- Ο ασταθής δίσκος, οι εύθραυστες εγγραφές και η στοχαστική απόγνωση. - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.

keep...walking -σαν το Τζώνη ένα πράμα.

(στον Αμεινία μόνο "κρατάω μούτρα"....)

Αλλά σήμερα μόνο κόκκινο κρασί [ελέω φεγγαριού]
όχι του dark side of the moon,
αλλά του red side of the moon...[in fact is all red today...]

Τώρα κρυώνεις και πεινάς
μ' άστο σε μας
για σένα βράζει αυτή
η άδεια κατσαρόλα

Μη δίνεις σημασία
που όλα γίναν βιαστικά
κι αν δεν πρόλαβες να πεις
δυο τρία λόγια.

Το ξες πως είναι κερδισμένος τελικά
όποιος χαμογελάει μπροστά στην καρμανιόλα.

Άπλωνες στα σύννεφα τη τσόχα και με μιας,
έναν αιώνα κέρδιζες
ποντάροντας μια ώρα.

Τώρα θυμώνεις , ξεφυσάς κι όλο ρωτάς
που σταματάει αυτή η άγρια κατηφόρα.

Μη δίνεις σημασία
που όλα γίναν βιαστικά
κι αν δεν πρόλαβες να πεις
δυο τρία λόγια.

Το ξες πως είναι κερδισμένος τελικά
όποιος χαμογελάει μπροστά στην καρμανιόλα.

Δεν πειράζει που δε σου 'ρθε η ζαριά
τζογάρισες στο όνειρο κι είσαι έτοιμος για όλα
Το λέει κι ένα τραγούδι που μας μάθαιναν παλιά…
Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΤΑ ΠΑΙΡΝΕΙ ΟΛΑ

Μη γκρινιάζεις που δε σου 'ρθε η ζαριά
τζογάρισες στο όνειρο κι είσαι έτοιμος για όλα
Το λέει κι ένα τραγούδι που μας μάθαιναν παλιά
Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΤΑ ΠΑΙΡΝΕΙ ΟΛΑ'

Ο χαμένος τα παίρνει όλα,

Γιάννης Αγγελάκας.

Μπορεί να μην είναι δικό μου κείμενο, αλλά μαζί με κάνα δυο του Πλάτωνα, θα ήθελα να είναι.

Παίρνεις μια λέξη. Τί την κάνεις? Μπορείς να την κρατήσεις στο κεφάλι σου. Να δεις τι σημαίνει. Να ψάξεις τη γειτονιά της. Να την γράψεις. Να την χαριεντιστείς στο προσωπικό. Να τη σπείρεις. Να την ποτίσεις. Να τη θερίσεις. Να την μοιραστείς. Να τη συνοδέψεις. Να την κληρονομήσεις και να τηνε κληροδοτήσεις.

Σαν κόρη. Σαν τις που σου έλεγα σε άλλη δόση, που δεν μπορώ να τις κοιτάω, γιατί δεν τις χωράω. Οι λέξεις είναι σαν τις Καρυάτιδες. Δεν έχεις τίποτε άλλο, αν το σκεφτείς πιο καλά.

Μόνο να κοιτάς. Με απορία. Με ΔΕΟΣ. Τα δεοφόρα είναι σημαντική υπόθεση. Πολύ μάλλον, αν τα έχεις στο κατώφλι σου. Στη μεριά της Ακρόπολης, στη μεριά της ματιάς σου, στη μεριά του μολυβιού και του πληκτρολογίου σου.

Αλλά θέλει κι αγάπη. Εκτίμηση, δηλαδή. Άμα και θες να είσαι μάστορας, δεν μπαίνεις στο εργαστήριο μπινελικώνοντας. Λες καλημέρα. Στα ζωντανά και τα ζωντανούμενα. Σε όλα.

Γιατί τα όλα, από εσένα γίνονται μάζωξη και περιμένουν καλημέρες. Καλές μέρες. Έχει ευθύνη το πράμα. Δεν αρκεί η τέχνη και το μαστοριλίκι.

Είμαι εδώ, σου μιλάω για τραγούδια, κι αντί να σου τα τραγουδήσω, σου λέω άλλα. Τραγούδια. Αν περιγράφεις τα τραγούδια με τραγούδια, μπορείς να περιγράφεις και το φως στις σκιές. Ή τις λέξεις. Μόνες.

Είναι λίγο ειρωνικό.

Για χωροταξικούς λόγους ωστόσο, η συγκεκριμένη διαρύθμιση είναι απολύτως επιτυχημένη. Με όρους βιβλιοθήκης.

Η Remington στη βάση, ακριβώς από πάνω τα ψάρια, στην κορυφή μια Οδύσσεια του 19ου, μαζί με κάτι άλλες παλιαντζούρες, της εποχής που το χαρτί είχε νόημα. Και η Remington.

Στη βάση το εργαλείο. Στην κορυφή το μεγαλείο. Στη μέση το ενυδρείο.

quote:

---

Remington

---

Με καλύτερό σου φάε,πιε και νηστικός κοιμήσου.

quote:

---

(στον Αμεινία μόνο "κρατάω μούτρα"....)

---

Με καλύτερό σου φάε,πιε και νηστικός κοιμήσου.

Τα μάτια μου σαν άνοιξαν αντίκρισαν εσένα,
με μοίρωσες και ύφανες, ολάκερη την προίκα.

Μα καταλάθος το γαζί μπήκε στο δάχτυλο σου,
το υφαντό ματώθηκε και χάραξε την μοίρα.

Όσα και αν φέρνει ο καιρός, η μοίρα δεν αλλάζει
και τα προικιά ξεφτίζουν, τα δάκρυα σου
πέφτουν, αλλά μοίρα είναι εκεί και οι λησμονιές
δικές της.

Δεν έφταιγες, δεν έφταιγε ολάκερος ο κόσμος,
αλλά το πείσμα χάραξε το αραχνοΰφαντο σου.

Για το χρόνο γιατί κόλλησα και γιατί κάποτε ο Αϊνστάιν είπε, ότι δεν μπορεί να πιστέψει ότι ο Θεός παίζει ζάρια.

Καλή συνέχεια και καλές γιορτές.

Ξημερώνει Δευτέρα όμως, άρα ανακωχή τέλος, αρνάκι over και σόδες ορθπεταλιά. Δεν έφαγα αρνάκι, αν και πολύ το εκτιμάω, ωστόσο, σόδες χρειάζομαι.

Πήγε λέει ο άλλος για κατούρημα, καβάλησε την κουπαστή και την έκανε σαν κύριος. Πρώτα όμως έδωσε σαφείς εντολές στα πιτσιρίκια, να φορέσουν τα σωσίβια και να μείνουν στις θέσεις τους. Να σκυλοπνιγούνε με μέθοδο και τάξη. Κατά τα προβλεπόμενα. Που δεν προβλέπανε κατούρημα, κουπαστές κι αρχιτρισμάλακες στο τιμόνι.

Βουτάνε τώρα οι βάτραχοι, και βρίσκουν τα αγγελούδια μουλιασμένα και παρέα στα Ζάλλογγα της εκπαίδευσης και της ανευθυνότητας.

Τί να τονε κάνεις τώρα τον μαλάκα? Τίποτα να μην τονε κάνεις. Να τον αφήσεις να πάει να γαμηθεί. Να τιμήσεις όμως τα σφαχτάρια. Να θυμάσαι που η μαλακία πληρώνεται ακριβά κάποιες φορές. Και κάποιες ανεκτίμητα. Κι άμα βλέπεις πιτσιρίκια, να κάνεις τουμπεκί. Όχι επειδή είναι το μέλλον, αλλά λόγω που υπάρχουν κανόνες, κι ο κάθε καραγκιόζης κάνει παιχνίδι στην πλάτη τους. Των αγγέλων.

Το ίδιο δεν είχε κάνει κι ο άλλος, ο Ιταλός? Έδειχνε το βραχάκι της γκόμενας από κοντά, να δει η νίτσα πόσο μάστορας είναι στο καραβοκουμάντεμα. Πνιγήκαν οι ανθρώποι. Έτσι. Στο βωμό της κάβλας του γαμήκουλα.

Θα σου πω τώρα τι θα γινόταν, αν αυτά τα σκηνικά είχαν γίνει στα δικά μας νερά, με Έλληνες επιβάτες, καθηγητές και πλήρωμα: κάποιοι λίγοι θα είχαν πνιγεί, αλλά οι περισσότεροι θα γλίτωναν. Και μην μου πεις για το Σάμινα. Αν θες να είσαι σοβαρός, ψάξε να βρεις τις διαφορές.

Ξέρεις όμως γιατί η εξέλιξη θα ήταν άλλη? Γιατί σαν λαός, είμαστε τζαναμπέτηδες. Την εποχή που οι άλλοι καπνίζαν στα κυλικεία, εμείς κανπνίζαμε στα χειρουργεία. Όταν οι άλλοι το απαγόρευσαν σε απόσταση τριών τετραγώνων από τα Νοσοκομεία, εμείς συμμορφωθήκαμε αναλόγως, και πηγαίναμε για κάπνισμα στις ΜΕΘ. Τέτοιοι είμαστε, αλλά σαν τέτοιοι, κοίτα να δεις τι θα γινόταν στο ναυάγιο.

Ένας καθηγητής θα έβλεπε τον αρχιτρισμάλακα να καβαλάει την κουπαστή, θα του τράβαγε τρία μπουκέτα, θα τον ξάπλωνε αιμόφυρτο στους κάβους, θα τσίμπαγε όσα πιτσιρίκια μπορούσε και θα τα πέταγε στη θάλασσα. Με σωσίβια ή χωρίς, με ρεύματα ή χωρίς, με εντολές, οδηγίες και κανόνες στα αρxίδια του. Γιατί είμαστε τζαναμπέτηδες και ασυστόλως αναρχόμενοι.

Τον αληθινό τον μάγκα, αφού τον έσωσαν, αυτοκτόνησε. Είπε λέει, που θα πάει να βρει τους μαθητές του για να συνεχίσουνε τα μαθήματα παρέα. RESPECT.

Καλές οι μέθοδες και οι κανονισμοί, αλλά άμα που ο χάρος το παίζει λουόμενος, η αληθινή ναυτοσύνη βλέπει άλλα. Κι άμα που πιάνεις καράβια και ψυχές στα χέρια σου, πρέπει να τό΄χεις.

Να είσαι σοβαρός τζαναμπέτης.

Να σου πώ ρε, ότι δεν υπάρχει χρόνος?Δικό σου κατασκεύασμα είναι, ανύπαρκτο.Σε βλέπουν τα νετρίνα που τρέχεις και ξεκαρδίζονται στα γέλια.
Αλλά θα μου πεις, ότι λέω μαλακίες και θα μου δείξεις τους δείκτες του Rolex σου.Να, θα μου πεις, εδώ είναι ο χρόνος και τρέχει και θα κοιτάς τον δευτερολεπτοδείκτη να κινείται αμείλικτος προς τα εμπρός.

Μην με κοιτάς που κουνάω το κεφάλι μου.Δεν είναι συγκατάβαση αυτό που βλέπεις.Είναι απογοήτευση, από την ηλιθιότητά σου.
Κατασκεύασες τον χρόνο και από τότε έχασες τα πάντα.Επειδή συνεχώς τρέχεις.Στην δουλειά, στο καπηλειό, στο γήπεδο, στην κυρά, στα παιδιά, στο σχολειό, στην παλιοπαρέα, στην γκόμενα, στον παπά, στον γιατρό, στον δικηγόρο, στον αστυνόμο, στα ψώνια, στο βενζινάδικο.

Μαραθώνιο κάνεις κάθε μέρα, με αντίπαλο τον χρόνο.Τον χρόνο που δεν υπάρχει.Οχι γιατί δεν τον προλαβαίνεις, αλλά γιατί πραγματικά δεν υπάρχει.Περιμένεις να ξαπλώσεις, να ξεκουρασθείς λες, να κοιμηθείς.Αλλά τι μαλάκας είσαι!

Ακόμη και εκεί τρέχεις.Ξεκουράζεις το σώμα σου και βάζεις την σκέψη σου να τρέχει.Σε παλάτια, πισίνες, super cars, πουτάνες πολυτελείας, Καραϊβικές, γιώτ και πολυνησιακές κουζίνες,κοστούμια από την Σάβιλ Ρόουντ και σύνολα Αρμάνι,δεκαψήφιο λογαριασμό τραπέζης και ιδιωτικά τζετ.

Και μόλις σε πάρει ο ύπνος, συνεχίζεις το τρέξιμο, σαν άλλος Γιουσέϊν.Τρέχεις να ξεφύγεις τώρα.Σε κυνηγάνε εφιάλτες, τύψεις, οράματα, Ερινύες.Και περιμένεις να ξυπνήσεις, να συνεχίσεις να τρέχεις.Πρόσεξε μην χύσεις τον καφέ απ'την βιασύνη σου ηλίθιε!

Και όλα αυτά, επειδή αποφάσισες να τα κάνεις όλα στην ώρα τους.Στον χρόνο τους.Δηλαδή στην ανυπαρξία.
Κοίτα μαλάκα.Δεν γλυτώνεις, ότι και να κάνεις.Ακόμη και όλα τα ρολόγια να χαλάσουν σε όλο το κόσμος, το ηλίθιο μυαλό σου, έχει πλέον τον δικό του χρόνο.Εσύ το κούρδισες.Από την ώρα που βγήκες από την άβυσσο, μέχρι να ξαναμπείς.Και το τρέξιμο το ονομάζεις ζωή.

Ε λοιπόν, είσαι ή δεν είσαι μαλάκας?

Σκόνες...Σαν Επιφάνιο, Νταλίμπαγκιτς, Γκάλης, Ντακουρί, Ντράζεν, Φάνης, Κούκοτς, Μήτσος και Βασίλης. Μεγάλες μνήμες, ασπρόμαυρες και έγχρωμες, χάρτινες και ερτζιανές.

Σαν όπως τότε στην Έσλιν, να γίνεται χαμός με τους νεραντζανθούς και τις καλοκαιρινές προσμονές. Ποιός τις γαμεί τώρα τις εξετάσεις... Έτσι κι αλλιώς, για την πλάκα μας διαβάζαμε, για την πλάκα μας γράφαμε, για την πλάκα μας πηγαίναμε σχολείο. Μερικοί.

Αρχηγός, μάγκα μου. Εδώ είναι το ζουμί. Στον αρχηγό. Ο αρχηγός πρέπει να εκπέμπει νεραντζανθό και άνοιξη. Αυτό είναι που του ζητάει η φύση. Του.

Γιατί εσύ μιλάς για την προσμονή, κι ο αρχηγός για την εκπλήρωση. Και δεν μιλάει μόνο. Παίρνει και την μπάλα για το τελευταίο σουτ. Και το βάζει. Ή το χάνει. Το ίδιο κάνει.

Ο αρχηγός, δεν είναι απαραίτητα ικανότερος. Απλά γκαζώνει σε θέματα συνείδησης και τοποθέτησης. Εσύ νομίζεις κάποιες φορές πως παίζει για την πάρτη του. Κι αυτή είναι η αλήθεια. Το κόλπο είναι, που η πάρτη του είναι η ομάδα. Εσύ δηλαδή.

Πρέπει να νιώθεις, για να κάνεις το τελευταίο σουτ. Να καταλαβαίνεις την ανάγκη του αλλουνού για Άνοιξη.

‘βαθιά επικοινωνία με τον άλλον μέσω της συναισθηματικής ταύτισης ή κατανόησης’

Δηλαδή μέθεξη.

Μέθεξις.

τὰ μὲν εἴδη ταῦτα ὥσπερ παραδείγματα ἑστάναι ἐν τῇ φύσει, τὰ δὲ ἄλλα τούτοις ἐοικέναι καὶ εἶναι ὁμοιώματα, καὶ ἡ μέθεξις αὕτη τοῖς ἄλλοις γίγνεσθαι τῶν εἰδῶν οὐκ ἄλλη τις ἢ εἰκασθῆναι αὐτοῖς. : οι μεν ιδέες υπάρχουν στη φύση σαν πλαίσια, τα δε άλλα μοιάζουν προς αυτές και είναι σαν ομοιώματά τους, και η μέθεξή τους με τις άλλες ιδέες έγκειται στην αφομοίωσή τους μέσα σε αυτές και τίποτα άλλο (Πλάτων, Παρμεν. 132)

Αφομοίωση.

αφομοίωση. 1. η πράξη ή διαδικασία της ενσωμάτωσης και της ένταξης στοιχείων στα προϋπάρχοντα σχήματα ενός συνόλου, έτσι ώστε να χάσουν την αυτοτέλειά τους και να γίνουν ένα με τα υπόλοιπα ΣΥΝ απορρόφηση.
(Γ. Μπαμπινώτη, Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας)