- Η ΤΕΧΝΗ ΣΤΟΝ ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟ ( ή ένας έρωτας που κρατάει για πάντα...) - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.
νομίζω πως το μέλος cinder and smoke, κάτι θέλει να μας πει...
quote:
Η τέχνη είναι νεκρή,γυρίστε σπίτια σας
(cinder and smoke, "punk's not dead", που λέει κι ο μικρός, αλλά εδώ έσω... χμ... καταλαβαίνεις...)
quote:
Εκτός από νεκρή (την σκότωσαν οι "πνευματικά ζωντανοί" ) είναι και άχρηστη...σπιτι γρήγορα!
Λοιπόν, καλό μου FLUXUS... να το φέρουμε λίγο "στα μέτρα μας";
(Φαντάσου, ας πούμε, τη Γιόκο Όνο δίπλα στον Πήτερ Μπρόιγκελ... Ε;)
Κανένα κίνημα/ρεύμα στην Τέχνη δεν ξεκίνησε από το πουθενά και τυχαία και για το τίποτα.
Ελπίζω να διάβασες προσεκτικά όλες τις παραπάνω επισυνάψεις και να προσθέσεις κι άλλες.
Να είστε όλοι καλά
Moz
Αγαπητοί φίλοι,
αν και όλες οι Τέχνες έχουν μεγάλο μερίδιο εισφοράς στον εσωτερισμό πιστεύω ότι η Ποίηση έχει ξεχωριστή θέση.
Η Ποίηση δεν είναι μόνο Τέχνη αλλά η πλήρης Τέχνη, η Τέχνη των Τεχνών, η δύναμη εκείνη χάρη στην οποία υπο την παρόρμηση του Λόγου δεν συνδέονται μόνο τρόποι μουσικοί αλλά πλαστικοί και εκπολιτιστικοί θεσμοί.
Η Ποίηση έχει εκπαιδευτική αποστολή. Ο Ποιητής είναι γνήσιος και αληθινός εκπαιδευτής του ανθρώπου. Όταν ο άνθρωπος παραδίνει το νου του στους τρόπους της Τέχνης, νοιώθει σα να γίνεται παιδί και θαρρεί πως δίνει τα χέρια του στον ποιητή για να μάθουν πως να βλέπουν, τα αυτιά του πως ν΄ ακούνε και τα ρουθούνια του πως ν' ανασαίνουν ξανά της γης τις μυρωδιές.
Ο Ποιητής δεν ασκεί απλά αποστολή αλλά ιεραποστολή. Δεν είναι ο εκλεγμένος ταγός που έχει τη δύναμη αλλά ο χρισμένος και χειροτονημένος ιερουργός. Ο ιεροφάντης που έχει τη Δωρεά και έλαβε την Εντολή.
Η Ποίηση και αυτό είναι η κυριότατη διαθήκη της Ελλάδας προς τον κόσμο. είναι η μόνη απόλυτα συνθετική Ιδέα που πάνω απο θρησκείες, πάνω απο φιλοσοφίες, πάνω από την πολιτική, πάνω απο τις επιστήμες προχωρεί σαν άστρο μες στην ιστορία της ανθρωπότητας ανοίγοντας με το ουσιώδες φως της τους τεράστιους κύκλους οριζόντων ολοένα πλέον εκτεταμένων.
Και η αποστολή της αρχινά πέρα απο τα σύνορα όπου οι θρησκείες, οι φιλοσοφίες και η πολιτική χαράξανε ή χαράζουνε ολοένα, για να εξοικονομήσουνε με τον πιο γλίσχρο νόμισμα την τραγική συντήρηση των αξιών ενός απόλυτα μονόπλευρου και γενικά συμβατικού ως τα σήμερα πολιτισμού. Και αυτήν την πανανθρώπινη ατμόσφαιρα της Ποίησης αποζητά στο βάθος η εποχή μας, όσο και αν το πράγμα φαίνεται παράδοξο ή απίθανο απο πολλούς.
Το τραγούδι είναι το πάντρεμα δύο θείων Τεχνών, της μουσικής και της ποίησης μόνο που το αποτέλεσμα υπερβαίνει κατά πολύ το άθροισμα των μερών του.
Η τέλεια σύζευξη λέξης και μουσικής γεννά μια τρίτη ζωή πέρα απο τη λέξη, πέρα απο τη μουσική, με την ευεργετική συμπαράσταση της ανθρώπινης φωνής.
ΠΟΙΗΣΗ > Μουσική > Χορός > Ζωγραφική > Γλυπτική > Ψυχική ανάταση...
Το διαζύγιο της Ποίησης και της Πράξης, περισσότερο απο κάθε άλλο διαζύγιο αξιών φέρνει όλα εκείνα τα οικτρά αποτελέσματα που δεν έπαυσαν να διασπούν τις ανθρώπινες ενέργειες από τη συνθετική αφετηρία τους και απο τον εξίσου φωτεινό συνθετικό τους προορισμό.
Η Ελληνική παράδοση μέσα σε τρείς χιλιάδες χρόνια κατόρθωσε να διατηρήσει μια δυναμική ενότητα στη μουσική της έκφραση, τραγουδώντας πάντα ένα μονόφωνο σκοπό που προκαλούσε βαθιά συγκίνηση και, σε περιόδους ακμής, υψηλή νόηση. Από τον Όμηρο ίσαμε σήμερα τα θέματα του έρωτα και του θανάτου ξεδιπλώνουν φανταστικούς μαιάνδρους στη μουσική μας ευαισθησία και μας κάνουν να τραγουδάμε αδιάκοπα την ισχυρή ανθρώπινη παρουσία επι της γης.
Κλείνοντας θα ήθελα να τονίσω και πάλι ότι δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι κάθε καλλιτεχνικό αποτέλεσμα είναι μια πρόταση για επικοινωνία μ' εμάς και με τον κόσμο.. με την Ουσία!
Καλή συνέχεια
ΚΑΛΕ ΜΟΥ ΦΙΛΕ ΜΟΖ ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ ΝΑ ΕΡΜΗΝΕΥΩ ΚΑΠΟΙΟΝ...
ΕΑΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΕΙ ΚΑΤΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΣ ΤΟ ΠΕΙ...
ΑΣ ΠΕΙ ΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΟΥ...
ΟΧΙ ΠΥΡΟΤΕΧΝΗΜΑΤΑ ΑΥΤΑ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΦΩΤΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΣΒΗΝΟΥΝ..
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.
ΑΝ ΝΙΩΣΕΙΣ ΤΗΝ ΣΚΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΦΕΥΓΕΙ ΜΗΝ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΠΙΣΩ ΝΑ ΤΗΝ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ
quote:
Εκτός από νεκρή (την σκότωσαν οι "πνευματικά ζωντανοί" ) είναι και άχρηστη...σπιτι γρήγορα!
quote:
νομίζω πως το μέλος cinder and smoke, κάτι θέλει να μας πει...
τί όμως;
κάτι δεν έχω καταλάβει καλά ίσως;;;
μια καλή συμβουλή για αυτούς που ασκούν κριτική είναι
να προσπαθήσουν πρώτα μόνοι τους να καταφέρουν
αυτά που κρίνουν, καλύτερα από αυτούς που κρίνουν
και τότε να κρίνουν...
οι απαισιόδοξες κοινοτοπίες πρέπει τουλάχιστον
να στηρίζονται κάπου, σε μια κοινή αλήθεια,
στην εμπειρία πολλών ετών, σε μια πολυσπούδαστη μελέτη...
αλλιώς είναι επιπολαιότητες, και καταλήγουν σε αντιφάσεις,
αφού το ίδιο το άτομο που τις εκφράζει, πολύ σύντομα
θα βρεθεί στη θέση να αναθεωρήσει.
Edited by - λίλιθ on 26/03/2005 21:13:11
Παραθέτω ένα απόσπασμα από κείμενο του ίδιου του Ben, για να γίνει κάπως καλύτερα κατανοητό το περί τίνος πρόκειται.
<Fluxus is the "event" according to George Brecht: putting the flower vase on the piano. Fluxus is the action of life/music: sending for a tango expert in order to be able to dance on stage. Fluxus is the creation of a relationship between life and art, Fluxus is gag, pleasure and shock, Fluxus is an attitude towards art, towards the non-art of anti-art, towards the negation of one's ego, Fluxus is the major part of the education as to John Cage, Dadaism and Zen, Fluxus is light and has a sense of humor. >
Αυτό που έχει ιδιαίτερο -κατ' εμέ- ενδιαφέρον είναι το mail art το οποίο "δίνει και παίρνει" μεταξύ των fluxus και το οποίο δεν σταματάει σε απλά κείμενα, αλλά φτάνει και σε αντικείμενα που ταχυδρομούν ο ένας στον άλλο. (Για σκεφτείτε τι κάνουμε εμείς εδώ έσω...) Δεν είναι τυχαίο το ότι αναπτύχθηκε ιδιαίτερα στην Ιαπωνία. (Δεν ξέρω αν υπάρχει ακόμα το instant karma, ένα περιοδικό που σχετίζεται με την Γιόκο Όνο.)
Η τέχνη δεν κατοικοεδρεύει στα μουσεία, είναι ζωντανή, παντού γύρω μας, αρκεί να θέλουμε να τo δούμε. Και τα πιο ασήμαντα πράγματα αποκτούν αξία, παίρνουν άλλη διάσταση, αν τα δεις "έτσι". (Όπως στην τέχνη του Ζεν.)
Είναι η Τέχνη του ΕΔΩ και ΤΩΡΑ.
(Avatargr, περί πυροτεχνημάτων, θα συμφωνήσω, αλλά μη μου πεις ότι δεν κάνεις "Αααααα!!!!", όπως κι εγώ και όλοι! ΟΚ, κάποιοι κάνουν "Αuuum!")
(lorenzo, ξέρεις κάτι; Θεωρώ ότι διόλου τυχαία δεν διάλεξες αυτό το όνομα. Πώς θα ήταν η ποίηση χωρίς λάμδα και ρω;)
(cinder and smoke, "παρομοίως", αλλά... δεν γλυτώνεις έτσι εύκολα! χα!χα!χα!
Δες το σαν mail art σε μάγους, ξωτικά, εξωγήινους κλπ...)
Να είστε όλοι καλά
Shukran
Moz
Ο αποκρυφισμος και ο εσωτερισμος ειναι το "flirt" του τι μπορει και τι πραγματικα θελει να κανει ο ανθρωπος με την πραγματικοτητα και τους "δογματικους" νομους του συμπαντος.
Καθε κομματι και δημιουργια με σχεση τον εσωτερισμο δεν ειναι παρα ενα μηνυμα και "κραυγη" στην ανιαρη και ανεραστη πραγματικοτητα των κοινων ανθρωπων προκειμενου να ξυπνησει αλλα και να "ανταμιψει" τους πιστους.
Η τεχνη ειναι μαγεια...η ψυχη ειναι μαγεια, η ψυχη ειναι τεχνη, ετσι καθε ανθρωπος με "πνευμα" μοιραζει την μαγεια της ψυχης του μεσα απο την τεχνη.
Οι...
quote:
Poussen, Da Vinci, Μπος, Vagner, Μότσαρτ και Ντεμπυσσύ
ειναι κομματι μιας ενωτητας των ανθρωπων που δημιουργησαν τεχνη στην τεχνη...Πολλες φορες και μεσα απο την ανουσιοτητα...η εξαγωγη "ονειρων" δεν ειναι εφικτη...ισως γιατι το νοημα του αποκρυφισμου δεν ειναι το "εγω" αλλα το Παν.
Ωστόσο, καλές όλες αυτές οι "σύγχρονες" αναζητήσεις,
έχουν προκύψει ενδιαφέρουσες εκφράσεις. Αλλά από την άλλη,
η ολοένα και αυξανόμενη -κατά την προσωπική μου άποψη- ελευθερία
στην τέχνη, ένα γεγονός που εκφράζεται από την παραγωγή έργων
που αγνοούν εντελώς τις κλασσικές αρχές των εικαστικών τεχνών,
για παράδειγμα, σπρώχνουν την Τέχνη σε μια τεχνική, που
αξιολογείται εφόσον και μόνο εφόσον καταφέρνει να εκφράσει
εύστοχα μια κοινωνική πραγματικότητα. Η conceptual art μπορεί
να είναι καλαίσθητη -να εκφράζει το ωραίο (αν και συνήθως πια
το διακωμωδεί ως κάτι το αναχρονιστικό, ρομαντικό και αφελές)-
αλλά μπορεί να εκφράζει και το μη ωραίο, το χρήσιμο,
το καταναγκαστικό, το αναπόφευκτο, κ.α., πέρα από το Πλατωνικό
Ιδεώδες του Ωραίου, με το οποίο αρχικά η τέχνη ήταν συνδεδεμένη.
Αυτό δεν είναι κακό, αλλά δεν αφήνει χώρο στην τέχνη του Ωραίου
να εξακολουθεί να αποτελεί ένα σημείο αναφοράς και δρόμο, τρόπο,
σύμφωνα με την Πλατωνική φιλοσοφία.
Μήπως τελικά η λέξη "τέχνη" είναι ανεπαρκής για να εκφράσουμε
όλο το εύρος των εκφραστικών δημιουργιών που προκύπτουν κάτω
από αυτήν την ορολογία;
Μήπως έχουμε ανάγκη από καινούργιους προσδιορισμούς;
quote:Hermes, αυτό το παιχνίδι Lego με τις λέξεις, πολύ μου αρέσει. (Είναι κάτι που κουβεντιάσαμε και με τον jonniebegood στο θέμα "δερβίσηδες") Σκέφτηκες, αλήθεια, γιατί ξεκίνησες έτσι και όχι αλλιώς;
Η τεχνη ειναι μαγεια...η ψυχη ειναι μαγεια, η ψυχη ειναι τεχνη, ετσι καθε ανθρωπος με "πνευμα" μοιραζει την μαγεια της ψυχης του μεσα απο την τεχνη.
quote:"Αρχικά", πότε, εννοείς;
πέρα από το Πλατωνικό Ιδεώδες του Ωραίου, με το οποίο αρχικά η τέχνη ήταν συνδεδεμένη.
quote:
Μήπως τελικά η λέξη "τέχνη" είναι ανεπαρκής για να εκφράσουμε
όλο το εύρος των εκφραστικών δημιουργιών που προκύπτουν κάτω
από αυτήν την ορολογία;
Συχνά οι λέξεις είναι ανεπαρκείς, αλλά σε αυτήν την περίπτωση η "ομπρέλα" λειτουργεί -κατ' εμέ- μια χαρά. Ο διαχωρισμός/εξειδίκευση υφίσταται ούτως ή άλλως (βλέπε είδη τέχνης, κινήματα κλπ). (πχ σαν να προσπαθούμε να φτιάξουμε καινούριες λέξεις για τη "ζωή";) Εκτός αν εννοείς, καλή μου Λίλιθ, κάτι που δεν κατάλαβα.
Shukran (thanks)
Moz
Moz, απ' όσο γνωρίζουμε σήμερα οι πρώτες "εικαστικές"
αναπαραστάσεις ανακαλύφθηκαν στα σπήλαια του Λασκώ και
της Αλταμίρας και χρονολογούνται μερικές χιλιάδες χρόνια
πριν, στην προϊστορία -ενδέχεται φυσικά να είναι παλαιότερες
απ' όσο χρονολογούνται, ή να υπάρχουν και αλλού παρόμοιες
εκδηλώσεις αναπαράστασης.
Αργότερα έχουμε στη διάθεσή μας αρχαιολογικά ευρήματα από
γλυπτικές -κυρίως- αναπαραστάσεις, ζωγραφισμένα αγγεία κλπ.
Την ονομασία "τέχνη" δεν την έχουμε βρεί να αναφέρεται σε
αυτές τις πρώτες αναπαραστάσεις, στα σπήλαια και στα αγαλματίδια,
αλλά έχουμε εμείς, μεταγενέστερα τοποθετήσει τα ευρήματα στο
χώρο της τέχνης με μια διευκρίνηση: Αντιπροσωπεύουν
το χρηστικό, το τελετουργικό, το μαγικό, και όχι το Ωραίο.
Πράγματι, ολοκληρωμένη διαλεκτική για το Ωραία μας έχει παρουσιάσει
πρώτος ο Πλάτωνας, τουλάχιστον στο δυτικό κόσμο, και επιστημονικά
ο ορισμός του Πλάτωνα για την τέχνη
θεωρείται η πρώτη αρχή προσδιορισμού της καλλιτεχνικής δημιουργίας.
Μετά φυσικά έχουμε και άλλες αρχές προσδιορισμού και ολόκληρο
το οικοδόμημα της αισθητικής φιλοσοφίας, που φτάνει μέχρι το σύγχρονο
κόσμο.
Ο Πλάτωνας στη διαλεκτική του για την Τέχνη αναφερόταν κυρίως στη
γλυπτική, αλλά και στον τεχνίτη, που κατασκεύαζε τα κοινά,
καθημερινά αντικείμενα, δεν αναφερόταν ούτε στα αγαλματίδια, ούτε
στη ζωγραφική, ούτε στα αγγεία.
Ανάμεσα στη γλυπτική και στην τεχνική έκανε ένα διαχωρισμό, γιατί
η μεν τεχνική ήταν ατελής, ως δεύτερη βαθμίδα μίμησης δεν μπορούσε
να πλησιάσει το Αρχέτυπο του Ωραίου, αντιθέτως απομακρύνεται από αυτό,
αλλά η γλυπτική, ήταν ένας φιλοσοφικός δρόμος, που ιδανικά οδηγούσε
στο Ωραίο.
Για τον Πλάτωνα, το Ωραίο είναι Ιδέα, και ο άνθρωπος σχετίζεται με
αυτό μέσω ανάμνησης. Η τέχνη προσπαθεί να κάνει τον άνθρωπο να
θυμηθεί το ωραίο. Για τον Πλωτίνο πάλι, η τέχνη είναι το όχημα,
που θα επαναφέρει την ψυχή στην αρχική της κατοικία -των Αρχέτυπων
μορφών- όπου και θα έλθει σε μέθεξη (με το Ωραίο).
Πέρα από αυτόν, τον πρώτο ορισμό του Ωραίου, στην ιστορία των
αισθητικών θεωριών η αναζήτηση της σχέσης της τέχνης με το Ωραίο
επανέρχεται στη φιλοσοφία του Χιούμ, του Έγγελου, του Σοπενάουερ,
και άλλων ρομαντικών, ακολουθώντας παλαιότερες διατυπώσεις,
και κάποια στιγμή "το αυγό σπάει", στη σύγχρονη εποχή,
και η τέχνη γίνεται "ομπρέλα", όπως γράφεις, για πολλών ειδών
αναπαραστάσεις.
Βέβαια, όπως καταλαβαίνεις, μέσα από αυτά που γράφω δεν φιλοδοξώ
να καλύψω όλο το θέμα της ερμηνείας της τέχνης, ούτε και έχω
αναφερθεί στην τέχνη πέρα από το δυτικό κόσμο, γιατί εκεί έχουμε
νέα θέματα.
Ωστόσο, θέλω να καταλήξω σε αυτό: Η τέχνη προσδιορίζεται ως τέτοια,
απο κάποιους, οι οποίοι την ονομάζουν τέχνη, με βάση κάποια κριτήρια.
Η προσωπική μου θέση είναι ότι οφείλουμε να διεκρινίζουμε
την τέχνη για το ωραίο, με σεβασμό στον Πατέρα Πλάτωνα του όρου,
από την τέχνη, που στοχεύει αλλόύ.
Δε σημαίνει αυτό ότι δεν αποδέχομαι τη μια ή την άλλη, αλλά
μου είναι απαραίτητη αυτή η διεκρίνηση, ή αν θες ταξινόμιση.
Από τον Semir Zeki "Inner Vision/an exploration of art & the brain".
(Στα ελληνικά κυκλοφόρησε από τις Πανεπιστημιακές εκδόσεις Κρήτης με αντίστοιχο τίτλο.) Η προσέγγιση του Zeki είναι κυρίως από νευροβιολογικής πλευράς (βλέπε οπτικός εγκέφαλος).
Αυτά χάριν ισορροπίας
Να είστε καλά και καλή συνέχεια
Shukran
Moz
Καταρχήν να σας ευχαριστήσω που κάνατε αυτό τον "κήπο" να ανθίσει κατά την απουσία μου.
Ολα αυτά τα άνθη δείχνουν ότι έχει έρθει η ώρα και για πνευματική άνοιξη...
Θα ήθελα να θέσω ένα ερώτημα που ταλανίζει το μυαλό μου αρκετό καιρό τώρα...
"Ποιός είναι τελικά ο "δημιουργός" της τέχνης? Η ψυχή ή το πνεύμα?
Και τελικά ποιό από αυτά τα δυο είναι ο τελικός αποδέκτης?"
Θα ήθελα πολύ να ακούσω τις γνώμες όλων σας...
Avallon, θα τολμήσω να απαντήσω η ψυχή:
Η ψυχή κινείται και αγγίζει τη σφαίρα του πνεύματος,
με την Πλατωνική έννοια των σφαιρών.
Εκεί της αποκαλύπτεται το ωραίο, είναι ένας έρωτας όπως γράφεις.
Όμως, αυτή, η ψυχή, είναι που μεταβιβάζει προς τα κάτω,
στις κατώτερες σφαίρες και υλοποιεί μέσα από την τέχνη
αυτό που ανακάλυψε -ή θυμήθηκε- εκεί πάνω.
Η ψυχή γεννά στη σφαίρα της ύλης το καλλιτεχνικό δημιούργημα.
Ο σπόρος βρίσκεται βέβαια στο πνευματικό επίπεδο,
αλλά χωρίς τη μεσολάβηση της ψυχής, δεν μπορεί να κατέλθει...
γράφεις:
Θα ήθελα να θέσω ένα ερώτημα που ταλανίζει το μυαλό μου αρκετό καιρό τώρα...
"Ποιός είναι τελικά ο "δημιουργός" της τέχνης? Η ψυχή ή το πνεύμα?
Και τελικά ποιό από αυτά τα δυο είναι ο τελικός αποδέκτης?"
.............................................................
.............................................................
.............................................................
Γράφει ο Ελύτης:
Ο αληθινός καλιτέχνης υλοποιεί κάτι που προυπάρχει μέσα του και επιστρέφει στη ζωή όσα για μια στιγμή της δανείστηκε, γνωρίζει πως μέσα μας είναι η απόλυτη γνώση.
κι ο Σολωμός:
Πρέπει πρώτα με δύναμη να συλλάβει ο νους
κι έπειτα η καρδιά θερμά να αισθανθεί ό,τι ο νους συνέλαβε.
Η δυσκολία την οποία αισθάνεται ο συγγραφέας δεν στέκει εις το να δείξει φαντασία και πάθος αλλά εις το να υποτάξει αυτά τα δύο πράγματα, με καιρό και κόπο, εις το νόημα της τέχνης.
κι ο Καβάφης:
Η φαντασία, το ύψος, αι μεγάλαι ιδέαι, εν ενί λόγω η θεία έμπνευσις, είναι δώρα απορρέοντα κατ'ευθείαν εκ της φύσεως ών το μυστικόν γνωρίζει αυτή μόνη και κρύπτει μη εννοούσα να τη κάμνουν συναγωνισμόν
Τα σχόλια δικά σας.
Με αγάπη κι εκτίμηση
lorenzo
Περιεκτικότατο σε μηνύματα το ποστ σου...
Σε ευχαριστώ
ΦΙΛΗ Avallon ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΑ ΑΛΛΑ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΑ ΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΘΕΜΑ ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΚΑΙ ΜΙΑ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΣΟΥ....
Ο ΤΙΛΟΣ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ ΣΟΥ ΜΕ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΕ ΑΡΚΕΤΑ....
ΙΣΩΣ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΚΑΙ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΠΡΙΝ ΝΑ ΚΑΤΑΛΗΞΟΥΜΕ ΚΑΠΟΥ..
ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ Η ΤΕΧΝΗ ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΑΠΛΗ ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ ΠΟΥ ΕΒΛΕΠΕ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ.
ΕΑΝ ΔΟΥΜΕ ΤΙΣ ΤΟΙΧΟΓΡΑΦΙΕΣ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΖΩΑ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΔΕΝΔΡΑ...
ΣΕ ΑΠΛΟ'Ι'ΚΗ ΜΟΡΦΗ ΜΕ ΜΟΝΟΧΡΩΜΑΤΙΚΕΣ ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΕΙΣ..
ΜΕΤΑ ΕΧΟΥΜΕ ΣΥΝΘΕΣΕΙΣ ΜΕ ΧΡΩΜΑΤΑ....
ΑΛΛΑ ΜΕΧΡΙ ΚΑΠΟΙΟΥ ΣΗΜΕΙΟΥ ΖΩΓΡΑΦΙΖΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΒΛΕΠΕ ΕΞΩ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ..
ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΑΙΧΜΗΣ (ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ) ΕΙΝΑΙ ΟΤΑΝ ΑΡΧΙΖΕ ΝΑ ΖΩΓΡΑΦΙΖΕΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΒΛΕΠΕ ΕΞΩ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΑΡΧΙΖΕ ΝΑ ΖΩΓΡΑΦΙΖΕΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΒΛΕΠΕ ΕΞΩ ΑΛΛΑ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΟΠΩΣ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΤΑ ΔΕΙ.... (ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΤΟΥ).
ΚΑΤΙ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΟ ΣΥΝΕΒΕΙ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΟΙΚΙΑ ΤΟΥ ΤΑ ΡΟΥΧΑ ΤΗΝ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΤΗΝ ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΗΝ ΥΠΟΔΗΣΗ ΤΗΝ ΓΡΑΦΗ ΤΗΝ ΟΜΙΛΙΑ...
ΠΙΣΤΕΥΩ ΠΩΣ ΤΕΧΝΗ (ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΜΟΡΦΕΣ ΤΗΣ) ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ..
ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΤΟ ΜΕΣΑ ΤΟΥ (ΤΟΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟ) ΟΠΟΥ Ο "ΕΡΩΤΑΣ" ΣΑΝ ΚΑΤΑΛΥΤΗΣ ΕΝΟΠΟΙΕΙ ΚΑΙ ΤΟΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΝΕΙ.
ΑΡΧΙΖΕΙ ΠΛΕΟΝ ΝΑ ΒΛΕΠΕΙ ΜΕ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΜΑΤΙΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΥΡΟ ΤΟΥ.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.
ΑΝ ΝΙΩΣΕΙΣ ΤΗΝ ΣΚΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΦΕΥΓΕΙ ΜΗΝ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΠΙΣΩ ΝΑ ΤΗΝ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ
quote:
ΠΙΣΤΕΥΩ ΠΩΣ ΤΕΧΝΗ (ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΜΟΡΦΕΣ ΤΗΣ) ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ..ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΤΟ ΜΕΣΑ ΤΟΥ (ΤΟΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟ) ΟΠΟΥ Ο "ΕΡΩΤΑΣ" ΣΑΝ ΚΑΤΑΛΥΤΗΣ ΕΝΟΠΟΙΕΙ ΚΑΙ ΤΟΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΝΕΙ.
ΑΡΧΙΖΕΙ ΠΛΕΟΝ ΝΑ ΒΛΕΠΕΙ ΜΕ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΜΑΤΙΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΥΡΟ ΤΟΥ.
Δε νομίζω αγαπητέ AVATARGR να υπάρχει κάποιος που να έχει αντίρρηση σε αυτό...
...ή τουλάχιστον έτσι νομίζω...
Λίαν ενδιαφέροντα είναι και όσα αναφέρει εν προκειμένω ο Πλάτων για το θέμα της δημιουργίας. Παρομοιάζει τον ποιητή με ιερό πουλί, ο οποίος δεν μπορεί να δημιουργήσει πριν κυριευθεί από το δαιμόνιο και καταστεί εξωφρενικός, και ο νους του δεν υπάρχει μέσα του. Γιατί εφόσον τού απομένει αυτό το πράγμα, είναι αδύνατο οποιοσδήποτε άνθρωπος να κάνει ποιήματα ή χρησμούς. Έτσι και η μούσα….
«…Αυτή μεν ενθέους δημιουργεί ανθρώπους, από τους ενθέους δε αυτούς ολόκληρος ορμαθός άλλων ενθουσιασμένων εξαρτάται. Γι’ αυτό, σε εκείνο μόνο μπορεί ο καθένας να ευδοκιμήσει όπου η μούσα τον έσπρωξε. Και δεν τους διδάσκει η ίδια αυτή την τέχνη αλλά κάποια θεία δύναμη, γιατί αν δια της τέχνης μπορούσαν και για ένα και μόνο ζήτημα να μιλήσουν, τότε θα μπορούσαν και για όλα τα άλλα. Γι’ αυτό και ο θεός συναρπάζοντας το νου τους, τους μεταχειρίζεται ως υπηρέτες και αυτούς και τους χρησμοδούς, και τους θείους μάντεις, για να διδαχθούμε εμείς οι ακούοντες, ότι δεν μιλούν αυτοί που λέγουν τόσο σπουδαία πράγματα, αφού δεν έχουν νου, αλλά ο θεός είναι που δια των ανθρώπων αυτών μάς ομιλεί. Και ό,τι λέγουν ή κάνουν είναι δημιούργημα των μουσών…».
H ημέρα του Adyar {Γ. Σεβρή}
Άνευ σχολίων...