- Ο ασταθής δίσκος, οι εύθραυστες εγγραφές και η στοχαστική απόγνωση. - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.

Οπωσδήποτε, η δυναμικότητα των ομάδων ποικίλει. Κατά το εύρος πραγματικότητας του κάθε αρχηγού. Το εύρος αντιστοιχεί στο ρόστερ. Νά’χεις να κατεβάζεις παίχτες, δηλαδή. Άμα που σου τραυματίζεται ο ένας, ο παγκίτης σου να είναι ακόμα καλύτερος. Να μην ψάχνεσαι. Γιατί εδώ έχουμε ένα θεματάκι.

Αντίθετα με το ποδόσφαιρο, στο πρωτάθλημα της πραγματικότητας δεν μπορείς να αλλάξεις σύστημα. Δεν μπορείς να το γυρίσεις σε 3-5-2 αν ζοριστείς. Είναι αυτό που είναι. Που είσαι.

Άρα, ζεις και πορεύεσαι με με το αρχικό πλάνο. Άλλοι ισχυρίζονται πως είναι το πλάνο του Προέδρου, άλλοι πως είναι αυτό που έμαθες στη σχολή. Δεν έχει σημασία. Το βασικό είναι, που μπορείς μόνο να προσθέτεις παίχτες. Κι επειδή είσαι και συναισθηματικούλης τύπος, αυτούς που δεν σου κάνουν για την συνέχεια, δεν τους απολύεις. Δεν προβλέπεται άλλωστε. Είναι σαν τα κόμματα της αριστεράς: δεν προβλέπεται διαγραφή, παρά μόνο αποχώρηση. Αυτοβούλως. Του παίχτου.

Αυτό λοιπόν που κάνεις, είναι να στριμώχνεις τους παλιούς και παρωχημένους στην άκρη του πάγκου. Τιμάμε Γκιγκς, αλλά δεν τον βάζουμε μέσα. Εκτός βέβαια και παίζουμε με τον Ολυμπιακό, που η λέξη παρωχημένος είναι παρωχημένη. Άλλη κουβέντα αυτή.

Εδώ σου μιλάω για μέθεξη. Με πιάνεις? Μεταγραφές.

Εσύ νομίζεις, που αν φέρεις καινούργιους παίχτες στην ομάδα, αυτοί σου ανήκουν. Δεν είναι έτσι όμως. Η αλήθεια είναι κάπου στη μέση: όσο ανήκουν αυτοί στην ομάδα, άλλο τόσο ανήκει και η ομάδα σε αυτούς. Σε αυτό το σημείο θα ήταν χρήσιμη η άποψη του Ηράκλειτου, αλλά κατά πως φαίνεται, με έχει γράψει εντελώς στα παπάρια του εσχάτως.

Το θέμα είναι να ανοίξουμε την αγορά. Τί καλοκαίρι και Ιανουάριος τώρα... Να την δούμε φιλελεύθερα τη δουλειά, να έχει μεταγραφές όλο τον χρόνο. Χρόνους.

Μάθε μπαλίτσα, λέμε...

Τα χωρίς μπάλα, αφορούν στον άνθρωπο. Στον αγώνα του ρε παιδί μου, να γίνει από πίθηκος, πίθηκος. Άρα, ταυτιζόμαστε με τη ιστορική μας προσπάθεια να φτάσουμε εκεί από όπου ξεκινήσαμε. Καλά μέχρις εδώ. Με την πουτάνα την μπάλα, την όποια, το πράγμα είναι διαφορετικό.

Το τόπι είναι πληροφορία. Όταν σουτάρεις, στέλνεις πληροφορία. Εμπεριέχει την τέχνη σου, την πρόθεση, το είναι σου. Κι όλα αυτά τα στέλνεις στον άλλον.

Ας πούμε τώρα, που είσαι με το σέντρε φορ, ή με τον τερματζή. Αν είσαι με τον τερματζή, το μπλοκάρισμα είναι κάβλα, γιατί και την πληροφορία πήρες, και την κράτησες για πάρτη σου. Αν είσαι με το σέντρε φορ, ή και όλους τους υπόλοιπους φιλάθλους, γουστάρεις να σπαρταρίσει το πλεχτό.

Εδώ που τα λέω, η δεύτερη περίπτωση είναι η πιο γαμάτη. Η πληροφορία πάει σε περισσότερους. Κατάλαβες τώρα, γιατί το σέντρε φορ παίρνει δεκαπλάσια από τον τερματζή? Γιατί αληθινή επικοινωνία είναι το γκολ, το καλάθι, ο πόντος, το στράικ. Για αυτό. Επειδή είναι public domain φάση.

Άσε που είναι και το άλλο. Το τόπι δεν έχει σχέση με τους πιθήκους. Έχει σχέση με τα κουάρκς, τα άτομα, τους πλανήτες, τα αστέρια και τα σύμπαντα. Κατά το σχήμα και την ουσία. Της πληροφορίας.

Βάλε τον Αλέφαντο να φτιάξει μια εντεκάδα από ανθρώπους και μιά 20αδα αναπληρωματικούς.

και άστους να κυβερνήσουν την Γη.

Και όλοι εμείς, θα είμαστε φίλαθλοι, της μιας και μοναδικής πραγματικότητας.Της ζωής μας.

μεγάλε Μάνο!!!

ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.

Όπως και νά΄χει, είσαι στο παίζω δεν παίζω. Ή, με παίζουν δε με παίζουν. Το ίδιο κάνει. Πιάνεις τις σκέψεις σου, τις τραβάς από δω κι από κει, τις τεντώνεις, τις μαζεύεις, τις γνέφεις, τις κλώθεις, τους γαμείς τα πρέκια, το χρώμα, την τονικότητα, την υφή, τη μυρωδιά. Τα κάνεις όλα. Κι αντί να συμφέρεις, υποφέρεις.

- Τί έχεις παιδί μου?
- Τον ανυπόφερτο.

Θα μου πεις, οτι έχει κανείς, καλό είναι. Αρκεί να το γνωρίζεις. Να μην το φτιασιδώνεις. Αυτά είναι για τις νίτσες, που και πάλι, τα κάνουν μόνο μέχρι να βρουν γαμπρό. Μετά, πάπαλα.

Άμα που αποφάσισες να φας σουβλάκι, μην του βάζεις μέσα τρούφα και άπαχο τζατζίκι. Κάντηνε τη μαλακία σου, σωστά και τίμια. Ευθέως, που λέει και μια ψυχή.

Αλλά είναι και η φάση με την σκηνοθεσία, που σου έλεγα παραπάνω, και δεν σε αφήνει να πιάσεις τις βασικές γεύσεις.

Είσαι ερωτευμένος? Ακούς κάργα Dust in the Wind. Είσαι χαρούμενος? Θα πιείς για να το γιορτάσεις. Είσαι ένα με το χώμα και τους μέρμηγκες? Θα φας τις σοκολάτες, το αλουμινόχαρτο, το σελοφάν της συσκευασίας των πέντε, και το αυτοκόλλητο της προσφοράς.
(Σε περίπτωση που είσαι Κρητικός, κάνεις όλα τα παραπάνω συγχρόνως, ενώ πυροβολείς, επαναστατείς, ενοχλείς και διαλογίζεσαι παραλλήλως.)

Όλη η φροντίδα είναι στο κέτσαπ, τη μουστάρδα και τη μαγιονέζα.

Το καλοκαίρι καλαμπόκια στη φουφού (γιατί είναι καλοκαίρι), το χειμώνα κάστανα στη φουφού (γιατί είναι χειμώνας), και πάει λέγοντας.

Το θέμα είναι ο καστανάς, Καραγιώργη Σερβίας και Ερμού, να στέκεται στη χρεία σου...

(https://www.google.com/maps/place/Karagiorgi+Servias/)

Πάντα βέβαια οι θεατές ήταν δυο ειδών.. αυτοί τύπου Βούτας και αυτοί από τα Λιμανάκια..

Οι μεν μιλούσαν με τσουλητές δευτέρες,αποστάσεις σε καρότσες,τετάρτες στον κόφτη,0-400 κλπ.

Οι δε ήταν για πιο λιτά πραματάκια.Ακόμα και σήμερα.
Το κάνεις βρε για δε το κάνεις? Το κάνω,θα δεις.
Και έκανε ο καθένας τη μαλακία του.

Αν ήταν πάνω από 25 και έπαιζε ακόμα με αυτά, ήταν μάλλον μπάκουρος.
Αλλά στριφτερός μπάκουρος.
Αν ήταν πιτσιρικάς,τότε άλλαζε το πράγμα.Κινδύνευε να τα κονομήσει χοντρά ή να το σπάσει το ρημάδι.Πάλι χοντρά.Και αμετάκλητα.
Τα επισκευασμένα δεν στρίβουν γρήγορα.Μετά είσαι αναγκαστικά για ίσιες κόντρες.Μόνο.

Αλλά τι σας λέω τώρα..
Τώρα το πολύ πολύ να κάψεις καμμιά φλάτζα στην αλλαγή της τρίτης..
Δε κουρεύουμε πια σαζμάν, επειδή το στοίχημα ήταν να μπεις στην στροφή με δευτέρα και να βγεις με ..όπισθεν.

Αυτά είναι για γραφικούς σαραντάρηδες, που ξυρίζονται κυρίως στο πρόσωπο και πιστεύουν ότι τα παιδιά πρέπει να έχουν μπαμπά και μαμά.

Έμπαινε Μάνο.
Μίλησα και με τον Τύπη.
Θα συναντηθούμε.Λογικά σύντομα.
Ο ατζέντης σου κινείται.

quote:

---

Δε λέω, αγαπάμε ιππασίες, τοξοβολίες, πάλη, δρόμους, σπάθη, κολύμβηση και τα τοιαύτα. Στα αλήθεια όμως, ο κόσμος σπαρταράει με οτι έχει μπάλα. Μικρή, μεγάλη, ασπρόμαυρη, με σπυριά, σφαιρική και πεπονάτη. Ξέρεις γιατί? Θα σου πω εγώ, που το έψαξα επειδή με αφορά, κι εσύ θα με πιστέψεις, επειδή δεν σε αφορούσε αρκετά για να το ψάξεις μόνος σου (στο έχω ξαναπεί αυτό, καιρός να το εμπεδώσεις).

Τα χωρίς μπάλα, αφορούν στον άνθρωπο. Στον αγώνα του ρε παιδί μου, να γίνει από πίθηκος, πίθηκος. Άρα, ταυτιζόμαστε με τη ιστορική μας προσπάθεια να φτάσουμε εκεί από όπου ξεκινήσαμε. Καλά μέχρις εδώ. Με την πουτάνα την μπάλα, την όποια, το πράγμα είναι διαφορετικό.

Το τόπι είναι πληροφορία. Όταν σουτάρεις, στέλνεις πληροφορία. Εμπεριέχει την τέχνη σου, την πρόθεση, το είναι σου. Κι όλα αυτά τα στέλνεις στον άλλον.

Ας πούμε τώρα, που είσαι με το σέντρε φορ, ή με τον τερματζή. Αν είσαι με τον τερματζή, το μπλοκάρισμα είναι κάβλα, γιατί και την πληροφορία πήρες, και την κράτησες για πάρτη σου. Αν είσαι με το σέντρε φορ, ή και όλους τους υπόλοιπους φιλάθλους, γουστάρεις να σπαρταρίσει το πλεχτό.

Εδώ που τα λέω, η δεύτερη περίπτωση είναι η πιο γαμάτη. Η πληροφορία πάει σε περισσότερους. Κατάλαβες τώρα, γιατί το σέντρε φορ παίρνει δεκαπλάσια από τον τερματζή? Γιατί αληθινή επικοινωνία είναι το γκολ, το καλάθι, ο πόντος, το στράικ. Για αυτό. Επειδή είναι public domain φάση.

Άσε που είναι και το άλλο. Το τόπι δεν έχει σχέση με τους πιθήκους. Έχει σχέση με τα κουάρκς, τα άτομα, τους πλανήτες, τα αστέρια και τα σύμπαντα. Κατά το σχήμα και την ουσία. Της πληροφορίας.

There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.

---