- Οι άνθρωποι του σπηλαίου του Πλάτωνα σήμερα... - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
quote:
ουσιαστικά είμαι δεμένος με το κεφάλι προς μία κατεύθυνση,όπως οι άνθρωποι του σπηλαίου και δίνω τα δικά μου ονόματα και ερμηνείες σ'αυτά που βλέπω να συμβαίνουν. Δεν έχω το θάρρος,τις περισσότερες φορές,να σπάσω τις αλυσίδες και να κοιτάξω πιο ψηλά. Νομίζω πως το δικό μου πρόβλημα,είναι και το μόνο που υπάρχει σε όλο το σύμπαν !
Ενδιαφέρουσα σκέψη αγνοών. Πράγματι, όπως λέει ο μύθος, οι δεσμώτες είναι δεμένοι και στον αυχένα έτσι ώστε να κοιτάνε μόνο μπροστά. Δεν βλέπει ο ένας τον άλλον, δεν υπάρχει ουσιαστική επικοινωνία και η επαφή τους δεν είναι άμεση αλλά γίνεται μέσω του τοίχου όπου παρουσιάζονται τα είδωλα.
Μήπως λοιπόν ένας τρόπος για να σπάσουν τα δεσμά είναι και η άμεση επικοινωνία με τους ανθρώπους, το πραγματικό ενδιαφέρον για τα προβλήματα του άλλου και όχι η μεγιστοποίηση των δικών μας;
Dying Incubus
Πιο πάνω αναφερθήκαμε στο βίαιο τρόπο επιβολής ως κάτι αρνητικό και αδόκιμο. Νομίζω όμως ότι τελικά η βία είναι μερικές φορές αναπότρεπτη.
Ο Σωκράτης για παράδειγμα δεν προσπάθησε να επιβάλει τίποτα, ήταν απλά ενοχλητικός. Οι ιδέες του και ο τρόπος του ήταν από μόνος του επιβλητικός και ανατρεπτικός.. Ανέτρεπε βίαια (με τον λόγο του) αυτό που ήταν σύνηθες και δεδομένο. Πραγματικός εφιάλτης για πολλούς (θαυματοποιούς κυρίως).
Για τον Πλάτωνα ο Σωκράτης ήταν η φωτισμένη ψυχή που επέστρεψε στο σπήλαιο και σαν αλογόμυγα ενοχλούσε τους Αθηναίους, τους έβγαζε από τη βολή τους. Έπιανε έναν – έναν τους δεσμώτες και τους έκανε να δουν από μόνοι τους την κατάστασή τους. Τους έκανε να συνειδητοποιήσουν πως αυτά που αντίκριζαν και θεωρούσαν ως αληθινά δεν ήταν παρά είδωλα πραγματικών αντικειμένων και πολλές φορές ήταν ακόμα και είδωλα ειδώλων. Κάποιοι (κυρίως οι θαυματοποιοί) δεν μπορούν να αποδεχτούν αυτήν την αλλαγή (είναι γι’ αυτούς βίαιη). Στην αρχή των ειρωνεύονται (για να του καταστρέψουν το όνειρο όπως λέει και η amalia) και κατόπι αφού η ειρωνεία δεν έχει καμιά επίδραση σε μια φωτισμένη (και όχι ονειροπαρμένη) ψυχή τον οδηγούν στο φυσικό θάνατο.
Σε κάθε περίπτωση εκδηλώνεται βία. Μπορεί να υπάρξει κάτι ανατρεπτικό χωρίς αντίδραση;
Και εγώ στο ίδιο συμπέρασμα θα καταλήγω, αλλά κάνω και μια άλλη σκέψη..
quote:
νομίζω πως κι οι 2 θα καταλήγαμε στο συμπέρασμα οτι βρίσκονται σε μια πλάνη (εάν κάνω λάθος, αγαπητέ, διόρθωσε με).
Ο κάθε άνθρωπος ερμηνεύει τα διάφορα ερεθίσματα που δέχεται σύμφωνα με τις δικές του εμπειρίες, τα δικά του βιώματα και την δική του κοσμοαντίληψη.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση εφόσον αυτοί οι οποίοι θα προσπαθούσαν να επιβάλλουν αυτό που πιστεύουν πως εννοούσε ο φιλόσοφος θα διέπρατταν κατά τη γνώμη μου ένα μεγάλο λάθος.
Και θα ήταν λάθος γιατί θα προσπαθούσαν να εξηγήσουν και κυρίως να επιβάλλουν κάτι το οποίο δεν κατάφεραν να δούν οι ίδιοι.
Πολύ, λίγο λάθος ή σωστό, σίγουρα δεν είναι το ιδεώδες. Και εμείς όμως τώρα τι κάνουμε; Ερμηνεύουμε το παράδειγμα του φιλοσόφου σύμφωνα με τη δική μας αντίληψη γι’ αυτό που θεωρούμε ιδεώδες. Μήπως δεν συμπεριφερόμαστε σαν και εκείνους που κατηγορούμε ότι κάνουν λάθος να ερμηνεύουν τα λόγια του φιλοσόφου εφόσον δεν τα έχουν οι ίδιοι βιώσει;
Εμείς βέβαια δεν επιβάλουμε σε κανέναν τίποτα.. είναι όμως σίγουρο αυτό; Σκεφτόμαστε και οι σκέψεις μας με τον έναν ή τον άλλον τρόπο γίνονται πράξεις. Θα τις επιβάλουμε στον εαυτό μας και έμμεσα και στους άλλους.
Και γιατί να είναι λάθος κάτι το οποίο δεν μπορεί να είναι διαφορετικό; Αυτά μπορούμε τώρα να σκεφτούμε και αυτά σκεφτόμαστε. Τώρα δεν υπάρχει σωστό η λάθος. Η πράξη όμως, έστω και αν είναι λάθος (που σίγουρα θα έχει ορισμένα λάθη) μπορεί να οδηγήσει στη αντίληψη του σωστού. Δηλαδή το λάθος (που προκαλεί πόνο) μπορεί να οδηγήσει τελικά στο σπάσιμο των δεσμών..
Edited by - Δημήτρης on 24/02/2006 23:20:58
Η αφύπνιση μπορεί να γίνει είτε από τον ίδιο τον άνθρωπο είτε από έναν εξωτερικό παράγοντα, είτε αυτός είναι κάποιος άλλος συνάνθρωπός του είτε ένα γεγονός. Η απελευθέρωση όμως είναι μια διεργασία εσωτερικής φύσεως. Το πώς δεχόμαστε αυτό το ερέθισμα είτε εσωτερικό είτε εξωτερικό, και το πώς το επεξεργαζόμαστε, αν φτάσουμε μέχρι εκεί, είναι καθαρά προσωπικό ζήτημα.
Βλέποντάς το κάπως ιεραρχικά, κατά την προσωπική μου εκτίμηση, θα έλεγα ότι αρχικά θα μπορεί έναντι στο ερέθισμα να είναι η άρνηση, η αμφισβήτηση, και η απόρριψη ή η απελευθέρωση.
Ή άρνηση έγκειται στην μονολιθική άποψη ότι δεν υπάρχει τίποτε παραπάνω από αυτό που ζω και αισθάνομαι και επομένως δεν το συζητώ.
Η αμφισβήτηση είναι ένα μεταβατικό στάδιο κατά το οποίο ο άνθρωπος μπορεί και θέλει να επεξεργαστεί το ερέθισμα. Ίσως στην περίπτωση αυτή είναι θέμα χρόνου να φτάσει στην συνειδητοποίηση της κατάστασής του.
Η απόρριψη είναι όταν ο άνθρωπος φτάσει στην επίγνωση της κατάστασής του αλλά αρνείται να αλλάξει τον τρόπο ζωής του.
Και πιθανόν να είναι αυτή η κατάσταση που να θέλει λίγο ψάξιμο. Οι λόγοι αυτής της άρνησης.
Ίσως το βόλεμα, η συνήθεια, ο φόβος για το τι θα δούμε στο φως.
Τι θα δούμε γύρω μας και περισσότερο τι θα δούμε μέσα μας, πόσα πράγματα θα πρέπει να αναθεωρήσουμε, για τον ίδιο μας τον εαυτό, για τα δεδομένα του εγώ μας που πρέπει να ανατρέψουμε.
Ένας ακόμα σοβαρός λόγος είναι αυτός της απόρριψης από το κοινωνικό μας περίγυρο. Αυτός ο φόβος της περιθωριοποίησης, της μοναξιάς. Της πραγματικής μοναξιάς ή μοναχικότητας. Δεν πιστεύω παρά οτι αυτό το φορτίο είναι πολύ βαρύ και αρκετές φορές μάλιστα είναι ικανό να σε γυρίσει στα πρώτερα.
Φιλικά,
Trovadouros
Από τη μια πλευρά αυτό είναι λογικό μιάς και τον άνθρωπο τον απασχολούν πάντα τα δικά του προβλήματα.
Από την άλλη όμως δεν θα ήταν καλύτερο αν αποστασιοποιηθείς από αυτά και τα αντιμετωπίσεις πιο δυναμικά ή πιο σφαιρικά?
Πιστεύω πως το να σκεφτόμαστε για τα προβλήματα μας αλλά να μένουμε μόνο στην σκέψη τους μας αναλώνει πολλή ενέργεια.
Και στην τελική ίσως είναι κάτι παρόμοιο με αυτό που κι εσύ ο ίδιος αναφέρεις:
quote:
Κάπως έτσι δε σκέφτονται οι αλυσοδεμένοι του Πλάτωνα ?
Αγαπητέ Δημήτρη, αναφερόμενος στον Σωκράτη υποθέτω οτι αναφέρεσαι πιο συγκεκριμένα στην Σωκρατική ειρωνία.
Ο Σωκράτης με τη μέθοδο αυτή σε συνδυασμό με τη μέθοδο της μαιευτικής προσπαθούσε να "εξάγει" από τους συνομιλητές του πράγματα τα οποία είχαν ήδη μέσα τους αλλά δεν τα είχαν εκφράσει, υποκρινόμενος οτι κι ο ίδιος δε γνώριζε κάποια πράγματα.
Δηλαδή τους έκανε να σκεφτούν πράγματα τα οποία γνώριζαν εκ των προτέρων απλά οι ίδιοι δεν το είχαν αντιληφθεί.
Στο "Μένων" περιγράφεται το πείραμα που έκανε ο Σωκράτης σε ένα δούλο όπου κατέληξε στο συμπέρασμα οτι ο δούλος γνώριζε πράγματα για τα οποία δεν διδάχθηκε ποτέ του.
Οπότε μήπως διάφορες αλήθειες ενυπάρχουν μέσα μας αλλά πρέπει να τις βγάλουμε οι ίδιοι από μέσα μας?
quote:
Πολύ, λίγο λάθος ή σωστό, σίγουρα δεν είναι το ιδεώδες. Και εμείς όμως τώρα τι κάνουμε; Ερμηνεύουμε το παράδειγμα του φιλοσόφου σύμφωνα με τη δική μας αντίληψη γι’ αυτό που θεωρούμε ιδεώδες. Μήπως δεν συμπεριφερόμαστε σαν και εκείνους που κατηγορούμε ότι κάνουν λάθος να ερμηνεύουν τα λόγια του φιλοσόφου εφόσον δεν τα έχουν οι ίδιοι βιώσει;
Εμείς βέβαια δεν επιβάλουμε σε κανέναν τίποτα.. είναι όμως σίγουρο αυτό; Σκεφτόμαστε και οι σκέψεις μας με τον έναν ή τον άλλον τρόπο γίνονται πράξεις. Θα τις επιβάλουμε στον εαυτό μας και έμμεσα και στους άλλους.
Χμμμ!
Έχεις δίκιο και θέτεις ένα εύλογο ερώτημα, φίλε μου!
Από την άλλη όμως νομίζω πως είναι διαφορετικό το να προσπαθείς να αντιληφθείς μερικά πράγματα εξετάζοντας τα χωρίς διάθεση επιβολής των συμπερασμάτων από την τάση της επιβολής αυτών που εσύ επιθυμείς στους άλλους (το διευκρινίζεις κι εσύ άλλωστε οτι πρόκειται για 2 διαφορετικά πράγματα).
Ρωτάς λοιπόν αν επιβάλλουμε τις απόψεις μας, άθελα μας βέβαια, στους άλλους.
Νομίζω πως αναλύονται τα διάφορα ερεθίσματα κι "αποκρυπτογραφούνται" κάποιες έννοιες που μας δίνει ο μύθος.
Φυσικά σε μια προσωπική ανάλυση πάντα μπορεί να κρύβεται κάτι λα΄θος.
Από την άλλη όμως αυξάνει την αντιληπτική μας ικανότητα αυτή η σκέψη, σωστά? 
Αγαπητέ Trovadouros, σε χαιρετώ! 
Θα έλεγα οτι η αφύπνιση μας προέρχεται στην ουσία από εμάς.
Έχεις δίκιο να αναφέρεις την σπουδαιότητα του εξωτερικού παράγοντα, θα έλεγα όμως πως για μένα αυτό αποτελεί ένα ερέθισμα.
Όταν λοιπόν αυτός ο εξωτερικός παράγοντας μας ερεθίσει, τον αποκωδικοποιούμε και στην συνέχεια τον ερμηνεύουμε με κάποιον τρόπο.
Εξάλλου, κανένας εξωτερικός παράγοντας δεν είναι εύκολο να μας αφυπνίσει αν δεν του το επιτρέψουμε εμείς.
Αναφέρεις, αγαπητέ, 3 παράγοντες: απόρριψη, άρνηση κι αμφισβήτηση.
Νομίζω πως κι οι 3 έχουν την δική τους σπουδαιότητα αν τους εξετάσουμε προσεκτικά.
Οι 2 πρώτοι μας πηγάζουν από την μη θέληση μας να δούμε τα πράγματα από μια διαφορετική σκοπιά από αυτήν που ήδη τα έχουμε δεί.
Στον τρίτο συνίσταται η σκέψη που κάνουμε αφήνοντας διάφορα ενδεχόμενα ανοιχτά.
Συμφωνώ με τους λόγους που αναφέρεις για τους οποίους κάνουμε κάτι τέτοιο.
πιστεύεις όμως οτι προβαίνουμε σε κάποιον από αυτούς τους παράγοντες συνειδητά ή ασυνείδητα?
In anticipation of my resurrection...
Πως ξεχωρίζουν αυτοί που πράγματι βγήκαν απ' τη σπηλιά, αυτοί που ξέρουν να διακρίνουν τις σκιές...
είναι αυτοί που ενοχλούν, αυτοί που αμφισβητούνται... οι θαυματοποιοί που γίνονται ευρέως αποδεκτοί και αγαπητοί από όλους είναι μούφα!
Galadriel, UK
για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος
Αν τον ενδιέφερε η προβολή του δεν θα είχε σπάσει τα προσωπικά του δεσμά...
In anticipation of my resurrection...
quote:
...it came to me last night...
σατοράκι ;
quote:
Πως ξεχωρίζουν αυτοί που πράγματι βγήκαν απ' τη σπηλιά, αυτοί που ξέρουν να διακρίνουν τις σκιές...είναι αυτοί που ενοχλούν, αυτοί που αμφισβητούνται... οι θαυματοποιοί που γίνονται ευρέως αποδεκτοί και αγαπητοί από όλους είναι μούφα!
Ναι πράγματι, αυτό είναι ένα κριτήριο με το οποίο μπορούμε να τους ξεχωρίσουμε.
Οι θαυματοποιοί είναι μέρος του συστήματος της σπηλιάς, το διατηρούν σε ισορροπία και σταθερότητα, γι’ αυτό είναι ευρέως αποδεκτοί από το ίδιο το σύστημα και αυτούς που το απαρτίζουν.
Ολοι αυτοί είναι μέρος του συστήματος της σπηλιάς. Προβλέπονται από τις ίδιες τις σχέσεις ισορροπίας του συστήματος και δεν μπορούν να κάνουν κάτι για να το σοκάρουν και να το ανατρέψουν. Εφόσον προβλέπονται υπάρχουν και οι μηχανισμοί εξισορρόπησής τους. Το πολύ που μπορούν να κάνουν είναι μια ήπια αλλαγή εντός της σπηλιάς και μια μεταβολή στις θέσεις των θαυματοποιών. Ένα σύστημα όμως για να κλονιστεί χρειάζεται εξωτερική επίδραση, ένα σοκ από έναν παράγοντα που δεν συνδέεται μαζί του, δεν εντοπίζεται μέσα στις σχέσεις του και γι’ αυτό δεν υπάρχουν μηχανισμοί που να αποκαθιστούν την ισορροπία εντός.
Μάλλον είναι αυτός που τον ενδιαφέρει να μεταφέρει απλώς το μήνυμα. Μάλλον δεν αποζητά οπαδούς/μαθητές, ούτε θέλει να οργανώσει επανάσταση, ούτε ενδιαφέρεται να οργανώσει μια άλλη κοινωνία εκεί πάνω/έξω. Είναι αυτός που όταν κάποιοι τολμηροί θα δοκιμάσουν να βγουν από το σπήλαιο και ζητήσουν την βοήθειά του, θα τους βοηθήσει μέχρι να τα καταφέρουν και μετά θα αποσυρθεί.
'We are either alone in the universe or we are not. Both ideas are overwhelming'
-Arthur C. Clarke-
Edited by - Ostria on 01/03/2006 00:40:44
quote:
πιστεύεις όμως οτι προβαίνουμε σε κάποιον από αυτούς τους παράγοντες συνειδητά ή ασυνείδητα?
Πιστεύω ότι στην απόρριψη και στην αμφισβήτηση κατά κανόνα καταλήγουμε ασυνείδητα, δεδομένου ότι δεν υπάρχει γνώση για σύγκριση αλλά και αν υπάρχει σκανδαλισμός της σκέψης μας δεν είναι ικανός για να μας ξυπνήσει τον μηχανισμό της αναζήτησης που μπορεί να μας οδηγήσει στην απελευθέρωση.
Για την απόρριψη νομίζω πως τα πράγματα είναι τελείως συνειδητά αφού υπάρχει και γνώση και εμπειρία της κατάστασης ελευθερίας. Και νομίζω δε, πως στην απόρριψη είναι και η μεγαλύτερη δυστυχία που μπορεί να βρεθεί ο άνθρωπος.
Σε όλα αυτά βέβαια είναι απαραίτητο να υπάρχει ειλικρινείς σκέψη και διάθεση.
Φιλικά
Trovadouros
quote:
σατοράκι ;
χιουμοράκι ε;
Galadriel, UK
για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος
Μερικές φορές βέβαια είναι πολύ πιθανό να ακουστεί κάτι πραγματικά αληθινό (σε σοκαριστικό βαθμό ίσως) από ένα παιδί ή έναν έφηβο.
Στην αναγωγή που έκανες σχετικά με τους αμφισβητίες και την (αναγκαία) ύπαρξη τους στο μύθο, καθώς και στον προβλεπόμενο μηχανισμό εξισορρόπησης τους, γιατί πιστεύεις πως οι μεταβολές που μπορεί να επιφέρουν θα είναι ήπιες?
Κατά την ταπεινή μου άποψη οι μεταβολές που μπορεί να προκληθούν ή έστω η επήρρεια τους στους υπόλοιπους δεσμώτες μπορεί να έχουν μεγαλύτερη βαρύτητα.
Εάν εντελώς υποθετικά στο σπήλαιο υπάρχουν 100 άνθρωποι κι οι 10 από αυτούς είναι οι αμφισβητίες δεν θα επηρρεάσουν αρκετά εύκολα τους υπόλοιπους 89 (αν υποθέσουμε οτι μιλάμε για ένα φωτισμένο)?
Και δεδομένου οτι από την φύση τους αυτοί οι 89 άνθρωποι δύσκολα θα πίστευαν τον φιλόσοφο, λόγω του οτι έχουν μάθει να ζούν στις σκιές, δεν θα ήταν εύκολο να ασπαστούν τις απόψεις των αμφισβητιών?
Νομίζω πάντως πως πρέπει να κάνουμε ένα διαχωρισμό μεταξύ των αμφισβητιών αυτών.
Μερικοί μπορεί να έχουν αγνά κίνητρα, με τάσεις βοήθειας στους συνανθρώπους τους.
Το αν πλανώνται ή όχι ίσως και να μην το γνωρίζουν.
Μερικοί πάλι μπορεί να είναι αντιδραστικοί εκ φύσεως.
Μερικοί πάλι μπορεί να αντιδρούν σε οτιδήποτε για εξυπηρέτηση ίδιων σκοπών.
Μπορεί να έχουν συνειδητοποιήσει οτι βρίσκονται σε μια πλάνη όμως επιθυμούν την επιβολή τους στους άλλους και συνήθως έχοντας υϊοθετήσει το προφίλ ενός δήθεν φωτισμένου ατόμου.
Νομίζω πως αυτοί είναι η χειρότερη μορφή αμφισβητιών (αν μπορούμε να τους χαρακτηρίσουμε έτσι).
Αγαπητή Ostria να σε καλωσορίσω κι εσένα!
Ναι, δεν διαφωνώ σχετικά με το οτι τον αληθινό φιλόσοφο δεν τον ενδιαφέρει η προσωπική του προβολή ή η απόκτηση οπαδών.
Δεν προσπαθεί να ελευθερώσει τους ανθρώπους παρά την θέληση τους ή έστω όταν εκείνοι δεν είναι έτοιμοι για κάτι τέτοιο.
Όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου για εκείνους θα είναι εκεί για να τους βοηθήσει.
Κι ο φίλος Δημήτρης έδωσε έναν πολύ καλό ορισμό για τον φιλόσοφο εχθές (με το μήνυμα του στις 22:53:57).
Αγαπητέ Trovadouros, αναφέρεις:
quote:
Πιστεύω ότι στην απόρριψη και στην αμφισβήτηση κατά κανόνα καταλήγουμε ασυνείδητα, δεδομένου ότι δεν υπάρχει γνώση για σύγκριση αλλά και αν υπάρχει σκανδαλισμός της σκέψης μας δεν είναι ικανός για να μας ξυπνήσει τον μηχανισμό της αναζήτησης που μπορεί να μας οδηγήσει στην απελευθέρωση.
Ενώ παρακάτω αναφέρεις:
quote:
Για την απόρριψη νομίζω πως τα πράγματα είναι τελείως συνειδητά αφού υπάρχει και γνώση και εμπειρία της κατάστασης ελευθερίας.
Μήπως μπερδεύτηκες λιγάκι και στην πρώτη περίπτωση εννοούσες την άρνηση και την αμφισβήτηση?
Ρωτάω ώστε να το διευκρινίσουμε αυτό και να το αναλύσουμε...
In anticipation of my resurrection...
quote:
Μήπως μπερδεύτηκες λιγάκι.
μετά από διόρθωση...
΄ Πιστεύω ότι στην άρνηση και στην αμφισβήτηση κατά κανόνα καταλήγουμε ασυνείδητα, δεδομένου ότι δεν υπάρχει γνώση για σύγκριση αλλά και αν υπάρχει σκανδαλισμός της σκέψης μας δεν είναι ικανός για να μας ξυπνήσει τον μηχανισμό της αναζήτησης που μπορεί να μας οδηγήσει στην απελευθέρωση.
Για την απόρριψη νομίζω πως τα πράγματα είναι τελείως συνειδητά αφού υπάρχει και γνώση και εμπειρία της κατάστασης ελευθερίας. Και νομίζω δε, πως στην απόρριψη είναι και η μεγαλύτερη δυστυχία που μπορεί να βρεθεί ο άνθρωπος.
Φιλικά,
Trovadouros
Ανθρώπινα τα λάθη, φίλε μου Trovadouros!
Ας αναλύσουμε λίγο αυτό που λές.
quote:
Πιστεύω ότι στην άρνηση και στην αμφισβήτηση κατά κανόνα καταλήγουμε ασυνείδητα,
quote:
Για την απόρριψη νομίζω πως τα πράγματα είναι τελείως συνειδητά αφού υπάρχει και γνώση και εμπειρία της κατάστασης ελευθερίας.
Νομίζω πως ήρθε η στιγμή να διαφωνήσουμε!
Για την αμφισβήτηση θα συμφωνήσω οτι πολλές φορές έρχεται ασυνείδητα.
Όχι όμως κι η άρνηση, τουλάχιστον όχι πάντα.
Ένας άνθρωπος μπορεί να αρνηθεί κάτι συνειδητά.
Άλλωστε για να πούμε οτι αρνούμαστε κάτι πρέπει να έχουμε καταλήξει σε διάφορα συμπεράσματα και να έχουμε εξετάσει κάθε ενδεχόμενο.
Επιπλέον μπορεί να αρνηθούμε κάτι μόνο και μόνο για να μην πληγωθεί το εγώ μας και να μην δείξουμε οτι η μέχρι πρότινος άποψη μας ήταν λανθασμένη.
Δε νομίζεις λοιπόν οτι υπάρχει η περίπτωση να αρνηθούμε κάτι συνειδητά?
Το αυτό ισχύει και για την απόρριψη...
In anticipation of my resurrection...
quote:
Αυτός που ενοχλεί γιατί βγήκε στο φως, ενοχλεί γιατί κάπου βαθιά μέσα τους οι άνθρωποι της σκιερής πραγματικότητας αναγνωρίζουν αυτό που δεν θέλουν να δουν... την ικανότητά του δηλαδή να κινείται πέρα από τα προβλεπόμενα και ακόμα κι αν η κίνησή του είναι ευγενής και ήπια, κάτι μέσα σ' αυτήν τους εξοργίζει... μέσα στον πυρήνα του καθενός υπάρχει τόσο η ικανότητα να βγει έξω απ' τη σπηλιά όσο και η ικανότητα του να αναγνωρίσει ποιος το κατάφερε.
Δηλαδή κατά κάποιον τρόπο τον ζηλεύουν.
Ζηλεύουν που αυτός κινείται πέρα από τα προβλεπόμενα. Μα και οι αναρχικοί κινούνται πέρα από τα προβλεπόμενα, όπως και άλλες ομάδες ανθρώπων. Όμως δεν φτάνουν στο σημείο που μας εξιστορεί ο μύθος.
Zηλεύουμε τον άλλον που έχει καλό αμάξι, τα καταφέρνει με την δουλειά του, έχει γνώσεις, είναι πνευματώδης, που γενικώς καταφέρνει ένα σωρό πράγματα τα οποία ο πυρήνας μας γνωρίζει ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε και εμείς ως ένα σημείο, αλλά τελικά δεν κάνουμε κάτι γι' αυτό, παρά μόνο να επιθυμούμε την καταστροφή του. Στον σημερινό έλληνα ειδικά, ξεχωρίζει αυτή η συμπεριφορά σε βαθμό ώστε να βγει και το σχετικό ανέκδοτο με την "κατσίκα του γείτονα".
Η ζήλια είναι ένα πολύ συνηθισμένο ανθρώπινο συναίσθημα που όλοι το αναγνωρίζουμε λίγο εως πολύ. Όμως δεν είναι το κυρίαρχο στο μύθο του σπηλαίου.
quote:
Στην αναγωγή που έκανες σχετικά με τους αμφισβητίες και την (αναγκαία) ύπαρξη τους στο μύθο, καθώς και στον προβλεπόμενο μηχανισμό εξισορρόπησης τους, γιατί πιστεύεις πως οι μεταβολές που μπορεί να επιφέρουν θα είναι ήπιες?
Κατά την ταπεινή μου άποψη οι μεταβολές που μπορεί να προκληθούν ή έστω η επήρρεια τους στους υπόλοιπους δεσμώτες μπορεί να έχουν μεγαλύτερη βαρύτητα.
Εννοώ ότι η όποια μεταβολή γίνεται εντός του σπηλαίου τελικά δεν αλλάζει το ίδιο το σύστημα του σπηλαίου αλλά τις εσωτερικές του σχέσεις μόνο. Μπορεί οι μεταβολή αυτή να είναι και βίαια (δεν αποκλείεται καθόλου) αλλά και πάλι το σπήλαιο μένει εκεί που είναι. Όμως, αυτός που έρχεται έξω από το σπήλαιο μπορεί να προκαλέσει μεγαλύτερες αλλαγές στα μέλη που απαρτίζουν την κοινωνία του σπηλαίου καθώς η δράση του δεν στρέφεται προς την αναδιανομή ρόλων και θέσεων εντός του σπηλαίου αλλά προς την αποκάλυψη μιας άλλη, εντελώς διαφορετικής πραγματικότητας.