- Περί Αγάπης... - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
«Αυτά που αντιγράφω εγω ειναι αξιόπιστα σε αντίθεση με τις ανακρίβειες που αντιγράφεις εσυ απο σελίδες του Καλόπουλου.»
Αλίμονο!!!!! 
Οσο «αξιόπιστα» είναι τα ευαγγέλια σας άλλο τόσο είναι και οι «μελέτες» σας φίλτατε!!! Αλήθεια, τελικά έχετε καταλήξει ΠΟΥ έγινε για παράδειγμα η τελευταία συνάντηση του Χριστού με τους μαθητές του???
Εκείνη η περίφημη αναφορά του «Ταλμούδ για τον Ιησού» που περιέχει ο Απολογητής σας, Η ΟΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΑΤΑΤΑ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ (όπως απέδειξα ότι προκύπτει εάν κάποιος μελετήσει όλη την πραγματική αναφορά του Ταλμούδ…), είναι για παράδειγμα ένα «δείγμα αξιοπιστίας»???
ΚΗΠΟΥΡΟΣ:
«Μα και τώρα με ενα φυτό ασχολούμαι.»
Μα, φυσικά: ΠΟΙΟΣ ΣΟΥ ΕΙΠΕ ΟΤΙ Ο ΑΠΟΛΟΓΗΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΥΠΟΛΟΙΠΟΥΣ??????
ΝΕΟ-ΠΑΓΑΝΙΣΜΟΣ: ΠΙΣΩ ΟΛΟΤΑΧΩΣ
Ο κ. Γεώργιος Μπαμπινιώτης είναι καθηγητής Γλωσσολογίας, πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Είναι ιδιαίτερα λυπηρό να προσπαθούν μερικοί νεοπαγανιστές να βάλουν εναντίον τού Χριστιανισμού. Ποιος θα το φανταζόταν ότι μετά 20 ολόκληρους αιώνες ζωής τού Χριστιανισμού, μετά την εξάπλωση τής διδασκαλίας τού Ευαγγελίου στο μεγαλύτερο τμήμα τής Οικουμένης, μετά την ιστορική συμπόρευση Ελληνισμού και Χριστιανισμού, θα εμφανίζονταν στη σύγχρονη Ελλάδα μερικοί συμπατριώτες μας που εν ονόματι τού Ελληνισμού, τής ελληνικότητας και τής Ελλάδας θα στρέφονταν συλλήβδην εναντίον τής χριστιανικής θρησκείας, καλώντας σε επιστροφή στη λατρεία των ειδώλων, στην ειδωλολατρία, στον παγανισμό και στον πολυθεϊσμό! Με κάποιες πρόσφατες νεοπαγανιστικές απόψεις που έχουν διατυπωθεί τα τελευταία χρόνια, δεν ξέρει κανείς αν πρέπει να χαμογελάσει πικρά για όσα λένε αυτοί οι νοσταλγοί ενός «θρησκευτικού αττικισμού» ή αν πρέπει να προβληματιστεί σοβαρά για τα ακραία αναχρονιστικά φαινόμενα ορισμένων φιλόδοξων αμαθών ή ημιμαθών, οι οποίοι μέσα σε ένα κλίμα σύγχυσης φρενών που παρατηρείται σε ορισμένες εκφάνσεις τής σύγχρονης ζωής εκλαμβάνουν τη χριστιανική πίστη ως εχθρό των διδαγμάτων, των αρχών και των αξιών τού Ελληνισμού. Υπάρχουν δηλ. σήμερα, στις αρχές τού 21ου αιώνα, συμπατριώτες μας, ελάχιστοι ευτυχώς, μερικοί από τους οποίους αποτελούν γραφικές μάλλον φιγούρες, που υποστηρίζουν ότι εχθρός τού Ελληνισμού υπήρξε και είναι ακόμη και σήμερα ο Χριστιανισμός και ότι όποιος πιστεύει στις αξίες και τα ιδανικά τού Ελληνισμού είναι αυτομάτως αντίθετος προς τον Χριστιανισμό, που ως θρησκεία υπέσκαψε και έβλαψε τον Ελληνισμό! Το αποκορύφωμα αυτής τής φαεινής «σύλληψης» είναι ότι η αποδοχή τού Ελληνισμού συνδέεται αυτομάτως με την απόρριψη τής χριστιανικής θρησκείας και ότι περαιτέρω προϋποθέτει επιστροφή στην αρχαία ελληνική θρησκεία, δηλ. επιστροφή σε μια πολυθεϊστική ανθρωπομορφική αντίληψη τού θείου, σε ό,τι είναι γνωστό ως «Δωδεκάθεο». Πρόκειται για μια αντίληψη που πολιτισμικά για την πορεία τού Ελληνισμού συμπίπτει, στην πράξη, με το ναυτικό παράγγελμα «πίσω ολοταχώς»! Αυτός ο φολκλορικός «ελληνισμός της χλαμύδας», όταν περνάει σε τελετές αναβίωσης τής αρχαίας λατρείας των Ολυμπίων θεών με ανάλογη ενδυμασία, ύμνους και σύμβολα (δάδες, θυσίες ζώων κ.τ.ό.), ταυτίζει ανεπίτρεπτα και ανιστόρητα τον Ελληνισμό με φαιδρές καταστάσεις. Μπορεί μάλιστα να πάρει και τη μορφή κωμικοτραγικής πρόκλησης, όταν «ζητείται πίσω» ο Παρθενώνας, για να αποτελέσει τον επίσημο ναό τής νεοπαγανιστικής λατρείας!
Όσο αυτή η νεοπαγανιστική αντίληψη είναι απλώς μια ευφάνταστη σύλληψη μερικών αρνητών τής χριστιανικής διδασκαλίας, που τους κάνει αναχρονιστικούς νοσταλγούς τού αρχαίου κόσμου, ενός κόσμου που έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί, το θέμα δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Όταν όμως ταυτίζεται στο μυαλό κάποιων με την απόδοση τιμής προς τον Ελληνισμό και με την ανιστόρητη παραδοχή ότι Ελληνισμός και Χριστιανισμός υπήρξαν δύο αγεφύρωτα εχθρικοί κόσμοι, τότε πρόκειται για έμμονη ιδέα που καταλήγει σε επικίνδυνη έως ύποπτη πολιτισμική παραχάραξη μιας ιστορικής πραγματικότητας. Η πραγματικότητα είναι ότι ο Ελληνισμός και ο Χριστιανισμός, δύο μεγάλα πολιτισμικά μεγέθη, που ξεκίνησαν πράγματι με σύγκρουση κατόρθωσαν να περάσουν ήδη από τους πρώτους μεταχριστιανικούς χρόνους σε μια θαυμαστή, ιστορικά τεκμηριωμένη, συμπόρευση, η οποία στηρίχθηκε σε αναγνώριση τού συμπληρωματικού χαρακτήρα των δύο πολιτισμικών μεγεθών από τους ίδιους ανθρώπους, τους Έλληνες χριστιανούς. Αυτό επιτεύχθηκε με πρωτοβουλία μεγάλων Πατέρων τής Εκκλησίας, όπως ο Μέγας Βασίλειος και ο Γρηγόριος ο Θεολόγος, οι οποίοι είχαν σπουδάσει στη Φιλοσοφική Σχολή των Αθηνών και γνώριζαν εις βάθος τη σημασία των ελληνικών γραμμάτων, τής ελληνικής γλώσσας και τής ελληνικής σκέψης και οι οποίοι πίστευαν και δίδασκαν ότι ο Χριστιανός έχει πολλά να κερδίσει από τη μελέτη των ελληνικών κειμένων. Η διδασκαλία περί αθανασίας τής ψυχής, καθώς και οι ηθικές αξίες που αναδύονταν μέσα από τα κείμενα των μεγάλων τραγωδών, ακόμη και μέσα από την ποίηση (μην ξεχνάμε πως ο Γρηγόριος ο Θεολόγος ήταν και μεγάλος ποιητής) δεν διέφευγαν την προσοχή των Πατέρων που είναι γνωστό ότι γνώριζαν βαθιά την ελληνική φιλοσοφία, τη ρητορική και την ελληνική σκέψη και παιδεία γενικότερα. Τιμούν και διδάσκονται οι Πατέρες από τον ορθό λόγο των αρχαίων Ελλήνων, ενώ προσπερνούν τη μυθολογία τους όσο αντανακλά τις ανθρώπινες αδυναμίες τού Δία ή της Ήρας ή διαφόρων μυθολογικών ηρώων.
Έτσι ένιωθαν, για να συνεχίσουμε την ιστορική περιπλάνηση, και ο Φώτιος και ο Αρέθας και ο Ευστάθιος, αυτές οι μεγάλες μορφές τής Εκκλησίας και των γραμμάτων τού Βυζαντίου, όταν μελετούσαν, παρέπεμπαν ή μιλούσαν για τους αρχαίους. Και εκκλησιαστικοί άνδρες τού διαμετρήματος ενός Ευγένιου Βούλγαρη, ενός Νεόφυτου Δούκα, ενός Άνθιμου Γαζή ή ενός Κωνσταντίνου Οικονόμου ή ενός Νεόφυτου Βάμβα έτσι ένιωθαν όταν χρησιμοποιούσαν τα ελληνικά γράμματα και τα ελληνικά κείμενα για να συμβάλουν στον φωτισμό τού σκλαβωμένου Γένους. Γι' αυτό είναι ιδιαίτερα λυπηρό και άδικο να προσπαθούν μερικοί, ελάχιστοι το ξαναλέω, νεοπαγανιστές να βάλουν εναντίον τού Χριστιανισμού εν ονόματι δήθεν τού Ελληνισμού! Να αγνοούν μια ιστορική πραγματικότητα που πέρασε μέσα από την Παιδεία και την Εκπαίδευση των Ελλήνων, αυτή τής «αλληλοπεριχώρησης» Ελληνισμού και Χριστιανισμού, και να προβάλλουν ψευδοδιλλήματα που ξεπέρασε ο Ελληνισμός στον ιστορικό του βίο με ελάχιστες αποκλίσεις μερικών φανατικών ένθεν κακείθεν που όμως δεν επηρέασαν τη συμπόρευση. Ας απομονωθούν αυτές οι φωνές και ας μην προβάλλονται από ανυποψίαστους υπεύθυνους τηλεοπτικών σταθμών, που στον βωμό τής θεαματικότητας αναζητούν πάσης μορφής «θέαμα». Για τους γνωρίζοντες, όσοι αγαπάμε και έχουμε αγωνισθεί για τα ελληνικά γράμματα, τη διατήρηση και τη διάσωσή τους, υπάρχουν τόσα πεδία αγώνα για την ανάδειξη και αξιοποίηση των αρχών τού Ελληνικού πολιτισμού, ιδίως στον χώρο τής Ευρώπης που πρέπει να συνειδητοποιήσει τις πνευματικές ρίζες της, ώστε να μην περισσεύουν χρόνος και δυνάμεις για ψευδοκηρύγματα και ψευδοδιλλήματα τα οποία, αν βρουν σοβαρούς υποστηρικτές, ευτελίζουν τελικά τον ίδιο τον Ελληνισμό.
ΠΡΟΣ ΝΕΟ-ΠΑΓΑΝΙΣΤΕΣ
* Οι Νεοπαγανιστές έχουν κάθε δικαίωμα να πιστεύουν ό,τι θέλουν. Δικαιούμεθα μόνο να ζητούμε να μη ταυτίζουν τον Ελληνισμό με την απόρριψη τής ορθόδοξης χριστιανικής πίστης, παραπλανώντας μερικούς ανυποψίαστους συμπατριώτες μας ότι δήθεν Ελληνας σημαίνει μη Χριστιανός και ότι ο Χριστιανισμός κατέστρεψε τον Ελληνισμό!
Γ. ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗΣ
Ο χαιρετισμός του «θεού ήλιου» πάνω από το Στόουνχετζ
Στο άρθρο μου (στο BHMA τής 3ης Αυγούστου) με τίτλο «Νεοπαγανισμός: πίσω ολοταχώς!» επισήμανα ότι «Υπάρχουν σήμερα, στις αρχές τού 21ου αιώνα, συμπατριώτες μας, ελάχιστοι ευτυχώς [...] που υποστηρίζουν ότι εχθρός τού Ελληνισμού υπήρξε και είναι ακόμη και σήμερα ο Χριστιανισμός και ότι όποιος πιστεύει στις αξίες και τα ιδανικά τού Ελληνισμού είναι αυτομάτως αντίθετος προς τον Χριστιανισμό, που ως θρησκεία υπέσκαψε τον Ελληνισμό! Το αποκορύφωμα αυτής τής φαεινής «σύλληψης» είναι ότι η αποδοχή τού Ελληνισμού συνδέεται αυτομάτως με την απόρριψη τής χριστιανικής θρησκείας και ότι περαιτέρω προϋποθέτει επιστροφή στην αρχαία ελληνική θρησκεία, δηλ. επιστροφή σε μια πολυθεϊστική ανθρωπομορφική αντίληψη τού θείου, σε ό,τι είναι γνωστό ως «Δωδεκάθεο». Έγραψα ότι «Πρόκειται για μια αντίληψη που πολιτισμικά για την πορεία τού Ελληνισμού συμπίπτει, στην πράξη, με το ναυτικό παράγγελμα "πίσω ολοταχώς!"» και ότι «Αυτός ο φολκλορικός «ελληνισμός τής χλαμύδας», όταν περνάει σε τελετές αναβίωσης τής αρχαίας λατρείας των Ολυμπίων θεών με ανάλογη ενδυμασία, ύμνους και σύμβολα (δάδες, θυσίες ζώων κ.τ.ό.) ταυτίζει ανεπίτρεπτα και ανιστόρητα τον Ελληνισμό με φαιδρές καταστάσεις». Η θέση που υποστήριξα τελικά είναι ότι «ο Ελληνισμός και ο Χριστιανισμός, δύο μεγάλα πολιτισμικά μεγέθη, που ξεκίνησαν πράγματι με σύγκρουση κατόρθωσαν να περάσουν ήδη από τους πρώτους μεταχριστιανικούς χρόνους σε μια θαυμαστή, ιστορικά τεκμηριωμένη, συμπόρευση, η οποία στηρίχθηκε σε αναγνώριση τού συμπληρωματικού χαρακτήρα των δύο πολιτισμικών μεγεθών από τους ίδιους ανθρώπους, τους Ελληνες Χριστιανούς». Και αναφέρθηκα στη στάση απέναντι στα ελληνικά γράμματα εκκλησιαστικών προσωπικοτήτων όπως οι Πατέρες M. Βασίλειος και Γρηγόριος ο Θεολόγος ή όπως ο Φώτιος, ο Αρέθας και ο Ευστάθιος στο Βυζάντιο ή όπως οι διδάσκαλοι τού Γένους Ευγένιος Βούλγαρις, Νεόφυτος Δούκας, Ανθιμος Γαζής, Κωνσταντίνος Οικονόμος, Νεόφυτος Βάμβας, μεγάλες μορφές τού Νεοελληνικού Διαφωτισμού. Και κατέληξα στο άρθρο μου ότι «Για τους γνωρίζοντες, όσοι αγαπάμε και έχουμε αγωνισθεί για τα ελληνικά γράμματα, τη διατήρηση και τη διάσωσή τους, υπάρχουν τόσα πεδία αγώνα για την ανάδειξη και αξιοποίηση των αρχών τού ελληνικού πολιτισμού, ιδίως στον χώρο τής Ευρώπης, η οποία πρέπει να συνειδητοποιήσει τις πνευματικές ρίζες της, ώστε να μη περισσεύουν χρόνος και δυνάμεις για ψευδοκηρύγματα και ψευτοδιλήμματα τα οποία, αν βρουν σοβαρούς υποστηρικτές, ευτελίζουν τελικά τον ίδιο τον Ελληνισμό».
Το άρθρο μου αυτό έδωσε αφορμή (το περίμενα άλλωστε) σε άμεσους ή έμμεσους υποστηρικτές (σημ: δες σύνδεσμο περί Υ.Σ.Ε.Ε.) τού Νεοπαγανισμού, οι περισσότεροι αποφεύγουν ή ντρέπονται (;) να το παραδεχθούν, να πουν κυρίως τα εξής:
α) να εκφράσουν συγκρατημένα ή ασυγκράτητα το μίσος τους εναντίον τής Χριστιανικής πίστης,
β) να υπεραμυνθούν τής αξίας και τής προσφοράς τού ελληνικού πολιτισμού,
γ) να αναφερθούν σε πράξεις εχθρικές μεμονωμένων Χριστιανών ή και ομάδων Χριστιανών (φανατικών μοναχών) εναντίον των υποστηρικτών τής θρησκείας τού Δωδεκαθέου,
δ) να συνδέσουν -είναι χαρακτηριστικό αυτό- τη χριστιανική πίστη με τον Εβραϊσμό (διάβαζε σιωνισμό) μιλώντας για εβραιοχριστιανική θρησκεία, και
ε) να μιλήσουν για καταπάτηση τής ελευθερίας τής θρησκευτικής συνειδήσεως (τού δικαιώματός τους να πιστεύουν στο Δωδεκάθεο).
Μια σύντομη τοποθέτηση πρώτα-πρώτα απέναντι σ' αυτές τις απόψεις. Θα ήμουν ο τελευταίος -εκ νοοτροπίας και πικρών εμπειριών- που θα αμφισβητούσα το δικαίωμα κάθε Έλληνα πολίτη να πιστεύει ελεύθερα σε ό,τι τού υπαγορεύει η συνείδησή του, έστω κι αν αυτό είναι ο Δίας και η Ήρα ή ο Παν, έστω κι αν αυτό συγκρούεται με τη γενικότερη πεποίθηση τού ελληνικού λαού που -όπως είναι γνωστό και μοναδικό στην Ευρώπη- είναι σε συντριπτικό ποσοστό ομόδοξοι, Χριστιανοί Ορθόδοξοι. Είναι επίσης γνωστό -το γράφω και ο ίδιος στο προηγούμενο άρθρο μου- ότι αρχικά υπήρξε σφοδρή σύγκρουση μεταξύ Χριστιανισμού και Ελληνισμού στο πεδίο τής θρησκευτικής πίστης και ορισμένων μορφών συμπεριφοράς και επιλογών ζωής, σύγκρουσης που οδήγησε σε έκτροπα, σε διώξεις, επιθέσεις και ακρότητες μερικών φανατικών, είτε από την πλευρά των οπαδών τής αρχαίας ελληνικής θρησκείας είτε από τη μεριά των Χριστιανών. Αυτά είναι γνωστά και ούτε ο γράφων ούτε άλλος κανείς μπορεί να τα αμφισβητήσει. Το θέμα είναι ότι αυτή η σύγκρουση ξεπεράστηκε και ότι Ελληνισμός και Χριστιανισμός συμπορεύτηκαν ιστορικά παίρνοντας και δίνοντας ο ένας στον άλλον. Με μια χριστοκεντρική θεώρηση των ελληνικών γραμμάτων (τής «θύραθεν» ή «έξωθεν» παιδείας) ο M. Βασίλειος διακηρύττει «ουκ άχαρι γε μην ουδέ την θύραθεν σοφίαν περιβεβλήσθαι» και προτρέπει τους νέους (στην ομιλία του «Προς τους Νέους, όπως αν εξ ελληνικών ωφελοίντο λόγων») «και ποιηταίς και λογοποιοίς και ρήτορσι και πάσιν ανθρώποις ομιλητέον, όθεν αν μέλλη προς την τής ψυχής επιμέλειαν ωφέλειά τις έσεσθαι». Ο δε Γρηγόριος ο Θεολόγος δηλώνει ρητά ότι ο Χριστιανισμός χρειάζεται και την ελληνική (κοσμική) μόρφωση και ψέγει όσους Χριστιανούς την περιφρονούν: «αλλά και την έξωθεν, ην οι πολλοί χριστιανών διαπτύουσιν, ως επίβουλον και σφαλεράν και θεού πόρρω βάλλουσαν, κακώς ειδότες [...] και τούτων, το μεν εξεταστικόν τε και θεωρητικόν (το φιλέρευνο και το θεωρητικό πνεύμα) εδεξάμεθα [...]Ούκουν ατιμαστέον την παίδευσιν (ενν. την ελληνική), ότι τούτο δοκεί τισιν (γιατί έτσι νομίζουν μερικοί)». Και μια διαφορά που αξίζει να επισημανθεί: ούτε Σταυροφορίες ούτε Ιερά Εξέταση ούτε μορφές απόλυτης εξουσίας αναπτύχθηκαν στην ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία έμεινε προσηλωμένη στις αρχές και τις θέσεις διδασκαλίας των Πατέρων και στην παράδοση που θεμελιώθηκε από αυτούς σε αντίθεση με ό,τι συνέβη στη Χριστιανική Δύση - χωρίς, βεβαίως, να λείψουν και ορισμένες, ατομικές κυρίως περιπτώσεις, απόκλισης από την ορθόδοξη μορφή χριστιανικής συμπεριφοράς. Ως προς τον μειωτικό χαρακτηρισμό «εβραιοχριστιανική θρησκεία», είναι μεν ορθό ότι η Καινή Διαθήκη έχει συχνή αναφορά στην Παλαιά Διαθήκη και στον κόσμο τής Π. Διαθήκης, που έχει ως επίκεντρο τον λαό τού Ισραήλ (τους Εβραίους), αλλά η K. Διαθήκη και όλη η χριστιανική διδασκαλία υπερβαίνει εξ ορισμού τον παλαιό κόσμο και τον παλαιό άνθρωπο, για να δημιουργήσει τον νέο άνθρωπο με αναφορά όχι πλέον στους Εβραίους αλλά σε ολόκληρη την ανθρωπότητα. Επομένως ο σκόπιμος -με ρατσιστικές προεκτάσεις και απηχήσεις- χαρακτηρισμός τού Χριστιανισμού ως «εβραϊκού» και αστήρικτος είναι και αφήνει να διαφανεί ένας αντισημιτισμός, χαρακτηριστικός για τέτοιες στρεβλωτικές συλλήψεις τού Ελληνισμού που συχνά ταυτίζεται σε μερικούς με την ιδεοληψία περί Αρείας φυλής, φυλετικής υπεροχής κ.τ.ό. Και άλλη μία παρανόηση. Σχεδόν κατά κανόνα η χρήση τού όρου Έλληνας, ελληνικός κ.λπ. στους μεταχριστιανικούς αιώνες και μέχρι αργά στο Βυζάντιο -με γνωστές εξαιρέσεις- χρησιμοποιείται για να χαρακτηρίσει τους ειδωλολάτρες, τους εθνικούς, τους μη Χριστιανούς και όχι ειδικά τους Έλληνες. Επομένως οι αναφορές σε Έλληνες από τους Πατέρες και άλλους, πρέπει να εξετάζονται με ιδιαίτερη προσοχή, τα δε χωρία που προσκομίζονται συνήθως ως μαρτυρίες «τού μίσους κατά των Ελλήνων» συνιστούν, κατά κανόνα, μαρτυρίες απόρριψης των ηθών και των διδαγμάτων (περί θεών) των ειδωλολατρών και πολυθεϊστών γενικά, και όχι ειδικά των Ελλήνων.
Το «μίσος κατά των Ελλήνων» που διδάσκουν οι νέο-Εθνικοί:
Τὶ οὖν φησιν, ἂν ἐχθροὶ ὦσι καὶ ἕλληνες οὐ δεῖ μισεῖν; Μισεῖν μέν, οὐκ ἐκείνους δέ, ἀλλὰ τὸ δόγμα, οὐ τὸν ἄνθρωπον, ἀλλὰ τὴν πονηρὰν πρᾶξιν, τὴν διεφθαρμένην γνώμην
Ιωάννης Χρυσόστομος Scr. Eccl. Work #156 61.282.3 61 to .282.7
Επανερχόμενος στο νόημα και τον σκοπό για τον οποίο γράφτηκε το άρθρο μου περί «Νεοπαγανισμού», μετά και από όσα εξήγησα, είναι φανερό ότι απέβλεπα στο να καταγγείλω δημόσια και να βοηθήσω στο να διαλυθεί μια πλάνη -συνειδητά και οργανωμένα καλλιεργούμενη ή και απλώς από αφέλεια υποστηριζόμενη- ότι το να τιμάς και να εκ-τιμάς τον Ελληνισμό ως πολιτισμικό μέγεθος ευρύτερης εμβέλειας, πράγμα που συμβαίνει με τους περισσότερους Έλληνες, δεν επάγεται ότι πρέπει και να ασπάζεσαι το «Δωδεκάθεο» και τον πολυθεϊσμό και, κυρίως, δεν σημαίνει ότι πρέπει να απορρίπτεις τη χριστιανική θρησκεία και πίστη! Αυτή η ταύτιση τού Ελληνισμού με οξύ αντιχριστιανικό πνεύμα είναι μια τραγική στρέβλωση τής πολιτισμικής ιστορίας και παράδοσης των Ελλήνων, όπου Ελληνισμός και Χριστιανισμός συμπορεύτηκαν -χωρίς ποτέ να ταυτισθούν- και συνύφαναν την ιδιοπροσωπία τού Έλληνα. Τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο.
Ούτε μας ενδιαφέρει ούτε παρεμβαίνουμε στο τι πιστεύουν οι Νεοπαγανιστές. Έχουν κάθε δικαίωμα να πιστεύουν ό,τι θέλουν. Δικαιούμεθα μόνο να ζητούμε να μη ταυτίζουν τον Ελληνισμό με την απόρριψη τής ορθόδοξης χριστιανικής πίστης, παραπλανώντας μερικούς ανυποψίαστους συμπατριώτες μας ότι δήθεν Έλληνας σημαίνει μη Χριστιανός και ότι ο Χριστιανισμός κατέστρεψε τον Ελληνισμό! Να μην εμφανίζουν δηλαδή την απιστία και τη δική τους απέχθεια προς τη χριστιανική πίστη ως κήρυγμα καθαρότητας και συνέπειας τού Ελληνισμού. Όσο λίγοι, ασήμαντοι αριθμητικά, κι αν είναι οι Νεοπαγανιστές, μπορούν να βλάψουν πολύ -μερικές φορές χωρίς να έχουν καν συνείδηση τού πράγματος- την ιδέα τού Ελληνισμού, τής οποίας οι ίδιοι είναι διαπρύσιοι κήρυκες. Οι μονισμοί, οι ιδεοληψίες και οι ακρότητες υπήρξαν και είναι ασυμβίβαστες προς τη διαύγεια, την ανεκτικότητα, την ευρύτητα και το βάθος τού ελληνικού πνεύματος.
Πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ , 24-08-2003, Κωδικός άρθρου: B13946B411
«Μπουνταλά δες αυτά.»
Οπα!!!! Να τος πάλι ο………..θεόσταλτος παπαγάλος του Απολογητή!!!!
Κηπουρέ, όταν ΜΑΘΕΙΣ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ, όταν ΜΑΘΕΙΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΜΑΖΑΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙΣ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΟΥ, τότε υπάρχουν και λίγες ελπίδες να δεις παραπέρα, και οπότε να συζητήσεις (και όχι να παπαγαλίζεις) δίχως φακούς εσχατολογίας και τσουλήθρες του Αβραάμ!!!!!!
Ε ρε γέλια……
Πάντως, κράτα την όρεξη σου, θα δεις πολλά «ωραία» και «άγια έργα σε λίγο….
Ευτυχως που εγινα μουσουλμανος και ηρεμισα!!! Ο Αλλαχ ειναι μεγαλος!
ΟΣΟ ΣΕ ΓΝΩΡΙΖΩ ΤΟΣΟ ΜΕ ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΩ...
quote:
Οπα!!!! Να τος πάλι ο………..θεόσταλτος παπαγάλος του Απολογητή!!!![:D
Οπα!!!! Να τος πάλι ο……….. παπαγάλος του Καλόπουλου
quote:
Πάντως, κράτα την όρεξη σου, θα δεις πολλά «ωραία» και «άγια έργα σε λίγο
Σβάμπε κάνε γρήγορα όμως γιατί πεινάω.
Πάρε και αυτό αρχιμπουνταλά...
Ειδωλολάτρης καλείται ο άνθρωπος που λατρεύει τα είδωλα και όχι την απεικονιζόμενη θεότητα αυτών των ειδώλων. Ο όρος είναι ταυτόσημος με την πολυθεΐα, της οποίας κυριότερα αντικείμενα λατρείας είναι τα είδωλα. Υπάρχει ευρύτερη έννοια του όρου και στενότερη.
Α) Η ευρύτερη περιλαμβάνει όλα τα είδη λατρείας, εφόσον δεν αναφέρεται στον Έναν Αληθινό Θεό και δια ειδικής αποκαλύψεως γνωστό εις τον άνθρωπο. Στον ευρύτερο όρο λοιπόν δεν περιλαμβάνεται μόνο η λατρεία αλλά και η μαγεία, η οποία διακρίνεται αυστηρώς από την λατρεία αλλά συνδέεται μαζί της εις την πράξη (όπως διασώζεται σε ορισμένα είδη λατρείας αλλά και επειδή αποτελεί την διέπουσα αρχή σε πολλά είδη λατρείας).
Β) Στον στενότερο όρο είναι η λατρεία της φύσεως και των κτισμάτων αλλά και η λατρεία των τεχνητά κατασκευασμένων από τα ανθρώπινα χέρια και ιερών θεωρούμενων αντικειμένων.
Έτσι λοιπόν η ειδωλολατρία περιλαμβάνει την λατρεία λίθων, δένδρων, φυτών, ζώων, ανθρώπων, ζωντανών και νεκρών, φυσικών φαινομένων, ουρανίων σωμάτων, στοιχείων, κ.λ.π.
ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ
Λίθοι Μαγικές χρήσεις και θεωρούνται συγκεντρωτήρες μαγικών και υπερφυσικών δυνάμεων, σύμβολα θεών ή ως μνημεία οράματος και ιερών τόπων
Ομφαλός που κατάπιε ο θεός Κρόνος, εν μέσω αετών [επί σπαρτιατικό ανάγλυφο παριστάνωντας τον Απόλλωνα Κιθαρωδό και την Λητώ σπεύδουσα] (Πηγή: Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, τόμος ΙΗ΄, σελίδα 896). Περισσότερα στην σελίδα Μαντεία.
Δένδρα Θεωρούνται ιερά δένδρα και πηγές μαγικών δυνάμεων και θεραπευτικών ιδιοτήτων, σύμβολα θεοτήτων και κατοικίες δαιμονίων. Αφορμή θεωρείται μάλλον η χρησιμότητά τους
Ζώων Η λατρεία τους δεν έχει αφορμή την χρησιμότητά τους καθόσον λατρεύονται άγρια και ανωφελή εις τον άνθρωπο ζώα. Μερικά από αυτά θεωρούνται φορείς μυστικών δυνάμεων, άλλα φύλακες και προστάτες της χώρας, σαν πρόγονοι αφού από αυτά κατάγεται η γενιά ή ο ηγέτης. Αργότερα εμφανίζεται και η λατρεία κατοικίδιων ζώων, προφανών από την ωφέλεια τους. Η ζωολατρία εμφανίζεται με ζωόμορφες θεότητες
Άνθρωπος Οφείλεται σε τρία ελατήρια: στην μαγική δύναμη που αποδίδεται σε ορισμένους, η δύναμη λόγω αξιώματος και η στην προσωπική αξία που προϋποθέτει όμως την δημιουργία κοινωνικού ιστού και πολιτισμού
Φύση Η λατρεία απευθύνεται σε όλη την φύση καθώς όλα τα φαινόμενα της και τα στοιχεία της θεωρούνται ιερά και θεοποιούνται (π.χ. κεραυνός, αστραπή, ημέρα, νύχτα, φωτιά, ποταμοί, άλση). Τα ουράνια σώματα θεωρούνται έμψυχα και έχουν τεράστια δύναμη επί των ανθρώπων και επί της τύχη αυτών, όπως γίνεται στην Βαβυλωνιακή θρησκεία και στην Ελληνιστική.
Η άμεση λατρεία της φύσεως απαντάται σε όλες τις άγριες φυλές και στηρίζεται στην αρχή της πανεμψυχώσεως ή οποία ισχύει όχι μόνο προς τα οργανικά όντα αλλά και προς τα ανόργανα αντικείμενα. Πρώτη μορφή της είναι ο Φετιχισμός το φαινόμενο δηλαδή κατά το οποίο τυχαίο αντικείμενο καθίσταται φορέας αγίας και υπερφυσικής δύναμης. Όπου το φετίχ προσλαμβάνει εξελισσόμενη μορφή ζώου ή ανθρώπου έχουμε τα αυστηρά εν τη έννοια είδωλα, εικόνα δηλαδή θεών και θείων όντων.
Τα είδωλα τελειοποιούνται βαθμηδόν υπό την επίδραση της τέχνης, η οποία και αποβαίνει υπηρέτης της θρησκείας και εξελίσσονται στα πολλαπλά καλλιτεχνήματα της ιστορίας. Αλλά όπως τα φετίχ έτσι και τα είδωλα-αγάλματα παραστάσεις των θεών πιστεύεται ότι εγκλείουν εις εαυτό τον Θεό ή τη θεία δύναμη και σε ορισμένες περιπτώσεις και εποχές σε τόσο μεγάλο βαθμό ώστε να ταυτίζεται το είδωλο με το Θεό δηλαδή είδωλο = Θεός. Αυτό είχε και σαν αποτέλεσμα την απέχθεια προς τα είδωλα από τους Χριστιανούς τους πρώτους αιώνες μ.Χ.
Ένα χαρακτηριστικό κατάλοιπο της αρχαίας ελληνικής θρησκείας αποτελεί και η μετέπειτα εικονομαχία στο Βυζάντιο (730 - 843 μ.Χ.). Κατά την διάρκεια της οποίας οι εικονολάτρες θεωρούσαν ότι το χρώμα μιας αγιογραφίας ή το ξύλο της ήταν θαυματουργό εφόσον περιέκλειε εν αυτώ τον Θεό γι’ αυτό και το χρώμα διαλύονταν μέσα σε νερό και πίνονταν. Το πρόβλημα των ειδώλων φαίνεται και από το ότι η ανατολική εκκλησία (Ορθόδοξη) δεν επέτρεψε ποτέ την δημιουργία αγαλμάτων που να παριστάνουν τον νέο Θεό ή τους Αγίους σε αντίθεση με ότι έπραξε η Δυτική Παπική εκκλησία της Ρώμης.
Υπάρχουν δύο σχέσεις μεταξύ Χριστιανισμού Εθνισμού ως προς το Χριστιανισμό:
1. Η παλιά σχέση Χριστιανισμού Εθνισμού είναι ότι οι Εθνικές θρησκείες οφείλονται στην εις εαυτό εγκατάλειψη του ανθρωπίνου πνεύματος το οποίο στερείται το φως της Θείας Αποκαλύψεως. Επειδή το ανθρώπινο πνεύμα σκοτίστηκε από το προπατορικό αμάρτημα, η επ’ αυτού στηριζομένη Εθνική λατρεία είναι πλάνη, διαστροφή, μάταια αναζήτηση, έκπτωση και απομάκρυνσης από τον Θεό.
2. Η νέα σχέση Εθνισμού και Χριστιανισμού κατά την οποία ο Εθνισμός περιλαμβάνει ορισμένες αλήθειες του Χριστιανισμού. Ο Χριστιανισμός στηρίζεται στην έννοια της Θείας Αποκαλύψεως, αλλά αυτό το γεγονός, δεν αφαιρεί από τον Εθνισμό την αξίωση από την πλήρη αλήθεια. Διότι αξίωσης επί της απόλυτης αλήθειας δεν σημαίνει και αποκλειστική κτίση αυτής.
Πάντως είναι φανερή η ύπαρξη μερικών αληθειών στις Εθνικές θρησκείες, αν και απέχουν από την Απόλυτη Αλήθεια. Οι Έλληνες, ο Βραχμανισμός, ο Παρσισμός και ο Ισλαμισμός υψώνονται μέχρι και την ιδέα της μοναδικότητας του Θεού. Το καθαρά φυσικό εξοβελίζεται βαθμηδόν από την έννοια της θεότητας και η οποία προσλαμβάνει ηθικά χαρίσματα (Βαρούνα, Απόλλων, Αθηνά) και καταντά να συμβολίζει την ηθική εις τον κόσμο τάξη (ινδ. Ρτά, κινεζ. Ταό, ελλ. Μοίρα). Η αρχική ροπή προς επίγεια αγαθά περιορίζεται με τον καιρό από τον πόθο της απολυτρώσεως από τα όρια του πεπερασμένου και συμμετοχή στην θεία ζωή και ένωση με το Θεό. Η αρχική αδιάφορη ηθική πίστη στην μετά θάνατο ζωή εμβαθύνετε ηθικώς με την ιδέα της ανταπόδοσης, την οποία απαιτεί η ηθική συνείδηση και για την ελπίδα της τελικής νίκης του αγαθού (εισροή ανατολικών μυστηρίων στην Εθνική ελληνική θρησκεία π.χ. Ορφικά ). Με αυτό τον τρόπο το τελετουργικό απομακρύνεται και πλέον λατρεία του θείου και μόνο μέσο λυτρώσεως αποτελεί η ηθική δράση και ο πνευματικός βίος. Τέλος με όλα αυτά υπάρχει και η βαθμιαία απελευθέρωση της θρησκείας από φυλετικές διακρίσεις και κοινωνικούς δεσμούς.
Σημαντικό είναι επίσης το ότι το φυσικό και το εξωτερικό που χαρακτηρίζει τις Εθνικές θρησκείες δεν ξεπερνιέται εντελώς και ούτε δια παντός καθώς δεν επιβάλλεται πλήρως η πνευματικότητα και η εσωτερικότητα της ευλάβειας. Στις κατώτερες θρησκείες παρατηρείται πολυθεϊστική σύγχυσης, εκδοχή των θεών ως αυθαίρετων και ιδιότροπων, ηθικώς ελλιπώς όντων, υπεροχή του μηχανικού και τελετουργικού. Στις ανώτερες θρησκείες κηρύχθηκε ο μονοθεϊσμός αλλά η εσφαλμένη και ελλιπώς περί αυτού έννοια οδήγησε σε σφαλμένη θρησκευτικότητα. Διότι :
1. η αντίληψη του θείου ως η ενότητα των κοσμικών δυνάμεων επέφερε την αποκλειστική εγκόσμια εμμονή (Ελλάδα)
2. η εκδοχή του κόσμου ως πλάνης και φαινομένου ως αντίθετη του Θεού οδήγησε σε άρνηση αυτού και της ζωής (Ινδία)
3. Όπου επεκράτησε η ηθική υπέρ του Θείου αντίληψη τότε η σχέση ανθρώπου και Θείου διατήρησε νομικό χαραχτήρα και δηλαδή παρέμεινε εξωτερική και κατά συνθήκη. (Παρσισμός - Ισλαμισμός)
Μόνο ο Χριστιανισμός είναι απαλλαγμένος από αυτά τα μειονεκτήματα και κακά ενώ συγχρόνως περιλαμβάνει σε αυτόν όλα τα αγαθά των άλλων θρησκειών με την ψηλότερη έννοιά τους.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα της πλάνης του Εθνισμού εν ρωμαϊκή Ελλάδα είναι το κάτωθι ιστορικό γεγονός:
Το 22 π.χ. ο Οκτάβιος (ρωμαίος αυτοκράτωρ) ρύθμισε την σχέσεις με την Σπάρτη με φιλικότερο τρόπο προς την τελευταία. Της παραχώρησε τη Καρδαμύλη, τις πόλεις των Μεσσηνίων Φαράς και Θουρία καθώς και την Δενθηλιάτη. Ο Τιβέριος αργότερα όρισε τα όρια Λακωνικής και Μεσσηνίας την Χοίρειον Νάπην-ποταμό Σάνταβα. Ευγνωμονούμενοι οι Σπαρτιάτες για τις δωρεές των ρωμαίων αυτοκρατόρων τους έφτιαξαν ναούς για τον Οκταβιανό και το Καίσαρα οι οποίοι και λατρεύονταν σαν θεοί. (Παυς. ΙΙΙ, 11,4)
ΔΙΑΦΟΡΑ ΕΘΝΙΚΟΥ ΕΙΔΩΛΟΥ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΥ ΕΙΚΟΝΙΣΜΑΤΟΣ
Το άγαλμα της θεάς Δήμητρας είναι η Δήμητρα εφόσον η θεά είναι εγκόσμια. Εξ ου και ειδωλολατρία.
ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΑ & ΑΓΑΛΜΑ
Η λέξη «είδωλο» που παράγεται από το «είδος» δεν σημαίνει «αντικατοπτρισμός» ή «αντανάκλαση», οπότε και ειδωλολατρία θα σήμαινε την λατρεία της αντανάκλασης, άρα του μη πραγματικού. Σημαίνει την απόδοση του σεβασμού του πιστού στο «είδος του θεού», δηλαδή σε αυτό που ο πιστός βλέπει και συλλαμβάνει με τις αισθήσεις του, π.χ. ένα άγαλμα. Το είδωλο δηλαδή είναι μια θεία φύση με υλική υπόσταση. Αυτό βέβαια παραπέμπει στην θεμελιώδη αρχή της αρχαιοελληνικής θρησκείας ότι οι θεοί της είναι εγκόσμιοι θεοί, που ζουν μέσα στο υλικό σύμπαν και όχι έξω και πέρα από αυτό. Οι θεοί της αρχαίας ελληνικής θρησκείας είναι μέσα στον κόσμο, έχουν πάντα ύλη και συνιστούν «είδος», με την αριστοτελική σημασία του όρου.
Άρα ειδωλολατρία είναι η λατρεία κάθε τέτοιου εγκόσμιου θεού, του κατ εξοχήν «είδους δηλαδή». Με άλλα λόγια η Αθηνά δεν απεικονίζεται από το άγαλμά της όπως συμβαίνει με τις χριστιανικές εικόνες αλλά είναι το άγαλμά της!
Μα αυτό θα σήμαινε πολλές «Αθηνές» όσες και τα αγάλματα της θεάς, θα παρατηρούσε κάποιος. Ακριβώς! Και εδώ ερχόμαστε σε ένα άλλο χαρακτηριστικό της Αρχαίας Ελληνικής Θρησκείας, δηλαδή την εντοπιότητα των θεών, τους ιδιαίτερους θεούς της κάθε περιοχής, πόλης κ.λ.π. Γιατί προφανώς είναι άλλη η Αθηνά της Αθήνας από την Μινέρβα της Ρώμης, παρόλο που η μετέπειτα νοοτροπία (επηρεασμένη και από τα χριστιανικά πρότυπα) τις ταύτισε....
Η απεικόνιση του Ιησού παρουσιάζει την ανθρώπινη φύση του ενσαρκωμένου Θεού και δεν είναι ειδωλολατρία, διότι ο Χριστός ως Θεός είναι εξωκοσμικός και όχι ενδοκοσμικός. Άρνηση όμως της απεικονίσεως του Ιησού ως ανθρώπου, αποτελεί άρνηση της ενσαρκώσεως Του και της ιστορικής Του υπάρξεως (βλέπε Μάρτυρες Ιεχωβά)
ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ & ΕΙΚΟΝΙΣΜΑ
Η εικόνα είναι αισθητή παρουσίαση της υπόστασης μιας ανθρώπινης φύσης. Προκειμένου για τον Χριστό παρουσιάζεται η υπόσταση (πρόσωπο) της ανθρώπινης φύσης του και μέσω αυτού του λατρευτικού μέσου (της εικόνας) ο πιστός ανάγεται στην θεία φύση του, που είναι άρρηκτα συνδεμένη με την ανθρώπινη αλλά μη αισθητή.
Η άρνηση του εξεικονισμού του Χριστού θεολογικά υποκρύπτει την αμφισβήτηση της ανθρώπινης φύσης Του και αντίκειται στην λογική, αφού ο Χριστός αποτέλεσε ιστορικό πρόσωπο! Ασφαλώς στον μωσαϊκό δεκάλογο απαγορεύονταν ο εξεικονισμός του θείου αλλά οι Εβραίοι δεν είχαν συναίσθηση του Θεού, επομένως ήταν αδύνατος ο εξεικονισμός της θείας ουσίας. Ο Γερμανός, πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως (7ος - 8ος αιώνας) σε ότι αφορά τον Ιησού «χαράσσουμε την ανθρώπινη μορφή του και την εικόνα του, κατά την σάρκα της ανθρώπινης μορφής του και όχι κατά την εικόνα της ασύλληπτης και αόρατης θεότητάς του…»
ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ & ΑΓΑΛΜΑ
Σύμφωνα με τα άνωθι, ακόμη και απεικονίσεις του Χριστιανικού Θεού δια μέσω αγαλμάτων, όπως συμβαίνει στην δύση, δεν είναι ειδωλολατρία, διότι τα σκαλισμένα αγάλματα αντιπροσωπεύουν τον ενσαρκωμένο ιστορικό χριστιανικό θεό και όχι την άυλη υπόστασή του η οποία είναι εξωκοσμική και όχι ενδοκοσμική, όπως εκείνη των αρχαίων θεών.
«Ειδωλολάτρης καλείται ο άνθρωπος που λατρεύει τα είδωλα και όχι την απεικονιζόμενη θεότητα αυτών των ειδώλων. Ο όρος είναι ταυτόσημος με την πολυθεΐα, της οποίας κυριότερα αντικείμενα λατρείας είναι τα είδωλα. Υπάρχει ευρύτερη έννοια του όρου και στενότερη.»
Ασχετε και ανιστόρητε παπαγάλε του Απολογητή, εάν είχες ποτέ σου ανοίξει βιβλίο ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ τότε δεν θα πάταγες τις μπανανόφλουδες που σας πασάρει ο σκοταδιστής Απολογητής!!
Και τούτο διότι σε όλα τα πανεπιστήμια του κόσμου όπου διδάσκεται Ελληνική φιλοσοφία (και όχι Ιουδαϊκή εσχατολογία!), από τα πρώτα που μαθαίνει κανείς είναι ότι ΤΑ ΑΓΑΛΜΑΤΑ ΗΣΑΝ ΤΙΜΕΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΘΕΙΟ ΚΑΙ ΟΧΙ……ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ «ΛΑΤΡΕΙΑΣ»!!!
Τι πίστεψες ρε κηπουρέ, ότι……..όσα σας φύτεψαν στο κεφάλι είναι και αλήθεια?
Ε ρε κακομοίρη…..
Βέβαια, για να έχεις όρεξη για Γνώση, θα πρέπει πρώτα να έχεις ελεύθερο το νου, και η χριστιανική διχάλα κάθε άλλο παρά ελευθερία σκέψης επιτρέπει και προάγει!
Οι υπεραπλουστεύσεις που εκπορεύονται παπαγάλε κηπουρέ από την Ιουδαϊκή σας μήτρα, αφήνουνε στην άκρη ΖΩΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΕΠΙΓΝΩΣΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ, όπως η ιστορία του και οι διδακτικοί μύθοι. Αντί της ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗΣ και της ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ, υπεραπλουστεύονται όλα, προτρέποντας σε φυγή από τα ανθρώπινα δεινά μέσω των «εξ αποκαλύψεως» προφητειών και άλλων παιδαριωδών σκέψεων.
Διότι, δεν χρειάζεται βλέπεις και πολλά για να είσαι καλός χριστιανός: ένα αέναο μουρμούρισμα, γονυπετής να πορεύεσαι, και προπάντων να μην σκέφτεσαι!!
Είναι προφανές ότι απόρροια αυτής της ασυμβατότητας είναι Η ΕΛΛΕΙΨΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗΣ στη συνειδητή παράδοση του Εγώ μας, και η συνέχιση της αδιέξοδης συνήθειας ενός ΜΟΝΟΚΕΝΤΡΙΚΟΥ ΝΟΥ που μαντρώνει την ενότητα της κοσμοαντίληψης του με ενοχικές κατασκευές και νουθεσίες αυτοβελτίωσης.
Κατάληξη όλων των παραπάνω δεινών είναι ΤΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΜΑΝΤΡΙ.
Τέλος, για να μαθαίνεις και κάτι πέρα από τις βλακείες του Απολογητή που χαριεντίζεσαι, για την Ελληνική Φιλοσοφική σκέψη δεν υπάρχει διάσταση μεταξύ "Μονοθεϊσμού" (ενός Κοσμικού όμως Μονοθεϊσμού κι όχι ενός εξ αποκαλύψεως και άλλα Ιουδαϊκά πράσινα άλογα!!) και Πολυθεϊσμού ή ειδικότερα Δωδεκαθέου.
Πρόκειται στην ουσία για δύο όψεις τού ιδίου νομίσματος. Οι διάφοροι Θεοί δεν είναι παρά μέλη τού "Ενός" και "μοναδικού" Σύμπαντος Θείου. Αυτό διδάσκονταν οι Μύστες των Ιερών Μυστηρίων (Ελευσίνια, Δελφικά, Πυθαγόρεια, Καβείρια) όπως αναφέρει ο Παυσανίας (Αττικά, 47, 4): "όστις δέ ήδη τελετήν Ελευσίνα είδεν η τά καλούμενα Ορφικά επελέξαντο, οίδεν ο λέγω".
Και ΦΥΣΙΚΑ, ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΘΕΟΙ δεν είναι πρόσωπα (ούτε και..."αγάλματα"!), είναι Κοσμικές Δυνάμεις και Ενέργειες. Είναι εκφάνσεις τού διαχεόμενου Κοσμικού Θείου, μέσα στις αναρίθμητες συμπαντικές λειτουργίες Του . Έχοντας όμως πολυδιάστατη Νοητική προσέγγιση τού Κοσμικού Λόγου και των αναλογικών εκδηλώσεών Του στα διάφορα Συμπαντικά πεδία τού Μακρόκοσμου και τού Μικρόκοσμου, σημειοθετούνται και σαν Αστέρες-Πλανήτες, αλλά και σαν προκατακλυσμιαίοι Βασιλείς-Εθνογεννήτορες (Ευήμερος-Διόδωρος Σικελιώτης 5, 42).
Επομένως, και φρόντισε να μάθεις και κάτι στη ζωή σου πέρα από Ιουδαϊκούς άθλους, η δήθεν λατρεία των ειδώλων αποτελεί ασύστολο ψεύδος και λάσπη των χριστιανών και τίποτα περισσότερο.
Ε κηπουρέ, καιρός να σοβαρεύσετε!!
Κατηγόρησαν τους Έλληνες ως ειδωλολάτρες-πολυθεϊστές-σατανάδες και τους έσφαξαν...για να μπορούν να τους αγαπούν και να τους σώνουνε αενάως! Αυτά τουλάχιστον μας λένε οι αυτόκλητοι εκπρόσωποι και οι διάφοροι ντελάληδες τους.
Ας δούμε λοιπόν καθαρά το ποιος είναι ειδωλολάτρης και ποιος όχι, καθώς και ποιοι έχουνε επίπλαστα πιστεύω.
Θεωρώ ανούσιο στο να αναφερθώ στα ψευδό-θαύματα των εικόνων και των άλλων ματζουνιών της χριστιανικής προπαγάνδας, καθώς αυτό είναι ο εύκολος τρόπος και δεν αξίζει θαρρώ ιδιαιτέρας μνείας καθώς πρόκειται για παλιμπαιδισμό και τίποτα περισσότερο.
Πάμε επομένως να δούμε τον μονοθεϊσμό-πολυθεϊσμό ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΑΣ, καθώς το μονό σίγουρο είναι ότι δεν υπάρχει άλλη θρησκεία με τόσο μεγάλη γκάμα ειδώλων για προσκύνηση και τάματα!!!
Από το επίσημο εορτολόγιο της εκκλησίας της Ελλάδος προκύπτουν τα εξής:
1) Λατρεύουν 276 Άγιους, κατά κανόνα σφαγείς του Ελληνισμού και γυναίκες ελευθέρων ηθών επί το πλείστον!
2) Οσίους ίσα με 189!
3) Πατέρες θεοφόροι και συνοδικοί που μισούσαν και αφόριζαν την Ελλάδα 1949!
4) Απόστολοι και ισαπόστολοι 141 και 3921!
5) Μάρτυρες, ιερομάρτυρες, οσιομάρτυρες, μεγαλομάρτυρες, παρθενομάρτυρες και……. ούτε ένας Εθνομάρτυρας!
6) Θεοδοχοι, θεοδοτοι, στρατιώτες, Ανάργυροι, μυροφόροι 25!
7) Αβάδες δίκαιοι, ιεράρχες, μακάριοι, θεολόγοι, πατριάρχες, άνθρωποι του θεού, αρχιεπίσκοποι, επίσκοποι, αρχιδιάκονοι, διάκονοι, μητροπολίτες και ηγούμενοι 143!
Υπάρχουν και κάποιες παράξενες γιορτές που συμπληρώνουν τον θαυμαστό αριθμό των 20934 ΘΕΩΝ ΚΑΙ ΕΙΔΩΛΩΝ!!!!
Θαυματουργές εικόνες, κόκαλα (!), αλυσίδες (!!), ζώνες, κρεβάτια, κομποσκοίνια, χριστιανούς βασιλείς, ΠΤΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΕΛΗ ΑΝΘΡΩΠΩΝ (!!!) ζώνη της Παναγιάς, υμνογράφους και την Ταισια την πόρνη ( σύμφωνα με το χριστιανικό ημερολόγιο…), τότε φθάνουμε στα όρια ΠΑΡΑΚΡΟΥΣΗΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΘΕΪΣΜΟΥ, αφού περιμένουμε να μας βοηθήσει μια αλυσίδα που με αυτήν πιθανώς έδεσαν κάποιο χριστιανό άγιο ή να συρθούμε στα γόνατα για να ακουμπήσουμε ένα βαμμένο ξύλο!!!!!!!!!!!!!
Ταυτόχρονα, οι Έλληνες κατηγορήθηκαν για πολυθεϊσμό οι οποίοι ουδεμία σχέση είχαν με τα προαναφερθέντα των διαφόρων Χριστιανοκάπηλων.
Η μεγαλύτερη εμπορική κομπίνα έχει στηθεί με το τίμιο ξύλο από τον σταυρό του Χριστού που είναι αδύνατο να το πλησιάσει κάποιος ποσό μάλλον να κόψει ένα κομμάτι...και όμως στην αγορά κυκλοφορεί τόσο ξύλο που χρειάζεται εμπορικός στόλος για την μεταφορά του!!
Σε γαλλικό μοναστήρι φυλάνε ένα φτερό περιστεριού που το παρουσιάζουν ότι είναι από την φτερούγα του αρχάγγελου Γαβριήλ, όταν λέει πήγε τον κρίνο στην Μαρία!!!
Υπάρχουν 17 ακροβυστίες από την περιτομή του Χριστού...έχει δημιουργηθεί και αδελφότητα της αγίας ακροβυστίας, που σημαίνει ότι λατρεύουν 17 ακροβυστίες ενώ τα ευαγγέλια δεν αναφέρουν πουθενά το Χριστό σωματικά αφύσικο!!!!
Υπάρχει μπουκάλι με την………ανάσα του Χριστού!!!!!!!!!!!
Φρενίτιδα λέτε? Όχι, ΑΠΛΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΜΗΧΑΝΗ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΑΣ.
Και η χριστιανική βιομηχανία κατασκευές ιερών κειμηλίων και ψευτοθαυμάτων συνεχίζει…..ακάθεκτη!!
Τρίχες από τα γένια του Χριστού καθώς και νύχια του, παπούτσια του Χριστού, αίμα από το πλευρό του Χριστού και...κρατηθείτε....μπουκάλι με γάλα της Παναγιάς!!!!
Στην Ιταλία υπάρχει ταριχευμένο γαϊδουράκι που δήθεν καβάλησε ο Χριστός!!!!
(έλεος δεν αντέχω άλλο από τα γέλια!!)
Επίσης, φυλάσσονται επιστολές στον διάβολο και επιστολές στον Ουρανό....δεν νομίζω να εννοούν τον Θεό Ουρανό ε???
Στην Ρώμη φυλάνε φτερά από τις φτερούγες του Ιωάννη του προδρόμου...σε μερικές αγιογραφίες των παρουσιάζουνε με φτερά.. μάλλον αυτά θα είναι!
(Ίσως και για αυτό να τον έσφαξαν...τον πέρασαν για κοτόπουλο!)
Στην Ελλάδα ,την Ιταλία, τη Γαλλία και την Ρωσία υπάρχει πλήθος κειμηλίων που προκαλούν θυμηδία!
Κοτρόνες που δήθεν ήταν κομμάτια από τον βράχο της σπηλιάς που γεννήθηκε ο Χριστός για παράδειγμα...
Και...έρχονται και τα απίθανα λείψανα του χριστιανισμού:
Η σάλπιγγα του Ναυη!!!
Το κλαδί ελιάς του κατακλυσμού!!!
Τα κέρατα από το κριάρι που θυσίασε ο Αβρααμ!!!
Ο θρόνος του Δαβίδ!!!
Τα δώρα των μάγων!!!
Το τσεκούρι του Νώε....
Το ψωμί που βούτηξε ο Χριστός στον δείπνο!
Ένα μπουκάλι με αναστεναγμό του Ιωσήφ!!!
Δάκρυα της Παναγιάς...
Αν όλα αυτά δεν οδηγούν τον παραπλανημένο πιστό σε σχιζοφρένεια ειδωλολατρίας, τότε τι θα μπορούσε άραγε να τον οδηγήσει?????
Υπάρχουνε βέβαια και άλλα πολλά, όπως πτώματα που περιφέρουνε και προσκυνάνε, καθώς και διάφορα σπάργανα που βγάζουνε κάθε χρόνο στη βόλτα, αλλά ας μην το τραβήξουμε και άλλο διότι…ίσως και να διαβάζουνε και ανήλικοι το forum!!!
Νομίζω ότι όλοι αντιλαμβάνονται ποιος κατηγόρησε και ποιος είναι ειδωλολάτρης, καθώς στον χριστιανισμό η έννοια ειδωλολατρία έχει προ πολλού ξεπεραστεί:
ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟΤΕΜΙΣΜΟ!
Κηπουρέ…..τα σέβη μου.
quote:
Tώρα θα σου φύγει το χαμόγελο κοριτσάκι μου.
Το πρόβλημα είναι ότι τα κρίνεις με τα σημερινά δεδομένα και όχι με τα δεδομένα της τότε εποχής. Η ιερή πορνεία για εκείνους τους πολιτισμούς θεωρείτο τιμή και μέσω για την επαφή με τους θεούς και την απόκτηση της εύνοιάς τους. Σωστό ή λάθος, καταναγκαστικό η μη, ήταν μέσα στις συνήθειες της εποχής και του πολιτισμικού πλαισίου.
Οπως αργότερα την εποχή του Χριστιανισμού, ήταν σύνηθες να κλείνουν τα κορίτσια στα μοναστήρια για να φυλάξουν την παρθενιά τους, καθώς αυτό θεωρείτο το βασικό μέσο προς την λύτρωση για την γυναίκα, όπως στις άλλες θρησκείες και λατρείες το σεξ ήταν μέσο για την πνευματική εξέλιξη και την επαφή με το θείο.
Πάντως ότι και να πούμε εμείς σήμερα και ότι και να είπαν αυτοί που διαφωνούσαν εκείνη την εποχή με την πορνεία (φιλόσοφοι, συγγραφείς-προφήτες κλπ), κανείς δεν μπήκε στον κόπο να ρωτήσει μια ιερή πόρνη να μάθει από πρώτο χέρι πώς αισθανόταν (ειδάλλως θα είχαμε κάποιο σχετικό κείμενο, έτσι δεν είναι;)
'We are either alone in the universe or we are not. Both ideas are overwhelming'
-Arthur C. Clarke-
Ανακοίνωση: ΑΠΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΘΕΜΑΤΩΝ ΣΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
Στην προκειμένη περίπτωση το θέμα που άνοιξες είναι προκλητικό την στιγμή που ο τρόπος που αναφέρονται αρχαιοελληνικά μυθολογικά πρόσωπα/γεγονότα δεν είναι ο καταλληλότερος και θα μπορούσε να θεωρηθεί ακόμα κι ειρωνικός.
Πόσο μάλλον όταν αυτά τα οποία παραθέτεις με αυτόν τον τρόπο μπορούν να θίξουν τα πιστεύω μιας μερίδας συνανθρώπων μας...
Το θέμα αυτό λοιπόν απενεργοποιείται.
In anticipation of my resurrection...