- Οι άνθρωποι του σπηλαίου του Πλάτωνα σήμερα... - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
Το οτι εμείς εξάλλου, φίλε μου, ζηλεύουμε για 1002 πράγματα τον συνάνθρωπο μας είναι ένα φαινόμενο που αναπτύχθηκε μαζί με την ανάπτυξη του ανθρώπου.
Οι λόγοι είναι αρκετοί.
Είτε δε μπορούμε να έχουμε αυτό που έχει εκείνος, είτε μας "έμαθαν" να ζηλεύουμε λόγω επιβολής λανθασμένων προτύπων σε μας είτε δεν τα έχουμε βρεί με τον εαυτό μας.
quote:
Εννοώ ότι η όποια μεταβολή γίνεται εντός του σπηλαίου τελικά δεν αλλάζει το ίδιο το σύστημα του σπηλαίου αλλά τις εσωτερικές του σχέσεις μόνο. Μπορεί οι μεταβολή αυτή να είναι και βίαια (δεν αποκλείεται καθόλου) αλλά και πάλι το σπήλαιο μένει εκεί που είναι. Όμως, αυτός που έρχεται έξω από το σπήλαιο μπορεί να προκαλέσει μεγαλύτερες αλλαγές στα μέλη που απαρτίζουν την κοινωνία του σπηλαίου καθώς η δράση του δεν στρέφεται προς την αναδιανομή ρόλων και θέσεων εντός του σπηλαίου αλλά προς την αποκάλυψη μιας άλλη, εντελώς διαφορετικής πραγματικότητας.
Ναι, δεν διαφωνώ με τον ορισμό που δίνεις.
Η κύρια μεταβολή έρχεται από τον απελευθερωμένο δεσμώτη ο οποίος επιθυμεί να βοηθήσει τους υπόλοιπους να αλλάξουν την άποψη τους για την πραγματικότητα στην οποία υφίστανται, να καταλάβουν οτι βρίσκονται σε μια πλάνη, σε μια ψευδαίσθηση, σε ένα matrix.
Παρόλα αυτά, κι η απελευθέρωση του φωτισμένου από τα δεσμά του κι η έξοδος του από το σπήλαιο των σκιών δεν αποτελεί μια μεταβολή (και μάλιστα σημαντική αν κρίνουμε από το αποτέλεσμα)?
Κι επιπλέον, η μεταβολή που θα μπορούσε μετέπειτα να επιφέρει στο σπήλαιο δεν είναι αλληλένδετη σε κάποιο βαθμό με την ύπαρξη των αμφισβητιών (αν αυτοί υπάρχουν)? 
In anticipation of my resurrection...
Edited by - Dying_Incubus on 08/03/2006 10:01:51
Η ανθρωπότητα είναι σαν ένα ποτάμι που αντί για νερό έχει ανθρώπινα κορμιά που ρέουν προς έναν καταρράκτη -θάνατος-.
Ρέουν αδιάκοπα χωρίς να κάνουν τίποτα παρά μόνο μικρές κινήσεις, κρατούν σημαίες, λάβαρα, πανώ, μιλάνε μεταξύ τους, ξέρουν ότι το ποτάμι οδηγεί αναπόφευκτα στον καταρράκτη, αλλά κοιτάζουν μόνο μπροστά, δεξιά και αριστερά και καμιά φορά κάποιοι απ'αυτούς και πίσω.
Από που ήρθαν, τί διαδρομή διήνυσαν.
Μερικοί αναρωτιούνται που καταλήγει ο καταρράκτης και τί υπάρχει μετά από αυτόν, θα αφανιστούν στην πτώση, θα επιζήσουν αυτής με κάποιο τρόπο?
Μερικοί στουκάρουν σε βράχους που βρίσκουν στην πορεία τους και δεν προλαβαίνουν το τέλος του καταρράκτη -ξαφνικός θάνατος-.
Υπάρχουν και μερικοί που κοιτάνε προς τα πάνω και διακρίνουν ότι πολλές φορές συναντούν κλαδιά δέντρων πάνω από το ποτάμι, σχοινιά που κρέμονται από τα κλαδιά και φαίνονται να έρχονται από τον ουρανό.
Περνάνε μπροστά τους πολλές τέτοιες "ευκαιρίες".
Μέχρι που κάποιοι απ'όλους αποφασίζουν να κάνουν την προσπάθεια να αρπάξουν ένα κλαδί, ένα σκοινί.
Κάποιοι τα καταφέρνουν και ανυψωμένοι πάνω στο δέντρο -της ζωής?- βλέπουν τους συνανθρώπους τους να οδεύουν προς το αναπόφευκτο μέσα σε μια εγκωφαντική βοή.
Κάποιοι από αυτούς που τα κατάφεραν φωνάζουν στους συνανθρώπους τους να κοιτάξουν προς τα πάνω, φτιάχνουν και πετάνε σχοινιά.
Κάποιοι ξαναπέφτουν στο ποτάμι σκουντώντας τους συνανθρώπους τους και προσπαθώντας να τους δείξουν τα κλαδιά και τα σχοινιά.
Οι άνθρωποι τους ακούνε ή τους απωθούνε, κάποιοι μπορεί σε κάποια στιγμή να ακούσουν και να σωθούνε και αυτοί..."
Και επειδή οι εικόνες είναι 1000 λέξεις:
"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"
Πως τα περνάς?
Πώς να τα περνώ Σωκράτη. Δεν βλέπεις και εσύ τι γίνεται. Που πάμε αλήθεια σαν ανθρωπότητα, είναι δύσκολο να απαντηθεί. Αν δούμε εσάς τους Σοφούς η και Μύστες σαν πρότυπα, σταματάμε να ερευνούμε, γινόμαστε με τον ένα η τον άλλο τρόπο ακόλουθοι. Δύσκολα μιλάω πια, μιας και ότι κυριαρχεί, είναι τα φερέφωνα, η μετριότητα και η αναισθησία.
Καιρός να τα πούμε. Τι κατανόησες μέχρι εδώ?
Κατανόησα τη σύγκρουση Σωκράτη. Υπάρχει το περιβάλλον, φυσικά υπήρχε και στον καιρό σου. Εκεί μεγάλωσες, εκεί άκουσες κάποιον άλλο φιλόσοφο να μιλάει, κάπως έτσι άρχισες να αναρωτιέσαι. Το πόσο μακριά έφτασες, εσύ και οι άλλοι, είναι δύσκολο να το προσδιορίσει κάποιος. Το σίγουρο είναι πως αυτό το περιβάλλον που έζησες, δημιούργησαν μέχρι ένα σημείο, τον Σωκράτη που γνωρίσαμε μέσα από τα γραπτά του Πλάτωνα.
Μέχρι ένα σημείο Πλάτωνα. Αυτό να το θυμάσαι.
Θα φτάσουμε και εκεί, μα πρώτα ας εξετάσουμε μαζί όσα ακολουθούν. Αν ισχύουν για τον Σωκράτη, δεν θα ισχύουν για κάθε άνθρωπο, σε όποια εποχή και αν έζησε?
Το περιβάλλον που μεγαλώνεις, η διαπαιδαγώγηση που λαμβάνεις, δεν δημιουργούν αυτό που λέμε, εαυτός? Και αν συμφωνείς σε αυτό, πρέπει να εξετάσουμε τι δίδεται σαν (τροφή) από την οικογένεια και γενικά το περιβάλλον που μεγαλώνουμε. Μην τυχόν και μπαίνουμε, από μικροί σε λούκι..
Αυτά Πλάτωνα είναι ευκολονόητα.
Κάτι που δεν συζητήσαμε όμως Σωκράτη, είναι οι πληροφορίες που μαζεύονται. Κάποια στιγμή οι πληροφορίες μας λένε, είσαι κάποιος (ο Τάδε) Μα τι είναι αυτός ο τάδε στην ουσία?
Αν κάποιος μου λέει σε μικρές ηλικίες, πως λέγομαι έτσι, πως είμαι Χριστιανός, πως πρέπει να κάνω τον σταυρό μου, σε τι πρέπει να πιστεύω, πως πρέπει να παντρευτώ, να κάνω οικογένεια, πως ο θεός με περιμένει κάπου, πως ο διάβολος παραμονεύει, όλα αυτά τι είναι Σωκράτη?
Δεν είναι πληροφορίες που κάπου καταγράφω, και προέρχονται από το περιβάλλον μου?. Σε ένα άλλο περιβάλλον, δεν θα πουν κάτι ανάλογο σε ένα βουδιστή, σε ένα Μωαμεθανό, σε ένα Μαρξιστή?
Πάμε παρακάτω.
Πες λοιπόν, πως μας δίδονται συνεχώς πληροφορίες, ας πάρουμε τη Διοτίμα η και την Σπηλιά, και που σε σένα αυτά είναι γεγονότα, είναι η πραγματικότητα του Σωκράτη. Για εμάς (τους πολλούς) που δεν έχουμε τέτοια εμπειρία, τι είναι?
Α. πραγματικότητα?
Β, μπορούμε να υποθέσουμε η και να φανταστούμε για τι πράγμα μιλάς?
Το Β θα έλεγα!
Ωραία. Το ίδιο όμως δεν συμβαίνει σε ένα Μωαμεθανό, σε ένα Βουδιστή, σε ένα χριστιανό, και πάει λέγοντας? Το περιβάλλον στην Ουσία, δίνει πληροφορίες, που δεν είναι γεγονότα, και που αρκετοί τις υιοθετούν, τις λαμβάνουν διλ. για πραγματικότητα. Πέραν του τι είδες εσύ, ο Χριστός ο Βούδας, και ο κάθε (φωτισμένος και μη), εμείς λαμβάνουμε κάτι μη πραγματικό και βιώσιμο, από το περιβάλλον, και αυτό εξακολουθεί να είναι μη πραγματικό μέσα μας. Θέλεις σαν ιδέα, θέλεις σαν πίστη. Ο Εαυτός, είναι αποτέλεσμα πληροφοριών, προσδοκιών, που αν όμως τις εξετάσεις προσεχτικά , οι περισσότερες είναι φανταστικές *(όχι για εσάς) μα για εμάς, που δεν τις ζούμε.
Έτσι, αυτό που δημιουργείται μέσα, είναι ψεύτικο, βασίζεται σε πληροφορίες, σε μη γεγονότα, παρότι εμείς οι ίδιοι το εκλαμβάνουμε σαν πραγματικότητα, αισθανόμαστε τον Εαυτό μας, σαν κάτι υπαρκτό, σαν κάποιον που πιστεύει. Και Ρώτα για αυτό όποιον πιστό θέλεις. Πείραξε λίγο την πίστη του, και θα λάβεις απάντηση.
Και αναρωτιέμαι Σωκρατη,
Μπορεί ποτέ κάτι που δημιουργείται στο χρόνο, κάτι που η ύπαρξη του βασίζεται σε πληροφορίες, να ανακαλύψει κάτι αληθινό? Αν βασίζεται στο περιβάλλον, δεν ποτίζεται συνεχώς με Σκιές, με κάτι που ίσως είναι ψεύτικο? Και εκείνο που ψάχνω και βρίσκω, δεν είναι τις περισσότερες φορές, κάτι που αντικαθιστά το ψεύτικο, με κάποιο άλλο υποκατάστατο, *(συνήθως άλλος θεός, ομαδα, γκουρου, σύστημα, πιστεύω….μα και ότι άλλο να είναι), Δεν είναι με τη σειρά του, άλλες διαφορετικές σκιές?
Αυτή είναι η τραγική κατάσταση της ανθρωπότητας Σωκράτη, και μιλάω για σοβαρούς ανθρώπους, που ερευνούν, και δεν δέχονται έτσι εύκολα ότι άλλοι τους σερβίρουν.
Γιατί, αν δεν το ψάξω, τότε υπάρχει στη ζωή ευχαρίστηση μα και αποσύνθεση.
Αν παλι το ψάξω, υπάρχει σύγκρουση, όχι μεταξύ αληθινού και εσφαλμένου, αυτό δεν υπάρχει, μα μεταξύ εσφαλμένου και εσφαλμένου!
Και όταν κάποιος το αντιλαμβάνεται, υπάρχει η επιθυμία να το ξεπεράσει, να ξεφύγει η να κυριαρχήσει, έτσι δεν πράττουν οι περισσότεροι? Μα στην ουσία η σύγκρουση δεν είναι άλλο από ότι λαμβάνουμε σαν πραγματικότητα (το περιβάλλον μας, και το ΕΓΩ) μα που δεν κατανοούμε, πως αυτό το ΕΓΩ, είναι το αποτέλεσμα του περιβάλλοντος.
Και όσο αναλωνόμαστε εκεί πάνω, τόσο διαιωνίζεται η σύγχυση, και η σύγκρουση, μα εσύ αυτό το βλέπεις. Και μιλάω Σωκράτη σε όσους μιλάνε για καταθέσεις ψυχής, και ένα σωρό τέτοια, χωρίς να λαμβάνουν στα υπ όψιν πως αν η ψυχή είναι ο εαυτός μας, τότε είμαστε όπως το νερό, διαμορφωνόμαστε συνεχώς από καταστάσεις και το περιβάλλον. Και αν ακόμα υπάρχει κάποιος να σώσει κάτι πεπερασμένο *(αν η ψυχή διαμορφώνεται η και πλάθεται από το περιβάλλον) σκασίλα που έχουμε για τη σωτήρια της, για την μετενσάρκωση της, και αυτό με το συμπάθιο αγαπητέ Σωκράτη, Χριστέ και Βούδα! Αυτός που ανησυχεί για κάτι τέτοιο, είναι ένας επιφανειακός νους, ένα κομμάτι από εμάς που ψάχνει για σιγουριά, τίποτα περισσότερο.
Εκτός Πλάτωνα…
Εκτός Σωκράτη?
Είπες πως ο Σωκράτης που γνώρισες, είναι μέχρι ένα σημείο…..τι?
Γνωστός!
Ακριβώς Πλάτωνα, μέχρι ένα σημείο γνωστός. Μετά…?
Μετά μας λέει ο ίδιος, πως δεν γνωρίζει τίποτα!
Ξέρεις πόσοι φτάνουν μέχρι ένα σημείο, και μετά χάνονται?
Οι περισσότεροι! Μας λες λοιπόν Σωκράτη, πως ορισμένοι φτάνουν σε ένα σημείο. Και εκεί φυσικά φτάνεις μόνο όταν αμφισβητείς, μα μετά είναι σκοτάδι, δεν γίνεται να προχωρήσεις? Σκοτάδι και φτάνει? Τι Μπορεί κάποιος να κάνει?
Πλάτωνα, γνωρίζεις τι είναι, τέλος στο γνωστό? Τέλος σε ότι γνωρίζεις? Θα πει, τέλος οι ομαδουλες, τέλος οι δάσκαλοι, τέλος οι ατραποί, τέλος οι Σωτήρες, τέλος οι θεοί, τέλος σε καθετί! Αυτό θα πει ουδέν γνωρίζεις! Δεν πιάνεσαι από πουθενά, ούτε από υποκατάστατα, ούτε από θεό, ούτε απο γνώση, τέλος σε όλα!
Καταλαβαίνεις την σημασία του περιβάλλοντος, και αυτή μπορεί να είναι ευημερία, οικογένεια, φτώχια, εκμετάλλευση, καταπίεση, εθνικότητες, θρησκείες, κενότητα η και η εξάντληση σου στον μοντέρνο κόσμο. Σταματάς να θέλεις να τα ξεπεράσεις, απλά κατανοείς, βλέπεις τη σημασία τους. Αν αυτά τα δεις ξεκάθαρα, αρχίζει μέσα δράση, που δεν έχει να κάνει τίποτα με την προσπάθεια, είναι κάτι σαν φως που διαλύει τα σκοτάδια. Δεν υπάρχει σύγκρουση σε φως και σκοτάδι όπως πολλοί σκέφτονται, όπως δεν υπάρχει σύγκρουση μεταξύ αλήθειας και ψέματος.
Υπάρχει σύγκρουση όπου υπάρχουν αντίθετα.
Έτσι, αν Ζεις σε σύγκρουση… δεστο, ζησετο, γιατί οι περισσότεροι ουτε αυτό δεν αντιλαμβάνονται!
Η σύγκρουση (πόλεμος) άλλους κάνει θεούς, άλλους ανθρώπους, άλλους σκλάβους, άλλους ελεύθερους, δεν το έμαθες στον ΗΡΑΚΛΕΙΤΟ? Έχεις να περάσεις μέσα, μέσα από το ψεύτικο που μέχρι τώρα έζησες, χωρίς να το αντικαθιστάς κάθε φορά με κάτι, χωρίς να το αποφεύγεις. Έτσι μόνο το περιβάλλον δεν δημιουργεί σκιές, είσαι φως (του εαυτού) ζωντανή εξυπνάδα, και όχι μηχανική ικανότητα, ενός κουλτουριάρη διανοούμενου.
Αν κατάλαβες κάτι μητροοο.... τηλέφωνα στον εαυτό σου.
Για μένα δείχνει την άρνηση των ανθρώπων να δούν την ενδεχόμενη σωτηρία τους, τα σκοινιά αυτά που θα μπορούσαν να τους σώσουν από τον βέβαιο θάνατο στον οποίο θα τους οδηγούσε η πτώση από τον καταρράκτη.
Γιατί άραγε...?
Από την άλλη δείχνει την αυτοθυσία αυτών που κατάφεραν να σκαρφαλώσουν στα σκοινιά οι οποίοι θα μπορούσαν να πνιγούν κι οι ίδιοι με το να πέσουν στο νερό για να σώσουν τους υπόλοιπους ή έστω να τους παρακινήσουν να πιαστούν κι εκείνοι.
In anticipation of my resurrection...
quote:
Κάποιοι ξαναπέφτουν στο ποτάμι σκουντώντας τους συνανθρώπους τους και προσπαθώντας να τους δείξουν τα κλαδιά και τα σχοινιά.
Πόσο πρέπει ο άνθρωπος να ταξιδέψει ο άνθρωπος που βρίσκεται σε αυτό το ποτάμι της ζωής για να εκτιμήσει το κλαδί στο οποίο μπορεί να έχει ήδη πιαστεί; Αν είχε φτάσει στο σημείο του γκρεμού άραγε θα έπεφτε για να σώσει κάποιους ή όχι. Αν ήταν σε ένα κλαδί και έβλεπε το τέλος; Αν ήταν στην αρχή του ποταμού τότε μπορεί και να έπεφτε, ποιος ξέρει… ίσως γιατί ήθελε ενδόμυχα να παρασυρθεί ίσως γιατί ήθελε να δει την πραγματικότητα ποιο αληθινή ή πιο απειλητική από ότι πάνω σε ένα κλαδί. Όταν τίποτα το οικείο δεν συναντάς ακόμα και στην σωστή απόφασή σου, τίποτα το εύκολο δεν υπάρχει και ίσως να είναι κατανοητό να ξαναπέσει στο ποτάμι, για να γίνει ή να κάτι κάποιον πλησίον είτε στην μοναξιά του είτε στην παρέα των πολλών.
Φιλικά,
Trovadouros
quote:
Αν είχε φτάσει στο σημείο του γκρεμού άραγε θα έπεφτε για να σώσει κάποιους ή όχι. Αν ήταν σε ένα κλαδί και έβλεπε το τέλος; Αν ήταν στην αρχή του ποταμού τότε μπορεί και να έπεφτε, ποιος ξέρει… ίσως γιατί ήθελε ενδόμυχα να παρασυρθεί ίσως γιατί ήθελε να δει την πραγματικότητα ποιο αληθινή ή πιο απειλητική από ότι πάνω σε ένα κλαδί.
Τι θα ήταν πιο ωφέλιμο να πράξει αυτός που είναι πάνω στο κλαδί για να σώσει τους υπόλοιπους ανθρώπους που οδεύουν πρός τον γκρεμό - θάνατο?
Να τους ακολουθήσει στον θάνατο ή να προσπαθήσει να τους σώσει από το κλαδί?
In anticipation of my resurrection...
quote:
Τι θα ήταν πιο ωφέλιμο να πράξει αυτός που είναι πάνω στο κλαδί για να σώσει τους υπόλοιπους ανθρώπους που οδεύουν πρός τον γκρεμό - θάνατο?
Να τους ακολουθήσει στον θάνατο ή να προσπαθήσει να τους σώσει από το κλαδί?
η ερώτηση που έκανα στην φίλη Gretel
quote:
Πόσο πρέπει ο άνθρωπος να ταξιδέψει ο άνθρωπος που βρίσκεται σε αυτό το ποτάμι της ζωής για να εκτιμήσει το κλαδί στο οποίο μπορεί να έχει ήδη πιαστεί;
Δεν είναι πολύ μακριά νομίζω από αυτό που με ρωτάς, και η αλήθεια είναι πως και εγώ ήθελα μια γνώμη. Αλλά μια που με ρωτάς θα σου πω την άποψή μου.
Πιστεύω ότι όλα εξαρτώνται από τα κίνητρα που σε ωθούν να πράξεις είτε το ένα είτε το άλλο. Σε κάθε περίπτωση σημασία έχει να γνωρίζεις πραγματικά αυτά τα κίνητρα. Αν παραμένεις στο κλαδί να ξέρεις γιατί μένεις. Μένεις γιατί γνωρίζεις η καλύτερα πιστεύεις ότι ξέρεις τι πρόκειται να συναντήσεις παρακάτω ή γιατί φοβάσαι να πέσεις. Πέφτεις στο ποτάμι γιατί θέλεις να παρασυρθείς, είτε για να γνωρίσεις καλύτερα ή γιατί σε κουράζει η θέα από το κλαδί ή γιατί θέλεις να βοηθήσεις;
Αρχικά νομίζω πως πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τι θεωρούμε στην προκείμενη φάση ωφέλεια. Συνόλου ή ατομική; Αν από την ωφέλεια του συνόλου οδηγούμαστε και στην ατομική ωφέλεια ή το αντίθετο. Αν αυτό δεν συμβαίνει τότε τι είμαστε έτοιμοι να θυσιάσουμε;
Και τα δύο παραπάνω πρέπει να τα έχουμε κατά νου πριν αρχίζουμε να πέφτουμε από τα κλαδιά και πριν αρχίζουμε να απλώνουμε το χέρι για να βοηθήσουμε.
Αν θέλεις να παραθέσεις τις απόψεις σου επί του θέματος, γιατί ψαχνόμαστε…
Φιλικά,
Trovadouros
Η άποψη μου είναι οτι η ιδανική κατάσταση θα ήταν να εναρμονιστεί η συλλογική με την ατομική ωφέλεια.
Νομίζω πως αν διαφέρουν σε αρκετά σημεία θα υπερισχύσει είτε η μία είτε η άλλη και δεν ξέρω κατά πόσο τα αποτελέσματα θα ήταν καλά ή όχι.
Όταν για παράδειγμα έχει ανεβεί κάποιος στο κλαδί κι απλώνει το χέρι του για να προσπαθήσει να σώσει όποιον θελήσει να πιάσει το χέρι του, πρέπει να γνωρίζει για ποιό λόγο το απλώνει και τι κίνητρο έχει.
Νομίζω πως καταλαβαίνεις τι εννοώ, σωστά, φίλε μου?
Θα έπρεπε επίσης να διαχωρίσει ποιούς παρασυρμένους θα προσπαθήσει να τραβήξει επάνω.
Κάποιον που περνάει απλά από κάτω του και που δεν απλώνει το χέρι του ή κάποιον που περνάει από κάτω του και συνειδητά απλώνει κι εκείνος το χέρι του για να ανεβεί επάνω?
Αναφέρεις κάτι στο οποίο θα ήθελα να ρωτήσω κάτι, φίλε μου:
quote:
Πέφτεις στο ποτάμι γιατί θέλεις να παρασυρθείς, είτε για να γνωρίσεις καλύτερα ή γιατί σε κουράζει η θέα από το κλαδί ή γιατί θέλεις να βοηθήσεις;
Πιστεύεις οτι ο μοναδικός τρόπος για να σώσει αυτός ο άνθρωπος τους υπόλοιπους είναι να πέσει στο ποτάμι για να πάει μαζί τους?
In anticipation of my resurrection...
quote:
Πιστεύεις οτι ο μοναδικός τρόπος για να σώσει αυτός ο άνθρωπος τους υπόλοιπους είναι να πέσει στο ποτάμι για να πάει μαζί τους?
Πιστεύω ότι για να σώσει άλλους από το ποτάμι είναι αδύνατον. Μπορεί όμως να τους βγάλει και να τους δείξει κάτι διαφορετικό. Πρέπει να τους κεντρίσει έτσι ώστε και αυτοί που θα βρίσκονται στο κλαδί του να δουν αυτή την άλλη όψη των πραγμάτων… μόνοι τους. Πιστεύω ότι δεν είναι θέμα πειθούς. Αν καταφέρουν και δουν τότε θα μείνουν στο κλαδί και θα αρχίσουν και αυτοί το έργο τους. Αν όχι τότε απλά θα ξαποστάσουν και θα ξαναβουτήξουν. Και αυτό είτε για να γνωρίσουν είτε για να κατανοήσουν είτε για να παρασυρθούν.
Δεν ξέρω αν πρέπει να πέσει στο ποτάμι. Ίσως είναι θέμα αγάπης προς κάποια πρόσωπα. Αν βλέπει κάποιο αγαπημένο του να χάνεται και να απομακρύνεται τότε ίσως να πρέπει να πέσει. Μόνο έτσι μπορεί να έχει την ελπίδα ότι θα μπορέσει να βοηθήσει στην σωτηρία του. Αν δεν το κάνει μπορεί να τρώγεται μία ζωή και κάθε φορά που απλώνει το χέρι του θα ακούει το “εκ του ασφαλούς όμως…”
Φιλικά,
Trovadouros
Έτσι θα επενέβαινε στην βούληση του κάθε ανθρώπου και πιθανόν να αποτύγχανε δεδομένου οτι δεν είναι έτοιμοι όλοι οι άνθρωποι να ανέβουν επάνω στο κλαδί και να δούν τα πράγματα από μια άλλη οπτική γωνία.
quote:
Δεν ξέρω αν πρέπει να πέσει στο ποτάμι. Ίσως είναι θέμα αγάπης προς κάποια πρόσωπα. Αν βλέπει κάποιο αγαπημένο του να χάνεται και να απομακρύνεται τότε ίσως να πρέπει να πέσει. Μόνο έτσι μπορεί να έχει την ελπίδα ότι θα μπορέσει να βοηθήσει στην σωτηρία του.
Εδώ, φίλε μου, προκύπτει ένα άλλο θέμα.
Ο διασωθείς θα πρέπει να υπερβεί τον εαυτό του, την αγάπη του πρός κάποια άτομα και τα συναισθήματα του και να παραμείνει επάνω στο κλαδί για να σώσει όσους ανθρώπους είναι έτοιμοι για να σωθούν ή να παρακινηθεί από προσωπικά του συναισθήματα και να βουτήξει στο ποτάμι ξανά προκειμένου να σώσει το αγαπημένο του πρόσωπο.
Καταλαβαίνεις, νομίζω, οτι είναι ένα δίλημμα αρκετά μεγάλο και στην ουσία ο φιλόσοφος έχει να παλέψει με τον ίδιο τον εαυτό του.
Αν αυτό το αγαπημένο του πρόσωπο ήταν έτοιμο κι ήθελε να σωθεί δεν θα άπλωνε το χέρι πρός τον διασωθέντα για να τον τραβήξει?
Αν το πρόσωπο αυτό δεν είναι έτοιμο να σωθεί κι απλά παρασύρεται από το ποτάμι, ο διασωθείς που θα βουτήξει πάλι δεν θα χαθεί μαζί του την στιγμή που θα μπορούσε να σώσει κι άλλα άτομα?
Αλήθεια, ποιά είναι η γνώμη σου επάνω σε αυτό, φίλε μου?
In anticipation of my resurrection...