- Απόψεις για την Ψυχή στην Αρχαία Ελλάδα - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Θα πρότεινα να ξεκινήσουμε από τον Όμηρο, που εντοπίζει το θέμα ψυχή κυρίως στη φάση του διαχωρισμού του από το ζωντανό σώμα.
ου γαρ έτι σάρκας τε και οστέα έχουσι λ 219.Δηλαδή: Έχουν νεύρα (οι νεκροί)αλλά όχι σάρκες και οστά.
Είναι σαφής η αναφορά στο ότι για την ψυχή πιστευόταν ότι είναι άσαρκη; Τι λέτε; Ταιριάζει η συγκεκριμένη αναφορά με τις παρούσες απόψεις μας περί ψυχής; Όπως είπε και ο Thoth όσοι πιστοί προσέλθετε. Για να δούμε τι λέει η νέα φουρνιά του Esoterica, το οποίο παρεμπιπτόντως δεν πρόλαβα -με τις απανωτές αντιπαραθέσεις- μέχρι τώρα να συγχαρώ για τη δουλειά του.
Ο Δικαιόπολις μαγειρεύει...αλλά ποιος σκότωσε τον Όμηρο τελικά;
Ο Δικαιόπολις μαγειρεύει...αλλά ποιος σκότωσε τον Όμηρο τελικά;
Θα ήθελα εξ΄ αρχής να σου εκφράσω το θαυμασμό και την εκτίμηση μου για τον τρόπο της έκφρασης και της υπομονής που επέδειξες στο θέμα το οποίο γέννησε αυτό εδώ.
Τώρα ως προς το δικό σου θέμα. Δυστυχώς θα συμφωνήσω ότι οι πιθανότητες να έχεις ουσιαστική συμμετοχή είναι λίγες, αλλά στο Εσωτερικά υπάρχουν πολύ όμορφα θέματα με ουσία και ροή όπου συμμετέχουν τρεις ή τέσσερις φίλοι. Και για αυτό μην εγκαταλείψεις. Εγώ βρίσκω πολύ ενδιαφέρουσα τη συζήτηση μαζί σου και θα προσπαθήσω να προσφέρω τα μέγιστα. Ένας επιπλέον λόγος είναι η μεγάλη αγάπη μου στη ψυχή και η ασχολία μου και σε θεωρητικό αλλά και σε μυητικό επίπεδο…..Δυστυχώς όμως οι γνώσεις μου στην εξειδίκευση του θέματος που αφορά στους αρχαίους Έλληνες είναι μηδενικές. Σε οποιαδήποτε περίπτωση όμως μπορέσω θα βοηθήσω.
Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον το θέμα σου να γίνει αφορμή να εξετάσουμε το θέμα της ψυχής ξεκινώντας από τους αρχαίους Έλληνες και σε όλους τους άλλους πολιτισμούς ή θρησκείες, ακόμα και σε προσωπικές θέσεις. Ήταν κάτι που ήθελα να κάνω και πιστεύω ότι μπορεί να γίνει εδώ. Απαιτεί βέβαια αρκετή προσπάθεια έτσι ώστε το συμπέρασμα να μην είναι πάλι κουλουβάχατα
Παρακάτω σου παραθέτω δύο παραπλήσια θέματα που αφορούν στη ψυχή όπου ίσως θα μπορούσες να βοηθηθείς στις εισαγωγές σου. Νομίζω ότι οι εισαγωγές είναι σημαντικές.
http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?ARCHIVE=&whichpage=1&TOPIC_ID=478
http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=332
Καλή επιτυχία
ΜΕ ΕΚΤΙΜΗΣΗ
ANTONIOS1997
""ΑΡΑΤΕ ΟΙ ΠΥΛΕΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ""
ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΙΩΠΗ...
ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΑΛΕ ΜΟΥ,konosk!
'manava seva, madhava seva'
quote:ου γαρ έτι σάρκας τε και οστέα έχουσι λ 219.Δηλαδή: Έχουν νεύρα (οι νεκροί)αλλά όχι σάρκες και οστά.
Είναι σαφής η αναφορά στο ότι για την ψυχή πιστευόταν ότι είναι άσαρκη; Τι λέτε; Ταιριάζει η συγκεκριμένη αναφορά με τις παρούσες απόψεις μας περί ψυχής;
Φίλε μου Κonosk και λοιποί καλοί φίλο, ΚΑΛΗΜΕΡΑ...
Καταρχάς εκ πρώτης και ΤΑΧΥΤΑΤΗΣ σκέψεως, ΔΕΝ καταλαβαίνω φίλε μου ΠΩΣ συνδιάζεις τη φράση αυτή με τη ΨΥΧΗ.
Θα ήθελα να ακούσω το σκεπτικό σου...
Το απόσπασμα για όσους δεν κατάλαβαν, είναι απο την Λ Ραψωδία της ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ.
Κατα τη ταπεινή μου γνώμη, είναι μια απο τις ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΕΣ του ΟΜΗΡΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ ΣΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΟΥ...
Η έμμετρη επιγραφή της ραψωδίας αυτής είναι:
Λάμβδα δ'έν Αϊδέω έτυχ΄εν ψυχαίσιγ Οδυσσεύς
Ο Μύστης ΟΜΗΡΟΣ, μας απαγγέλει πώς κατα τις εντολές της Κίρκης, ο Οδυσσέας κατέβηκε στον 'Αδη, πώς άκουσε απο τν Τειρεσία να του λεει για τον ίδιο και τους συντρόφους του, πώς και ποιούς ήρωες συνάντησε στο Κάτω Κόσμο, την ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ και τους άλλους συντρόφους που έχασε στην Τροία, καθώς και τους ΚΟΛΑΣΜΕΝΟΥΣ...
Περιμένω να ακούσω διευκρινήσεις και μια απάντηση στο ερώτημα, ΕΣΥ ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΨΥΧΕΣ;;; Είναι ΑΣΑΡΚΕΣ ή είναι ΕΝΣΑΡΚΕΣ;;;
Πιστεύω ότι θα εξελιχθεί σε ΠΑΡΑΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΘΕΜΑ...
Κέλσος ο Φιλαλήθης
Στην Ελλάδα υπήρχαν πάντα πολλές αντιλήψεις που ταλαντεύονταν ανάμεσα σε μια δύναμη ζωής και σε ένα απείκασμα, ένα είδωλο ή φάσμα. Πιο κοντά στη δύναμη της ζωής έρχεται η αντίληψη πως η ψυχή είναι μια ανάσα, μια πνοή. Τούτη η ιδέα της ανάσας οδήγησε σε ένα πρωτογενή ορισμό του πνεύματος.
Ως είδωλο, δηλαδή εικόνα, είναι συχνή η αναπαράσταση της ψυχής ως πτηνό. Αλλού υπάρχει η κλασική απεικόνιση της σκιώδους ύπαρξης. Η σκιερή αναπαράσταση του νεκρού η οποία αναπαρίσταται στην τέχνη μικρότερη και φτερωτή να φεύγει συνήθως από το στόμα του νεκρού.
Αργότερα έρχεται η ορφική διδασκαλία να μιλήσει για την αθανασία της ψυχής και η μεγάλη στιγμή της διάκρισης μεταξύ του πνεύματος και της ύλης από τον Αναξαγόρα ή η προτροπή του Σωκράτη στους ανθρώπους να φροντίζουν περισσότερο τα της ψυχής τους.
Ας μείνουμε, όμως λίγο περισσότερο σε αυτή την προκλασική περίοδο με τις ηρωικές λατρείες και την προγονολατρεία, γιατί έχει αρκετά να μας δώσει.
Ο Δικαιόπολις μαγειρεύει...αλλά ποιος σκότωσε τον Όμηρο τελικά;
Ο Δικαιόπολις μαγειρεύει...αλλά ποιος σκότωσε τον Όμηρο τελικά;
«Γνωρίζουμε πως η ψυχή είναι άφθαρτη και θα πρέπει να την σκεπτόμαστε σαν ένα πουλί εγκλωβισμένο. Αν μείνει για πολύ χρόνο στο σώμα και εξοικειωθεί με τούτη την ζωή σαν αποτέλεσμα κάθε είδους εμπλοκής και συνήθειας, θα λάμψει ξανά μέσα σε ένα σώμα μετά από αλλεπάλληλες γεννήσεις και δεν θα πάψει ποτέ να εμπλέκεται στα πάθη και στις τύχες αυτού του κόσμου»,- Πλούταρχος
«Έχω ακούσει Μένων, λέει ο Σωκράτης, σοφούς άνδρες και γυναίκες να μιλάνε για τα θεία πράγματα. Είναι ιερείς και ιέρειες που ξέρουν για ποια πράγματα μιλάνε. Τα λέει ακόμα και ο Πίνδαρος και πολλοί άλλοι από τους ποιητές που είναι θείοι. Και θα σου τα αποκαλύψω βέβαια, αλλά εσύ θα κρίνεις αν είναι σωστά ή όχι. Λένε λοιπόν ότι η ψυχή του ανθρώπου είναι αθάνατη, η οποία (μπορεί βέβαια να) τελευτά - αυτό δηλαδή που ονομάζουμε θάνατο - αλλά ξαναγεννιέται και ποτέ δε χάνεται. Πρέπει όμως να διαβιώνει κανείς όσο πιο αγνά μπορεί. Και υπάρχει σοβαρός λόγος γι' αυτό. Γιατί όσοι θα αποτίσουν προς την Περσεφόνη τις ποινές του παλαιού της πένθους αυτών τις ψυχές μετά από εννέα χρόνους (κύκλους ύπαρξης), στον πάνω ήλιο ανεβάζει. Και από αυτές (τις εξαγνισμένες ψυχές όταν επανενσαρκωθούν) προέρχονται οι λαμπροί βασιλιάδες και εκείνοι που εξελίσσονται ταχύτατα σε δυνατούς χαρακτήρες και σε μεγάλους σοφούς. Και μετά από αυτό (τον αλτρουιστικό άθλο, μπορεί να) αποκαλούνται αγνοί ήρωες.
Μένων του Πλάτων
«Η γνώση της άγνοιας είναι η αρχή της σοφίας»
Ας μείνουμε ΟΠΩΣ ΠΟΛΥ ΣΩΤΑ είπες στο Ομηρικό Έργο...
Λοιπόν, θα κάνω τον μικρό κόπο να παραθέσω ΟΛΟΚΛΗΡΟ το απόσπασμα απο την Ραψωδία της Νέκυας (Λ') για να κατανοήσουμε ΟΛΟΙ σε ΠΟΙΟ ΣΗΜΕΙΟ ΑΚΡΙΒΩΣ βρίσκεται ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ...
Πρίν όμως το κάνω, θα σας εκμυστηρευτώ τον τρόπο που ΜΕΛΕΤΩ τα Κέιμενα, ΟΛΑ ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ...
Στην θέση του "εκάστοτε" ΗΡΩΑ, τοποθετώ την ΑΝΘΡΩΠΟΨΥΧΗ και κατ'επέκταση ΕΜΕΝΑ...
Με αυτόν τον τρόπο ΒΛΕΠΩ την διαδρομή που ΙΣΩΣ να έχω ΗΔΗ περάσει ή που ΙΣΩΣ να περάσω στο ΜΕΛΛΟΝ...
Ψάχνω ΔΗΛΑΔΗ να βρώ σε ΠΟΙΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ βρίσκομαι ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΣΑΡΚΩΜΕΝΟΣ...
Ο Οδυσσέας έχει ΗΔΗ κατέβει στον ΚΑΤΩ ΚΟΣΜΟ...
Εχει ΗΔΗ συναντήσει πολλούς γνωστούς του...
Και σειρά έχει ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ...
Αφού προσπάθησε να την ΑΓΚΑΛΙΑΣΕΙ πράγμα που δεν ήταν καταφερτώ, εκείνη του απευθήνει τα εξής ΣΗΜΑΤΙΚΑ (κατα τον Konosk και εμένα ΦΥΣΙΚΑ....)
"Ωχ δυστυχία μου! Αγαπητέ μου γιέ, ΔΥΣΤΥΧΕΣΤΑΤΕ ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ, η Κόρη του Διός, ΠΕΡΣΕΦΟΝΗ δε σε ΕΞΑΠΑΤΑ, αλλά αυτή είναι η ΜΟΙΡΑ των ΘΝΗΤΩΝ Ανθρώπων.
Αφού πεθάνουν, τα ΝΕΥΡΑ δεν συγκρατούνε πλέον ούτε τις ΣΑΡΚΕΣ ούτε και τα ΟΣΤΑ, αλλά η ΠΑΜΦΑΓΩΣ δύναμη της ΠΥΡΑΣ τα καταναλίσκει, ΑΦΟΥ ΠΡΩΤΑ ΕΓΚΑΤΑΛΗΨΕΙ ΤΑ ΟΣΤΑ Η ΖΩΗ και μένει ΜΟΝΗ Η ΨΥΧΗ απομακρυσμένη απο το ΣΩΜΑ και πετά ως ΟΝΕΙΡΟ."
Παραθέτωντας το κείμενο που θέλεις να σχολιάσουμε φίλε μου Κonosk, προσπαθώ να καταλάβω (και πάλι) ΠΩΣ εσύ το έχεις εκλάβει...
Στο ερώτημά σου
quote:
Ταιριάζει η συγκεκριμένη αναφορά με τις παρούσες απόψεις μας περί ψυχής;
η απάντησή μου είναι ΣΑΦΕΣΤΑ ΝΑΙ...
Δε νομίζω να έχουμε ΑΛΛΑΞΕΙ την σκέψη μας ως πρός το ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΨΥΧΗ σε σχέση με αυτό που στο ΟΜΗΡΙΚΟ (και όχι μονο) ΕΡΓΟ διαφαίνεται...
Θεωρώ όμως ΧΡΗΣΙΜΟ να πώ ότι η ΨΥΧΗ είναι ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΕΝΑ ΣΩΜΑ....
Είναι το ΔΕΥΤΕΡΟ απο τα ΤΡΙΑ ΒΑΣΙΚΑ σώματα που ΤΡΙΣΥΠΟΣΑΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ.
Αυτό μας οδηγεί στο να ΑΝΙΛΗΦΘΟΥΜΕ ότι ως ΣΩΜΑ έχει ΚΑΙ ΑΥΤΟ τους "βιωτικούς του κανόνες" όπως και το ΦΥΣΙΚΟΫΛΙΚΟ μας σώμα...
Φίλε Κonosk ο λόγος και πάλι σε σένα...
Κέλσος ο Φιλαλήθης
http://www.ekivolos.gr/platon.htm
“..Κατά την κοινή ελληνική πίστη, όπως είπα, όταν πέθαινε το σώμα, η «ψυχή», απλό φάντασμα τώρα πια χωρίς κατοικία, γλιστρούσε («σαν καπνός»*12, όπως το περιέγραψε ο Όμηρος) και γινόταν ωχρή και σκιώδης ύπαρξη χωρίς νου ή δύναμη, γιατί και τα δύο αυτά παρόμοια τα διέθετε η ψυχή μόνον όσο κατοικούσε σε όργανα του σώματος. Ίσως (όπως ο Σωκράτης την ημέρα του θανάτου του κακώς κατηγορεί τους φίλους του ότι πίστευαν) ήταν ιδιαίτερα επικίνδυνο να πεθάνεις, όταν φυσούσε δυνατός άνεμος, γιατί μπορούσε να αρπάξει την ψυχή και να την σκορπίσει στα τέσσερα άκρα της γης! Δεν ήταν εκπληκτικό το γεγονός ότι, μέσα στην ατμόσφαιρα τέτοιων πεποιθήσεων, η βεβαίωση του Σωκράτη ότι η «ψυχή» ήταν πολύ σπουδαιότερη από το σώμα, και πως έπρεπε να τη φροντίζουμε σε βάρος του σώματος αντιμετώπισε πολλή δυσπιστία. Για να υποστηρίξει αυτή την πεποίθηση του δασκάλου του ο Πλάτων επαναβεβαίωσε την αλήθεια της θρησκευτικής διδασκαλίας των Πυθαγορείων ότι η ψυχή ανήκει ως εκ της ουσίας της στον αιώνιο κόσμο και όχι στον παροδικό. Είχε ζήσει πολλές γήινες ζωές, και πριν από αυτές και ανάμεσα τους είχε ρίξει ματιές στην επέκεινα πραγματικότητα. Ο σωματικός θάνατος δεν αποτελεί για την ψυχή κακό, αλλά μάλλον ανανέωση της αληθινής ζωής. Το σώμα παραλληλίζεται και προς φυλακή και προς τάφο, από τα οποία η ψυχή λαχταρά να ελευθερωθεί, για να πετάξει πίσω στον κόσμο των Ιδεών με τις οποίες συναναστρεφόταν πριν από τη γήινη ζωή της. Η θεωρία των Ιδεών στέκεται ή καταπίπτει μαζί με την πίστη στην αθανασία - ή, τουλάχιστον, στην προΰπαρξη - της ψυχής. Ερμηνεύει τη μάθηση - την απόκτηση γνώσεως σε τούτον τον κόσμο - ως διαδικασία αναμνήσεως. Τα πράγματα που αντιλαμβανόμαστε γύρω μας δεν θα μπορούσαν να μας εμφυτεύσουν με την πρώτη φορά μια γνώση των εννοιών του γενικού και του τέλειου που πιστεύουμε ότι κατέχουμε. Αλλ’ επειδή είχαμε κιόλας μια άμεση θέα των αληθινών πραγματικοτήτων, είναι δυνατόν οι αδύνατες και ατελείς αντανακλάσεις των πάνω στη γη να μας ξαναθυμίσουν τι είχαμε γνωρίσει κάποτε, αλλά το είχαμε ξεχάσει εξ αιτίας του ότι η ψυχή μας μιάνθηκε από την υλική σαβούρα του σώματος….”
http://www.ekivolos.gr/platon.htm
«Η γνώση της άγνοιας είναι η αρχή της σοφίας»
Όμως η περιγραφή της κηδείας του Πάτροκλου δείχνει το αντίθετο. Ο Αχιλλέας θρηνώντας το χαμό του φίλου του μιλά για πράγματα που του έταξε (Ιλιάδα Ψ, 20) και το ίδιο βράδυ η ψυχή του Πάτροκλου παρουσιάζεται στον Αχιλλέα ζητώντας του να τον θάψει γρήγορα.
Σε αυτή την ταφή έχουμε θυσιαστικές τελετουργίες που εμφανίζονται και σε ύστερους χρόνους. Η θυσία αίματος, οι σπονδές με λάδι και κρασί και μέλι, τα μαλλιά του Αχιλλέα στο άψυχο χέρι του Πάτροκλου, όλα αυτά δείχνουν σαφώς μια αλληλεπίδραση μεταξύ του κόσμου των νεκρών και του κόσμου των ζωντανών.
Όλα αυτά βέβαια δεν είναι επινόηση του Όμηρου. Είναι απόψεις που έρχονται μάλλον από προγενέστερες πλέον πρωτόγονες εποχές. Η φοβερή θυσία των αιχμαλώτων είναι ένα πρωτόγονο θυσιαστικό τυπικό για χάρη του νεκρού ή τα αγγεία που τοποθέτησε ο Αχιλλέας πανω στην πυρά (Ψ170).
Κατόπιν ο Αχιλλέας καλεί την ψυχή του Πάτροκλου Ψ19,179) και τούτη η πράξη του δείχνει μια διαδικασία σταδιακής μετάβασης. Πριν φτάσει στον Άδη, η ψυχή περιφέρεται κοντά στον οίκο του Άδη αναποφάσιστη. Άραγε από όλα όσα γράψατε, την επίσκεψη του Οδυσσέα, που ανέφερε ο Κέλσος ή τις παρατηρήσεις των μαθητών του Σωκράτη για το σκόρπισμα της ψυχής που ανέφερε ο Πλωτίνος ή τις χοές που αναφέρονται στο σημερινό κείμενο υπάρχουν επιβιώσεις σήμερα; Με άλλα λόγια, πόσες από αυτές τις πρακτικές ακολουθούμε σήμερα, ακόμη και μέσα στο πλαίσιο μιας διαφορετικής θρησκείας; Ο συγκρητισμός έχει ιδιαίτερη σημασία για να κατανοήσουμε το αρχέτυπο της ελληνικής ψυχής στο συγκεκριμένο θέμα.
Πρόταση: Οι απόψεις στην πορεία είναι δυνατόν να καταγραφούν σε ένα συλλογικό άρθρο για το Εσωτερικά.
Ο Δικαιόπολις μαγειρεύει...αλλά ποιος σκότωσε τον Όμηρο τελικά;
quote:
“..Κατά την κοινή ελληνική πίστη, όπως είπα, όταν πέθαινε το σώμα, η «ψυχή», απλό φάντασμα τώρα πια χωρίς κατοικία, γλιστρούσε («σαν καπνός»*12, όπως το περιέγραψε ο Όμηρος) και γινόταν ωχρή και σκιώδης ύπαρξη χωρίς νου ή δύναμη, γιατί και τα δύο αυτά παρόμοια τα διέθετε η ψυχή μόνον όσο κατοικούσε σε όργανα του σώματος.
Δεχόμενος την παραπάνω άποψη σαν κυρίαρχη της αρχαιοελληνικής πίστης βλέπω πάρα πολλά κοινά στοιχεία με την άποψη μου περί ψυχής αλλά και με τις επικρατούσες απόψεις όσο δύναμαι να τις γνωρίζω. Και περισσότερο στο επίπεδο της έλλειψης διανόησης, το οποίο είναι χαρακτηριστικό της ένσαρκης ψυχικης ουσίας η οποία εγκαθιστά πάνω από τον ανθρωπινο εγκέφαλο, τις ακτίνες της λογικής, του υποσεινηδήτου, και του ασυνειδήτου, δίνοντας τους τη βασική εξουσία να διαχειριστούν την ανέκφραστη δύναμη της ψυχής. Αυτές τις ψυχικές ακτίνες ονομάζω και θέληση του ανθρώπου. Πιστέυω οτι η πιο πάνω ανάλυση της άποψης της ελληνικής πίστης θα μπορούσε να οδηγήσει ίσως και στις δικές μου «σκέψεις». Τέλος για να μη σας κουράζω βλέπω επίσης σχέση με τις απόψεις της επίσημης ορθόδοξης εκκλησίας όταν διαβάζω :
quote:
Ο σωματικός θάνατος δεν αποτελεί για την ψυχή κακό, αλλά μάλλον ανανέωση της αληθινής ζωής. Το σώμα παραλληλίζεται και προς φυλακή και προς τάφο, από τα οποία η ψυχή λαχταρά να ελευθερωθεί,
Τέλος θα ήθελα να πω επάνω στην ερώτηση εάν αυτές οι γνώμες όπως τουλάχιστον τις ανιχνέυουμε, ταιριάζουν με τις σημερινές απόψεις περί ψυχής
quote:
Ταιριάζει η συγκεκριμένη αναφορά με τις παρούσες απόψεις μας περί ψυχής;
πιστεύω οτι κάποιος θα έπρεπε έστω και αυθαίρετα να ορίσει αυτές τις παρούσες απόψεις περί ψυχής......
ANTONIOS1997
""ΑΡΑΤΕ ΟΙ ΠΥΛΕΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ""
Edited by - ANTONIOS1997 on 10/03/2003 15:01:46
Προσωπικά δεν έχω καμία αντίρρηση για οποιονδήποτε ορισμό και αν θέσει κανείς. Πιστεύω βασικά στη σύνθεση όλων των ορισμών, γιατί ο καθένας τους κατά την ταπεινή μου άποψη αντιπροσωπεύει μια γραμμή έρευνας της ανθρώπινης σκέψης. Όμως, το ζητούμενο μέσα από οποιαδήποτε γραμμή σκέψης και αν ακολουθεί κανείς, είναι να δούμε αν υπάρχουν επιβιώσεις για να το θέσω καθαρότερα αρχαιότερων εθίμων που πέρασαν μέσα στην ιστορία. Για παράδειγμα, η προσφορά καρπών, (ρόδι στάρι κ.λπ.), στο μνημόσυνο σήμερα είναι μια τέτοιου επιβίωση και αποκαλύπτει έναν μαγικο-θρησκευτικό χαρακτήρα στη σχέση του σύγχρονου ανθρώπου με τις ψυχές των νεκρών. Ο άρτος στο Ψυχοσάββατο και η ενθύμηση των ονομάτων των νεκρών είναι μια άλλη επιβίωση στοιχείων προγονολατρείας κ.λπ. Εδώ πιστεύω και έχοντας διαβάσει αρκετές φορές τις παρεμβάσεις σου πως έχεις αρκετά να μας πεις. Σε χαιρετώ φιλικά και αναμένω
Ο Δικαιόπολις μαγειρεύει...αλλά ποιος σκότωσε τον Όμηρο τελικά;
Δεν ζητάς και πολλά πράγματα. Μια μελέτη...απλά...
Πόσο να προσπαθήσουμε λοιπόν! Έλεγα να καταθέσουμε εμείς τα ολίγα μας κι εσύ να τα ...συναρμολογήσεις.
Πάντως σου ετοιμάζω κάτι.
Έως τότε ας σκαλίζουμε...
Αυτή που σας μιλάει....από το μέλλον
Πιστεύω ότι από αρκετά θέματα που αναλύθυκαν στο forum υπάρχει ψωμί για μελέτη.
Στη μελέτη μας, λοιπόν, Έχω να καταθέσω μερικά παραδείγματα
Στα Ανθεστήρια, μια από τις αρχαίες ελληνικές γιορτές, όταν άνοιγαν το καινούργιο κρασί στην Αθήνα, πριν πιούν έριχναν λίγο κρασί στο χώμα, μια σπονδή. Το έθιμο έχει επιβιώσει μέχρι και σήμερα στα αποκαλούμενα γκρεκάνικα χωριά στη Ν. Ιταλία. Είναι μια γιορτή προγονική (προγονολατρική) και την είδα να εκτυλίσεται μπροστά στα μάτια μου σε γκρεκάνικο χωριό κατά τη διάρκεια μνημόσυνου.
Τα Ανθεστήρια απ' ό,τι φαίνεται ήταν γιορτή όλων των Ψυχών. Σας θυμίζει τίποτα αυτό; Υπάρχει μάλιστα μια γενική αναλογία μεταξύ του μήνα Ανθεστηριώνα και του Φεβρουάριου. Η 2 Φλεβάρη η γιορτή της Υπαπαντής στην καθολική εκκλησία τουλάχιστον γιορτάζεται με μια αρχαία ρωμαϊκή γιορτή, τη γιορτή των κεριών ή κηρίων που ετυμολογείται με το αρχαίο ελληνικό κηρ δηλαδή ψυχή. Ήταν για τους αρχαίους Έλληνες αυτές οι ημέρες αποφράδες.Τα ιερά δε λειτουργούσαν, επισκέψεις δε γίνονταν, και όλοι συνήθιζαν να θυσιάζουν στις χθόνιες θεότητες. Ο μήνας ήταν αφιερωμένος στις ψυχές των νεκρών.
Ο Δικαιόπολις μαγειρεύει...αλλά ποιος σκότωσε τον Όμηρο τελικά;
Ε, μελέτη είναι αυτή να μη...χρονίσει;
Όχι δηλαδή πως έκανα τίποτε σπουδαίο αλλά έχω μπερδευτεί με τις δικές μου πηγές οι οποίες λένε πως ο Οδυσσέας δεν είδε την ψυχή αυτών που είδε στον Άδη αλλά πως ήταν το αστρικό τους σώμα.
Η ψυχή αν κάποιος μπορεί να την δεί είναι σαν φως και στο μέγεθος του μέγα δαχτύλου του χεριού μας και όταν ζούμε εδώ στη γή βρίσκεται ακριβώς στο κέντρο του στήθους μας. Όχι στην καρδιά...
Να σου αναφέρω επίσης πως η γιαγιά μου επέμενε σε ορισμένες ιεροτελεστίες για τον νεκρό και που τις τελούσε κατά γράμμα.
1)Πλύσιμο με κρασί
2)Κατάλευκο ΧΩΡΙΣ ΡΑΦΕΣ σάβανο κατάσαρκα.
3)Για σαράντα ημέρες οι οικείοι δεν θα πρέπει να τρώνε κρέας.
Αυτά μέχρι νεοτέρων.
Αυτή που σας μιλάει από το...μέλλον
Αυτή που σας μιλάει... από το μέλλον
Ο άταφος νεκρός
Εκείνη η παράδοξη αντίληψη που είχαν οι έλληνες, πως ο νεκρός πρέπει να καίγεται ή να ταφιάζεται χωρίς χρονοτριβή, λαβαίνει νόημα μόνον όταν αντικρισθεί σαν αλληγορία.
Η εξήγηση που έδιναν φαινομενικά, με την έννοια της ποιητικής αδείας δηλαδή, ήταν πως η ψυχή του άθαφτου βασανίζεται , γιατί βρίσκεται έξω από τον οικείο της τόπο. Πράγμα κατανοητό. Γιατί ή είσαι ζωντανός και περπατάς στο φως του ήλιου, ή είσαι θαμμένος και ακινητείς στο σκοτάδι του τάφου.
Ο άθαφτος νεκρός όμως , όντας ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι, κρέμεται σε σημείο μεταίχμιο. Βρίσκεται στη διαχωριστική γραμμή του δυνατού αδύνατου. Σ΄ ένα τόπο άτοπο, σ΄ ένα αξεπέραστο πέρασμα στο επίπονο πουθενά. Επομένως, για να ξεφύγει την αγωνία του άτοπου και της ουτοπίας, είναι χρεία να θαφτεί το γρηγορότερο. Ο νεκρός που μένει άθαφτος στο φως είναι το ανάποδο του ζωντανού που τον έχουν θαμμένο στο φέρετρο….
Η ιδέα μου είναι πως εκείνο που ήθελαν να σημάνουν οι έλληνες με την πίστη τους στο περιεχόμενο τούτο της ταφής του άταφου είναι η έγνοια τους για τους ζωντανούς, και όχι για τους πεθαμένους. Οι έλληνες δεν ήταν αφελείς. Ούτε πρωτόγονοι και σπηλαιολόγοι. Οι έλληνες ήταν άφταστοι καλλιτέχνες γιατί ήσαν φτασμένοι ρεαλιστές.
Δεν είναι ο άταφος νεκρός, δηλαδή που τους πονεί και τους σφάζει. Αλλά ο ετοιμοθάνατος. Ο ανήμπορος ζωντανός που μπαίνει στην τελική ευθεία του θανάτου του.