- Ινδική φιλοσοφία - ΒΙΒΕΚΑΝΑΝΤΑ (Σειρά Γνώσης) - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

«Η γνώση είναι σχετική, μπορούμε να είμαστε Θεός, αλλά να μην γνωρίζουμε Αυτόν. Η Γνώση είναι μια κατώτερη κατάσταση. Η πτώση του Αδάμ έγινε όταν άρχισε να «γνωρίζει». Πριν από αυτό ήταν Θεός, ήταν αλήθεια, ήταν αγνότητα.

Είμαστε εμείς οι ίδιοι τα πρόσωπά μας αλλά μπορούμε να τα δούμε μόνο μέσα από το καθρέπτισμα, ποτέ αυτά τα ίδια. Είμαστε αγάπη, αλλά όταν την σκεφτόμαστε, πρέπει να χρησιμοποιήσουμε ένα «φάντασμα», που αποδεικνύει ότι η ύλη είναι μόνο εξωτερικευμένη σκέψη»

(…)

Η γνώση είναι περισσότερο ταξινόμηση. Όταν ανακαλύπτουμε πολλά πράγματα του ίδιου είδους τα ονομάζουμε με κάποιο όνομα και ικανοποιούμαστε, ανακαλύπτουμε «γεγονότα», ποτέ το «γιατί». Κάνουμε ένα κύκλο σε ένα ευρύτερο πεδίο του σκοταδιού και σκεφτόμαστε ότι κάναμε κάτι! Κανένα «γιατί» δεν μπορεί να απαντηθεί σε αυτόν τον κόσμο, για αυτό πρέπει να πάμε στον Θεό. Ο Γνώστης δεν μπορεί να εκφραστεί, είναι σαν ένας κόκκος αλατιού που πέφτει στον ωκεανό, με μιας συγχωνεύεται με αυτόν»

«Ο δάσκαλός μου, μου δίδαξε ότι η θρησκεία είναι μία, όλοι οι προφήτες διδάσκουν τα ίδια, αλλά μπορούν μόνο να παρουσιάσουν την αρχή μέσα από κάποια μορφή, έτσι βγάζουν την αρχή από την παλιά της μορφή και την τοποθετούν μπροστά μας σε νέα μορφή. Όταν απελευθερωθούμε από το όνομα και την μορφή, ειδικά από το σώμα, όταν δεν χρειαζόμαστε σώμα, καλό ή κακό – τότε μόνο μπορούμε να απελευθερωθούμε από τα δεσμά."

Ύλη είναι η Ψυχή εξωτερικευμένη

Η ύλη και ο εξωτερικός κόσμος δεν είναι παρά η ψυχή σε μια συγκεκριμένη κατάσταση, στην πραγματικότητα υπάρχει μόνο ένα.

Η Γνώση του Απολύτου είναι Πραγμάτωση όχι θεωρία

Η Γνώση του Απολύτου δεν εξαρτάται από κανένα βιβλίο, ούτε από τίποτα άλλο, είναι το απόλυτο μέσα στον εαυτό του. Καμία μελέτη δεν θα δώσει αυτήν την γνώση, δεν είναι θεωρία, είναι πραγμάτωση. Καθαρίστε την σκόνη από τον καθρέπτη, εξαγνίστε το νου και με μιας θα γνωρίσετε ότι είστε το Βραχμάν.

Η ελευθερία διαλύει την ψευδαίσθηση

Ελευθερία είναι να χάσεις όλες τις ψευδαισθήσεις σου.

Η Μάγια είναι η Μητέρα και είναι όλη η εν δυνάμει και η εν ενεργεία ενέργεια

Η Μάγια είναι η ενέργεια του σύμπαντος, δυναμική και κινητική. Μέχρι η Μητέρα να μας απελευθερώσει, δεν μπορούμε να γίνουμε ελεύθεροι. Το σύμπαν είναι δικό μας για να το απολαύσουμε. Αλλά να μην επιθυμείτε τίποτε. Το να επιθυμείς είναι αδυναμία. Η επιθυμία μας κάνει ζητιάνους και εμείς είμαστε γιοι βασιλιάδων, όχι ζητιάνοι.

Μπορεί η θρησκεία να δικαιωθεί από την ανακαλύψεις της λογικής, μέσα από τις οποίες έχουν δικαιωθεί και οι άλλες επιστήμες; Είναι οι ίδιες μέθοδοι έρευνας, που εφαρμόζουμε στις επιστήμες και στην εξωτερική γνώση, αυτές που μπορούμε να εφαρμόσουμε και για την θρησκεία;

Κατά την γνώμη μου πρέπει να είναι έτσι, και είμαι επίσης της γνώμης ότι όσο γρηγορότερα γίνει αυτό τόσο το καλύτερο.

Εάν η θρησκεία καταστραφεί από μια τέτοια έρευνα, τότε ήταν όλο το διάστημα άχρηστη, ανάξια και δεισιδαιμονική, και όσο πιο γρήγορα εξαφανιστεί τόσο το καλύτερο. Είμαι πλήρως πεπεισμένος ότι η καταστροφή της θα ήταν το καλύτερο πράγμα που θα μπορούσε να της συμβεί.

Όλα αυτά τα σκουπίδια πρέπει να πεταχτούν, αλλά τα ουσιώδη μέρη της θρησκείας θα αναδυθούν θριαμβευτικά μέσα από αυτήν την έρευνα.

Όχι μόνο θα γίνει επιστημονική – όσο επιστημονική είναι τουλάχιστον η φυσική ή η χημεία – αλλά θα έχει και μεγαλύτερη δύναμη, γιατί η φυσική ή η χημεία δεν έχουν καμία εσωτερική εντολή για να επικυρώσουν την αλήθεια τους, την οποία η θρησκεία έχει.

Η πρώτη αρχή της λογικής είναι ότι το μερικότερο εξηγείται από το γενικότερο, το γενικότερο από το πιο γενικό μέχρι να έρθουμε στο παγκόσμιο. Για παράδειγμα, έχουμε την ιδέα του νόμου. Εάν κάτι συμβαίνει και πιστεύουμε ότι είναι το αποτέλεσμα του τάδε και δείνα νόμου, είμαστε ικανοποιημένοι, ότι αυτή είναι μια εξήγηση για εμάς. Αυτό που εννοούμε με αυτήν την εξήγηση είναι ότι αυτό το αποτέλεσμα είναι ένα μέρος ενός γενικότερου νόμου. Όταν το μήλο έπεσε, ο Newton ενοχλήθηκε, αλλά όταν βρήκε ότι όλα τα μήλα πέφτουν λόγω της βαρύτητας, ησύχασε. Όταν βλέπω έναν άνθρωπο στον δρόμο γνωρίζω ότι είναι ένας άνθρωπος. Έτσι πήγα από το μερικό στο γενικό. Το πιο γενικό είναι η Ύπαρξη.

Η δεύτερη αρχή της λογικής είναι ότι η απόδειξη πρέπει να έρχεται από μέσα και όχι από έξω. Άρα ο Θεός δεν μπορεί να είναι εξωκοσμικός.

Υπάρχει κάτι παραπάνω. Μια δεύτερη εξήγηση της λογικής είναι ότι η εξήγηση πρέπει να έρχεται από μέσα και όχι από έξω. (…) Η τάση που θα βρείτε στην σύγχρονη σκέψη είναι με μια λέξη, είναι ότι αυτό που εννοούμε επιστήμη είναι η εξηγήσεις των πραγμάτων που συμβαίνουν στο σύμπαν. Ο χημικός δεν χρειάζεται τους δαίμονες ή τα φαντάσματα για να εξηγήσει τα πράγματα που γνωρίζει, ούτε κανένας άλλος επιστήμονας. Και αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό της επιστήμης που μπορεί να εφαρμοστεί στην θρησκεία. Σε αυτό το σημείο οι θρησκείες έχουν έλλειψη για αυτό διαλύονται σε κομμάτια.

Κάθε επιστήμη θέλει τις εξηγήσεις από μέσα, από την καθαυτή φύση των πραγμάτων, και οι θρησκείες δεν είναι ικανές να το δώσουν αυτό.

Υπάρχει μια αρχαία θεωρία μιας προσωπικής θεότητας εντελώς χωρισμένης από το σύμπαν η οποία κρατάει από πολύ παλιές εποχές. Οι ισχυρισμοί σχετικά με αυτήν την θεωρία έχουν επαναληφθεί πολλές φορές, πως είναι απαραίτητο να υπάρχει ένας θεός εντελώς χωριστός από το σύμπαν, μια εξωκοσμική θεότητα, που δημιούργησε το σύμπαν με τη θέλησή της και είναι πιστευτό από τις θρησκείες ότι είναι ο κυβερνήτης αυτού του σύμπαντος.

Ανακαλύπτουμε πέρα από όλους αυτούς τους ισχυρισμούς, τον Παντοδύναμο Θεό ως Παντελεήμων και στην ίδια στιγμή, οι ανισότητες παραμένουν στον κόσμο.

(…)

Μια γενίκευση που τελειώνει σε έναν προσωπικό Θεό δεν μπορεί να είναι παγκόσμια, γιατί, πρώτα από όλα, το να αποδεχτείς μια Προσωπική Θεότητα σημαίνει να την δεχτείς ως παντοδύναμη και Παντελεήμονα.

Αλλά αυτός ο κόσμος είναι μια μίξη, από καλό και κακό. Κόβουμε αυτό που δεν μας αρέσει και μετά αυτό που μας αρέσει το γενικεύουμε σε έναν Προσωπικό Θεό! Όταν λες ότι ένας Προσωπικός Θεός είναι αυτό και είναι εκείνο, έτσι πρέπει να λες ότι Αυτός δεν είναι αυτό και δεν είναι εκείνο.

Και πάντα θα ανακαλύπτεις ότι η ιδέα ενός Προσωπικού Θεού φέρνει μαζί της την ιδέα ενός προσωπικού διαβόλου. Έτσι καταλαβαίνουμε καθαρά ότι η ιδέα ενός Προσωπικού Θεού δεν είναι αληθινή γενίκευση και για αυτό πρέπει να πάμε πιο μακριά στον Απρόσωπο. Σε αυτό το σύμπαν υπάρχει, με όλες τις χαρές του και όλες τις δυστυχίες του, γιατί ότι υπάρχει σε αυτό έχει έρθει από το Απρόσωπο.

Τι είδους Θεός είναι αυτούς που του αποδίδουμε το κακό και τέτοια πράγματα; Η ιδέα είναι ότι το καλό και το κακό είναι διαφορετικές όψεις ή εκδηλώσεις του ίδιου πράγματος.

Η ιδέα ότι υπήρχαν δύο ήταν πολύ κακή ιδέα από την αρχή, και ήταν η αιτία για πολύ δυστυχία στον κόσμο μας – η ιδέα ότι το καλό και το κακό είναι δύο τελείως αιώνια χωριστά πράγματα. Θα ήμουν πολύ ευχαριστημένος να δω έναν άνθρωπο να μου δείχνει ένα πράγμα που να είναι καλό όλο τον χρόνο και κάτι που είναι κακό όλο τον χρόνο.

(…)

Το συμπέρασμα είναι ότι, όπως σε κάθε άλλο πράγμα, υπάρχει μια εξέλιξη στο καλό και στο κακό επίσης. Υπάρχει κάτι μέσα σε αυτήν την εξέλιξη που το αποκαλούμε σε κάποιο βαθμό, καλό και κάποιο άλλο, κακό.

(…)

Έτσι το καλό και το κακό ανήκουν στο σχετικό κόσμο των φαινομένων. Ο απρόσωπος Θεός που προτείνουμε δεν είναι ένας σχετικός Θεός, συνεπώς δεν μπορούμε να πούμε ότι είναι καλός ή κακός, αλλά ότι είναι κάτι πέρα από αυτά, διότι δεν είναι ούτε καλός ούτε κακός. Το Καλό παρόλα αυτά είναι μια πιο κοντινή Του εκδήλωση, από ότι το κακό.

Η Σ.. υ.. ν.. έ.. χ.. ε.. ι.. α..
Ο Απρόσωπος Θεός και ο Προσωπικός Θεός. Πέρα από το καλό και το κακό

(…)

Αυτό το σύμπαν στις διάφορες μορφές του, δεν είναι παρά οι διάφορες αναγνώσεις του ίδιου Απρόσωπου. Όταν το διαβάζουμε με τις πέντε αισθήσεις μας τον αποκαλούμε υλικό κόσμο. Εάν υπάρχει ένα ον με πάνω από πέντε αισθήσεις, θα το διαβάσει σαν κάτι άλλο. Εάν κάποιος από εμάς έχει μια ηλεκτρική αίσθηση, θα δει το σύμπαν ως κάτι άλλο πάλι.

Υπάρχουν διάφορες μορφές αυτής της ίδιας Ενότητας, από την οποία όλες αυτές οι διάφορες ιδέες των κόσμων δεν είναι παρά διαφορετικές αναγνώσεις, και ο Προσωπικός Θεός είναι η ανώτερη ανάγνωση που μπορούμε να επιτύχουμε αυτού του Απρόσωπου από την ανθρώπινη διάνοια. Έτσι συνεπώς ο Προσωπικός Θεός είναι τόσο αληθινός όσο κι αυτή καρέκλα είναι αληθινή, τόσο όσο κι αυτός ο κόσμος είναι αληθινός, αλλά όχι περισσότερο. Δεν είναι η απόλυτη αλήθεια. Είναι σαν να λέμε, ο Προσωπικός Θεός είναι ο πιο κοντινός Απρόσωπος Θεός και συνεπώς είναι αληθινός όπως ακριβώς εγώ, ως ανθρώπινο ον, είμαι αληθινός και όχι αληθινός την ίδια στιγμή.

Δεν είναι αλήθεια ότι είμαι ότι εσείς βλέπετε ότι είμαι. Δεν είμαι το ον που νομίζετε ότι είμαι. Μπορείτε να το καταλάβετε εάν πάρετε μια φωτογραφία μου κάτω από διαφορετικούς χρωματισμούς φωτός. Έτσι είμαι αυτό που φαίνεται σε σχέση με τις αισθήσεις σας και ακόμη, αντίθετα από όλα αυτά τα γεγονότα, υπάρχει ένα αναλλοίωτο κάτι από το οποίο όλα αυτά είναι οι διαφορετικές καταστάσεις της ύπαρξης, ο απρόσωπος εγώ, από τον οποίον χιλιάδες από «εμένα» είναι διαφορετικά άτομα. Ήμουν παιδί, ήμουν νέος, γίνομαι μεγαλύτερος. Κάθε ημέρα της ζωής μου, το σώμα μου και οι σκέψεις μου αλλάζουν, αλλά παρά τις αλλαγές, το συνολικό άθροισμα αυτών συνθέτουν μια μάζα η οποία είναι μια σταθερή ποσότητα. Αυτό είναι το απρόσωπο «εμένα», από όπου διαμορφώνονται όλες εκείνες οι εκδηλώσεις, ως μέρη μου.

Παρόμοια το συνολικό άθροισμα του σύμπαντος είναι ακίνητο, αλλά κάθε τι μέσα σε αυτό το σύμπαν κινείται συνεχώς. Την ίδια στιγμή βλέπουμε ότι το σύμπαν σαν όλο είναι ακίνητο, διότι η κίνηση είναι σχετικός όρος. Εγώ κινούμαι σε σχέση με αυτήν την καρέκλα, η οποία δεν κινείται. Πρέπει να υπάρχουν τουλάχιστον δύο για να υπάρχει κίνηση. Εάν αυτό το σύμπαν το πάρουμε ως Όλο, δεν υπάρχει κίνηση, προς τα πού να κινηθεί εξάλλου; Έτσι το Απόλυτο είναι αμετάβλητο και ακίνητο και όλες οι κινήσεις και αλλαγές υπάρχουν μόνο στον φαινομενικό κόσμο, τον περιορισμένο. Αυτό το όλο είναι το Απρόσωπο, και μέσα στο Απρόσωπο υπάρχουν όλα αυτά τα διαφορετικά άτομα, ξεκινώντας από το μικρότερο άτομο μέχρι τον Θεό, τον Προσωπικό Θεό, τον Δημιουργό, τον Κυβερνήτη του Σύμπαντος.

Είναι η ίδια λογική όταν ένας άνθρωπος με ρωτάει γιατί το φως περνάει μέσα από το γυαλί και εγώ του απαντήσω, «Διότι είναι διαφανές». Αυτό στην πραγματικότητα δεν είναι απάντηση γιατί εγώ απλά μεταφράζω την ερώτησή του σε μια μεγαλύτερη. Η λέξη «διαφανές» σημαίνει «εκείνο μέσα από το οποίο περνάει το φως». Έτσι η ερώτηση είναι γιατί το φως περνάει μέσα από το γυαλί και εγώ του απάντησα πραγματικά «διότι περνάει μέσα από το γυαλί»

Με τον ίδιο τρόπο, γιατί υπάρχουν αυτές οι τάσεις σε ένα παιδί; Γιατί να έχει τον φόβο του θανάτου εάν δεν γνωρίζει τι είναι ο θάνατος; Εάν αυτή ήταν η πρώτη φορά που γεννήθηκε πως γνωρίζει να θηλάζει την μάνα του; Εάν η απάντηση είναι «Ω, μα αυτό είναι ένστικτο» αυτό είναι απλά η επιστροφή της ερώτησης. Εάν ένας άνθρωπος στεκόταν κι έλεγε «δεν γνωρίζω» θα ήταν σε καλύτερη θέση από τον άνθρωπο που λέει «είναι ένα ένστικτο» και όλες αυτές οι ανοησίες.

(…)

Τι με προκαλεί - εμένα που είμαι ψυχή – να γεννηθώ με έναν πατέρα που μου μετέδωσε συγκεκριμένες ποιότητες; Τι με κάνει να ξαναέρθω; Ο πατέρας, έχοντας συγκεκριμένες ποιότητες μπορεί να είναι μια αιτία δέσμευσης. Δεχόμενος ότι είμαι μια ξεχωριστή ψυχή που υπήρχε πριν και θέλει να ενσαρκωθεί – τι κάνει την ψυχή μου να μπει σε αυτό το σώμα ενός συγκεκριμένου ανθρώπου; Για να είναι ικανοποιητική η εξήγηση, πρέπει να αποδεχτούμε την κληρονομική μεταβίβαση των ενεργειών και τέτοιων πραγμάτων όπως οι προηγούμενές μας εμπειρίες. Αυτό είναι που αποκαλείται Κάρμα, ή στα Αγγλικά, ο Νόμος της Αιτιότητας.

Σε παλιότερους καιρούς οι εκκλησίες είχαν κύρος, αλλά σήμερα το έχει η επιστήμη. Και όπως ακριβώς στους παλιούς καιρούς οι άνθρωποι ποτέ δεν ερευνούσαν για τους εαυτούς τους – ποτέ δεν μελετούσαν την Βίβλο, κι έτσι οι ιερείς είχαν μια πολύ καλή ευκαιρία να διδάξουν ότι ήθελαν – έτσι ακόμη και τώρα η πλειονότητα των ανθρώπων δεν μελετούν από μόνοι τους και ταυτόχρονα νιώθουν απέραντο δέος μπρος σε κάθε τι που αποκαλείται επιστημονικό. Πρέπει να θυμάστε ότι υπάρχει ένας χειρότερος παπισμός που δεν υπήρχε ποτέ στην εκκλησία – ο αποκαλούμενος επιστημονικός παπισμός, που μας έχει επιβληθεί με τόση επιτυχία που μας υπαγορεύει με περισσότερη εξουσία από ότι ο θρησκευτικός παπισμός.

Αυτοί οι πάπες της σύγχρονης επιστήμης είναι μεγάλοι πάπες πράγματι, αλλά μερικές φορές μας ζητούν να πιστέψουμε σε πιο θαυμαστά πράγματα από ότι έκαναν οι ιερείς. Και ένα από αυτά τα θαυμαστά πράγματα είναι η θεωρία της κληρονομικής μεταβίβασης, που ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω. Εάν ρωτήσω «τι εννοείς με την θεωρία της κληρονομικότητας;» θα μου το κάνουν λίγο πιο εύκολο λέγοντας «είναι μια κληρονομική μεταβίβαση». Με αυτόν τον τρόπο γίνεται όλο και πιο εύκολο και απλοϊκό που αηδιάζω και σταματώ την συζήτηση.

Τώρα μόνο ένα πράγμα βλέπουμε: παράγουμε σκέψη. Σας μιλώ αυτό το απόγευμα και αυτό παράγει σκέψη στον εγκέφαλό μου. Με αυτήν την πράξη μεταβίβασης κατανοούμε ότι οι σκέψεις μου μεταβιβάζονται στον εγκέφαλό σας και στο νου σας, και παράγουν άλλες σκέψεις. Αυτό είναι καθημερινό γεγονός.

Έτσι δεν πρέπει να βάλουμε στην άκρη την θεωρία αυτή αλλά η κύρια σκέψη πρέπει να είναι στην μεταβίβαση της σκέψης. Είναι η σκέψη που μεταβιβάζει σκέψη. Το παιδί που γεννήθηκε υπήρχε πιο πριν ως σκέψη. Όλοι υπήρχαμε πρώτα ως σκέψη και θα συνεχίζουμε να υπάρχουμε ως σκέψη.