλάβει με μια σωστότερη έννοια από την δική μου ή με μια διαφορετική.

quote:

---

Αφ’ ης στιγμής η Αγάπη είναι η υψίστη έννοια, η παλιότερη όλων και μητέρα όλων των πραγμάτων- είναι λογικό να θεωρείται έτσι και όχι αλλιώς.

---

Θα αρχίσω εδώ την έκθεση των αιρετικών μου ιδεών.
Πρώτα- πρώτα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τις δυο συγγενικές μεν, διαφορετικές κάπως δε έννοιες – της Αγάπης και της αγάπης.

Η Αγάπη- είναι η Συμπαντική Δύναμη, ο Συμπαντικός Νόμος, ο Κινητήρας του Σύμπαντος, ο Πρώτος Εργάτης και Πρώτος Υπηρέτης του Σύμπαντος, τρόπος του ΕΙΝΑΙ του ΘΕΟΥ.

Η αγάπη- είναι το απομεινάρι, σκιά, λιλιπούτειο αντίγραφο της Μεγάλης Συμπαντικής Αγάπης.

Ακριβώς στο σημείο αυτό τις περισσότερες φορές με παρεξηγούν, μπερδεύοντας αυτές τις δύο συγγενικές μεν, διαφορετικής δε ποιότητας και ύψους έννοιες.
Συνήθως, όταν ακούν για αγάπες- ο νους των πολλών πάει εκεί, που είναι εγκλωβισμένος- δηλαδή στις κλασικές και γνωστές τοις πάσιν έννοιες.

Ο άλλος, πηγαίνοντάς το αλλού, εκεί που έχει ο ίδιος εγκλωβιστεί- νομίζει, ότι και ο άλλος τον ακολουθεί από διαφορετικό μονοπάτι.
Θα μου πεις- δεν το φαντάζεται.
Θα απαντήσω: πράγματι δεν το φαντάζεται, διότι του λείπει η φαντασία, το πέταγμα του νου, είναι περιορισμένος από τον ίδιον τον κατώτερο υλικό εαυτόν του.
Με γήινη ματιά 10 μετρου βεληνεκούς δεν αγγίζεις τα άστρα…

Μεταξύ των δυο γραμμών- της οριζόντιας με φόρα δεξιά/ αριστερά και της κάθετης με φόρα πάνω / κάτω, εγώ προτιμώ την κάθετη, με φόρα συνεχώς πάνω.

Η ανθρώπινη αγάπη έχει τις ατέλειές της, είναι συνυφασμένη με το ακατέργαστο ανθρώπινο υλικό.

Δεν την αρνούμαι: εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι.
Την αποδέχομαι και την προσκυνώ επίσης.
Γιατί την προσκυνώ?
Διότι είναι τμήμα, το κατώτερο σκαλοπάτι της Μεγάλης Συμπαντικής, το λιλιπούτειο αντίγραφό της, προσαρμοσμένο στις περιοριστικές τραχείς γήινες συνθήκες.

Για να φτάσεις ψηλά, πρέπει να ξεκινήσεις από τα χαμηλά.
Πρώτα φαντάρος- μετά στρατάρχης.

Αν παραστήσουμε σχηματικά και τελείως αυθαίρετα την Μεγάλη Συμπαντική Αγάπη με το 100 όροφο ενός κτηρίου, τότε η ανθρώπινη αγάπη θα αντιστοιχεί με το ισόγειο αυτού του κτηρίου.

Συνεπώς, για να φτάσεις στον παράδεισο του 100 ορόφου, πρέπει πρώτα να περάσεις από το καμίνι των δοκιμασιών δια πυρός και σιδήρου, που στεγάζεται στο ισόγειο και τους πρώτους ορόφους.
Με την προϋπόθεση να αντέξεις.
Να τα βγάλεις πέρα λεβέντικα.
Λεβέντικα όμως και όχι με τις εξυπνάδες και τις ανέξοδες σπόντες στα φόρουμ, αλλά στην πράξη, στην ζωή.

Εδώ σ’ έχω κάβουρα…

Συνεπώς η ανθρώπινη αγάπη είναι απαραίτητη στον καθένα μας.
Μόνον δι’ αυτής εμείς αποκτούμε το δικαίωμα εισόδου στην Μεγάλη Συμπαντική.

Τις περισσότερες φορές αποτυγχάνουμε στην ανθρώπινη αγάπη σχεδόν όλοι μας.
Γι’ αυτό συνεχώς ερωτευόμαστε κάποιους άλλους, διότι ακολουθούμε το υποσυνείδητο πρόσταγμα της ψυχής-

«αν δεν περάσεις με άριστα αυτό το στάδιο, δεν θα εισέλθεις στο ανώτερο στάδιο, γι’ αυτό ξεκίνα από την αρχή, από μια άλλη αρχή.»

Μόνον έτσι μπορεί να εξηγηθεί η ακατανίκητη δύναμη της Μεγάλης Αγάπης και της ανθρώπινης αγάπης.

Κοίταξε τι γίνεται:

τα πάντα στο Σύμπαν έχουν κάτι που τα συνδέει.
Τα άτομα, τα μόρια της Ύλης διατηρούνται έστω και προσωρινά από την έλξη μεταξύ τους.
Και η έλξη είναι μορφή εκδήλωσης της Αγάπης.
Χάριν της Αγάπης η Ύλη σε κάποιο σημείο της πυκνότητας της γίνεται ορατή.

Το ίδιο και με τους ανθρώπους.
Έλκονται μεταξύ τους, αναζητούν ο ένας τον άλλον.
Γιατί?
Διότι έτσι προστάζει η παντοδύναμη Αγάπη.
Κανείς δεν ξεφεύγει αυτού του κανόνος.
Ακόμη και ο πιο άσχετος των ασχέτων, ο τελευταίως των τελευταίων… Οι πάντες.

Ο Θεός δεν μπορεί να κατανοηθεί χωρίς την δύναμη της Αγάπης.

Χωρίς την Αγάπη ο Θεός είναι ακατανόητος, σε τελική ανάλυση δεν έχει κανένα νόημα, ούτε λόγο ύπαρξης.
Μπορεί συνεπώς να υπάρχει μόνον δια της Αγάπης.

Γι’ αυτούς τους λόγους πιστεύω, πως η Αγάπη προϋπήρχε, για να δημιουργήσει εν συνεχεία το ΙΕΡΟ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΑΥΤΗΣ- ΤΟΝ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΑ, για να δώσει μορφή, σχήμα, και εκδήλωση του Σύμπαντος Κόσμου.

Σε τελική ανάλυση δεν έχει σημασία ποιος προϋπήρχε- Η Αγάπη η ο Θεός.
Σημασία έχει, ότι ο Θεός προσεγγίζεται, γίνεται αντιληπτός, αισθητός και ακουστός ΜΟΝΟΝ ΔΙΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ.

Ο καθένας ας βγάλει τα ανάλογα συμπεράσματά του.

Τώρα πως φαντάζομαι εγώ έναν άνθρωπο, που κατά την γνώμη μου όντως αγαπάει?

Που αγαπάει όμορφα, τιμώντας την ανθρώπινη αγάπη?

Αυτός, που έχει ψυχρότατο νου και μια φλεγόμενη καρδιά, αυτός που συνδυάζει μέσα του την ηρεμία της γνώσης και το πάθος του αισθήματος, αυτός που έμαθε μετά από αμέτρητες επώδυνες ενσαρκώσεις την Τέχνη και την Σοφία του ΘΕΟΥ να δένει εις ένα τα αντίθετα μεταξύ τους.

ΣΕ ΤΕΛΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΑΓΑΠΗ= ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΑΝΤΙΘΕΤΩΝ.

Διότι μόνο δια της Αγάπης θα ενώσεις τα αντίθετα και θα τα κάνεις ΕΝΑ.
Τότε θα αποκτήσεις το δικαίωμα να σταθείς όρθιος ενώπιον του ΕΝΑ=ΘΕΟΥ.

quote:

---

*πρέπει λοιπόν να περάσω την δική μου διαδικασία αναζήτησης *

---