- ΦΟΒΑΣΤΕ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ? - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
ΘΑ ΕΠΙΘΥΜΟΥΣΑΤΕ ΝΑ ΕΡΘΕΤΕ ΠΑΛΙ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΓΗ? ΜΕ ΝΟΥ ΛΟΓΙΚΗ ΨΥΧΗ ΔΙΑΝΟΙΑ ΓΝΩΣΗ ΕΝΣΤΙΚΤΟ ΣΤΟΧΕΥΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ. ΚΙ ΑΝ ΟΧΙ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ, ΠΩΣ, ΣΑΝ ΤΙ? ΜΕ ΠΟΙΑ ΜΟΡΦΗ?
ΕΓΩ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΕΡΘΩ, ΞΑΝΑ, ΝΑ ΤΑΞΙΔΕΨΩ ΣΕ ΕΡΗΜΟΥΣ ΘΑΛΑΣΣΕΣ ΗΠΕΙΡΟΥΣ ΠΛΑΝΗΤΕΣ. ΝΑ ΑΓΓΙΞΩ ΤΟ ΞΕΔΙΠΛΩΜΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΞΑΝΑ ΚΑΙ ΞΑΝΑ.
ΜΕ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΝΑ ΑΔΡΑΞΩ ΤΗΝ ΜΥΗΣΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗ ΝΟΗΣΗ.
ΝΑ ΑΦΗΣΩ ΤΗ ΨΥΧΗ ΛΕΥΤΕΡΗ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΝΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΝΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΣ ΤΗΣ ΩΘΗΣΕΙΣ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ..[-].
Φίλη μου,θα αναφέρω για αρχή κάτι εξαιρετικό που έχει γραφτεί από ένα μέλος των forums...δυστυχώς δε θυμάμαι ούτε το όνομα αλλά ούτε και το θέμα.Μια φράση σγκλονιστική...
Παρακαλώ λοιπόν όποιον/αν το έγραψε να δώσει το παρόν...
Οχι δεν φοβάμαι.Τον έχω αντιμετωπίσει στο παρελθόν.Τον απομυθοποίησα.Μπορώ να το κάνω ξανά.Όποτε κι αν έρθει,καλοδεχούμενος είναι...
Δεν γνωρίζω ΑΝ θα ξαναέρθω.Και ακόμα και ΑΝ ξαναέρθω,πολύ πιθανόν να μη θυμάμαι αν υπήρξα ξανά.
Πάντως αν μπορούσα να επιλέξω μορφή,θα διάλεγα τον άνεμο...
Καληνύχτα ή καλημέρα...
"Ποιό το αληθινό μέγεθος της σκιάς σου;"
Edited by - Darkangel_78 on 11/12/2003 01:58:24
Ούτε θα επιθυμούσα να ξαναέρθω στη Γή. Ήρθα στη Γη για κάποιο λόγο.
Για να επιτελέσω κάποιο σκοπό. Αν δε τα καταφέρω να τον ολοκληρώσω, πριν περάσω στην άχρονη διάσταση ύπαρξης (θάνατος), σημάινει πως, είτε δεν ήμουν έτοιμος, είτε δεν χρησιμοποίησα το χρόνο με σύνεση.
Επειδή ακριβώς δε γνωρίζω πότε θα περάσω στην άλλη διάσταση, φροντίζω κάθε στιγμή ύπαρξής μου σε τούτη τη διάσταση (ζωή), να είναι όσο το δυνατόν καθαρότερη γίνεται, ούτως ώστε να μη κουβαλώ κάποιο βάρος ποτέ μου.
Όταν είσαι ελεύθερος απο βάρη, ταξιδεύεις, οδεύεις καλύτερα.
Πιστεύω πως η ψυχή μου είναι "καθαρή" και είμαι περήφανος γι' αυτό.
Υπερήφανος όχι με υπεροψία αλλά, μάλλον με...χαρά για την κατάσταση του εσώτερου εαυτού μου.
Ο θάνατος δεν είναι κάτι που πρέπει να φοβάμαι αλλά κάτι που με προσγειώνει στην πραγματικότητα του πραγματικού χρόνου.
Φιλοσοφώντας σε αυτό...μπορεί αντιθέτως να θελήσω να απογειωθώ απο αυτή την αίσθηση, ώστε-όπως προείπα, να κερδίσω το στοίχημα της καθαρότητας του εαυτού μέσα στα (άγνωστα) όρια του θανάτου.
~Γρηγόρης~
Once you were wild, don't let them tame you
Ένας κυκλος ζωης και θανάτου
Τα παντα γεννιουνται, ζουν για να πεθάνουν.
Παραγκωνίσαμε τον θάνατο και τον φοβόμαστε.
Ζωή και θάνατο δε θελουμε να τα βλέπουμε σαν ένα.
Ζουμε με τέτοιο τροπο που θα λεγε κανεις οτι νομίζουμε οτι θα ζουμε για πάντα.
Δε θέλουμε καν να σκεφτόμαστε την ύστατη στιγμη.
Γιατι όμως να φοβόμαστε, αφου είναι σίγουρο οτι θα συμβει και με 100% ποσοστό επιτυχίας!
Ο φόβος του θανάτου είναι ο φόβος του εαυτού μας.
Γιατι ο θάνατος είναι ο ύστατος και απόλυτος καθρεφτης.
Το να πεθανεις ειναι πολύ απλό:
1ον: Εκπνέεις...
Αυτό ήταν!
"Memento Mori"
Σημαίνει "Θυμίσου τον Θάνατο"
Γιατί αν θυμόμαστε οτι θα πεθάνουμε, ίσως τότε θυμηθούμε ΠΩΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΖΕΙΣ, πως είναι η ζωή.
quote:
Είναι ο δάσκαλος που επισημαίνει τη σπουδαιότητα και αξία της ζωής.
Το να πω ότι δεν νιώθω ένα δέος μπροστά στο μέγα αυτό μυστήριο θα ήταν ψέμμα. Όμως είναι η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων...
Πάντως, προσωπικά, περισσότερο φοβάμαι μια ανιαρή αιωνιότητα παρά το θάνατο...
Θα σου πω και εγω οπως τους αλλους οτι και εγω δεν φοβαμαι τον θανατο!Πιστευω πως ο θανατος ειναι απλουστατα μια καινουργια αρχη,ειναι κατι σαν μια αναζωογονηση ψυχης και σωματος,γενικοτερα ειμαι της γνωμης οτι οχι μονο δεν πρεπει να φοβομαστε τον θανατο αλλα και τιποτα που θα συναντησουμε στον δρομο μας!
Για το εαν γυρναγα πισω στην Γη τι θα ηθελα να ημουν,ειλικρινα αυτο δεν το εχω σκεφτει αλλα πιστευω "αυτος" που θα το εχει σκεφτει σιγουρα θα εχει δικιο!
Edited by - Administrator on 12/12/2020 20:18:49
Reason - Your head will collapse But there's nothing in it
...
Μα ούτε τη μια κατάσταση ύπαρξης γνωρίζουμε, ούτε την άλλη...
Θα μου πείτε "γι' αυτό φοβόμαστε".
Τελικά όμως δεν είναι κουτό να φοβάμαι κάτι που δε γνωρίζω?
Αν είμαι "καθαρός" ψυχή τε και πνεύματι σε αυτή τη ζωή, τότε τη έχω να φοβηθώ?...
Εαν είμαστε καθαροί σε αυτή τη ζωή, πιστεύετε οτι θα "βρωμιστούμε" στην άλλη?
Αλλά τι είναι "καθαρότητα" και ποιός είναι τελικά καθαρός?
Και ποιός εισάγει αυτές τις παραμέτρους στην εξίσωση Ζωή-Θάνατος?
Ύπάρχει σημείο αναφοράς?
Υπάρχει όριο αντίληψης στην ανθρώπινη ελλογιμότητα?
...
Αυτό είναι ενα θέμα όμως που σηκώνει πολλή συ(ν)ζήτηση
~Γρηγόρης~Once you were wild, don't let them tame you
Edited by - reptilesalonica on 11/12/2003 05:01:39
Αν θα επιθυμούσα να ξανάρθω; ναι αλλά σε μία άλλη εποχή με συνθήκες όχι βίας και τρόμου που ζούμε τώρα...
Φιλικά...
...να είσαι καλός... ο κάθε άνθρωπος που συναντάς δίνει τη δική του σκληρή μάχη...
Η ΦΡΑΣΗ ΠΟΥ ΠΑΡΕΘΕΣΕΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΙΤΛΟΣ ΑΠΟ ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΤΣΕΖΑΡΕ ΠΑΒΕΖΕ ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΓΡΑΨΕΙ ΣΤΟ ΘΕΜΑΤΑΚΙ ΜΟΥ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ.ΟΡΙΣΤΕ ΚΑΙ ΤΟ lINK:
http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=1729
ΟΡΙΣΤΕ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑΚΙ...
Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΘΑ 'ΡΘΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΄ΧΕΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ
Ο θάνατος θα ΄ρθει, και θα ΄χει τα μάτια σου-
ο θάνατος που ΄ναι μαζί μας
απ΄το πρωί ως το βράδι, άγρυπνος,
άφωνος σαν παλιά τύψη
ή κάποιο ανόητο πάθος . Τα μάτια σου
θα ΄ναι μιά μάταιη λέξη,
μια πνιγμένη κραυγή, μια σιωπή .
Σαν κι αυτή που κάθε πρωί
βλέπεις, όταν σκύβεις μόνη σου
πάνω απ΄τον καθρέφτη. Ω αγαπημένη ελπίδα,
εκείνη τη μέρα που κι οι δυο θα μάθουμε
πως είσαι ζωή και τίποτα.
Ο θάνατος έχει ένα βλέμμα για όλους.
Ο θάνατος θα ΄ρθει, και θα ΄χει τα μάτια σου.
Θα ΄ναι σα να παρατάς ένα πάθος,
σα να βλέπεις ένα πεθαμένο πρόσωπο
ν΄αναδύεται απ΄τον καθρέφτη,
σα ν΄ακούς χείλια κλειστά να μιλούν .
Θα κατέβουμε στην άβυσσο βουβοί.
ΑΝ ΦΟΒΑΜΑΙ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ?ΠΙΣΤΕΥΩ ΠΩΣ ΟΧΙ...
ΕΧΩ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΠΟ ΔΙΠΛΑ ΤΟΥ ΠΡΙΝ ΚΑΙΡΟ,ΤΟΝ ΚΟΙΤΑΞΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΑΛΛΑ ΤΟΝ ΝΙΚΗΣΑ.
ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΦΟΒΑΜΑΙ ΚΑΙ ΕΓΩ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΠΕ Η ΦΙΛΗ iaira,ΤΟ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ,ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΤΟΝ ΠΟΝΟ..ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ ΜΕ ΗΡΕΜΙΑ ΚΑΙ ΞΑΦΝΙΚΑ,ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΓΙΑ ΝΑ ΕΧΩ ΤΕΤΟΙΟ ΘΑΝΑΤΟ.
ΓΙΑ ΤΟ ΑΝ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΓΥΡΙΣΩ,ΠΙΣΤΕΥΩ ΠΩΣ ΝΑΙ ΟΠΩΣ ΟΛΟΙ ΜΑΣ,ΟΛΟΙ ΑΓΑΠΑΝΕ ΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ,ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΚΑΙ ΠΕΡΑ ΟΜΩΣ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΓΥΡΙΣΩ ΣΑΝ ΕΝΑ ΑΠΑΛΟ ΦΘΙΝΩΠΟΡΙΝΟ ΑΕΡΑΚΙ,ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗ Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΧΩΡΙΣ ΔΕΣΜΑ ΚΑΙ ΝΑ ΤΑΞΙΔΕΨΩ ΠΑΝΤΟΥ,ΣΤΑΜΑΤΟΝΤΑΣ ΜΟΝΟ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΘΑ ΘΕΛΩ ΕΓΩ....
ΕΥΓΕ ΦΙΛΗ ΜΟΥ ΩΡΑΙΟΤΑΤΟ ΘΕΜΑΤΑΚΙ...
Alma Libre....
quote:
Γειά!
Φίλη μου,θα αναφέρω για αρχή κάτι εξαιρετικό που έχει γραφτεί από ένα μέλος των forums...δυστυχώς δε θυμάμαι ούτε το όνομα αλλά ούτε και το θέμα.Μια φράση σγκλονιστική...
Παρακαλώ λοιπόν όποιον/αν το έγραψε να δώσει το παρόν...Ο θάνατος θα'ρθει και θα'χει τα μάτια σου. Οχι δεν φοβάμαι.Τον έχω αντιμετωπίσει στο παρελθόν.Τον απομυθοποίησα.Μπορώ να το κάνω ξανά.Όποτε κι αν έρθει,καλοδεχούμενος είναι...
Δεν γνωρίζω ΑΝ θα ξαναέρθω.Και ακόμα και ΑΝ ξαναέρθω,πολύ πιθανόν να μη θυμάμαι αν υπήρξα ξανά.
Πάντως αν μπορούσα να επιλέξω μορφή,θα διάλεγα τον άνεμο...
Καληνύχτα ή καλημέρα..."Ποιό το αληθινό μέγεθος της σκιάς σου;"
Edited by - Darkangel_78 on 11/12/2003 01:58:24
ΠΟΛΥ ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΑΥΤΟ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΕΜΟ ΚΑΛΗ ΜΟΥ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΕΣ. ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΜΑΘΑ ΚΙ ΕΓΩ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΝ ΦΟΒΑΜΑΙ. ΑΠΛΑ ΜΕ ΠΟΝΑΕΙ ΠΟΥ ΘΑ ΑΦΗΣΩ -ΑΝ ΦΥΓΩ ΝΩΡΙΣ- ΠΙΣΩ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΩ, ΠΟΥ ΛΑΤΡΕΥΩ, ΠΟΥ ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΕΧΩ, ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΙΝΩ ΣΤΟΡΓΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΚΑΙ ΖΕΣΤΑΣΙΑ. ΑΛΛΑ ΣΑΦΩΣ ΟΛΟΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΖΗΣΟΥΝ ΚΑΙ -ΧΩΡΙΣ ΕΜΑΣ-.
ΚΙ ΥΣΤΕΡΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΝΕΑ ΑΡΧΗ...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ..[-].
Θα ημουν ανειλικρινης αν ισχυριζομουν οτι δε φοβαμαι το θανατο. Η αληθεια ειναι οτι τον τρεμω..Τρεμω μην τυχον και δεν προλαβω, κι αφησω μισοτελειωμενες υποθεσεις. Τρεμω για τον πονο που θα προκαλεσω σε αυτους που μενουν πισω. Τρεμω για το αγνωστο που επερχεται του θανατου.
Ελπιζω καποια στιγμη να συμφιλιωθω με την ιδεα, οπως οταν ημουν μικρη, που σαν παιδακι εβλεπα μονο το καλο στον κοσμο, και πιστευα ακραδαντα πως κι ο "αλλος κοσμος" θα μου φερθει το ιδιο ευγενικα. Τωρα πια η ενοχη για το μηλο που δαγκωσα (καφασια ολοκληρα...!) γεννα το φοβο για το αγνωστο..
Οσο για μια επομενη ζωη πανω σε αυτον τον πλανητη...ειναι πραγματι μια πολυ ομορφη (και παρηγορη) ιδεα. Αλλα οπως ειπε και η φιλη Darkangel.... σε αυτο το εργο θα παιξω ως Αλεξανδρα μοναχα μια φορα!
ΚΑΛΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ
quote:
Όχι, δε φοβάμαι το θάνατο. Είναι ο δάσκαλος που επισημαίνει τη σπουδαιότητα και αξία της ζωής.
Ούτε θα επιθυμούσα να ξαναέρθω στη Γή. Ήρθα στη Γη για κάποιο λόγο.
Για να επιτελέσω κάποιο σκοπό. Αν δε τα καταφέρω να τον ολοκληρώσω, πριν περάσω στην άχρονη διάσταση ύπαρξης (θάνατος), σημάινει πως, είτε δεν ήμουν έτοιμος, είτε δεν χρησιμοποίησα το χρόνο με σύνεση.
Επειδή ακριβώς δε γνωρίζω πότε θα περάσω στην άλλη διάσταση, φροντίζω κάθε στιγμή ύπαρξής μου σε τούτη τη διάσταση (ζωή), να είναι όσο το δυνατόν καθαρότερη γίνεται, ούτως ώστε να μη κουβαλώ κάποιο βάρος ποτέ μου.
Όταν είσαι ελεύθερος απο βάρη, ταξιδεύεις, οδεύεις καλύτερα.
Πιστεύω πως η ψυχή μου είναι "καθαρή" και είμαι περήφανος γι' αυτό.
Υπερήφανος όχι με υπεροψία αλλά, μάλλον με...χαρά για την κατάσταση του εσώτερου εαυτού μου.
Ο θάνατος δεν είναι κάτι που πρέπει να φοβάμαι αλλά κάτι που με προσγειώνει στην πραγματικότητα του πραγματικού χρόνου.
Φιλοσοφώντας σε αυτό...μπορεί αντιθέτως να θελήσω να απογειωθώ απο αυτή την αίσθηση, ώστε-όπως προείπα, να κερδίσω το στοίχημα της καθαρότητας του εαυτού μέσα στα (άγνωστα) όρια του θανάτου.~Γρηγόρης~
ΩΡΑΙΑ ΚΑΙ ΣΩΣΤΗ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ. ΑΣ ΖΗΣΟΥΜΕ ΣΤΗ ΓΗ ΜΑΣ ΤΟ ΧΡΟΝΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΠΟΜΕΝΕΙ, ΚΡΑΤΩΝΤΑΣ ΠΛΑΤΙΑ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ ΚΑΛΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΕΥΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑ. ΑΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ ΒΑΘΥΤΑΤΑ, ΓΙΑΤΙ ΚΑΤΙ ΦΟΡΕΣ ΑΥΤΟΣ Ο ΙΔΙΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΧΘΡΟΣ ΜΑΣ ΚΑΤΑΔΥΝΑΣΤΕΥΟΝΤΑΣ ΜΑΣ. Η ΖΩΗ ΕΔΩ ΘΕΛΕΙ ΠΟΛΥ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ ΣΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΚΙ Η ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ ΕΔΡΑΙΩΝΕΤΑΙ ΜΕ ΑΡΚΕΤΗ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ.
ΤΩΡΑ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟ ΚΟΣΜΟ...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ..[-].
quote:
Θα ήθελα να παραθεσω κάτι που είχα γραψει και σ' ενα άλλο topic:Ένας κυκλος ζωης και θανάτου
Τα παντα γεννιουνται, ζουν για να πεθάνουν.Παραγκωνίσαμε τον θάνατο και τον φοβόμαστε.
Ζωή και θάνατο δε θελουμε να τα βλέπουμε σαν ένα.Ζουμε με τέτοιο τροπο που θα λεγε κανεις οτι νομίζουμε οτι θα ζουμε για πάντα.
Δε θέλουμε καν να σκεφτόμαστε την ύστατη στιγμη.
Γιατι όμως να φοβόμαστε, αφου είναι σίγουρο οτι θα συμβει και με 100% ποσοστό επιτυχίας!Ο φόβος του θανάτου είναι ο φόβος του εαυτού μας.
Γιατι ο θάνατος είναι ο ύστατος και απόλυτος καθρεφτης.Το να πεθανεις ειναι πολύ απλό:
1ον: Εκπνέεις...Αυτό ήταν!
"Memento Mori"
Σημαίνει "Θυμίσου τον Θάνατο"
Γιατί αν θυμόμαστε οτι θα πεθάνουμε, ίσως τότε θυμηθούμε ΠΩΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΖΕΙΣ, πως είναι η ζωή.
ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ, [ΓΙΑΤΙ ΑΝ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ΟΤΙ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΙΣΩΣ ΤΟΤΕ ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ ΠΩΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΖΕΙΣ, ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ], ΕΙΝΑΙ ΟΝΤΩΣ ΤΕΛΕΙΟ. ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΩ ΠΡΑΞΗ. ΠΡΟΣΠΑΘΩ.
ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΑΝΑΛΩΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ ΜΕ ΑΤΟΜΑ ΑΝΤΙΚΟΙΝΩΝΙΚΑ, ΘΡΗΝΩΝΤΑΣ ΓΙΑ ΑΠΟΤΥΧΙΕΣ, ΠΟΝΩΝΤΑΣ ΓΙΑ ΣΚΑΝΔΑΛΑ, ΚΑΙ ΣΚΟΡΠΙΖΟΜΑΣΤΕ ΠΟΥ ΛΕΣ, ΣΕ ΣΥΓΧΙΣΗ ΙΔΑΝΙΚΩΝ, ΦΕΥΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΔΑΚΡΥΖΟΥΜΕ ΜΕ ΤΙΣ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΕΙΣ... ΡΑΓΙΖΟΥΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΕΡΙΣΚΕΨΙΑ, ΤΙΣ ΕΠΙΠΟΛΑΙΕΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΗΝ ΑΠΙΣΤΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΡΗΧΟΤΗΤΑ.
ΚΙ Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΤΟΣΗ ΔΑ ΑΝΑΣΑ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ..[-].
quote:
Πιστέυω ότι εκείνο που με φοβίζει αρκετά είναι ο τρόπος θανάτου και όχι τόσο ο Θάνατος... Στο κάτω κάτω όλοι έχουν περάσει και όλοι θα το περάσουμε...
Αν θα επιθυμούσα να ξανάρθω; ναι αλλά σε μία άλλη εποχή με συνθήκες όχι βίας και τρόμου που ζούμε τώρα...
Φιλικά......να είσαι καλός... ο κάθε άνθρωπος που συναντάς δίνει τη δική του σκληρή μάχη...
ΒΙΑ ΚΑΙ ΤΡΟΜΟΣ. ΚΥΝΙΚΟΤΗΤΑ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΕΣ ΠΝΕΥΜΑΤΑ ΣΤΕΝΑ. ΟΛΑ ΓΥΡΩ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ.
ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΚΙ ΕΓΩ ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑΣ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΣΕ ΟΠΟΙΟΝ ΠΑΣΧΕΙ ΚΑΛΟΣΥΝΗΣ. ΜΕΓΑΛΟΨΥΧΙΑΣ ΟΠΟΥ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΝΑ ΔΙΝΕΙΣ ΚΙ ΟΧΙ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΠΑΙΡΝΕΙΣ.
ΟΝΕΙΡΑ...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ..[-].
quote:
Φιλη μου Αφροδιτη,
Θα ημουν ανειλικρινης αν ισχυριζομουν οτι δε φοβαμαι το θανατο. Η αληθεια ειναι οτι τον τρεμω..Τρεμω μην τυχον και δεν προλαβω, κι αφησω μισοτελειωμενες υποθεσεις. Τρεμω για τον πονο που θα προκαλεσω σε αυτους που μενουν πισω. Τρεμω για το αγνωστο που επερχεται του θανατου.
Ελπιζω καποια στιγμη να συμφιλιωθω με την ιδεα, οπως οταν ημουν μικρη, που σαν παιδακι εβλεπα μονο το καλο στον κοσμο, και πιστευα ακραδαντα πως κι ο "αλλος κοσμος" θα μου φερθει το ιδιο ευγενικα. Τωρα πια η ενοχη για το μηλο που δαγκωσα (καφασια ολοκληρα...!) γεννα το φοβο για το αγνωστο..
Οσο για μια επομενη ζωη πανω σε αυτον τον πλανητη...ειναι πραγματι μια πολυ ομορφη (και παρηγορη) ιδεα. Αλλα οπως ειπε και η φιλη Darkangel.... σε αυτο το εργο θα παιξω ως Αλεξανδρα μοναχα μια φορα!ΚΑΛΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ
ΚΑΛΑ ΠΟΥ ΤΑ ΛΕΣ... ΕΓΩ ΤΡΕΜΩ ΓΙΑ ΟΤΙ ΘΑ ΑΦΗΣΩ. ΚΙ ΟΣΑ ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΝ ΣΤΗ ΜΕΣΗ. ΟΣΟ ΠΕΡΝΟΥΝ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΚΕΠΤΟΜΑΙ ΠΟΣΑ ΔΕΝ ΕΚΑΝΑ... ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΩΡΙΜΑΖΩ, ΚΑΙ ΕΧΩ ΔΥΝΑΜΗ ΘΕΛΗΣΗΣ ΑΝΤΟΧΗ, ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΙ ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΟΤΗΤΑ ΝΟΙΩΘΩ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΟ ΑΡΓΑ. ΠΑΝΤΩΣ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΩ ΔΥΝΑΤΑ. ΜΕ ΚΑΘΑΡΟ ΜΥΑΛΟ ΜΕΙΩΝΟΝΤΑΣ ΑΙΣΘΗΤΑ ΤΑ ΑΡΝΗΤΙΚΑ.
ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ..[-].
quote:
ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΚΙ ΕΓΩ ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑΣ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΣΕ ΟΠΟΙΟΝ ΠΑΣΧΕΙ ΚΑΛΟΣΥΝΗΣ. ΜΕΓΑΛΟΨΥΧΙΑΣ ΟΠΟΥ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΝΑ ΔΙΝΕΙΣ ΚΙ ΟΧΙ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΠΑΙΡΝΕΙΣ.
ΟΝΕΙΡΑ...
Τουτος ειναι ο κοσμος που θα τα γεννησει ολα αυτα...
δεν αργει...θα ξημερωσει...
ημουν στο ναο του..
λενε πως αν ειναι να ερθει σου φανερωνεται απο πριν...
τελικα τον γνωρισα ...σαν Περσεφονη ετρεχα κοντα του αφου μακρυα του ηταν ο χρονος ατελειωτος...
μα καποτε βγηκα απο τη δυνη εκεινη που με δονουσε νεκρικα...
μιαν αναμνηση του Αδη ως.. να ξανασμιξουμε...για παντα.
Περασαν τα χρονια,
ξερω δεν θα ξαναζησω εδω μαζι "σας"...
τελευταια τουτη η ζωη σε σαρκιο,μα ειναι μεγαλειωδες το ανταμωμα καθε φορα..
η αναμνηση Του απαλυνει το αβεβαιο του αυριο
που φανερωθηκε στο πριν μου...
Ειχε τα ματια του...
αυτο με μπερδεψε...
αυτο με πηρε....
κι με αυτο με εριξε παλι εδω...
στον φαινομενικο παραδεισο...
μια υπογραφη λεει[ αν δεις τη σκια σου να φευγει μην γυρισεις...]
..δειλια ;..
..."ελλειψη" περιεργειας; ..
..γνωση;..
ειτε κοιταξεις /ειτε οχι
δεν αλλαζει κατι ,
σαν ερθει η ωρα θα βαδισεις μαζι του...
στο πυρινο τουνελ...
απο εκει επεστρεψα τουτη την υστατη φορα μου...στο εδω "σας"
...ματαια να φωναζω...
φως!
Edited by - ΑΤΜΑ on 11/12/2003 16:31:32
quote:
ναι....ειχε ερθει και ειχε τα ματια του...σηκωσα τα ματια να δω τον παντοκρατωρα και με κοιταξε κι αυτος....μαυρα εντονα και διαπεραστικα ματια με κοιταζαν απο τοσο ψηλα...
ημουν στο ναο του..
λενε πως αν ειναι να ερθει σου φανερωνεται απο πριν...
τελικα τον γνωρισα ...σαν Περσεφονη ετρεχα κοντα του αφου μακρυα του ηταν ο χρονος ατελειωτος...
μα καποτε βγηκα απο τη δυνη εκεινη που με δονουσε νεκρικα...
μιαν αναμνηση του Αδη ως.. να ξανασμιξουμε...για παντα.Περασαν τα χρονια,
ξερω δεν θα ξαναζησω εδω μαζι "σας"...
τελευταια τουτη η ζωη σε σαρκιο,μα ειναι μεγαλειωδες το ανταμωμα καθε φορα..
η αναμνηση Του απαλυνει το αβεβαιο του αυριο
που φανερωθηκε στο πριν μου...Ειχε τα ματια του...
αυτο με μπερδεψε...
αυτο με πηρε....
κι με αυτο με εριξε παλι εδω...
στον φαινομενικο παραδεισο...μια υπογραφη λεει[ αν δεις τη σκια σου να φευγει μην γυρισεις...]
..δειλια ;..
..."ελλειψη" περιεργειας; ..
..γνωση;..
ειτε κοιταξεις /ειτε οχι
δεν αλλαζει κατι ,
σαν ερθει η ωρα θα βαδισεις μαζι του...
στο πυρινο τουνελ...
απο εκει επεστρεψα τουτη την υστατη φορα μου...στο εδω "σας"
...ματαια να φωναζω...
φως!
Edited by - ΑΤΜΑ on 11/12/2003 16:31:32
ΚΙ ΟΛΟ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ ΣΕ ΑΛΛΟΥΣ ΚΟΣΜΟΥΣ,
ΝΑ ΓΙΝΩ ΚΥΜΑ Η ΒΡΟΧΗ,
ΝΑ ΒΡΩ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ ΣΤΟΙΧΕΙΑ
ΨΥΧΙΚΗΣ ΦΥΣΙΚΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ,
ΜΑ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ ΚΑΤΩ, ΣΕ ΕΝΑ ΛΙΜΝΑΖΟΝΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΣΜΟ
ΨΑΧΝΩ ΔΙΕΞΟΔΟ
ΚΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΠΙΑ ΕΝΣΤΙΚΤΩΔΕΙΣ,
Η ΑΠΡΟΣΕΧΤΑ ΜΕΛΕΤΗΜΕΝΕΣ.
ΚΙ ΟΛΟ ΖΗΤΩ ΜΙΑ ΠΙΟ ΠΕΤΥΧΗΜΕΝΗ ΑΛΛΑΓΗ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΧΑΡΑ.
ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΝ ΠΕΖΟ.
ΚΑΠΟΙΑ ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΑ ΞΕΚΙΝΗΜΑΤΑ ΩΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΚΟΜΑ
ΑΦΡΟΔΙΤΗ..[-].
Για κάτι τόσο απότομο, τόσο μυστήριο, τόσο λυτρωτικό, τοσο..............
Θα έλεγα πως(αν και ταυτόχρονα ελπίζω και πιστεύω στη μεταθανάτια ζωή), πως τον φοβάμαι. Προσπάθησα και προσπαθώ να συμφιλιωθώ με την ιδέα του θανάτου, σκέφτομαι καθημερινά τον λόγο για τον οποίο βρισκόμαστε στη ζωή, ελπίζω και πιστεύω στο μετα, μα η αμφιβολία, η αγωνία παραμένει. Α γωνία και αμφιβολία όχι μόνο για το δικό μου θάνατο, μα και για το θάνατο ανθρώπων που αγαπώ και όχι μόνο.....
Αν θα ήθελα να ξαναέρθω στον κόσμο ξανά; Ίσως, στο ΜΕΤΑ να είμαστε ελεύθεροι από συναισθήματα, απορίες, ανάγκες και να μην χρειαζόμαστε ΤΙΠΟΤΑ. Ίσως και να χρειαζόμαστε τα ΠΑΝΤΑ.
Τελειώνοντας, θα ήθελα να πω ένα παλιό σκανδιναβικό απόφθεγμα:
"ΤΡΕΞΕ ΣΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΠΡΙΝ ΣΟΥ ΠΑΡΟΥΝ ΤΗ ΘΕΣΗ".
ΟΤΑΝ ΑΓΑΠΑΣ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΔΥΝΑΜΗ, ΟΤΑΝ Σ' ΑΓΑΠΑ ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΚΟΥΡΑΓΙΟ..........