- Ελληνές: Ινδοευρωπαίοι ή Εξωγήινοι; - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

Κυλούσε κάποτε χωρίς να συναντάει εμπόδια , όπως ο Γάγγης που πέφτει από τις χιονισμένες πλαγιές των Ιμαλαΐων .

Σήμερα φαίνεται σαν να’ναι μονάχα ένα λεπτό νήμα , ένα αραχνοΰφαντο στρώμα νερού που γλυστράει πάνω σε μια κοίτη από χαλίκια , ποτέ όμως δεν στέρεψε ολοκληρωτικά .

Αυτή η επιστήμη προβάλλει άλλες ιδιότητες , μεθόδους εντελώς διαφορετικές από αυτές που χρησιμοποιεί η σημερινή επιστήμη .

Η διαίσθηση δεν είναι παρά μια έντονη ανταύγεια και το πρώτο στάδιο αυτής της σοφίας . Ονομάζεται : Διόραση , Θεώρηση του Θείου, ζωντανή Επικοινωνία με το Αιώνιο .

Αυτή η σοφία εκπορεύεται από το εσωτερικό φως που αχνοφέγγει μέσα στον άνθρωπο σε ένα ορισμένο σημείο της εξέλιξής του . Διεισδύει δια μέσου του αστρικού κόσμου , εργαστηρίου των δημιουργικών δυνάμεων , μέχρι τον πνευματικό κόσμο , την πηγή των πραγμάτων .

Σκοτεινές και ατελείς είναι οι επεξηγήσεις που μας δίνουν γι’αυτή τη σοφία η ανθρώπινη γλώσσα και τέχνη , αγνή όμως και ακτινοβόλα είναι η πηγή , γιατί αναβλύζει κάτω απ’την άμεση εποπτεία ροής των πνευματικών δυνάμεων οι οποίες δημιούργησαν τον κόσμο .

Τελειώνοντας ας ακούσομε το κάλεσμα στους μύστες από "την Βίβλο των Νεκρών":

"Ώ τυφλή ψυχή ! οπλίσου με τον πυρσό των μυστηρίων , και μέσα στην επίγεια νύχτα θα ανακαλύψεις το φωτεινό πανομοιότυπό σου , τη θεσπέσια ψυχή σου . Ακολούθησε αυτό το θείο οδηγό και θα είναι το πνεύμα σου .

Ακούστε μέσα σας και κοιτάξετε στο άπειρο του διαστήματος και του χρόνου . Εκεί αντιλαλούν το τραγούδι των Άστρων , η φωνή των Αριθμών , η αρμονία των Σφαιρών .

Κάθε ήλιος είναι μία σκέψη του Θεού , και κάθε πλανήτης ένας τρόπος αυτής της σκέψης . Αυτό προς γνωριμία της θείας σκέψης , ώ ψυχές, να κατεβαίνετε και να ξανακατεβαίνετε κοπιαστικά το δρόμο των εφτά πλανητών και των εφτά ουρανών τους .

Τι κάνουν τα Άστρα ; τι λένε οι Αριθμοί ; πού κυλούν οι Σφαίρες ;

Ώ ψυχές ! χαμένες ή σωσμένες , μιλάνε , τραγουδάνε , κυλάνε τα πεπρωμένα σας !!!"

Τι έμεινε μετά τον Κάδμο στη Θήβα , αφού αυτός με την Αρμονία πέρασαν σαν ζωντανά φίδια μαζί στον άλλο κόσμο ;

Απόμεινε ο πυρπολημένος θάλαμος της Σεμέλης στο άλλοτε παλάτι του , που τώρα ήταν ιερό της Δήμητρας .

Σ’ αυτό το θάλαμο παρουσιάστηκε ο Ζεύς στην παντοδυναμία της αστραπής του , εκεί πήρε το Διόνυσο κοντά του από την καψαλισμένη κοιλιά της μάνας του . Σ’ αυτή τη θέση έπεσε από τον ουρανό ένα κομμάτι ξύλο κι αντικατέστησε το παιδί στα μάτια των θνητών .

Ο Πολύδωρος , ο γιός και διάδοχος του Κάδμου , το έκλεισε σ’ ένα σιδερένιο περίβλημα και το ονόμασε Διόνυσος – Κάδμος . Ένα αμπέλι περιτριγύρισε το άδυτο με κληματόβεργες . Ο κισσός , το άλλο ιερό φυτό του θεού , περιτύλιξε το Διόνυσο – παιδί , αυτό που βρισκόταν στη θέση του . Κατά το όνομά του – “ο άνθρωπος με τα πολλά χαρίσματα” – θα μπορούσε κι ο Πολύδωρος να ήταν ένας μικρός Διόνυσος . Αλλά ονομαζόταν επίσης Πίνακος, “ο άνθρωπος των γραπτών πινακίδων” , γιατί ο πατέρας του Κάδμος είχε φέρει (κατά μία εκδοχή) το ελληνικό αλφάβητο από τη Φοινίκη . Ο γιος του Λάβδακος έφερε γι’ αυτό το λόγο το όνομα ενός γράμματος , του λάμδα , που στην αλφάβητο έρχεται μετά από το κ. Όμως τότε γι’ αυτόν , ούτε για τον αδελφό του , έχει να πει κανείς πολλά . Και μάλιστα την εποχή τους τη γεμίζει η ιστορία των Θηβαίων Διόσκουρων .

Και τι έμεινε μετά απ’ αυτούς , μετά τον Αμφίονα και τον Ζήθο, τους γιους του Διός και της Αντιόπης, εκτός από το ηρώο απ’ όπου οι Τιθορείς προσπαθούσαν κάθε χρόνο να κλέψουν χώμα ;

Με τον Αμφίονα συνδέθηκε η Νιόβη και η ιστορία της δύστυχης μάνας και των παιδιών της είναι παντού γνωστή . Όχι λιγότερο θλιβερή ήταν η ιστορία της οικογένειας του Ζήθου . Αλλά αυτή κοινό δώρο των Μουσών στους ανθρώπους και στα πουλιά : ότι κι εκείνοι κι αυτά μπορούσαν να τραγουδούν . Η μορφή πουλιού δεν ήταν ξένη στις ίδιες τις Μούσες .

Διηγούνταν για τη γυναίκα του Ζήθου , ότι ήταν κόρη του Πανδάρεω , όπως εκείνες οι δυο που αρπάχτηκαν από τις Άρπυιες . Αυτή όμως , με το όνομα Αηδών, σκότωσε κατά λάθος τον Ίτυλο , που είχε γεννήσει με το Ζήθο .

Ένας αττικός αγγειογράφος μας παρουσιάζει τη σκηνή : πώς σκότωσε το παιδί στο κρεβάτι του . Κι αυτό το έκανε πάνω στη ζάλη της . Λεγόταν ακόμα , ότι η αναστατωμένη γυναίκα δεν ήθελε να σκοτώσει το δικό της παιδί , αλλά ένα μικρό ανίψι από ζήλια για τη νύφη της . Μέσα στον πόνο της ευχήθηκε να φύγει από τον κόσμο των ανθρώπων και μεταμορφώθηκε από τους θεούς σε αηδόνι. Αυτή είναι που θρηνεί τον Ίτυλο .

Λάιος σημαίνει , σε συντομότερη μορφή , το ίδιο όπως Λαομέδων , έναν “βασιλιά του λαού” . Ήταν χρονιάρικο , όταν πέθανε ο Λάβδακος , και οι δύο σκυθρωποί αδελφοί , που έπαιξαν ένα ρόλο στην ιστορία της Αντιόπης και των γιών της , ο Νυκτεύς και ο Λύκος, σταθεροποιήθηκαν στην εξουσία .

Στον καιρό του Αμφίονος και του Ζήθου έμενε ο Λάιος ακόμα κοντά στον Πέλοπα κι έτσι απ’ αυτόν συνδέθηκαν οι Θηβαϊκές διηγήσεις μ’ αυτά που διαδρατίσθηκαν στην Πίσα .

Σα γνησιότερος γιος του Πέλοπα , ακριβώς σαν σωσίας του , φάνηκε εδώ ο Χρύσιππος (νόθο παιδί του Πέλοπα και της νύμφης Αξιόπης) , ένα πραγματικό παιδί του ήλιου , με το όνομα "αυτός με τα χρυσά άλογα" , που μοιράστηκε τη μοίρα του πατέρα του . Κι αυτός απάχθηκε , όπως ο Πέλοπας .
Απαγωγέας του ήταν ο Λάιος.

Κινδύνεψαν και οι δύο (Πέλοπας και Χρύσιππος) από δολοφονικά σχέδια : Ο Λϋδιος πρίγκιπας (Πέλοπας) στο σπίτι του πατέρα του Ταντάλου, που τον πρόσφερε γεύμα στους θεούς , ο Χρύσιππος από την Ιπποδάμεια (σύζυγο του Πέλοπα και μητέρα των Ατρέα και Θυέστη) , που φέρθηκε σα μητριά, και τα αδέλφια του, τον Ατρέα και τον Θυέστη, που τελικά (κατά μία εκδοχή) δολοφόνησαν κι αυτόν .

Οι διηγήσεις τον παρουσιάζουν σαν παιδί που δεν γνώρισε γάμο , αλλά αρπάχτηκε νωρίς – όπως ήθελε μια ποιήτρια – από τον ίδιο τον Δία , σαν ένας δεύτερος Γανυμήδης . Ονομαστή έμεινε από την τραγωδία η αρπαγή του από τον Λάιο.

Ο γιος του Λάβδακου (δηλ. ο Λάιος) ήταν – έτσι παρουσιάζει ο Ευριπίδης την ιστορία στον "Χρύσιππό" του – ο εισηγητής της παιδεραστίας . Σαν φιλοξενούμενος του Πέλοπα (ο Λάιος) δίδαξε το όμορφο παιδί να χειρίζεται τα ηνία της άμαξας . Διηγούνται επίσης ότι τον άρπαξε όχι από την Ολυμπία , αλλά από την Νεμέα , και τον έφερε με την άμαξά του στη Θήβα . Αυτό θα μπορούσε πιθανώς να είναι δυνατόν , εφόσον οι αγώνες δεν ιδρύθηκαν για πρώτη φορά στη Νεμέα την εποχή των εγγονών υο Λάιου . Με πόλεμο , λέγεται στη συνέχεια , ξανακέρδισε ο Πέλοπας το γιο του .

Ένας αγγειογράφος μας τον δείχνει στη σκηνή της αρπαγής , πώς ο Χρύσιππος από το τέθριππο του Λάιου άπλωσε τα χέρια του προς τον πατέρα του . Ένας άλλος παρουσιάζει και την Ιπποδάμεια στο βάθος να φωνάζει απελπισμένη για βοήθεια , σα να μην είχε συμπεριφερθεί σαν μητριά του παιδιού . Η αρπαγή έγινε στο σπίτι του Πέλοπα . Μας παραδόθηκε επίσης , ότι ο Λάιος έφτασε μακριά σε ξένη χώρα , σε απόσταση πέντε ημερών ταξιδιού, για να ερωτευθεί το Χρύσιππο και να τον απαγάγει. Τόσο μακριά βρίσκονταν η Πίσα και το άλσος του Διός από τη Θήβα .

Η ιστορία παρουσιάστηκε κι αλλιώς : Ο Ατρεύς και ο Θυέστης , οι μεγαλύτεροι αδελφοί , συνέλαβαν τον άρπαγα και τον ξανάφεραν πίσω μαζί με το παιδί . Τότε συγκινήθηκε ο Πέλοπας από την αγάπη του Λάιου για τον Χρύσιππο . Μόνο η Ιπποδάμεια ήθελε να πείσει τους μεγαλύτερους γιους να σκοτώσουν το μικρότερο , που δεν ήταν γιος της . Όταν αυτοί δεν υπάκουσαν , μπήκε αυτή τη νύχτα στο θάλαμο του Λάιου , όπου κοιμόταν με τον Χρύσιππο , τράβηξε το σπαθί του εραστή , πλήγωσε μ’ αυτό το παιδί κι άφησε το όπλο στην πληγή . Ο Χρύσιππος έζησε τόσο μόνο , ώστε να μπορέσει με τη μαρτυρία του να σώσει τον Λάιο και να υποδείξει τη φόνισσα . Ο Πέλοπας καταδίωξε γι αυτό την Ιπποδάμεια και την έστειλε εξορία . Είναι γνωστή ακόμη και η άλλη μορφή της ιστορίας , σύμφωνα με την οποία ο Ατρεύς και ο Θυέστης κάμανε το φόνο .

[ Η κατάρα του Πέλοπα τους ακολούθησε κι αυτούς , και το γένος τους δεν ήταν περισσότερο ευτυχισμένο από το γένος του Λάιου . ]

Ένας τραγικός ποιητής μετάθεσε την αυτοκτονία του Χρύσιππου στις Θήβες , σ’ εκείνη την εποχή που εκεί από πολύ παλιά εξουσίαζε ο γιος του Λάβδακου (δηλ. ο Λάιος) . Σα βασιλιάς στη Θήβα ο Λάιος είχε διαλέξει για γυναίκα του την κόρη του προέγγονου του Εχίονα , του "φιδάνθρωπου" , από τη δρακοσπορά και εγγονού του "ανθρώπου του πάθους" Πενθέα, του γιου της Αγαύης , της "σεμνής" : την Επικάστη ή , όπως αυτή συχνότερα ονομαζόταν , Ιοκάστη. Μ’ αυτό το όνομα κέρδισε τη φήμη μέχρι τα τελευταία χρόνια , όσο σχεδόν καμιά άλλη από τις βασίλισσες που ήταν μητέρες και σύζυγοι ηρώων . Αυτή ένωνε και τις δύο ιδιότητες σ’ένα και τον ίδιο ήρωα . Εξ αιτίας της κέρδισε κι ο αδελφός της Κρέων μια μακροχρόνια κυριαρχία στις Θήβες . Υπάρχει μια πληροφορία γι’ αυτό , ότι ο Λάιος δολοφόνησε τον πεθερό του Μενοικέα .

Ήταν γραμμένο της Ιοκάστης να γίνει πηγή βασιλικής δύναμης στη Θήβα .

Μόνο αν πέθαινε χωρίς παιδιά , θα σώζονταν η Θήβα .

Ο Λάιος δεν ήταν ικανός να πάρει μια σταθερή απόφαση . Έγινε σαν σε τρέλα , που οι σύζυγοι ολοκλήρωσαν το γάμο : Έτσι παρουσιάζεται αυτό στην Τραγωδία του Αισχύλου “Επτά επί Θήβαις”, από την οποία προηγούνται δυο έργα που δεν διασώθηκαν , ο “Λάιος” και ο “Οιδίπους”.

Στο πρώτο ίσως διηγείται , πώς ο Λάιος , που δεν υπάκουσε στο μαντείο , αφού εξέθεσε το παιδί που απέκτησε με την Ιοκάστη , προκάλεσε την οργή της Ήρας και μετά απ’ αυτό και το μίσος του Δελφικού θεού .

Ο Απόλλων άφηνε στη διάθεση αυτών που ρωτούσαν το μαντείο του , αν ήθελαν να διαλέξουν το καλύτερο που τους συμβούλευε , ή το χειρότερο που ήταν δυνατό να διαλέξουν .

Για το μίσος του θεού χρειάστηκε κάτι περισσότερο : ο βίαιος θάνατος του Χρύσιππου στο σπίτι του Λάιου στη Θήβα θα έδωσε την αιτία για την αποστροφή του θεού , που ήταν προστάτης των παιδιών και των τρυφερών εφήβων .

Για την οργή της Ήρας ήταν αρκετό , όταν το παιδί που άρπαξε και κράτησε με τη βία επρόκειτο να αντικαταστήσει τη γυναίκα του βασιλιά .

Έστειλε τη Σφίγγα , το τέρας από την Αιθιοπία εναντίον των Θηβαίων .

Ο Χρύσιππος αυτοκτόνησε γι’ αυτό το λόγο και μετά απ’ αυτό αποφάσισε ο Λάιος να ταξιδέψει στους Δελφούς και για τέταρτη φορά να ρωτήσει το θεό : έτσι διηγούνταν την ιστορία και πιθανώς αυτή η διήγηση συνδέεται με τους “Επτά επί Θήβαις” , τουλάχιστον αποδίδεται εν μέρει στον Αισχύλο . Γι’ αυτόν δεν ήταν ο Λάιος ο εφευρέτης της παιδεραστίας , αλλά ο κακός εραστής , που κατέστρεψε το αγαπημένο παιδί της κατοχής του .

Ο Τειρεσίας , ο σοφός μάντης των Θηβαίων , που γνώριζε ότι ο θεός μισούσε το βασιλιά , τον απότρεψε από το ταξίδι και τον παρακίνησε να θυσιάσει καλύτερα στην Ήρα , τη θεά του γάμου . Ο Λάιος δεν υπάκουσε στον μάντη και πήρε το δρόμο που στην αρχή θα τον οδηγούσε στα νότια , σ’ ένα στενό μονοπάτι ανάμεσα στον Κιθαιρώνα και στις Ποτνιές .

Την ιστορία του μαντείου και του ταξιδιού του Λάιου την διηγήθηκαν και διαφορετικά , με τα λόγια της Ιοκάστης στην αρχή των “Φοινισσών” του Ευριπίδη , που ακολούθησαν μετά τον "Χρύσιππο" .

Πολλά χρόνια είχε ζήσει κιόλας ο Λάιος με την Ιοκάστη κι ο γάμος τους ήταν άγονος , όταν αποφάσισε να συμβουλευτεί το μαντείο για απογόνους . Ο θεός του απάντησε :

“Μη σπείρεις κανένα παιδί ενάντια στη θέληση των θεών ! Αν αποκτήσεις γιο , τότε θα δολοφονηθείς απ’ το βλαστάρι σου κι όλο σου το σπίτι θα κυλιστεί στο αίμα” .

Θα έπρεπε μετά απ’ αυτό να ησυχάσει και να μη θέλει απογόνους .

Νικημένος από τον πόθο και το κρασί , απόκτησε ένα γιο και τον έδωσε αμέσως να τον αφήσουν έξω μακριά .

Μετά από αρκετά χρόνια έφυγε , παρακινημένος από κακά προαισθήματα , για να πληροφορηθεί από το μαντείο , αν το έκθετο παιδί ζούσε ακόμα .

Πήρε το συντομότερο δρόμο για τους Δελφούς μέσα από τη χώρα Φωκίδα κι έφτασε σ’ ένα στενό μονοπάτι .

Ο βασιλιάς κι η βασίλισσα της Θήβας , Λάιος και Ιοκάστη , πληροφορήθηκαν από τους Δελφούς την απειλή , ότι ο γιος τους επρόκειτο να σκοτώσει τον πατέρα του .

Κι έτσι έφτασαν να εκθέσουν το παιδί .

Ισχυρίστηκαν αργότερα ότι μπορούσαν να παρουσιάσουν ένα χρησμό σε στίχους της Πυθίας , που δεν ήταν βέβαια καθόλου τόσο απλός κι αρχαίος , αλλά που περιλάμβανε όλη την προηγούμενη ιστορία . Μόνο γι αυτό θα μπορούσε να υπάρχει αυτό εδώ , πριν η διήγησή μας φτάσει στο πεπρωμένο του έκθετου παιδιού :

“Λάιε , γιε του Λαβδάκου , θέλεις έναν πραγματικό απόγονο ; Θα αποκτήσεις τον πολυπόθητο γιο , αλλ’ αυτή θα είναι η μοίρα σου : να χάσεις τη ζωή σου απ’ τα χέρια του ίδιου σου παιδιού . Γιατί ο Ζευς , ο γιος του Κρόνου , κατένευσε στη φοβερή κατάρα του Πέλοπα , που του άρπαξες το γιο . Τον είχε ικετέψει να πέσουν όλ’ αυτά πάνω σου” .

Οι παλιότεροι αφηγητές έστρεφαν το βλέμμα περισσότερο στη μορφή του Οιδίποδα και λιγότερο στην προϊστορία της εγκατάλειψής του .Σύμφωνα με το όνομά του , ο ήρωας είχε “πρησμένα πόδια” και οι αφηγητές πάσχιζαν να εξηγήσουν αυτό το παράξενο όνομα και να κάνουν πιστευτό , ότι αυτός πράγματι είχε σχέση με τα πόδια του έκθετου παιδιού. Αλλιώς , θα μπορούσε κανείς εύκολα να σκεφτεί έναν από τους Δακτύλους , τους από τη γη γεννημένους γιούς της μεγάλης μητέρας των θεών (της Ρέας ή Κυβέλης) . Στα χρόνια κατά τα οποία παρουσιάζεται η διήγηση για τον Οιδίποδα, φαίνεται ότι αυτό δεν ήταν πια συνηθισμένο .

Το παιδί είχε εκτεθεί το χειμώνα μέσα σ’ ένα πήλινο αγγείο : έτσι παρουσιαζόταν στον “Λάιο” του Αισχύλου. Γυμνό κάθεται το παιδάκι στην αγκαλιά του βοσκού Ευφόρβου που το βρήκε : έτσι απεικονίζεται σε μιαν αγγειογραφία . Και για να αυξήσουν την εγκατάλειψή του , τρύπησαν ακόμη τα πόδια του με μια χρυσή βελόνα ή με σιδερένιο καρφί , για να είναι σ’ όλη του τη ζωή με "πρησμένα πόδια" !

Η ιστορία του δεν αρχίζει διαφορετικά από εκείνες άλλων έκθετων ηρώων και θεϊκών παιδιών . Διηγούνται γι’ αυτόν κάτι παρόμοιο , όπως για τον Περσέα ή ακόμη και για τον ίδιο το Διόνυσο : σε μια κιβωτό τον άφησαν πάνω στο νερό , ή στα νερά του Κορινθιακού κόλπου , ή του Ευρίπου , του θαλάσσιου στενού που χωρίζει την Εύβοια από τη Βοιωτία . Περιπλανιόταν η κιβωτός πάνω στη θάλασσα , μέχρις ότου η ίδια η Ιπποδάμεια βρήκε το έκθετο και μπόρεσε να το αναθρέψει σαν να ήταν ο Χρύσιππος , ένας γιος του Πέλοπα .

Θα σκότωνε τον Λάιο για να προστατέψει αυτόν που θεωρούσε αδελφό του ή για να εκδικηθεί , και κατέκτησε την Ιοκάστη , όταν αυτή ήλθε στην Πίσα για την ταφή του άντρα της . Θα πρέπει αυτός να ήταν ένας αντίζηλος του Λάιου και γι’ αυτό τον δολοφόνησε . Τούτο όμως είναι μεγαλύτερη διακλάδωση της διήγησης , όπου ανακατεύονται τα παλιά με τα νέα και χάνεται το αρχικό νόημα .

Η βασίλισσα Περίβοια έπλενε στην Ακτή τα ρούχα , όταν η Κιβωτός έφτασε εκεί στην ξηρά .

Σ’ ένα γνωστό ομηρικό κύπελλο βλέπει κανείς , ότι ο Ερμής ήταν εκείνος που έφερε το παιδί στη βασίλισσα κι ότι η Περίβοια το απόθεσε στην αγκαλιά του βασιλιά . Στο σπίτι του Πόλυβου μεγάλωσε ο Οιδίπους , νομίζοντας ότι η Περίβοια – ονομαζόταν επίσης και Μερόπη – κι ο βασιλιάς ήταν οι γονείς του .

Μόνο , σύμφωνα με τη γνωστότερη διήγηση , δεν τον άφησαν στη θάλασσα αλλά στον Κιθαιρώνα , όπου συναντώνται από τη μια πλευρά οι βοσκοί από τη Θήβα κι από την άλλη οι βοσκοί από την Κόρινθο ή την Σικυώνα . Αν άφηναν εκεί οι βοσκοί του Λάιου το μωρό , θα μπορούσαν να το βρουν οι βοσκοί του Πολύβου . Στα λιβάδια της Ήρας έγινε αυτό , σύμφωνα με την παρουσίαση του Ευριπίδη .

Το παιδί δεν το εγκατέλειψαν , έτσι μαθαίνουμε στον “Οιδίποδα τύραννο”: Ο Θηβαίος βοσκός το παρέδωσε σ’ έναν από την Κόρινθο , για να το αναθρέψει σαν να ήταν δικό του . Εκείνος όμως το δώρισε στο βασιλιά που δεν είχε παιδιά .

Ο Οιδίποδας ο ίδιος διηγείται σ’ αυτή την τραγωδία , πως στο συμπόσιο ένας μεθυσμένος ξένος , αυτόν που είχε γίνει ο εξοχότερος πολίτης της Κορίνθου , τον κατηγόρησε ότι δεν ήταν γιος του βασιλιά , πως έπειτα οι θετοί του γονείς , που ζήτησαν το λόγο , αρνήθηκαν την κατηγορία , και πως έφυγε κρυφά , για να ρωτήσει το θεό στους Δελφούς .

Στη συνέχεια , ακούει κανείς απ’ αυτόν , ότι ο θεός δεν απάντησε στην ερώτησή του , αλλά τον απείλησε με τη φοβερή του μοίρα , ότι θα γίνει σύζυγος της μητέρας του και δολοφόνος του πατέρα του .

Δεν τόλμησε , έπειτα απ’ αυτό , να γυρίσει στην Κόρινθο και πήρε άλλο δρόμο μέσ’ από τη Φωκίδα , μέσ’ από στενό μονοπάτι , όπου θα γινόταν δολοφόνος κάποιου άγνωστου .

Έτσι οδηγεί η ιστορία , είτε την αρχίζομε με τον Λάιο είτε με τον Οιδίποδα , σ’ ένα στενό μονοπάτι , όπου κι αν βρίσκεται αυτό , ανάμεσα στη Θήβα και στους Δελφούς , στη Φωκίδα , ή νοτιότερα από τη Θήβα , ανάμεσα στον Κιθαιρώνα και στις Ποτνιές .

Πατέρας και γιος έπρεπε να συναντηθούν εκεί , χωρίς ν’ αναγνωρίσει ο ένας τον άλλο . Ένας άθλιος πατέρας κι ένας άτυχος γιος , που θάπρεπε αντιθέτως ν’ αποφύγουν ο ένας τον άλλο και να κάνουν το παν για να μη συναντηθούν .

Ο Οιδίπους δεν υποψιαζόταν , σε καμιά εκδοχή της ιστορίας , ότι ο δρόμος του μέσα στο στενό μονοπάτι θα έβγαινε στο δρόμο του πατέρα .

Η αγωνία του Λάιου για την εκθρόνισή του από το γιο του δεν χρειαζόταν επίσης χρησμό : το αρχέτυπο αναφερόταν ήδη στις διηγήσεις των θεών , στη διήγηση για τον Ουρανό και τον Κρόνο , σε μια πολύ παλιά κοινή παράδοση από την αρχαία εποχή των Ελλήνων και των Μικρασιατών . Με την προφητεία δίνουν οι αφηγητές μια μορφή στον πρωτόγονο φόβο , κι η εγκατάλειψη του παιδιού έγινε από φόβο , κι όχι από την προφητεία του Απόλλωνα : βέβαια , όχι χωρίς να το γνωρίζει , αν αυτός ήταν ο θεός του μαντείου των Δελφών . Από φόβο για το τρομερό , ο άνθρωπος καταφεύγει συχνά στο τρομερό .

Έτσι συνέβηκε αυτό το ανθρώπινο : ο δρόμος του γιου κατέληγε στο δρόμο του πατέρα σ’ ένα στενό πέρασμα , όπου ήταν αδύνατο να παραμερίσει κανείς , για να περάσει ο άλλος .“Διαβάτη , φύγε από το δρόμο του βασιλιά ! “ – έτσι φώναξε στον άγνωστο ο κήρυκας του Λάιου , που προχωρούσε πάνω στο αμάξι του μέσα από το στενό . Στον Οιδίποδα φούντωσε η οργή . Αμίλητος προχώρησε στο δρόμο του . Πάνω στο πόδι του πάτησε ένα άλογο του βασιλιά . Και μόλις ο γέρος τον κτύπησε στο κεφάλι με την μυτερή του βουκέντρα , που του χρησίμευε να κεντάει τα’ άλογα , τότε έγινε έξω φρενών . Τυφλωμένος από οργή ο γιος και χωρίς να γνωρίζει ποιον συναντούσε , όπως ξεκάθαρα λέγεται , χτύπησε με το ραβδί του και σκότωσε τον πατέρα και μαζί και τον κήρυκα . Στην εικόνα του τυφλωμένου απ’ την οργή ο Αισχύλος πρόσθεσε ακόμα μια μαρτυρία : δάγκωσε τον σκοτωμένο κι έφτυσε το αίμα του .

Σε μια πολύ παλιά μορφή της ιστορίας αναφέρεται εκείνος ο μεταγενέστερος αφηγητής που μας πληροφορεί : Ο Οιδίπους είχε τότε ξεκινήσει ν’ αρπάξει άλογα , κι όταν συναντήθηκαν , ο Λάιος συνοδευόταν από τη γυναίκα του Επικάστη . Αλλάζει όμως πριν από το αποκορύφωμα της ιστορίας και ισχυρίζεται ότι ο Οιδίπους μετά το φόνο κατέφυγε στα βουνά και δεν άγγιξε την Επικάστη . Πώς όμως η Επικάστη θα μπορούσε , στην μετέπειτα πορεία της ιστορίας , να παντρευτεί με τη θέλησή της το φονιά , αφού ήταν μάρτυρας του φόνου , αν δεν είχε πέσει στα χέρια του ληστή σαν λεία ; Όλα έγιναν πιθανώς – σύμφωνα μ’ εκείνη την παλιά διήγηση – μέσα στο ίδιο ξέσπασμα της οργής :

Ο γιος σκότωσε τον πατέρα κι έκανε δικιά του τη μητέρα του , την άγνωστη βασίλισσα , και μ’ αυτήν απόκτησε την κυριαρχία στη Θήβα .

Γρήγορα οι θεοί το φανέρωσαν σ’ όλο τον κόσμο .

Ο Οιδίπους έμεινε βασιλιάς των Καδμείων στην Θήβα με βάσανα , σύμφωνα με την ολέθρια θέληση των θεών .

Η Επικάστη όμως χάθηκε μέσα από τις πύλες του Άδη , αφού κρεμάστηκε από θλίψη , κι άφησε στο γιο της τη συμφορά , που φέρνει τα εκδικητικά πνεύματα της μητέρας .

Και τα παιδιά του Οιδίποδα θα έπρεπε να το καταλάβουν , πως σύμφωνα με τους παλιούς αφηγητές , δεν ήταν παιδιά της Επικάστης , αλλά μιας δεύτερης γυναίκας με ωραίο όνομα : Ευρυγάνεια , “αυτή που αστράφτει από χαρά” . Και ένα άλλο ακόμη όνομα παραδίδεται , που θα είχε μια γυναίκα του Οιδίποδα : Αστυμέδουσα, ένα όνομα που ταιριάζει σε κάθε βασίλισσα . Μπορεί όμως και τα δυο ονόματα να δηλώνουν την ίδια γυναίκα . Ο Οιδίπους ο ίδιος θα έπεσε – έτσι βλέπουμε στην Ιλιάδα – με μεγάλη ορμή στο πεδίο της μάχης .

Με καμιά λέξη δε φανερώνεται στον Όμηρο η προφητεία πως ο Οιδίπους έπρεπε να κυριαρχήσει στη Θήβα μετά τη δολοφονία του Λάιου , σαν να μην είχαν ποτέ καταπιεστεί οι Κάδμειοι από το τέρας του γειτονικού βουνού Φικίου , από τη Σφίγγα “αυτήν που στραγγαλίζει” !

Αν ο Οιδίπους είχε επιστρέψει με τα κλεμμένα άλογα ή μουλάρια του Λάιου στο θετό του πατέρα Πόλυβο , όπως έλεγε ο υστερώτερος αφηγητής της παλιάς ιστορίας σχετικά με την έξοδό του για την αρπαγή των αλόγων , δεν θα είχε πάρει στην κατοχή του μαζί με τη βασίλισσα και το βασίλειο , κι έτσι θα έπρεπε να γυρίσει αργότερα στη Θήβα , για να ελευθερώσει την πόλη από τη Σφίγγα .

Μετά το θάνατο του Λάιου εξουσίαζε ο Κρέων , ο αδελφός της Ιοκάστης . Αυτός και οι Γέροντες ήταν σε μεγάλη στενοχώρια από τότε που η φτερωτή λέαινα ή σκύλα με το κεφάλι παρθένας διαδραμάτιζε ρόλο στην τύχη της πόλης .

Λεγόταν επίσης , ότι αυτή η μάστιγα βασάνιζε τη Θήβα από τα χρόνια που ζούσε ο Λάιος .

Η Ήρα είχε στείλει τη Σφίγγα ενάντια στους Καδμείους , γιατί ανέχονταν το πάθος του βασιλιά για τον Χρύσιππο.

Κι ο Διόνυσος επίσης θα μπορούσε να είχε στείλει την αρπακτική λιονταροπαρθένα ενάντια στη γενέτειρά του , γιατί δεν ήθελε να τον τιμήσει . Αυτό φαίνεται ότι κι ο Ευριπίδης θα το είχε ισχυριστεί , που λέει κιόλας τι έπρεπε να παρουσιάζεται σ’ όσους υπέφεραν ; Ο κάτω κόσμος είχε στείλει τη Σφίγγα επάνω , ενάντια στους Θηβαίους .

Πάνω στο βουνό , στο Φίκιο , καθόταν η Σφίγγα , όταν δεν κατέβαινε πάνω σε μια κολώνα στην αγορά των Καδμείων , για να διαλέξει τα θύματά της .

Σ’ αυτή τη στάση πάνω στην κολώνα , ή ακόμη πάνω στο βουνό , την παριστάνουν οι αγγειογραφίες .

Τη βλέπει κανείς να αρπάζει νέους και να τους στραγγαλίζει .

Έτσι απεικονίζεται στο θρόνο του Διός , στο έργο του Φειδία . Σύμφωνα με μια παλιά διήγηση , η Σφίγγα άρπαξε τον Αίμονα , τον ωραιότερο έφηβο της Θήβας , τον γιο του Κρέοντα .

Μετά απ’ αυτό ο Κρέων διακήρυξε :

“Η Ιοκάστη και το βασίλειο θ’ ανήκε σ’ αυτόν που θα κατατρόπωνε τη Σφίγγα” .

Έτσι παριστάνει ένα αγγείο τον Οιδίποδα: Να σηκώνει το ρόπαλο ενάντια στη λιονταροπαρθένα , κι όχι να προσπαθεί να λύσει το αίνιγμα .

Σύμφωνα με την πιο γνωστή διήγηση , όλοι οι Θηβαίοι συγκεντρώνονταν καθημερινά για να λύσουν το αίνιγμα , που τους έβαζε η Σφίγγα . Κι όταν δεν μπορούσαν να το λύσουν , άρπαζε αυτή πάντοτε έναν από τους δικούς τους .

Το αίνιγμα το είχε από τις Μούσες , όμως έμοιαζε πιο πολύ στις Σειρήνες παρά στις Μούσες .

Σε μια λαξεμένη πέτρα της καλύτερης κλασσικής εποχής βλέπει κανείς , πώς αντλούσε την σοφία της από ένα ειλητάριο ή απάγγελνε .

Η Σφίγγα απάγγελνε το αίνιγμά της σαν χρησμό :

“Ένα δίποδο υπάρχει στη γη κι ένα τετράποδο , που έχουν το ίδιο όνομα , επίσης ένα τρίποδο . Αλλάζει τη μορφή του μόνο αυτό απ’ όλα τα πλάσματα που κινούνται πάνω στη γη , στον αέρα και στη θάλασσα . Όταν περπατάει στηριγμένο στα περισσότερα πόδια , τότε η γρηγοράδα των μελών του είναι πολύ μικρή” .

Η Σφίγγα θάταν πολύ περήφανη για το αίνιγμα που απέλπιζε τους ανθρώπους . Γιατί δεν καταλάβαιναν και εκείνο το αίνιγμα που με τα λόγια ενός σοφού ήταν χαραγμένο σαν υπενθύμιση στον πρόναο του ναού του Απόλλωνα στους Δελφούς :

“ Γνώθι σαυτόν ! ” και που η λύση του ήταν : “ ότι είσαι άνθρωπος !”.

quote:

---

Η αγωνία του Λάιου για την εκθρόνισή του από το γιο του δεν χρειαζόταν επίσης χρησμό : το αρχέτυπο αναφερόταν ήδη στις διηγήσεις των θεών , στη διήγηση για τον Ουρανό και τον Κρόνο , σε μια πολύ παλιά κοινή παράδοση από την αρχαία εποχή των Ελλήνων και των Μικρασιατών . Με την προφητεία δίνουν οι αφηγητές μια μορφή στον πρωτόγονο φόβο , κι η εγκατάλειψη του παιδιού έγινε από φόβο , κι όχι από την προφητεία του Απόλλωνα : βέβαια , όχι χωρίς να το γνωρίζει , αν αυτός ήταν ο θεός του μαντείου των Δελφών . Από φόβο για το τρομερό , ο άνθρωπος καταφεύγει συχνά στο τρομερό .

---

Edited by - promitheus90 on 22/08/2011 02:59:17

quote:

---

Promitheus90 :

Αυτή η αντιπαλότητα ανάμεσα σε πατέρα και γιο αλλά και ο φόβος του μεγάλου αρσενικού για την επικράτηση του μικρότερου είναι διάχυτος στην Ελληνική Μυθολογία.

---

Τι θα μπορούσε αυτό να σημαίνει : “ . . . κι επίσης τρίποδο ” ; “ Τον άνθρωπο εννοείς ! ” – έτσι φώναξε – “ γιατί αυτός πάνω στη γη δω και κει σέρνεται , μόλις γεννηθεί , πρώτα ένα τετράποδο , όταν όμως γεράσει με κυρτωμένη ράχη κάτω από το βάρος των γηρατειών , για τριπόδι χρησιμοποιεί το ραβδί , και τρίποδο επίσης ! ”

Όταν η Σφίγγα τον άκουσε , έκανε όπως οι Σειρήνες , όταν κάποιος δεν άκουγε το τραγούδι τους : γκρεμίζονταν , παρ’ όλο που ήταν φτερωτές , μες στη θάλασσα κι αυτοκτονούσαν .

Αυτό έκανε λοιπόν , κι η φτερωτή λιονταροπαρθένα και γκρεμίστηκε από το βράχο της , ή από την κολώνα , ή από την ακρόπολη της Θήβας . Βλέπει κανείς πάλι σε μια αγγειογραφία , πώς ο Οιδίπους με το ελαφρύ σπαθί του της έδωσε το τελειωτικό χτύπημα .

Έτσι έγινε ο Οιδίπους ο σοφός και ταυτόχρονα ο μικρότερος βασιλιάς του κόσμου .

Σαν αμοιβή της νίκης του κέρδισε – έτσι το ήθελε η γνωστή παραλλαγή που δεν άφηνε την Ιοκάστη να παρευρίσκεται στη δολοφονία του Λάιου – τη μητέρα του για σύζυγο κι απόκτησε μαζί της τέσσερα παιδιά : τους γιους Ετεοκλέα και Πολυνείκη και τις κόρες Αντιγόνη και Ισμήνη , που όλοι τους θα γίνονταν γνωστοί από τη δυστυχία του οίκου των Λαβδακιδών.

Τίποτε δεν υποπτευόταν απ’ αυτά ο μόνο στα φαινόμενα σοφός Οιδίπους .

Γιατί υπήρχε επίσης ο μοναδικός πραγματικός σοφός στη Θήβα , ο μάντης Τειρεσίας , που όπως νωρίτερα είδε την πλάνη του Λάιου , έτσι τώρα είδε την πλάνη του Οιδίποδα με τα τυφλά του μάτια .

Όταν όμως αναγκάστηκε από το βασιλιά να μιλήσει , είχαν περάσει πολλά χρόνια κάτω από τη βασιλεία του άθλιου ζευγαριού , της μητέρας και του γιου , κι ένας λοιμός έκανε τους Θηβαίους να νοιώσουν ότι η πόλη τους δεν πήγαινε καλά .

Κάτι κοινό είχε επίσης ο Τειρεσίας – σύμφωνα με το όνομά του “ο ερμηνευτής των σημείων” , από τη λέξη “τείρεα” – με τον Οιδίποδα .

Τυφλώθηκε , όταν ήταν νέος , και όπως ο ήρωας που είχε πάρει για σύζυγο τη μητέρα του , θα έφτανε σε μεγάλη ηλικία .

Και γι’ αυτόν πίστεψαν , ότι ήταν απόγονος ενός από τους Σπάρτους , του Ουδαίου , του “ιδρυτού” . Η μητέρα του ονομαζόταν Χαρικλώ, όπως η γυναίκα του σοφού Κενταύρου Χείρωνα, κι ανήκε στις θεραπαινίδες της Παλλάδος Αθηνάς.

Έτσι είδε ο Τειρεσίας στα νιάτα του αυτό που δεν θάπρεπε ποτέ να δει .

Η θεά τριγύριζε με την άμαξα στη Βοιωτία , ευχαριστημένη για τα άλογά της . Εδώ έβγαλε τα ρούχα της για να δροσιστεί στο μπάνιο .

Αυτό το έκανε μια φορά , στην Ιπποκρήνη , στην “πηγή του ίππου” , πάνω στον Ελικώνα , στη γαλήνη του μεσημεριού και στην ερημιά .

Ο Τειρεσίας , με το πρώτο χνούδι στο πηγούνι , κυνηγούσε εκεί μόνος στον ιερό τόπο με τα σκυλιά του .

Παρακινημένος από ασίγαστη δίψα έτρεξε στην πηγή .

Χωρίς να το θέλει είδε αυτό που δεν επιτρεπότανε να δει .

Είδε το στήθος και το κορμί της Αθηνάς.

Μετά απ’ αυτό δεν έπρεπε πια να ξαναδεί το φως του ήλιου .

Η θεά έβαλε τα χέρια της πάνω στα μάτια του και τον τύφλωσε .

Όμως απ’ αγάπη στη συνοδό της Χαρικλώ του έδωσε το χάρισμα της μαντείας : του καθάρισε τ’ αυτιά , για να μπορεί να καταλαβαίνει τη φωνή των πουλιών και του έστειλε ένα ραβδί από ξύλο αγριοκερασιάς , που μ’ αυτό θα μπορούσε να προχωρεί σαν να έβλεπε .

Διηγούνταν , ότι όταν ήταν νεαρός βοσκός σ’ ένα λιβάδι στον Κιθαιρώνα – ή στο βουνό Κυλλήνη , στην περιοχή όπου ο Ερμής ασκούσε την τέχνη του με το ραβδί το στολισμένο με ζευγάρι από φίδια – είδε δυο φίδια την ώρα που ζευγαρώνονταν . Το ζήτημα , για το οποίο δεν πίστευαν ότι ήταν κάτι ασυνήθιστο στη ζωή των βοσκών στην Ελλάδα , θα έπρεπε να είχε σπουδαία σημασία στα αρχαία χρόνια , αν δεχτούμε πως κάτι τέτοιο για τους μεταγενέστερους ήταν έκφραση ενός πραγματικού αστείου των θεών .

Ο Τειρεσίας είχε σκοτώσει , έτσι έλεγαν , το θηλυκό φίδι που ζευγάρωνε και την ίδια στιγμή μεταμορφώθηκε σε γυναίκα .

Έτσι , σαν γυναίκα , έζησε τα επόμενα εφτά χρόνια και δοκίμασε τον έρωτα του άνδρα . Μετά από εφτά χρόνια είδε πάλι ένα ερωτευμένο ζευγάρι . Τώρα σκότωσε με τη γροθιά του το αρσενικό κι αμέσως μεταμορφώθηκε σε άνδρα .

Τότε μάλωσαν μεταξύ τους ο Ζευς και η Ήρα, αν το αρσενικό ή το θηλυκό φύλο ένιωθε περισσότερο την αγάπη . Για διαιτητή διάλεξαν τον Τειρεσία : “μόνο το ένα από τα δέκα μέρη απολαμβάνει ο άνδρας – έτσι ακούστηκε η απόφασή του – τα δέκα πραγματοποιεί η γυναίκα , που χαίρεται με την ψυχή της” .

Η Ήρα θύμωσε γι’ αυτό , επειδή το αποκάλυψε , και τον τιμώρησε με τύφλωση .

Ο Ζευς γι’ αυτό τον προίκισε με το χάρισμα του μάντη και του επέτρεψε να ζήσει εφτά γενιές ανθρώπων .

Μας παραδόθηκε όμως , ότι αυτό το χάρισμα δεν έκανε ευτυχισμένο τον σοφό άντρα : “Πατέρα , Ζευ – θα ψιθύρισε αναστενάζοντας – ή θάπρεπε να μου χαρίσεις συντομότερη ζωή , ή τόσο μόνο γνώση , όσοι έχουν και οι κοινοί θνητοί . Όπως είναι τώρα τα πράγματα , δεν είναι για μένα καθόλου τιμή το ότι θα ζήσω εφτά γενεές ανθρώπων !” .

Διηγούνταν , ότι όταν ήταν νεαρός βοσκός σ’ ένα λιβάδι στον Κιθαιρώνα – ή στο βουνό Κυλλήνη , στην περιοχή όπου ο Ερμής ασκούσε την τέχνη του με το ραβδί το στολισμένο με ζευγάρι από φίδια – είδε δυο φίδια την ώρα που ζευγαρώνονταν . Το ζήτημα , για το οποίο δεν πίστευαν ότι ήταν κάτι ασυνήθιστο στη ζωή των βοσκών στην Ελλάδα , θα έπρεπε να είχε σπουδαία σημασία στα αρχαία χρόνια , αν δεχτούμε πως κάτι τέτοιο για τους μεταγενέστερους ήταν έκφραση ενός πραγματικού αστείου των θεών .

Ο Τειρεσίας είχε σκοτώσει , έτσι έλεγαν , το θηλυκό φίδι που ζευγάρωνε και την ίδια στιγμή μεταμορφώθηκε σε γυναίκα .

Έτσι , σαν γυναίκα , έζησε τα επόμενα εφτά χρόνια και δοκίμασε τον έρωτα του άνδρα . Μετά από εφτά χρόνια είδε πάλι ένα ερωτευμένο ζευγάρι . Τώρα σκότωσε με τη γροθιά του το αρσενικό κι αμέσως μεταμορφώθηκε σε άνδρα .

Τότε μάλωσαν μεταξύ τους ο Ζευς και η Ήρα, αν το αρσενικό ή το θηλυκό φύλο ένιωθε περισσότερο την αγάπη . Για διαιτητή διάλεξαν τον Τειρεσία : “μόνο το ένα από τα δέκα μέρη απολαμβάνει ο άνδρας – έτσι ακούστηκε η απόφασή του – τα δέκα πραγματοποιεί η γυναίκα , που χαίρεται με την ψυχή της” .

Η Ήρα θύμωσε γι’ αυτό , επειδή το αποκάλυψε , και τον τιμώρησε με τύφλωση .

Ο Ζευς γι’ αυτό τον προίκισε με το χάρισμα του μάντη και του επέτρεψε να ζήσει εφτά γενιές ανθρώπων .

Μας παραδόθηκε όμως , ότι αυτό το χάρισμα δεν έκανε ευτυχισμένο τον σοφό άντρα : “Πατέρα , Ζευ – θα ψιθύρισε αναστενάζοντας – ή θάπρεπε να μου χαρίσεις συντομότερη ζωή , ή τόσο μόνο γνώση , όσοι έχουν και οι κοινοί θνητοί . Όπως είναι τώρα τα πράγματα , δεν είναι για μένα καθόλου τιμή το ότι θα ζήσω εφτά γενεές ανθρώπων !” .

Αυτό το δώρο του το παραχώρησε η Περσεφόνη.

Στο βασίλειο των νεκρών τον επισκέφτηκε αργότερα ο Οδυσσεύς , και άφησε αυτόν , που ακόμα και εδώ κρατούσε το χρυσό ραβδί του μάντη , να μπει πρώτος στο λάκκο , τον γεμάτο με το αίμα των σφαγίων .

Ο Τειρεσίας τον γνώρισε και του μίλησε , χωρίς ακόμα να έχει πιεί , και όταν ήπιε αίμα , του φανέρωσε όλη τη μελλοντική του μοίρα .

Είδε επίσης τη μοίρα του Οιδίποδα , που εκπληρώθηκε , όπως ο Τειρεσίας το προφήτεψε .

Όταν ο δύστυχος ένιωσε ότι έγινε ο άντρας της μητέρας του κι αδελφός των παιδιών του , τυφλώθηκε μόνος του .

Αυτή ήταν η ποινή γι’ αυτόν που είχε δει αυτό που δεν έπρεπε .

Όπως ο Τειρεσίας είχε δει τη θεά ή το ερωτευμένο ζευγάρι φιδιών , έτσι και ο Οιδίπους είχε δει τη μητέρα .

Ισχυρίζονταν επίσης , ότι δεν τυφλώθηκε μόνος του , αλλά ότι τον τύφλωσαν οι παλιοί συμπολεμιστές του Λάιου, που θέλησαν έτσι να τιμωρήσουν τον δολοφόνο του αφέντη τους , χωρίς να ξέρουν ότι ήταν επίσης ο γιος του . Προσπαθούν πάντα να δώσουν νέες μορφές στην ιστορία .

Στις "Φοίνισσες" του Ευριπίδη παρουσιάζεται η ίδια η Ιοκάστη σαν γερόντισσα βασίλισσα μητέρα , ακόμα πολλά χρόνια αργότερα μετά την αποκάλυψη της θλιβερής πράξης με τρεμάμενα πόδια , κι αυτοκτονεί πάνω στα πτώματα των δύο γιων της που αλληλοσκοτώθηκαν , έχοντας γευτεί μέχρι σταγόνα όλες τις συμφορές της πονεμένης μητρότητας .

Σ’ όλες τις παλιότερες παραλλαγές της ιστορίας η Ιοκάστη κρεμιόταν αμέσως μετά την αποκάλυψη της θλιβερής πράξης .

Για να μη μολυνθεί το αγνό φως του ήλιου από τη σωματική του παρουσία , κρύφτηκε από τους δικούς του σαν μέσα σε ειρκτή : από τον Κρέοντα ή από τους γιους του .

Μη έχοντας πια τα λογικά του , ξεσπώντας σε βίαιες εκρήξεις οργής , έκαμε τα εξής : Απαγόρευσε στους γιούς του να του παρουσιάζουν τα βασιλικά σκεύη , έτσι συνεχίζει η ιστορία .

Και όταν ο ξανθός Πολυνείκης , παρά τη θέληση του πατέρα του , τοποθέτησε μπροστά του το ασημένιο τραπέζι του ευσεβούς Κάδμου γεμίζοντας το χρυσό κύπελλο με γλυκό κρασί , ο τυφλός το παρατήρησε , το θεώρησε σαν εμπαιγμό , μεγάλη πικρία γέμισε την ψυχή του και καταράστηκε τους δυο του γιους να μοιράσουν μεταξύ τους την πατρική κληρονομιά με το σίδερο .

Όταν πάλι μια φορά ξέχασαν να στείλουν στον πατέρα από τη θυσία το βασιλικό κομμάτι , την ωμοπλάτη , κι αντί γι αυτή τούστειλαν ένα κομμάτι από τα μεριά , αφού το κοίταξε , πέταξε το κομμάτι στο πάτωμα και καταράστηκε γι’ άλλη μια φορά τους γιους του : έστειλε την κατάρα στο Δία και τους λοιπούς θεούς , ώστε οι δυο τους να πάνε στον κάτω κόσμο σκοτωμένοι ο ένας από το χέρι του άλλου .

Από το παλάτι , τη φυλακή του , προβάλλει ο Οιδίπους στις "Φοίνισσες" σαν φάντασμά , για να δει την πραγματοποίηση της κατάρας του .

Η φυλάκισή του στο ίδιο του το παλάτι – σ’ ένα υπόγειο δωμάτιο , όπου σύμφωνα με μια μεταγενέστερη διήγηση πέθανε – ήταν μόνο ή μια μορφή της συμφοράς του .

Η Αντιγόνη , η μεγαλύτερη και δυνατότερη από τις κόρες του , τον οδήγησε σ’ αυτή την τραγωδία του Ευριπίδη πέρα από το πεδίο της μάχης , όπου για τελευταία φορά χάιδεψε τα τρία αγαπημένα σώματα – τα λείψανα της Ιοκάστης , του Ετεοκλέους και του Πολυνείκους .

Η Αντιγόνη οδήγησε τον Οιδίποδα , που του ήταν γραμμένο να γίνει επίσης και περιπλανώμενος , στο δρόμο για τον Κολωνό , στο βραχώδη λόφο του Ποσειδώνα και στο κατώφλι της Αθήνας και του κάτω κόσμου , στον ιερό χώρο , όπου σύμφωνα με το δελφικό χρησμό θα τελείωνε τη ζωή του .

Η νεώτερη κόρη Ισμήνη θα τους συναντήσει αργότερα στο δρόμο , που είχαν πάρει πολύ πριν από τον πόλεμο των αδελφών .

Ζητιανεύοντας περιπλανιόταν στη χώρα . Ο γέρο – Οιδίποδας δεν ήταν πια οργισμένος .

Για λίγα παρακαλούσε και με τα πιο λίγα ακόμα που του έδιναν ήταν ευχαριστημένος .

Είχε καταντήσει ένας βασανισμένος ήρωας , που μετά το θάνατό του έγινε θησαυρός και προστασία ενάντια στους εχθρούς , για κείνους που στη χώρα τους βρήκε τη γαλήνη .

Αυτό έπρεπε να συμβεί στην ιδιαίτερη πατρίδα του Σοφοκλή , στο δήμο Κολωνό, πάνω στον πετρόλοφο .

Εκεί είχαν το άδυτό τους τα εκδικητικά πνεύματα των μητέρων , οι Ερινύες , που ο λαός τις ονόμαζε και Ευμενίδες, “οι καλόκαρδες” . Εδώ ήταν το τέρμα του βασανισμένου ταξιδιού του Οιδίποδα , εδώ έγινε ευσπλαχνικά δεκτός .

Θαρρετά μπήκε μέσα στο απαγορευμένο άλσος .

Ήξερε πως έπρεπε να περιμένει εδώ την αναγγελία της εξαφάνισής του με σεισμούς , αστραπές και βροντές .

Τον εαυτό του και το μυστικό του τάφου του , που θα ήταν ένας συνηθισμένος τάφος , αλλά που θα προστάτευε “τους Αθηναίους”, το εμπιστεύτηκε στο Θησέα , τον κύριο της χώρας .

Του φώναξε να έρθει γρήγορα , όταν ο Ζευς με τον κεραυνό του έδειξε το πρώτο σημάδι . Βροντούσε σα μια θύελλα που δε λέει να σταματήσει : βροντές κι αστραπές η μια πάνω στην άλλη . Και τότε ο τυφλός έγινε οδηγός του Θησέα και των δυο κοριτσιών , που τον Οιδίποδα είχαν φέρει προς τα εκεί .

Με σταθερό βήμα ακολούθησε τον ψυχοπομπό , που φαινόταν να τον βλέπει , καθώς είπε το όνομα του Ερμή .

Ακολούθησε τη θεά του βασιλείου των νεκρών , που δείλιαζε να πει το όνομά της .

Στο απόκρημνο βάραθρο σταμάτησε .

Μέσα απ’ αυτό χάλκινα σκαλιά δημιουργούσαν την είσοδο για τα ριζά του βράχου .

Τα αμέτρητα μονοπάτια , που οδηγούσαν στον κάτω κόσμο , συναντιόνταν .

Εδώ , ανάμεσα σε μια κούφια αχλαδιά και έναν πέτρινο τάφο κάθισε ο Οιδίποδας .

Έβγαλε τα βρώμικα ρούχα του , άφησε τις κόρες του να τον πλύνουν και να τον ντύσουν , όπως αρμόζει σ’ ένα νεκρό .

Και μαζί τους άρχισε τα μοιρολόγια του χωρισμού , όταν ακούστηκε η βροντή του χθόνιου Διός .

Μα πέρασε κι αυτή κι όλοι σώπασαν .

Τρέμοντας ακούγονταν η φωνή ενός θεού : “Άκου , άκου , Οιδίποδα ! Γιατί αφήνεις να σε περιμένουμε ;”

Μόνο ο Θησεύς μπόρεσε να δει , ό,τι ύστερα έγινε .

Έμεινε για πολύ ακόμα εκεί και σκέπασε το πρόσωπό του .

Ο Οιδίπους είχε εξαφανιστεί .