- Παράξενες Ιστορίες No1... - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
Γι'αυτό άλλωστε είμαστε εδώ.
Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι αμφισβητούμε το γεγονός.
Απλά διαφορετικές ερμηνείες δίνουμε
Για τα κατσίκια,κι από όσο γνωρίζω,βέβαια δεν έχει σχέση η εποχή,
αν είναι χειμώνας ή καλοκαίρι.
Είναι πράγματι παράξενα ζώα.Με αλλοπρόσαλες συμπεριφορές.
Αν θυμώσουν(και χωρίς λόγο),γίνονται επιθετικά.Κάνουν τρομερές ζημιές.
Μασουλάνε τα ...πάντα.
Από ότι καταλαβαίνω από τα γραφόμενά σου επρόκειτο για αρσενικό κατσίκι.Δηλαδή τράγο.Μπορούν να πάρουν όψη τρομακτική.Απλά για να κατορθώσουν να σε φοβίσουν ή αν τα πετύχει κανείς πάνω στον καυγά με άλλα αρσενικά,για το ποιος θα είναι ο επιβήτορας.Σηκώνουν το τριχωμά τους για να φαίνονται μεγαλύτερα,αγριεύει το βλέμμα τους,και τα αρσενικά,σε περίοδο αναπαραγωγής,κάνουν και αυτό που περιέγραψες.Φτάνουν το κεφάλι τους στα πίσω πόδια τους.(Τότε εύκολα επιτίθονται σε ότι βρεθεί μπροστά τους.)
Κατά την περίοδο αναπαραγωγής τους,γίνονται πράγματι επιθετικά.Ατριχιαστικό το θέαμα.Νομίζεις πως συναντάς το διάβολο...
<<Διότι η άγνοια φέρνει αλόγιστο θάρρος, ενώ η γνώση δισταγμό>>
ap
strange things are reflections of our dreams into reality.
Χθες ακουσα μια ιστορια και θελω να ρωτησω την γνωμη σας ή αν εχετε ακουσει κατι παρομοιο.
Ο ξαδερφος μου ειδε προχθες στον υπνο του ότι του επεφταν τα δοντια και μερικες μερες μετα πεθανε η κορη μιας φιλης της μητερας του. Το ιδιο ονειρο ειχε δει και παλαιοτερα η μητερα του και πεθανε ενας θειος τοτε. Ξερετε κατι για τετοια ονειρα?
Ευχαριστω
«Όταν αισθανθείς τον άνεμο της αλλαγής, μην χτίσεις ανεμοφράχτες, αλλά ανεμόμυλους!»
Έχω ακούσει (αλλά δεν ξέρω αν αληθεύει) ότι αν δεις στον ύπνο σου ότι χάνεις δόντι (από τα πίσω) θα ακούσεις για θάνατο. Εάν είναι από τα μπροστινά σου δόντια θα χάσεις φιλικό ή οικογενειακό πρόσωπο. Τώρα το εάν αληθεύει, αυτό είναι μια ιστορία που δεν ξέρω αν πιστεύω.
* Ειρήνη *
~ Love is the only truth ~
παντοσ θα θελα νανα πω οτι διστασα να κανω αυτη την αναφορα γιατι φενοταν παραξενη και μπορει να σχοληαστει ασχιμα. παντοσ με ενθαρινε πολη ο captain steven στιν αρχη και ετσι αποφασισα να σασ γραψω αυτη την ιστορια
''η αρχη του τελους''
Πολύ περίεργη η ιστορία σου. Ειδικά το σπίτι με τα 7 υπόγεια...
Φαίνεται ότι τα ανθρωπάκια ταιριάζουν στις περιγραφές για ξωτικά-νάνους όπως τα βρίσκουμε στις ιρλανδικές παραδόσεις. Σε κάποια ιρλανδικά παραμύθια τα ξωτικά ζούνε στα σπίτια των ανθρώπων παράλληλα μόνο που οι άνθρωποι δεν τα βλέπουν. Όταν οι άνθρωποι κάνουν γιορτές κάνουν και αυτά. Όταν πάθουν κάτι οι άνθρωποι του σπιτιού στενοχωριούνται κι αυτά.
Είχε συμβεί σε κανένα άλλο μέλος της οικογένειας αντίστοιχη εμπειρία; Τα 7 υπόγεια σε τι χρησίμευαν; Π.χ. στο τρίτο υπήρχε το κρασί. Σου έχουν πει οι δικοί σου τίποτα σχετικό; Είχε κατέβει κανείς παρακάτω από το 3ο υπόγειο;
Ελπίζω να μην σε ζάλισα με τις ερωτήσεις μου
.Έχω κι εγώ μερικά γεγονότα να σας διηγηθώ,αλλα όλα εν καιρώ.Και για να γνωριστούμε και λίγο(λίγο όμως,ε)
είμαι 23 και μένω σε μία κωμόπολη κοντά στη θεσαλονίκη.Αγαπητή sansationf θα σου ήμουν πολύυυυυυυυυ πολύυυυυ υπόχρεος άν μπορούσες να μου στείλεις σε μέλι(mail) καμία φωτογραφία του ξενοδοχείου VEREGARIA,κα8ώς έχω ιδιαίτερη αδυναμία στα παλιά κτίρια,και ιδιαίτερα τα στοιχειωμένα.Επίσης,μία και μιλάω για κτίρια, 8α ή8ελα να ρωτήσω τους Α8ηναίους φίλους άν έχουν υπ όψιν τους τίποτα για μία έπαυλη στην Κηφισιά με την ονομασία Έπαυλη Καζούλη(είναι ένα μακρόστενο κτίριο με σχήμα μπούμερανγκ και με τρούλο στο κέντρο),γιατί πάντα μου κέντριζε την περιέργεια και δεν κατάφερα να μάθω τίποτα για αυτο.Τέλοσπάντων πολλά είπα για αρχη,με συγχωρείτε αν γίνομαι φορτικός και ευχαριστώ εκ των προτέρων.
Κατα τη διάρκεια του Β'Π.Π είχε καταληφθεί απο τους Γερμανούς και λέγεται οτι γινόντουσαν βασανιστήρια στα υπόγειά.
Αφού παρέμεινε κάποιες δεκαετείες σε πλήρη εγκατάλειψη ανακαινίστηκε τελικά το 1995 και απο τότε χρησιμοποιήται για εκδηλώσεις και συνέδρεια.
.Πρώτη φορά το παρατήρησα πρίν μερικά χρόνια,πρίν την ανακάινιση,πέρνώντας με το αυτοκίνητο μαζί με τους γονείς μου μροστά απο τον δρόμο οπου βρίσκεται και οφείλω να ομολογήσω οτι μου είχε κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση,τόσο μεγάλη που ζητησα απο τον πατέρα μου να σταματήσει και κατεβηκα και το χαζευα σαν χανος.Όχι μόνο επειδή είναι ωραίο σαν κτίριο,αλλα μου κέντρισε το ενδιαφέρον με έναν πολύ περίεργο τρόπο που δέν μπορώ να εξηγήσω.Υπάρχει αναφορά για αυτο το κτίριο σε κάποιο site;Πραγματικά θα ήθελα να μάθω όσο πιό πολλα γίνεται.Το περίεργο είναι οτι το ίδιο ακριβώς συναίσθημα έχω νοιώσει κοιτώντας και κάποια άλλα κτίρια,ένα εκ των οποίων βρίσκεται στην Χαλκίδα.Ακούστε(η μάλλον διαβάστε)λοιπόν αυτό: Στην Χαλκίδα έχω ζήσει απο 2 έως 8 ετών.ΜέναμεΣτην βόρεια πλευρά της παραλίας και λιγο πιό πίσω απο το γνωστό "κοκκινο σπίτι",που όσοι απο σας έχετε επισκευθεί την Χαλκίδα μάλλον το έχετε δεί(είναι ενα κόκινο κτίριο στην άκρη της παραλιακής κτισμένο πανω σε ένα βράχο).Για να μήν πολύλογώ,απέναντι απο εκίνο το σπίτι,στην αρχή ακριβώς της παραλιακής υπάρχει ένα διόρωφο νεοκλασσικό γνωστό σάν "το σπιτι με τα αγαλματα" που πήρε την ονομασία του απο τα πήλινα αγάλματα που βλέπετε στην φωτο(άν καταφέρω ο έρμος να βρώ πως επισυνάπτουν φωτο) στην άκρη της οροφής του.Αναφέρω οτι στο σπίτι αυτο΄γεννήθηκε ένας συνθέτης,ο Νίκος Σκαλκώτας ο οποίος αυτοκτόνησε (το '44 νομίζω).Μπροστά λοιπόν απο αυτό το σπίτι,περνούσα σχεδόν κάθε μέρα με τους γονείς,και πάντα ένοιωθα το ίδιο περίεργο συναίσθημα,σαν να με μαγνήτιζε και να με γοήτευε ταυτόχρονα.Ειλικρινά δέν μπορώ να το περιγραψω.Πήγαινα και κοιτούσα,θυμάμαι, μεσα απο τα τζαμάκια στην πόρτα αλλα παρόλο που δεν χόρταινα να το κοιτάω απο απόσταση,ποέ δέν μπορούσα να κοιτάω μέσα για πολλή ώρα,ένοιωθα άσχημα.Τελοσπάντων,το '89 μετακομίσαμε και κάποια στιγμη μετά απο χρόνια πήγαμε ταξιδάκι να δούμε τους παλιους φίλους,οπότε και ξαναπέρασα απο εκεί και έβγαλα τις φωτο,κατα την διάρκεια της ανακάινισης του κτιρίου.Όμως δέν ένοιωσα ξανα έτσι όταν το κοιτούσα,ήταν σαν ένα απλό σπιτι.Λίγο καιρό αφού γυρίσαμε απο το ταξίδι,είδα στην τηλεόραση μια εκπομπή της Φωτεινής Πιπιλή(μαζί με τον χαρδαβέλα νομίζω), και έπαθα την πλάκα μου.Το θέμα είχε να κάνει,εκτός των άλλων και με στοιχειωμένα σπίτια.Είδα λοιπόν και το σπίτι αυτο,και έμαθα οτι κατα την διάρκεια της ανακάινισης αποξήλωσαν το πάτωμα του υπογείου και σκάβοντας βρήκαν θαμμένους (11 νομίζω) σκελετούς.Αναφέρθηκε επίσης οτι το κτίριο κατα την διάρκεια της κατοχής είχε επιταχθεί απο τους γερμανούς και στα υπόγειά του γινόταν βασανιστήρια και εκτελέσεις...Μιλάμε παιδιά έπαθα μαγάλη πλάκα....Καταλαβάινετε τώρα γιατί το τόσο έντονο ενδιαφέρον μου για την έπαυλη Καζουλη.Το τρίτο κτιριο που μου δημιουργεί αυτό το συναίσθημα βρίσκεται στην Θεσσαλονίκη,στην πλατεία Αγίας Σαφίας(ένα γωνιακό κτίριο με κόκονα τουβλα),για το οποίο άκουσα αργότερα οτι έχει κάποια σχέση με προσγείους,αλλα γι αυτό δέν είμαι σίγουρος,απλά το άκουσα οπότε παρτε το σαν απλή αναφορα και όχι ώς γεγονος.Αλλα ίσως κάποιος φίλος με διαγωτίσει. Αυτά προς το παρόν και ελπίζω να μήν σας κούρασα.Όταν δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι, όπου και να φτάσεις καλό σου φαίνεται
πολυ ενδιαφερον το θεμα, και ελπιζω να επανερχεται καθε τοσο γιατι παντα θα υπαρχει κατι καινουργιο να ειπωθει απο καποιους, οπως ειπε καποιο μελος.
να πω επισης πως η περιπτωση της valda ηταν το κατι αλλο.
περιστατικα υπαρχουν πολλα.
προσπαθω να μελεταω την λαογραφια, αναζητωντας την αληθεια πισω τους.
η εξηγηση της επιστημης ειναι καθαρα ενεργειακη.
τοποι με υπογεια ή υπεργεια νερα, τοποι που διασταυρωνονται γραμμες LAY, ή τοποι με ασυνηθιστα βαρυτικα ή ενεργειακα πεδια, προκαλλουν εκπομπες που ο καθε εγκεφαλος συλλαμβανει διαφορετικα, σαν δεκτης ραδιοφωνου.
το πως θα ερμηνευθει αυτο το "σημα" απο τον εγκεφαλο, εξαρταται απο πολλες παραμετρους.
αλλος κατι θα ακουσει, αλλος κατι θα δει, αλλος κατι θα νιωσει και αλλος δεν θα καταλαβει τιποτα.
οχι οτι αυτη η εξηγηση καλυπτει ολα τα φαινομενα, αλλα σιγουρα τα περισσοτερα.
ο μεγαλυτερος εχθρος τετοιων εμπειριων ειναι τα ηλεκτρομαγνητικα κυματα.
τυχαινει στο χωριο του πατερα μου στη νοτιο Ευβοια να υπαρχουν πολλες αναφορες για παραξενα φαινομενα, ακομα και σημερα.
δεν μπορω να τα εξηγησω, αλλα θα αναφερω μερικα, και τα πιο προσφατα...
πριν απο 10 χρονια, ενας μπαρμπας του πατερα μου, περνουσε σουρουπο απο την πηγη του χωριου.
προκειται για ανθρωπο υλιστη, πρακτικο, που δεν πιστευει στο μεταφυσικο αλλα στα λεφτα.
ξαφνικα κατι πιο σκοτεινο απο το περιβαλλον του εκοψε τον δρομο, ακουμπωντας τον και εμποδιζοντας τον να περασει.
αν και το περιεγραψε σαν ανθρωπομορφικου σχηματος, η λεπτομερης περιγραφη αποκαλυπτει πως δεν ειδε πραγματικα καποιο σχημα, αλλα μια σκοτεινια πιο μαυρη, που ομως τον εμποδιζε να περασει.
αν και φοβηθηκε, οι αντιδρασεις του ηταν φυσιολογικες - αρχισε να ριχνει γροθιες, αλλα συναντουσαν μονο αερα.
τελικα γυρισε πισω τρεχοντας και χωθηκε στο πρωτο σπιτι που συναντησε.
εκτοτε δεν μιλαει για το συμβαν γιατι ντρεπεται.
ο παππους μου ενα βραδυ γυριζε απο το πανω χωριο οταν συναντησε ενα ασπρο σκυλακι μα ενα κουδουνακι στο λαιμο που του εκανε χαρες χοροπηδωντας φυσιολογικοτατα.
τα σκυλια της περιοχης τα γνωριζε ολα, και παραξενευτηκε απο που να ηρθε ο σκυλος.
οταν ομως εσκυψε να το χαϊδεψει το χερι του περνουσε μεσα απο το σωμα του σκυλου.
παρολλες τις προσπαθειες του, το χερι του συναντουσε μονο αερα.
στο χωριο αυτο (στη νοτιο Ευβοια) ακουγα απο μικρος να λενε ολοι πως οταν ειναι να πεθανει καποιος ακουγεται η κραυγη ενος ζωου, που δεν τοχει δει ποτε κανεις.
το λενε "οδηγο" και δεν ξερουν αν ειναι πουλι, ζωο, εντομο ή ανυπαρκτο.
αν και το ακουγα απο παιδι, δεν το πιστευα ποτε μου.
αυτο το καλοκαιρι ηταν εκει η μανα μου και η μικρη κου κορη (13 ετων) και ενα βραδυ ακουστηκε ο οδηγος.
βγηκε ολο το χωριο (10 μονιμοι κατοικοι το χειμωνα, καμμια εκατοστη το καλοκαιρι) απο τα σπιτια σοκαρισμενο, και καποιος εικοσαρης που δεν το πολυπιστευε εφτασε στο σημειο να πυροβολει για φυγει, αλλα ο οδηγος συνεχιζε.
24 ωρες μετα πεθανε μια γρια.
το πιο προσφατο ομως συνεβει περισυ στον αδελφο του πατερα μου.
ως βοσκος ξυπναει πολυ πρωι και παει στα προβατα.
το χωριο εχει μονο 10 κατοικους πια που φυσικα γνωριζονται καλα μεταξυ τους.
ενα πρωι λοιπον, τα φωτα του αυτοκινητου φωτισαν μια γυναικα στα πενηντα με εξηντα μετρα.
αν και δεν την αναγνωρισε απο πισω, θεωρησε πως ηταν καποια συγχωριανη του και σκεφθηκε να την παρει στο αυτοκινητο.
ομως η αποσταση μεταξυ τους δεν μειωνοταν.
παραξενεμενος πατησε γκαζι για την προλαβει, αλλα ηταν αδυνατον.
η αποσταση παρεμενε η ιδια.
σοβαρα προβληματισμενος το γκαζωσε κι αλλο το 4x4 αγνοωντας το επικινδυνο του χωματοδρομου.
η γυναικα εκανε το ιδιο (αν ειναι δυνατον) και απομακρυνθηκε περισσοτερο, μεχρι που σε καποια στροφη εξαφανιστηκε.
σταματησε και κατεβηκε να ψαξει, αλλα δεν βρηκε τιποτα, αν και ειχε αρχισει να φεγγει και εβλεπε καλυτερα.
αυτα απ το χωριο μου, στο οποιο να συμπληρωσω οτι καποτε ξεθαψαν μετα απο 3 χρονια εναν παππα, και τον βρηκαν αλυωτο, με μεγαλωμενα τα νυχια και τα μαλλια του.
ου μαθειν δει τους μυστας αλλα παθειν
quote:Ο ξαδερφος μου ειδε προχθες στον υπνο του ότι του επεφταν τα δοντια και μερικες μερες μετα πεθανε η κορη μιας φιλης της μητερας του.
Ευχαριστω
φιλη Iris_hd , απο ο,τι εχω ακουσει απο γιαγιαδες το ονειρο αυτο πιστευουν πως οντως προαναγγελει θανατο.
οπως επισης και τα γεννητικα οργανα, ή το καραβι στη στερια.
καποτε, οταν πηγαινα στο γυμνασιο, ειδα στον υπνο μου πως ημουν σε ενα μεγαλο καραβι που βγηκε μεν στη στερια, αλλα επλεε σε ενα μικρο ρυακι σαν των πεζοδρομιων.
λιγες μερες μετα επαθα ενα ατυχημα που θα μπορουσε να ηταν πολυ σοβαρο.
απ ο,τι μου ειπε η μανα μου το ο,τι υπηρχε εστω και ελαχιστο νερο κατω απ το καραβι ηταν σημαδι πως δεν σημαινε θανατο.
η συντροφος μου εχει δει 3 - 4 φορες γεννητικα οργανα και παντα καποιος απο το περιβαλλον πεθαινει τις επομενες 2 - 3 μερες.
ου μαθειν δει τους μυστας αλλα παθειν
Το περίεργο ξεκινάει το άλλο πρωί. Ξύπνησα λοιπόν και πηγα στην κουζίνα για το πρωινό.Εκεί ήταν η μητέρα μου που είχε σηκωθεί λίγο νωρίτερα.Όταν της είπα «είδα τον θείο Αχιλλεα στο όνειρο μου»,με κοίταξε εκπληκτη και μου είπε: «κι εγώ!».Μόνο που αυτή τον είχε δεί σε διαφορετικό όνειρο.Μου είπε ότι τον είδε στο σπίτι του,να φωνάζει και να είναι θυμωμένος για κάτι.Όταν της περιέγραψα όμως τα ρούχα,το μπαστούνι και τα 2 πόδια,μείναμε και οι δύο παγοκολώνες γιατί έτσι ακριβώς τον είχε δεί κι αυτή.Είδαμε δηλαδή τον ίδιο(νεκρό) άνθρωπο,το ίδιο βράδυ,με τα ίδια (άγνωστα για μας) ρούχα,με 2 πόδια αντί για το ένα κανονικα,αλλα σε διαφορετικό όνειρο!
Απ όσο ξέρω,άν δείς κάποιον νεκρό στον ύπνο σου πρίν περάσουν 40 μέρες από το θάνατό του,είναι ο ίδιος ο νεκρος που σε επισκέπτεται και όχι απλά ένα όνειρο,όπως παραδέχεται και η εκκλησία.
Όταν δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι, όπου και να φτάσεις καλό σου φαίνεται
quote:
Απ όσο ξέρω,άν δείς κάποιον νεκρό στον ύπνο σου πρίν περάσουν 40 μέρες από το θάνατό του,είναι ο ίδιος ο νεκρος που σε επισκέπτεται και όχι απλά ένα όνειρο,όπως παραδέχεται και η εκκλησία.
Εννοεις οτι ήταν κοντά σου όση ώρα έβλεπες το όνειρο...?!
"Στην Αφρική θα πάω με τους Massai...!"
http://img.pathfinder.gr/clubs/photos/70380/29.jpg
Εννοούσα ότι δεν ήταν απλά ένα όνειρο,ότι δηλαδή δεν προκλήθηκε από το υποσυνείδητο,αλλα όντως η ψυχή με επισκέφθηκε στο όνειρό μου.Δηλαδή ο τρόπος επικοινωνίας του νεκρού μαζί σου,κατά την διάρκεια των 40 ημερών μετά τον θάνατο είναι μέσω του ονείρου(να έρθει δηλαδή στο όνειρό σου και να σου πεί αυτά που θέλει.).Ελπίζω να έγινα πιο κατανοητός,αν και δεν έχω μάλλον μεγάλο συγγραφικό ταλέντο.Δεν μου είπες όμως την γνώμη σου…Εσύ τι πιστεύεις;Πώς ερμηνευεις αυτό το γεγονός;Εμένα μια φορά μου φαίνεται πολύ παράξενο.Όταν δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι, όπου και να φτάσεις καλό σου φαίνεται
SIMONA, νομίζω πως εσύ θα δώσεις μια πιο ωραία εξήγηση...!
"Στην Αφρική θα πάω με τους Massai...!"
http://img.pathfinder.gr/clubs/photos/70380/29.jpg
ΤΗΝ ΠΡΟΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ ΕΙΧΑ ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΝΑ ΤΗΝ ΓΝΩΡΙΣΩ ΚΑΛΑ (ΠΕΘΑΝΕ ΠΡΙΝ 1-2 ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΗΛΙΚΙΑ 90 ΕΤΩΝ, ΚΑΙ ΜΕΧΡΙ ΤΑ 88 ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΧΑΡΑ,ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ ΕΜΕΝΕ ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ). ΟΤΑΝ ΗΜΟΥΝΑ ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΗ, ΘΕΣ ΕΠΕΙΔΗ ΗΜΟΥΝΑ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΔΙΣΕΓΓΟΝΟ, ΘΕΣ ΕΠΕΙΔΗ ΦΟΒΟΤΑΝ ΝΑ ΑΝΟΙΧΤΕΙ ΣΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΜΗΝ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΝ ΣΤΟ ΨΙΛΟ, ΜΟΥ ΕΛΕΓΕ ΔΙΑΦΟΡΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ ΝΑ ΤΑ ΕΧΕΙ ΠΕΙ ΣΕ ΑΛΛΟΝ. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΗΜΟΥΝΑ ΓΥΡΩ ΣΤΑ 7 ΟΤΑΝ ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΙΣΤΟΡΙΑ.
Ο ΑΝΤΡΑΣ ΤΗΣ, ΔΗΛΑΔΗ Ο ΠΡΟΠΑΠΠΟΥΣ ΜΟΥ, ΠΕΘΑΝΕ ΣΧΕΔΟΝ ΞΑΦΝΙΚΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΝΕΟΣ, ΓΥΡΩ ΣΤΑ 60 ΤΟΥ, ΟΤΑΝ ΤΟΥ ΒΡΗΚΑΝ ΕΝΑ ΕΙΔΟΣ ΚΑΡΚΙΝΟΥ, ΚΙ ΕΝΑ ΜΗΝΑ ΜΕΤΑ ΠΟΥ ΤΟΥ ΤΟΝ ΒΡΗΚΑΝ, ΠΕΘΑΝΕ. ΤΕΛΟΣΠΑΝΤΩΝ Η ΠΡΟΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ ΗΤΑΝ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΣΤΕΝΟΧΩΡΗΜΕΝΗ ΚΑΙ ΟΠΩΣ ΑΛΛΩΣΤΕ ΕΙΝΑΙ ΦΥΣΙΚΟ ΤΟ ΧΕ ΠΑΡΕΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΒΑΡΙΑ. ΤΗΝ ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΚΗΔΕΨΑΝΕ ΕΠΕΣΕ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΕΙ. ΤΟ ΚΡΕΒΒΑΤΙ ΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟΠΟΘΕΤΗΜΕΝΟ ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΜΕ ΕΝΑΝ ΤΟΙΧΟ.ΕΙΧΕ ΞΑΠΛΩΣΕΙ ΜΕ ΠΛΑΤΗ ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΚΑΙ ΘΕΑ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ, ΚΙ ΗΤΑΝ ΣΕ ΜΙΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΜΕΤΑΞΥ ΥΠΝΟΥ ΚΑΙ ΞΥΠΝΙΟΥ, ΟΤΑΝ ΑΙΣΘΑΝΘΗΚΕ ΕΝΑ ΧΕΡΙ ΣΤΟΝ ΩΜΟ ΤΗΣ ΝΑ ΤΗΝ ΑΓΓΙΖΕΙ ΠΟΛΥ ΣΤΟΡΓΙΚΑ. ΓΥΡΙΣΕ ΚΑΙ ΕΙΔΕ ΤΟΝ ΠΡΟΠΑΠΠΟΥ ΜΟΥ ΠΟΥ ΤΗΣ ΕΙΠΕ ΝΑ ΜΗΝ ΦΟΒΑΤΑΙ. ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΑΛΕΣΕ ΝΑ ΗΡΕΜΗΣΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΝΕΙ ΕΤΣΙ, ΚΙ ΟΤΙ ΑΦΟΥ ΕΙΧΕ ΕΡΘΕΙ Η ΩΡΑ ΤΟΥ, ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΦΥΓΕΙ, ΑΛΛΑ ΗΘΕΛΕ Η ΠΡΟΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΑ.ΤΗΣ ΕΙΠΕ ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΗΣΥΧΗ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΙ ΑΥΤΟΣ ΗΣΥΧΟΣ. Η ΠΡΟΓΙΑΓΙΑ ΤΟΥ ΤΟ ΥΠΟΣΧΕΘΗΚΕ, ΚΑΙ ΤΟΤΕ Ο ΠΡΟΠΑΠΠΟΥΣ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΕ, ΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑΣΕ ΚΑΙ ΧΑΘΗΚΕ ΣΑΝ ΟΠΤΑΣΙΑ.
ΕΤΣΙ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΟΠΩΣ ΜΟΥ ΤΗΝ ΕΙΠΕ Η ΠΡΟΓΙΑΓΙΑ ΕΜΑ ΒΡΑΔΥ. ΝΑ ΣΗΜΕΙΩΣΩ ΟΤΙ Η ΙΔΙΑ ΗΤΑΝ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΘΡΗΣΚΑ-ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΜΕΝΑ,ΧΕΧΕ-, ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΣΧΕΤΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΕΝΑ ΑΛΛΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ. ΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΘΑ ΣΑΣ ΤΟ ΔΙΗΓΗΘΩ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ, ΑΝ ΚΑΙ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΕΙΔΟΥΣ ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΑΛΛΟΝ ΕΧΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΜΕ ΘΕΜΑΤΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΚΙ ΟΧΙ ΤΟΥ ΠΑΡΑΞΕΝΟΥ...
Θέλω να επισημάνω κάτι σχετικά με τα δόντια στο όνειρο, και γενικά τα διάφορα όνειρα που μπορεί να μας προβληματίζουν κατά καιρούς.
Είμαι της γνώμης ότι σημασία δεν έχει τόσο το τι βλέπουμε στο όνειρο, όσο το πώς αισθανόμαστε γι' αυτό, κατά τη διάρκεια του ονείρου.
Στο παρελθόν έχω δει πολλές φορές να μου πέφτουν τα δόντια στο όνειρό μου, και θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι πάντα ένιωθα αγωνία και ντροπή, με πρωταρχική μου ανησυχία, πώς θα βγω στον κόσμο χωρίς δόντια, ποιές θα ΄ναι δηλαδή οι αντιδράσεις του κόσμου. Αν και είχα ακούσει κι εγώ ότι τέτοιου είδους όνειρα προμηνύουν θάνατο, τίποτα κακό δεν συνέβαινε στη ζωή μου, και αντιθέτως, τις περιόδους που έβλεπα αυτά τα όνειρα βρισκόμουν πάντα σε ένα μεταβατικό στάδιο στη ζωή μου, ξεκινούσα δηλαδή ένα καινούριο κεφάλαιο, οπότε και συμπέρανα ότι τα δόντια και η ανησυχία μου απλώς συμβόλιζαν την αγωνία μου και το άγχος μπροστά σε μια καινούρια πρόκληση.
Πρόσφατα, όμως, έχασα τη θεία μου, και τις νύχτες πριν φύγει έβλεπα συνεχώς στα όνειρά μου ότι, όχι μόνο μου πέφτουν τα δόντια, αλλά πονάω καθώς πέφτουν και κλαίω. (Κάτι που δε συνέβαινε μέχρι πρότινος με τέτοιου είδους όνειρα).
Το παραπάνω παράδειγμα, και άλλα πολλά που μου 'χουν συμβεί σχετικά με τα όνειρα, με έχουν οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι η ερμηνεία των ονείρων πρέπει να επικεντρώνεται στα αισθήματα που μας προξενούν τα όνειρα, κι όχι απαραίτητα στο θέμα του ονείρου, αυτό καθ' αυτό.
(Ζητώ συγγνώμη εάν βγήκα λίγο από το θέμα του topic).
Έχω κι εγώ να σας πω μια ιστορία που μου διηγήθηκε η μητέρα μου, η οποία είναι ηλικιωμένη γυναίκα και απολύτως σοβαρή, αλλά παρόλα αυτά, κάθε φορά που την διηγείται, κλαιει, και μπορώ να σας πω ότι βουρκώνω κι εγώ μαζί της.
Ήταν στην κατοχή με τους Γερμανούς. Η μαμά μου τότε ήταν παιδάκι, όχι παραπάνω από 8-9 χρονών. Η καταγωγή της είναι από την Ζαγορά Πηλίου (το μαγικό βουνό των Κενταύρων…αληθινά υπέροχο! Αχ, μακάρι να κατάφερνα να πήγαινα συχνότερα…Τέλος πάντων όμως…ας συνεχίσω). Λοιπόν, τότε οι Γερμανοί, είχαν επιτάξει τα πιο μεγάλα αρχοντόσπιτα του χωριού και έμεναν οι ίδιοι μέσα. Ένα από τα σπίτια που είχε επιταχτεί ήταν και της μητέρας μου, και η οικογένειά της έμεναν σ’ αυτό που η μαμά μου λεει «καλύβια» (ήταν κάτι ξύλινες καλύβες, περίπου σαν λυόμενα θα λέγαμε σήμερα, που τις είχαν στα κτήματά τους για να ξαποσταίνουν το καλοκαίρι). Είχαν λοιπόν αναγκαστεί να πάνε να μείνουν εκεί. Ο παππούς στον πόλεμο, πίσω η γιαγιά μου με τα 3 της παιδιά. Η μαμά μου η μικρότερη. Κάποια μέρα (κι αυτό είναι το περίεργο, πως ήταν μέρα, ούτε σούρουπο, ούτε βράδυ), είχε παει η γιαγιά μου με την μητέρα μου να μαζέψουν χόρτα για να ξεγελάσουν την πείνα τους. Τα μεγαλύτερα αδέλφια της μαμάς μου, ήταν και τα δυο κατάκοιτα στο κρεβάτι από την πείνα, μια και ήταν στην εφηβεία και πάνω στην ανάπτυξη…καταλαβαίνετε.
Λοιπόν, κάποια στιγμή, μέσα σε μια ρεματιά, η γιαγιά μου κατέρρευσε και δεν είχε πια κουράγιο να περπατήσει. Έστειλε λοιπόν την μαμά μου να βγει πάνω προς το χωριό, σε κάτι περαχωρίτικα (μακρινά δηλαδή) σπίτια, που ήταν πλουσιόσπιτα και είχαν ακόμα τον τρόπο τους, και να ζητιανέψει δυο-τρεις φέτες ψωμί. Η μαμά μου, μικρό παιδάκι ήταν, φοβόταν, ντρεπόταν, δεν ήθελε να παει. Η γιαγιά μου όμως δεν είχε πια δυνάμεις, και την παρακαλούσε. Της λεει, πήγαινε παιδί μου, δεν είναι ντροπή, κάνε τον σταυρό σου, κι ο Χριστός ζητιάνεψε φαγητό για τους μαθητές του, κι έτσι πήγε. Τελικά, όταν έφτασε εκεί, αυτές οι κυράδες στο πλουσιόσπιτο, την έδιωξαν σαν το σκυλί, χωρίς να της δώσουν ούτε ψίχα ψωμί, κι όχι φέτα ολόκληρη. Στον δρόμο που κατέβαινε η μαμά μου, έκλαιγε από την ντροπή της κι από την στεναχώρια της, έκλαιγε και φώναζε, γιατί Χριστέ μου εμένα δεν με βοήθησες κι άφησες να με διώξουν; Τώρα θα πεθάνει η μανούλα μου από την πείνα…(ε, παιδάκι ήταν τα ’χε παίξει). Τότε, όπως κατέβαινε στο μονοπάτι, πίσω από έναν πλάτανο, είδε μια γυναίκα ψηλή, που φορούσε κάτι σαν λευκό μακρύ μανδύα με κουκούλα. Η μαμά μου λεει πως δεν φοβήθηκε καθόλου. Η γυναίκα της έκανε νόημα να πλησιάσει κι εκείνη πήγε κοντά. Την ρώτησε γιατί φώναζε κι έκλαιγε, κι η μαμά μου της είπε τι είχε γίνει. Μου είπε πως η γυναίκα ήταν πολύ όμορφη, πολύ πιο όμορφη από κάθε γυναίκα του χωριού και πως τέτοια μορφή δεν είχε ξαναδεί. Το πρόσωπό της έλαμπε μου λεγε, και δεν την φοβόταν καθόλου, αλλά σκεφτόταν πως θα ήταν ξένη γιατί δεν την ήξερε. Όταν της εξιστόρησε τα συμβάντα, η γυναίκα άπλωσε το χέρι της προς το μέρος της αλλά δεν την άγγιξε, παρόλα αυτά η μαμά μου λεει πως ένιωσε κάτι σαν απαλό χάδι ή σαν απαλό αεράκι στα μαλλιά της. Της είπε λοιπόν η γυναίκα «Μην φοβάσαι παιδί μου. Αυτοί που σ’ έδιωξαν θα σβηστούν από προσώπου γης. Πήγαινε πάνω στο μονοπάτι, στρίψε στο τάδε σημείο και θα βρεις μύλο που αλέθουν ψωμί. Εκεί να ζητήσεις και θα σου δώσουν». Μα της λεει η μαμά μου, από κει πήγα και πριν και δεν είδα μύλο. «Τώρα όμως θα τον δεις» της απάντησε η γυναίκα. Η μαμά μου άρχισε να ανεβαίνει το μονοπάτι, και λίγα βήματα μετά, σκέφτηκε να ρωτήσει την γυναίκα πως την λένε. Στράφηκε να δει, κι η γυναίκα είχε χαθεί. Τελικά, πήγε εκεί που της είπε και όντως βρήκε έναν μύλο, που άλεθαν ψωμί, και μια άλλη γυναίκα (που η μαμά μου λεει πως της φάνηκε σαν αρχόντισσα, ψηλή, ξανθιά και όμορφη), και μόλις η μαμά μου χτύπησε την πόρτα, της άνοιξε και της έδωσε δυο μεγάλα καρβέλια ψωμί, ζεστά κι αχνιστά και μόλις βγαλμένα από τον φούρνο. Φαντάζεστε την χαρά της! Μου έλεγε πως τα έβαλε μες την ποδιά της κι έτρεχε σαν κατσίκι να βρει την μάνα της κάτω στην ρεματιά.
Μ’ αυτά τα δυο καρβέλια, σώθηκε η γιαγιά μου, αλλά και τα παιδιά. Το πιο περίεργο όμως της ιστορίας δεν είναι αυτό. Πρώτον, στο σημείο που έλεγε η μαμά μου, δεν υπήρχε ούτε μύλος, ούτε σπίτι….Όσο για το άλλο σπίτι, σε τρεις μέρες το βομβάρδισαν οι Γερμανοί και δεν έμεινε κανείς ζωντανός, ούτε καν τα παιδιά…Τι να πω;
Κάθε φορά που το ακούω, η ιστορία με ανατριχιάζει και με συγκινεί συγχρόνως…
Τα συμπεράσματα δικά σας.
Giteana.
Πάντως…το ψωμί ήταν πολύ υπαρκτό, και αληθινό…
