- Ινδοευρωπαίοι – πως, γιατί και πότε No1 - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.
quote:
Φίλη Ostria (Υπόθεση Faure, μέρος β)Από ο'τι βλέπω ο Φωρ ασχολείται με Κρητικές τοπονυμίες και αρώματα. Καμμία αναφορά για την Ιθάκη. Περιμένω ακόμα διευκρίνηση από το "Νέστωρ".
Θα περιμένουμε την απάντηση.
Πάντως βρήκα κάποιες σχετικές μελέτες του εδώ
http://projectsx.dartmouth.edu/classics/history/bronze_age/lessons/bib/10bib.html
P. Faure, “Le premier sceau hiéroglyphique de la littérature crétoise NMA 8915,” Cretan Studies 9(2003) 27-36.
P. Faure, "Deus inscriptions en ecriture lineaire A decouvertes a Troie par Schliemann," Cretan Studies 5(1996) 137-146.
P. Faure, "Le Lineaire A aux origines de la langue grecque," O Lychnos 77(1998) 39-45.
P. Faure, "Les divinites de Phaistos," in G. P. Carratelli and G. Rizza (eds.), Antichita Cretesi. Studi in onore di Doro Levi I (Catania 1973-74) 186-196.
Θα δούμε! 
'We are either alone in the universe or we are not. Both ideas are overwhelming'
-Arthur C. Clarke-
Αυτοί λοιπόν δίνουν τα εξής για την περιοχή μας:
Collapse of Minoan Civilization (demise accelerated by eruption of Thera?)
End of Bronze Age Greece (may have been response to seismicity, drought, and/or comet impact-induced global cooling)
Εχω να πω πολλά πάνω στο θέμα αλλά είναι άσχετο προς το τόπικ οπότε καλύτερα να το σταματήσουμε εδώ.
Αγαπητή Ostria,
Πίστεψέ με δεν υπάρχει τίποτα πιο σχετικό με το θέμα μας από τον συσχετισμό των καταστροφών που επέφεραν οι κατακλυσμοί και άλλα γεωλογικά φαινόμενα μικρότερης εμβέλειας στον Ελλαδικό χώρο, με την ιστορική συνέχεια των φυλών που τον κατοίκησαν.
Είναι ακριβώς το σημείο που πρέπει να εξετάζουμε διότι αποτελεί την αιτία της προσωρινής οπισθοδρόμησης των πολιτισμών της εποχής και της διακοπής της συνέχειας των αρχαιολογικών και παλαιοντολογικών ευρημάτων . Σε παρακαλώ λοιπόν να μας προσκομίσεις όποια σχετικά άρθρα διαθέτεις για να τα συχετίσουμε...
Φιλικά
Πελασγός
(=|=)
Ευτυχώς, η συγχρονή γεολογία εξελίσσεται καλά και μπορεί να επιβεβαιώσει ή να απορρίψει πολλές τέτοιες θεωρίες.
Πιστεύω οτι μια προσεγμένη μελέτη σε αυτά τα θέματα θα μας βοηθήσει να ξεχωρίσουμε τα γεγονότα που ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ συνέβηκαν από τις εσφαλμένες "κυριολεκτικές" ερμηνείες μύθων, που μάλλον συμβολικά πρέπει να ερμηνεύθούν...
Εφόσον λοιπόν ο "αρχικός συγραφέας" είναι σύμφωνος, προχώρα Ostria!
K.
Ταπεινα συγνωμη.
ΠΑΝ ΔΕ ΑΥ ΤΟ ΓΙΓΝΟΜΕΝΟΝ ΥΠ' ΑΙΤΙΟΥ ΤΙΝΟΣ ΕΞ ΑΝΑΓΚΗΣ ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ.(ΠΛΑΤΩΝ)
DIMSOT
Σημασια εχει τι λες, οχι με ποσες λεξεις το λες,εγω ειμαι εραστης της ποιοτητος και των λιγων λεξεων.
και θα πρέπει να το δούμε αλλά σε σχέση πάντα με το θέμα μας, γιατί αλλιώς θα αρχίσουμε να πελαγοδρομούμε.
Νομίζω ότι όλοι δεχόμαστε ότι στην ιστορία της Γης, έχουν συμβεί διάφορες μεγάλες και μικρότερες καταστροφές (παγκόσμιες και τοπικές) οι οποίες είτε εξαφάνισαν την υπάρχουσα ζωή, είτε την ανάγκασαν να πάρει άλλη τροπή ανάπτυξης, είτε να μετακινηθεί σε πιό βιώσιμα μέρη.
Γνωρίζουμε αρκετά σήμερα για τις μεγάλες καταστροφές πχ. αυτή που εξαφάνισε τους δεινοσαύρους, αλλά δεν έχουμε ερευνήσει ιδιαίτερα τις μετέπειτα καταστροφές, αυτές που περιγράφονται στους μύθους όλων των λαών (είτε τις ταυτίζουμε μεταξύ τους χρονολογικά είτε όχι).
Βέβαια, τελευταία κάποιοι επιστήμονες, γεωλόγοι, αρχαιολόγοι κλπ έχουν θίξει το θέμα των φυσικών καταστροφών σε σχέση με την παρακμή κάποιων αρχαίων πολιτισμών όπως του Μινωϊκού και ορισμένων ανεξάρτητων
πόλεων πχ. στην Ινδία.
Οπότε το θέμα έχει σίγουρα ενδιαφέρον. Πώς θα το προσεγγίσουμε όμως;
Προτείνω να ξεκινήσουμε με κάποιους δικούς μας συλλογισμούς σε σχέση με τις μετακινήσεις των λαών στον χώρο και να προσπαθήσουμε να βρούμε (αν γίνεται) τις χρονικές στιγμές που συνέβει αυτό.
Γιατί μία φυλή φεύγει από τον τόπο της και πάει να κατοικήσει σε έναν άλλο;
Κάτι που μου έχει κάνει γενικά εντύπωση όσο τα ερευνώ όλα αυτά, είναι ότι ενώ γνωρίζουμε ότι σε όλη την προϊστορική περίοδο έχουμε ανεπτυγμένο πολιτισμό πχ στην κεντρική και την βόρεια Ευρασία, τα δείγματα από τον νότο της ίδιας ηπείρου είναι λιγότερα και ίσως λιγότερο σημαντικά.
Φαίνεται ότι μέχρι το 5000 πΧ υπάρχει ανάπτυξη στον βορρά (έστω κι αν οι άνθρωποι ζουν ακόμα στα σπήλαια ή σε τέντες από δέρμα) η οποία για κάποιον λόγο, δεν εξελίσσεται. Εχουμε καταυλισμούς δίπλα σε σπηλιές σε ποτάμια, σε λίμνες αλλά δεν έχουμε εξέλιξη αυτών των καταυλισμών σε σταθερούς οικισμούς οι οποίοι με τον χρόνο αναπτύσσονται και παίρνουν την μορφή πόλεων.
Ξαφνικά (θα δούμε πόσο ξαφνικά έγινε βέβαια) από το 5000 πΧ φαίνεται ότι εμφανίζονται σημαντικοί οικισμοί στον νότο της Ευρασίας αρκετοί από τους οποίους μετασχηματίζονται μέσα σε 2000 χρόνια σε πόλεις με πλήρη οργάνωση.
Ολες αυτές οι πόλεις εμφανίζονται μέσα στα όριο συγκεκριμένων παραλλήλων στον χάρτη, πάνω-κάτω ανάμεσα στον 20ο και τον 40ο παράλληλο. Ταυτόχρονα φαίνεται ότι ο Βορράς είτε ερημώνεται, είτε δεν εξελίσσεται. Με όσα στοιχεία έχουμε μέχρι σήμερα (με όσα γνωρίζω εγώ τουλάχιστον), εκτός από ελάχιστες περιπτώσεις που ερευνούνται, φαίνεται ότι εκείνη της εποχή ο βορράς δεν ευνοούσε την εξέλιξη του πολιτισμού, ενώ συνέβει ακριβώς το αντίθετο στον νότο όπου είχαμε και την εμφάνιση των πρώτων σημαντικών πολιτισμών που γνωρίζουμε μέχρι σήμερα.
Τώρα, ίσως αυτή η άποψη μου να οφείλεται σε ελλειπείς γνώσεις των τελευταίων εξελίξεων, οπότε περιμένω είτε επιβέβαιωση των μέχρι τώρα συμπερασμάτων μου είτε την ανατροπή τους, για να συνεχίσουμε την έρευνα πάνω στα αίτια αυτής της αλλαγής που ίσως ανάγκασε κάποιες φυλές να κατέβουν από τον βορρά και να προσδιορίσουμε αν βρήκαν ανεπτυγμένο πολιτισμό στον νότο, ή τον δημιούργησαν αυτοί ή τον συνδημιούργησαν με τους υπάρχοντες κατοίκους. Και βέβαια μιλάω για τις πρώτες μεταναστεύσεις και αν μπορούμε να τις προσδιορίσουμε και χρονολογικά, για να δούμε τι έγινε.
'We are either alone in the universe or we are not. Both ideas are overwhelming'
-Arthur C. Clarke-
quote:
Γιατί μία φυλή φεύγει από τον τόπο της και πάει να κατοικήσει σε έναν άλλο;
Μία φυσική καταστροφή, όπως είπες κι εσύ. Ή υπερπληθυσμός. Ή πίεση από γείτονες. Ή μπορεί ο τρόπος ζωής της να είναι νομαδικός (αλλά όταν βρει ένα φοβερό μέρος να αναθεωρήσει λιγουλάκι τις προτεραιότητές της). Πάντως δεν είναι ανάγκη (στις περισσότερες των περιπτώσεων) να φύγουν όλοι. Συνήθως κάποιοι μένουν και μόνο οι τολμηρότεροι ορμούν προς νέους τόπους.
Νομίζω πως μπορούν να αντληθούν αρκετά συμπεράσματα από
(ημι)ιστορικές περιπτώσεις, όπως οι Τούρκοι, οι Γερμανοί, οι Ίωνες, οι Ούγγροι, οι Ινδιάνοι κλπ. Η βασική κινητήριος δύναμη είναι πάντως τριπλή:
α) Όσο αυξάνεται ο πληθυσμός, μοιραία θα εξαπλωθεί (εφ' όσον υπάρχει χώρος).
β) Όταν δεν τα περνάς και τόσο καλά και έχεις ακούσει για μέρη που τα περνάνε καλύτερα, το πιο πιθανό είναι να κινηθείς προς τα εκεί.
γ) Μπορεί να μη σε σηκώνει πλέον ο τόπος, όπως τον πολιτισμό του Μοχέντζο Ντάρο ή των Ανασάζι. Δεν είμαστε ακριβώς σίγουροι για τους λόγους που έφυγαν από τα μέρη τους, αλλά προφανώς έφυγαν.
quote:
Φαίνεται ότι μέχρι το 5000 πΧ υπάρχει ανάπτυξη στον βορρά (έστω κι αν οι άνθρωποι ζουν ακόμα στα σπήλαια ή σε τέντες από δέρμα) η οποία για κάποιον λόγο, δεν εξελίσσεται. Εχουμε καταυλισμούς δίπλα σε σπηλιές σε ποτάμια, σε λίμνες αλλά δεν έχουμε εξέλιξη αυτών των καταυλισμών σε σταθερούς οικισμούς οι οποίοι με τον χρόνο αναπτύσσονται και παίρνουν την μορφή πόλεων.
Ξαφνικά (θα δούμε πόσο ξαφνικά έγινε βέβαια) από το 5000 πΧ φαίνεται ότι εμφανίζονται σημαντικοί οικισμοί στον νότο της Ευρασίας αρκετοί από τους οποίους μετασχηματίζονται μέσα σε 2000 χρόνια σε πόλεις με πλήρη οργάνωση.
Ολες αυτές οι πόλεις εμφανίζονται μέσα στα όριο συγκεκριμένων παραλλήλων στον χάρτη, πάνω-κάτω ανάμεσα στον 20ο και τον 40ο παράλληλο. Ταυτόχρονα φαίνεται ότι ο Βορράς είτε ερημώνεται, είτε δεν εξελίσσεται. Με όσα στοιχεία έχουμε μέχρι σήμερα (με όσα γνωρίζω εγώ τουλάχιστον), εκτός από ελάχιστες περιπτώσεις που ερευνούνται, φαίνεται ότι εκείνη της εποχή ο βορράς δεν ευνοούσε την εξέλιξη του πολιτισμού, ενώ συνέβει ακριβώς το αντίθετο στον νότο όπου είχαμε και την εμφάνιση των πρώτων σημαντικών πολιτισμών που γνωρίζουμε μέχρι σήμερα.
Νομίζω η εξήγηση για αυτό το φαινόμενο είναι μάλλον απλή: ο Βορράς είχε δάση, στέπες, άγριο κλίμα και πολλά-πολλά ζώα. Ο Νότος είχε καλύτερο κλίμα και πολλές εύφορες κοιλάδες.
Στο πολιτισμικό στάδιο του τροφοσυλλέκτη, ο Βορράς (όπως και η Αφρική) ήταν ό,τι καλύτερο. Το ίδιο και στο αμέσως επόμενο πολιτισμικό στάδιο του κτηνοτρόφου. Κανένα από τα δύο στάδια όμως δε συνεπάγεται ιδιαίτερη πολιτισμική άνθηση. Το πολύ-πολύ να γίνεις "μάστορας" στο κυνήγι, τον πόλεμο και τις άμαξες.
Όμως όταν το κλίμα έφτιαξε οριστικά στο Νότο και ανακαλύφθηκε εκεί η γεωργία, ο Νότος πλέον μπορούσε να υποστηρίξει πολύ μεγαλύτερους πληθυσμούς. Επιπλέον οι γεωργοί τείνουν να είναι λιγότερο νομαδικοί από τους κυνηγούς και τους κτηνοτρόφους. Υπερπληθυσμός+σταθερότητα = ανάγκη για οργάνωση = πόλεις, ιερατεία κλπ.
Δεν είναι απολύτως ακριβές ότι ερήμωσε ο Βορράς. Απλώς ο πληθυσμός του παρέμεινε στα χαλκολιθικά επίπεδα, ενώ ο πληθυσμός του Νότου γιγαντώθηκε. Και επιπλέον όσοι Βόρειοι μάθαιναν για τις γαίες της επαγγελίας μάλλον άρχισαν να αισθάνονται άβολα μέσα στα καλύβια τους με τους -40oC το χειμώνα.
Όπως όλα τα ζώα , έτσι και το ζώον άνθρωπος σκοτώνει μόνο για την τροφή του.
Και αν στους ιστορικούς χρόνους φαίνεται ότι σκοτώνει για ιδέες και υψηλά ιδανικά ,αυτό συμβαίνει γιατί δύσκολα μπορούμε να καταλάβουμε πως στο βάθος μιας υψηλής ιδέας κρύβεται πάντα η επιθυμία για καλύτερη ζωή, και η καλύτερη ζωή χωρίς καλύτερη τροφή είναι απολύτως αδύνατη.
Μπορεί να σκοτωνόμαστε για τον βασιλιά και την πατρίδα αλλά κατ ουσία για την μάσα σκοτωνόμαστε.
Η πατρίδα είναι καταρχήν ένα σύνολο βοσκότοπων και αργότερα οικοπέδων.
Και ο βασιλιάς είναι κατά αρχήν ένας τσοπάνος που φροντίζει το κοπάδι του.
Συνεπώς όταν πολεμούμε για το βασιλιά είτε για κάποιο άλλο ιδανικό ας κάνουμε ότι δεν το καταλαβαίνουμε προκειμένου να φανούμε «ανώτεροι άνθρωποι» που δεν σκοτώνονται για την μάσα σαν τα ζώα.
Εδώ και χρόνια οι αρχαιολόγοι αγωνίζονται να βεβαιώσουν τους ισχυρισμούς των γλωσσολόγων που μισοί λενε ότι οι ευρωπαίοι είναι αυτόχθονες και οι άλλοι μισοί ότι ήρθαν από την Ασία σε χρόνο που είναι αδύνατο να προσδιορισθεί.
Το βέβαιο είναι ότι οι λαοί κινήθηκαν από την ανατολική προς την δυτική Ευρώπη από την κοιλάδα του Δούναβη και τις πεδιάδες της κάτω Γερμανίας και μετά σκόρπισαν προς τις τρεις μεγάλες χερσονήσους.
Πάντα οι λαοί κινούνται προς την θαλασσα.Σιγουρα αν βρουν ευνοϊκές συνθήκες σε μια λίμνη ή ένα ποτάμι εγκαθιστανται.Όταν έρθουν οι άλλοι πεινασμένοι από πίσω ή γίνουν πολλοί ξαναπαίρνουν τον δρόμο προς την θάλασσα.
Όταν γεμίσει από κόσμο η χερσόνησος Ελλάδα γιαπαραδειγμα θα στραφούν στα νησιά ,μόλις γεμίσουν και τα νησιά , τότε θα αρχίσει η σφαγή για την τροφή…
Έτσι κινούνταν οι λαοί από την αρχή του κόσμου στην πορεία προς την μάσα.
--
Σκάβε βαθειά-τρέξε γρήγορα!
Η διαμόρφωση της ελληνικής γης πραγματοποιήθηκε κατά την Πλειστόκαινο περίοδο. Σ' αυτή την εποχή που κράτησε από 2 εκατομμύρια π.Χ. μέχρι το 10.000 π.Χ. σημειώνονται γεωλογικές ανακατατάξεις και γεωγραφικές διαφοροποιήσεις, με αυξομειώσεις της στάθμης των θαλασσών, με σημαντικό γεγονός το σπάσιμο του φράγματος του Γιβραλτάρ (περίπου 10.000 π.Χ. ) και αποτέλεσμα την σταδιακή δημιουργία της Μεσογείου θάλασσας, οπότε τοποθετείται χρονικά και ο δεύτερος Ελληνικός κατακλυσμός, αυτός του Δευκαλίωνος, που συμπίπτει με την απαρχή της σταδιακής εισροής των υδάτων στον Εύξεινο πόντο. Ταυτόχρονα έντονες κλιματολογικές διακυμάνσεις ψυχρών ή θερμών εποχών παρατηρούνται, όπως η εποχή των παγετώνων. Έντονα ψυχρές περιόδους έχουμε μεταξύ 8200 –2600 π.Χ.
Στην πορεία εξαφανίζονται εντελώς οι εσωτερικές λίμνες της Στερεάς Ελλάδας και της Θεσσαλίας πράγμα που επιβεβαιώνει και ο Ηρόδοτος λέγοντας ότι την εποχή του Δευκαλίωνος υπήρχε θάλασσα στην Θεσσαλία = θέση(ς)αλός (αλς –αλός = θάλασσα) . Αντιθέτως, ενοποιούνται οι λίμνες στην περιοχή μεταξύ Κυκλάδων και βορείου Αιγαίου.
Αλλεπάλληλες καταβυθίσεις σημειώνονται στο ανατολικό τμήμα της Αιγηίδος. Η θάλασσα εισχωρεί σταδιακά από το στενό μεταξύ Κυθήρων και Κρήτης (Σύμφωνα με μελέτες του πανεπιστημίου της Minnesota το 7.000 π.Χ. η στάθμη της θάλασσας στη Μεσσηνία ήταν 100 μέτρα ψηλότερα της σημερινής, το έτος 3710 π.Χ. είχε άνοδο 17 μέτρα πάνω απ΄τη σημερινή, το 3360 π.Χ. ήταν 8 μέτρα, το 810 π.Χ. 4 μέτρα και το 160 μ.Χ. 2 μέτρα), και αργότερα από το ευρύτερο βύθισμα μεταξύ Κρήτης και Δωδεκανήσου καθώς και το ρήγμα μεταξύ Καφηρέως - Άνδρου. Συνεχίζει προς τα Β.Α. και κατακλύζει τις κοιλάδες του Ελλησπόντου και δια μέσου του Βοσπόρου, ακόμα και την λεκάνη της Μαύρης Θάλασσας. (5.300 π.Χ.)
Το 3.000 π.Χ. έχουμε την υπερχείλιση του Νείλου με αποτέλεσμα τεράστιες καταστροφές στην περιοχή, καθώς και την Μεσοποταμία και συγκεκριμένα στην περιοχή του Τίγρη και του Ευφράτη, όπου η άνοδος της στάθμης των ποταμών προκαλεί εκτεταμένες καταστροφές στην ενδοχώρα γύρω στο 3.500-2800 π.Χ., και συμπίπτει με τις περιγραφές για τον κατακλυσμό του Δαρδάνου, ενώ ο κατακλυσμός του έπους του Γιλγαμές τοποθετείται μεταξύ 2800 – 3100 π.Χ. .Η βόρεια λοιπόν και η νότια λεκάνη του Αιγαίου έχουν σχηματιστεί. Ανάμεσα σ' αυτές τις δύο λεκάνες εκτεινόταν μία υποθαλάσσια οροσειρά, οι κορυφές των βουνών της οποίας σχημάτισαν τα νησιά των Κυκλάδων.
Με την σταθεροποίηση των μαζών της ξηράς ο ελληνικός χώρος είχε ουσιαστικά διαμορφωθεί. Ωστόσο η στάθμη της θάλασσας παρουσίαζε μεγάλες διακυμάνσεις που γενικώς επηρεάζουν την ακτογραφία. Σε μία παγετώδη περίοδο μεγάλου ψύχους το Αιγαίο και το Ιόνιο έχασαν τεράστιους υδάτινους όγκους και η στάθμη της θάλασσας κατέβαινε από 100 έως 200 μέτρα.
Οι συνέπειες αυτής της μεταβολής της στάθμης ήταν σημαντικές : σχεδόν όλες οι Κυκλάδες έβγαιναν σαν ενιαία μάζα ξηράς (Αιγαίο Βουνό) επάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Η Κρήτη και η Πελοπόννησος επικοινωνούσαν ίσως με γέφυρα ξηράς δια μέσου των Κυθήρων και Αντικυθήρων.
Οι βόρειες Σποράδες ήταν ενωμένες με την Θεσσαλία. Ο Θερμαϊκός μόλις υπήρχε και η Θάσος ήταν επίσης ενωμένη με την στεριά. Το ίδιο και η Χίος. Δεν υπήρχε ακόμα Παγασητικός, ούτε Ευβοϊκός ή Αμβρακικός. Η Κέρκυρα ήταν ενωμένη με την Ήπειρο και η Εύβοια με την Αττική.
Στην τελική διαμόρφωση του ελληνικού χώρου συνέβαλαν επίσης οι σεισμοί και η δράση των ηφαιστείων, όπως αυτά της Αιγίνης, Μεθάνων, Πόρου, Μήλου, Κιμώλου, Πολυαίγου, Φολεγάνδρου, Θήρας (το 1500 π.Χ.), Νισύρου, και Κω, τα οποία σχηματίζουν ένα ηφαιστειακό τόξο που εκτείνεται στα νότια κράσπεδα της καταποντισμένης ξηράς.
Τα βαθιά ρήγματα στο βόρειο Αιγαίο δημιούργησαν τα ηφαίστεια της Τρωάδος, και της Μυτιλήνης. Τα ηφαίστεια της Κύμης, της Λήμνου, της Ίμβρου, της Σαμοθράκης και των Φερών της Θράκης σχηματίζουν ένα άλλο τόξο, παράλληλο προς το ηφαιστειακό τόξο του νοτίου Αιγαίου.
Όλα αυτά τα ηφαίστεια ήταν τα εργαστήρια κατασκευής πολυτίμων ορυκτών πρώτων υλών, που χρησιμοποίησαν οι κάτοικοι του Αιγαίου από την προϊστορία.
Καθώς κυλούν οι χιλιετίες, παράλληλα με τη θαλάσσια, η μορφολογία της ξηράς ακολουθεί και αυτή την δική της εξελικτική πορεία. Η αποσάθρωση των βουνών από τα νερά της βροχής και τον άνεμο, οι μεταβολές της θερμοκρασίας και της υγρασίας αλλοιώνουν το ανάγλυφο του τόπου. Χαμηλώνουν οι οροσειρές και τα φερτά υλικά των αποσαθρώσεων μετακομίζουν από τα ποτάμια και τους χείμαρρους στην θάλασσα ή σε κλειστές λεκάνες και πεδιάδες όπως της Θεσσαλίας και της Βοιωτίας.
Με την διαδικασία αυτή σχηματίζονται τα εύφορα εδάφη που απετέλεσαν τις εστίες για την συγκέντρωση ανθρωπίνων ομάδων στον Ελληνικό χώρο. Επίσης εξαιρετικά σημαντική για την μελέτη της επίδρασης των γεωλογικών μεταβολών σε σχέση με την διαβίωση των κατοίκων που επέζησαν από τις παραπάνω μεταβολές, είναι και η ύπαρξη σπηλαίων, που τους προσέφεραν κατά καιρούς καταφύγιο .
Μία από τις σημαντικότερες διαπιστώσεις που προέκυψε από την μελέτη των ευρημάτων του σπηλαίου Φράχθι που βρίσκεται στην Αργολίδα, κοντά στο χωριό Κοιλάδα, είναι για την αποδεδειγμένα αρχαιότερη ναυσιπλοΐα.
Πρόκειται για μία διαπίστωση που επιβεβαίωσε τις ενδείξεις που υπήρχαν για τις σημαντικότατες ναυτικές ικανότητες των προγόνων μας, όπως π.χ. τα λίθινα αγγεία του 6000 π.Χ. που βρέθηκαν στην Νέα Μάκρη και είναι όμοια με αυτά της Χοιροκοιτίας Κύπρου (ήταν ήδη μία σαφής ένδειξη). Αποδεικνύεται όπως θα δούμε παρακάτω ότι οι πρόγονοί μας, ήδη από την δεύτερη φάση της Μεσολιθικής Περιόδου (8.300 - 6.000 π.Χ.) έπλεαν με σιγουριά στο Αιγαίο, αλλά και ψάρευαν σε ανοιχτές θάλασσες.
Στο σπήλαιο βρέθηκαν μεγάλες ποσότητες οψιδιανού ενός ηφαιστειακού πετρώματος που βρίσκεται μόνο στην Μήλο, η οποία απέχει 150 χιλιόμετρα από το σπήλαιο και σε συνδυασμό με τα οστά μεγάλων ψαριών, βάρους πολλών δεκάδων κιλών που βρέθηκαν ανάμεσα στις μεγάλες ποσότητες από οστά μικρότερων ψαριών, αποδεικνύει την ικανότητα ναυσιπλοΐας και αλιείας σε ανοιχτές θάλασσες και μεγάλα βάθη, γιατί ψάρια αυτού του μεγέθους και βάρους δεν ψαρεύονται σε ρηχά νερά. και σίγουρα η αλιεία τους δεν μπορούσε να γίνει με ανασφαλή και μικρής χωρητικότητας σκάφη.
Στο σπήλαιο Φράχθι η ανθρώπινη παρουσία για 20000 - 25000 χρόνια μας άφησε πληθώρα ευρημάτων. Βρέθηκαν πολλά αντικείμενα καθημερινής χρήσης, εργαλεία, αγγεία, και ίχνη πολιτισμού που χρονολογούνται στην Άνω Παλαιολιθική περίοδο (περίπου 35.000 έως 20000 π.Χ.) Στο σπήλαιο βρέθηκε και μια από τις αρχαιότερες ταφές στον ευρωπαϊκό χώρο Η Αμερικανική αποστολή που έκανε τις ανασκαφές την χρονολογεί στην Μεσολιθική περίοδο, περίπου 8300 – 6000 π.Χ. μία ημερομηνία που σύμφωνα με νεότερες μελέτες πρέπει να τοποθετηθεί ακόμα πιο πίσω, ίσως και μέχρι το 10000 π.Χ.
Στα Γιούρα επίσης εμφανίζεται ένας άλλος πολιτισμός, ανασκαμμένος και ολοκληρωμένος ήδη από τον έφορο αρχαιοτήτων Α. Σάμψων, παλιότερος πολλών ευρημάτων του σπηλαίου Φράχθι, του 9.000 π.Χ., πιθανότατα ο αρχαιότερος στο Αιγαίο σύμφωνα με τις έρευνες που έχουν γίνει μέχρι σήμερα! Η χρονολόγηση των εκεί ευρημάτων έδειξε, ότι έχουμε μία συνεχή κατοίκηση 5.000 ετών, από το 9.000 έως το 4.000 π.Χ. Διαπιστώνουμε και εδώ λοιπόν , ότι από την μεσολιθική ήδη περίοδο στο Αιγαίο κατοικούν συνεχώς άνθρωποι, που ασχολούνται μάλιστα ιδιαίτερα με την θάλασσα
Ακόμη τα τελευταία χρόνια εντοπίστηκε μία πολύ σημαντική θέση στη Μύκονο, ένα γυμνό νησί όπου μέχρι τις μέρες μας δεν είχε βρεθεί τίποτα παλαιότερο από την κλασική περίοδο. Ανασκάφθηκε από τον ίδιο, ένας μικρός λόφος δίπλα στην θάλασσα, στον οποίο υπήρχε ένας οικισμός που ανήκει στην νεολιθική περίοδο και φαίνεται ότι κατοικείτο από το 5.000 π.Χ. περίπου και για διάστημα 1.000 ετών. Πρόκειται για τον δεύτερο νεολιθικό οικισμό που ανασκάπτεται στις Κυκλάδες. Ο άλλος ήταν στο Σάλιαγκο Αντιπάρου και είχε ανασκαφεί από Άγγλους αρχαιολόγους πριν από πολλά χρόνια. Ο οικισμός της Φτελιάς Μυκόνου είχε πολύ μεγάλη σημασία, διότι αποκαλύπτονται τρεις οικοδομικές φάσεις, μεγάλα κτίρια που έχουν πολύ παχείς τοίχους και μία μεγάλη επίχωση 2 μέτρων. Τα ευρήματα είναι επίσης πολύ σημαντικά (εκατοντάδες αιχμές από βέλη ή καμάκια), καθώς δείχνουν αλιευτικές δραστηριότητες και κυνήγι.
Δυστυχώς η ιδιομορφία του Αιγιακού χώρου σε συνδυασμό με τις σταδιακές αλλαγές της στάθμης των υδάτων μεταξύ του 14000 και 6000 π.Χ. σίγουρα έφερε πολλούς παρόμοιους χώρους κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Σπήλαια που παλαιότερα ήταν σε κάποια απόσταση από την θάλασσα λόγω της υψομετρικής διαφοράς, βρέθηκαν κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Ελπίζω κάποτε ο λεπτομερής αποσυμβολισμός των αρχαίων μύθων σε συνδυασμό με την μελέτη των γεωλογικών ανακατατάξεων, και την ανάλυση των αρχαιολογικών και παλαιοντολογικών ευρημάτων να μας δώσει μια πληρέστερη εικόνα για την πορεία της εξέλιξης του τόπου μας, και να αποσύρει πολλά μέρη από τον χώρο της προϊστορίας, όπως απέσυρε ο Σλήμαν την Τροία από το χώρο του μύθου και την τοποθέτησε στον χώρο της Ιστορίας.
Φιλικά
Πελασγός
(=|=)
