- Ο ΕΧΩΝ ΔΥΟ ΧΙΤΩΝΕΣ....ΤΟΥΣ ΚΑΝΕΙ 1000 - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

Τα λιγοστά ιδρύματα που ανήκουν στην εκκλησία είναι ποιοτικά και ποσοτικά πολύ περισσότερα από της πολειτίας.

Είναι στουρθοκαμηλισμός να παραβλέπουμε που χάνεται το ελληνικό χρήμα και ποιοί κάνουν αφαίμαξη στον πολίτη και να φωνάζουμε για λίγο χρήμα από την εκκλησία τη στιγμή που είναι σίγουρο ότι και να το δώσει θα το φάνε κάποιοι άλλοι που δεν πρόκειται να χτίσουν ένα ίδρυμα.

Εχει πολύ δρόμο να κάνει η Ελλάδα για να αρχίσει να σκεπτεται κοινωνικά.

Οταν καταφέρει η Ελλάδα να γίνει κοινωνικό κράτος τότε ελπίζω κι εγώ να δώσει η εκκλησία την περιουσία της και τότε μόνο θα πιάσει τόπο.

Ειδάλλως μια από τα ίδια.

Κάποιοι κολλητοί των κυβερνώντων, και έξυπνοι και εργατικοί, όπως θα τους χαρακτήριζε ο GDS1, πήραν τρομερά ποσά (από 1 έως και 2 δισ δραχμές), που ήταν χρήματα του λαού (από τις κρατικές τράπεζες), και αντί να κάνουν κάτι, τα εξήγαγαν σε τράπεζες του εξωτερικού όπου και εκμεταλλεύτηκαν τους τόκους που ήταν αρκετά υψηλοί, λόγου του σεβαστού ποσού που κατάθεσαν.
Αποτέλεσμα ήταν αυτοί οι κύριοι, σε +/- δύο χρόνια που κράτησαν τα λεφτά στις τράπεζες του εξωτερικού, να βρεθούν πάμπλουτοι, εκμεταλλευόμενοι τη συνήθη τακτική της πολιτείας, χωρίς ωστόσο να κάνουν κάτι για να εξυγιάνουν τις επιχειρήσεις τους και να βοηθήσουν έτσι την απασχόληση!!!

Το παραπάνω παράδειγμα είναι ένα από τα χιλιάδες και καθημερινά που λαμβάνουν χώρα στην πατρίδα μας, αλλά και αλλού, όχι μόνο στην Ελλάδα.

Όταν λοιπόν αγαπητοί μου, όλοι αυτοί οι λωποδύτες και οι κλέφτες, με πατέντα, επιστρέψουν τον τεράστιο πλούτο που έχουν κατακλέψει από τον ελληνικό λαό, όταν θα πάψουν να υπάρχουν οι τσιφλικάδες και οι βιομήχανοι (πιστεύω να είδατε τι προτείνουν οι φίλοι σας οι βιομήχανοι τώρα τελευταία, ε;), όταν πάψει το κράτος σας να επιδοτεί τις επιχειρήσεις που τα μαζεύουν και πάνε και εγκαθίστανται στις γειτονικές χώρες για να εκμεταλλευτούν τη μιζέρια του εκεί κοσμάκη, .... όταν .... όταν.... όταν πάψουν να υπάρχουν τα χιλιάδες όταν που ζητούν επιμόνως λύση εδώ και τώρα, ...... τότε και μόνο τότε ίσως θα μπορέσουμε να δούμε και τα της Εκκλησίας.

Ως τότε όμως, καθίστε αναπαυτικά στις καρεκλάρες σας ή στις πολυθρονάρες σας και συνεχίστε την τακτική σας, ............, εξυπηρετεί βλέπετε πολλά συμφέροντα!

*****Δημήτρη, άσε το καπέλωμα!!! Τι είναι αυτά που λες τώρα;;

και μετα απο ολα αυτα λες οτι πρεπει να τημωριθουν πρωτα οι κακοι
βιομηχανοι και μετα η εκκλησια
παραδεχεσε οτι η εκκλησιαδεν κανει σωστα το εργο της αλλαεχεις πατημα το κοιτα τι κανουν οι αλλοι

πολυ καλο θα το εχω υποψην οταν με πανε στο δικαστηριο
θα πω
μα τι λετε κυριε δικαστα σας πηραξε που βιασα την κυρια
δεν βλεπετε ποσοι βιαζουν παιδακια πιαστε πρωτα αυτους και μετα πιαστε και μενα
μπραβο βρε καταπλυκτικο δεν ειμαστε αθωοι απλα αυτα τα κανουν και αλλοι

Τι σχέση έχει η Εκκλησία με τους βιομήχανους;; Γιατί πρέπει να τιμωρηθεί η Εκκλησία;;

Ότι θες καταλαβαίνεις μου φαίνεται!!

H εκκλησιαστική περιουσία έχει αποτελέσει κατά καιρούς αντικείμενο σκληρής αντιπαράθεσης με την πολιτεία. Τα μοναστήρια διαθέτουν χιλιάδες εκτάσεις δασικής και καλλιεργήσιμης γης, ακόμη και βοσκοτόπους. H Εκκλησία της Ελλάδος είναι κάτοχος εκατοντάδων στρεμμάτων στη Βούλα, στη Βάρη, στη Βουλιαγμένη, στη Γλυφάδα, στον Βύρωνα, όπου επιθυμεί να ανεγείρει και το νέο της Συνοδικό Μέγαρο, στον Κοκκιναρά, όπως σχεδόν σε κάθε νομό της χώρας. Ωστόσο πολλές από αυτές τις εκτάσεις είναι χαρακτηρισμένες δασικές, γεγονός που δεν επιτρέπει την αξιοποίησή τους, ενώ η προσπάθεια αποχαρακτηρισμού που κατέβαλε κυρίως στην περίπτωση του Βύρωνα μέχρι στιγμής δεν έχει καρποφορήσει. Ταυτόχρονα η Εκκλησία της Ελλάδος διαθέτει πολλά οικόπεδα, τα οποία ενοικιάζει. Μάλιστα τα οικόπεδά της στις ακριβές παραλιακές περιοχές της Βουλιαγμένης, της Γλυφάδας και πολλά από αυτά που βρίσκονται στην παραλιακή γραμμή ενοικιάζονται σε γνωστούς ιδιοκτήτες πανάκριβων εστιατορίων και νυχτερινών κέντρων. Και η ενοικίασή τους έχει αποτελέσει αντικείμενο αντιπαράθεσης μεταξύ επιχειρηματιών και μελών της διοίκησης της Εκκλησίας. Στο άρθρο που ακολουθεί ο Μητροπολίτης Θηβών και Λεβαδείας κ. Ιερώνυμος υπενθυμίζει ποια ακίνητα στην Αθήνα έδωσε η Εκκλησία στο Κράτος.

ΔΕΝ ΜΑΘΑΜΕ ακόμη αν το υπουργείο Οικονομικών και το υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων απάντησαν στο ερώτημα πολιτικού μας για το ύψος του ποσού των χρημάτων που κατέβαλε το Δημόσιο στους κληρικούς της Ελλάδας αυτό το έτος προκειμένου και η απάντηση αυτή να χρησιμεύσει στον στόχο γνωστών κύκλων για τον χωρισμό Εκκλησίας και Κράτους.
Ζούμε ευτυχώς σε ένα κράτος ελεύθερο και ευνομούμενο, με όλες τις δυσκολίες και τις μικρότητες που συνακολουθούν δυστυχώς στο διάβα μας την Ελευθερία και τη Δημοκρατία και ως εκ τούτου είναι παραδεκτές τέτοιες συμπεριφορές που αποβλέπουν, κατά την άποψή μας, περισσότερο στον εντυπωσιασμό και στη δημιουργία, μέσα στη σημερινή κρίση των ιδεολογικών αξιών, μιας ακόμη υποδομής για ιδεολογική και όχι μόνο συσπείρωση και εκμετάλλευση, παρά στη δήθεν ανάπτυξη, στην πρόοδο και στην προκοπή αυτής της χώρας.

Θα ήταν πληρέστερη και απονήρευτη η ερώτηση αν συγχρόνως ζητούσε πληροφορίες και για το μέγεθος της εκκλησιαστικής περιουσίας που οικειοποιήθηκε το κράτος είτε για τις δικές του ανάγκες είτε για να τη διανείμει δήθεν στον ελληνικό λαό. Στο σημερινό κείμενο θα περιοριστούμε να φανερώσουμε μία μόνο πτυχή του μεγάλου αυτού κεφαλαίου στις σχέσεις Εκκλησίας και Πολιτείας, δηλαδή τι έδωσε η Εκκλησία στο Κράτος μόνο σε μία πόλη, στην Αθήνα, και σε συγκεκριμένη περίοδο, για την πραγματική και όχι την πλασματική ανάπτυξη, την πρόοδο και την προκοπή της πατρίδας μας. Και εφ' όσον οι ερωτώντες είναι αξιόλογοι επιστήμονες και ερευνητές, αξίζει προτού δημιουργήσουν εντυπωσιασμούς να ερευνήσουν το κεφάλαιο αυτό για να διαπιστώσουν ότι η μισθοδοσία του ορθοδόξου κλήρου είναι ελάχιστη κρατική ανταπόδοση απέναντι στον όγκο της περιουσίας που παραχώρησε η Εκκλησία στο Κράτος ή αυτό άρπαξε με διαφόρους τρόπους.

Το Μετσόβιο Πολυτεχνείο, η Ακαδημία Αθηνών, η Ριζάρειος Σχολή, το Παλαιό Πτωχοκομείο, η Μαράσλειος Ακαδημία, το Νοσοκομείο Ευαγγελισμός, η Αγγλική Αρχαιολογική Σχολή, η Αμερικανική Αρχαιολογική Σχολή, το Αρεταίειο Νοσοκομείο, το Αιγινήτειο Νοσοκομείο, η Γερμάνειος Εκκλησιαστική Σχολή (το κτίριο και η έκταση της σημερινής Σχολής Χωροφυλακής), το Νοσοκομείο Παίδων, το Σκοπευτήριο, η Ρωσική Αρχαιολογική Σχολή, τα Ιατρικά Εργαστήρια Πανεπιστημίου, η Γεννάδειος Βιβλιοθήκη, το Νοσοκομείο Συγγρού, το Ορφανοτροφείο Βουλιαγμένης, η Πυριτιδαποθήκη, τα Παραπήγματα και οι Λουτρώνες Στρατού (η σημερινή έκταση του αγάλματος Βενιζέλου, το οικόπεδο του σημερινού Μεγάρου Μουσικής, η σημερινή αμερικανική πρεσβεία), ολόκληρο το μεγάλο κτήμα της Μονής Πετράκη στο Γουδί για την ίδρυση στρατιωτικής πόλεως, το Νοσοκομείο Αγίας Ελένης, οι Παιδικές Εξοχές στη Βούλα, το Γυμναστήριο Αμαρουσίου, το Νοσοκομείο Σωτηρία, το Σανατόριο Πάρνηθας, το Ασκληπιείο Βούλας και τόσα άλλα κτίστηκαν σε οικόπεδα της Εκκλησίας που δωρήθηκαν από αυτήν ή αρπάχτηκαν βιαίως ή ληστρικώ τω τρόπω.

Δεν θα υπήρχαν σήμερα αλσύλλια, πλατείες και λίγο πράσινο στην πόλη της Αθήνας αν δεν χρησιμοποιούνταν τα μοναστηριακά και εκκλησιαστικά κτήματα.

Ο Λυκαβηττός, το Κεφαλάρι Κηφισιάς, το άλσος Συγγρού, το άλσος Παγκρατίου, η πλατεία προ του Ευαγγελισμού, η πλατεία Μαβίλη, οι πλατείες του Αγίου Θωμά, του Αγίου Δημητρίου Αμπελοκήπων, του Αγίου Ανδρέα Ιπποκρατείου, η πλατεία προ του Νοσοκομείου Παίδων και δεκάδες άλλες περιπτώσεις που εξυπηρέτησαν άλλες ανθρώπινες και εθνικές ανάγκες είναι εκκλησιαστική περιουσία.

Θα γίνει άλλη φορά λόγος για τις συμπαγείς εκτάσεις είτε στην Αττική, όπως είναι ο Γέρακας, η Βραώνα, ο Βουρβάς, τα Λεγραινά, το Πάτημα, ο Σκαραμαγκάς, είτε σε άλλα μέρη της πατρίδας μας, όπου τεράστιες εκτάσεις μεγάλων μοναστηριών διανεμήθηκαν σε γηγενείς κατοίκους ή ταλαιπωρημένους πρόσφυγες και εξυπηρέτησαν γενικότερους κοινωφελείς εθνικούς σκοπούς.

Ακούστηκε και γράφτηκε να επιστραφεί η περιουσία της Εκκλησίας. Αλλά και αυτό αν δεν είναι ιδεολόγημα ή πρόφαση, δεν είναι εύκολη εργασία. Ποιος θα βρει τη λύση και πώς θα υλοποιηθεί η επιστροφή των πιο πάνω και τόσων άλλων περιπτώσεων; Αν προωθηθεί αυτή η πρόταση θα ξαναπαιχθεί το έργο της παραπομπής, δηλαδή στα δικαστήρια, στις αντεγκλήσεις, στους διασυρμούς και διχασμούς, στην αποζημίωση με χρεόγραφα κ.λπ., πράξεις που τις έζησε κατ' επανάληψη στο παρελθόν η Εκκλησία.

Αυτά που γράφτηκαν παραπάνω δεν αποσκοπούν στο να κακίσουν ή κατηγορήσουν κάποιους, έστω και κακοπροαίρετα κινουμένους. Θέλουν να στηρίξουν την άποψη ότι καλά έκανε η Εκκλησία και είχε χρέος να δώσει και πρέπει να δίνει γενναιόδωρα, όταν μπορεί, σε ανθρώπους ανήμπορους και στα όποια κοινωνικά προβλήματα και ανάγκες. Οπως καλά έκανε και κάνει η Πολιτεία και είναι ηθικό χρέος της, πέρα από τις συμβατικές της υποχρεώσεις, να μισθοδοτεί τον κλήρο. Πίσω από αυτή τη στενή και αμφίδρομη σχέση βρίσκονται αγώνες, ιστορία, παράδοση και οράματα ενός γένους.

Ο Καταστατικός Νόμος της Εκκλησίας που έγινε με τη σύμπραξη και του Κράτους κάνει λόγο για τους διακριτούς ρόλους των δύο φορέων. Εδώ εστιάζεται το πρόβλημα και εδώ απαιτείται η επικέντρωση της προσοχής μας. H επανεξέταση, η εμβάθυνση και η κατοχύρωση των διακριτικών αυτών διοικητικών ρόλων δεν βλάπτουν, αντιθέτως απομακρύνουν διαφαινόμενες διαιρέσεις και διχασμούς με απρόβλεπτες τις συνέπειες της χαλάρωσης του ιστού της κοινωνικής συνοχής μας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

H υπέρβαση των ορίων αυτών είτε από τη μία είτε από την άλλη πλευρά όπου είναι καλοπροαίρετη, όπως πιστεύω, θεραπεύεται. Θέματα όπως είναι η ήδη κατατεθείσα στη Βουλή πρόταση νόμου για χωρισμό Εκκλησίας και Κράτους, ασφαλώς και θα τα συζητήσουμε. Επιβάλλεται μερικές δευτερεύουσες για την Εκκλησία διατάξεις, που το Κράτος κάποτε καθόρισε και οι καιροί το απαιτούν, να αλλαχθούν ή και να καταργηθούν.

Θέματα όμως ουσίας του εκκλησιαστικού γεγονότος δεν είναι δυνατόν να τα εμπιστευθούμε σε χέρια ανθρώπων που δεν γεύθηκαν ακόμη την πραγματική εκκλησιαστική εμπειρία, επηρεασμένων από τις μικρότητες και τις αστοχίες της εκκλησιαστικής δυστυχώς εκκοσμίκευσης. Αυτό ασφαλώς εναπόκειται στα χέρια και στη συνείδηση του κυρίαρχου και πιστεύοντος ελληνικού λαού.

Το ΒΗΜΑ, 11/12/2005 , Σελ.: A46
Κωδικός άρθρου: B14638A461
ID: 274238

Αυτό το κείμενο εκτυπώθηκε από "ΤΟ ΒΗΜΑ", στη διεύθυνση http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=14638&m=A46&aa=1

Η Εκκλησία προέβη στη δημιουργία 400 και πλέον φιλανθρωπικών κ.α. ιδρυμάτων σε ενοριακό και σε μητροπολιτικό επίπεδο. Τα περισσότερα από τα πιο πάνω ιδρύματα λειτουργούν με ελάχιστη ή χωρίς κρατική επιχορήγηση. Κοντά δε στο φανερό φιλανθρωπικό και λοιπό κοινωνικό έργο της Εκκλησίας υπάρχει και το ανάλογο, ανυπολογίστου πάντως εκτάσεως, κρυφό ή μυστικό φιλανθρωπικό έργο, το οποίο ασκείται από εκκλησιαστικούς φορείς ή μεμονωμένα εκκλησιαστικά άτομα, σύμφωνα πάντα με το παράγγελμα του Κυρίου: «σου δε ποιούντος ελεημοσύνην μη γνώτω η αριστερά σου τι ποιεί η δεξιά στου» (Ματθ. 6,4).

Αλλά και πάλι θα θέλαμε να τονίσουμε ότι δεν πρέπει να είναι ο κύριος σκοπός της Εκκλησίας η κοινωνική προσφορά. Διότι ο κόσμος θα είχε ανάγκη από την Εκκλησία έστω και αν είχαμε λύσει τα κοινωνικο-οικονομικά του προβλήματα. Και τούτο γιατί η Εκκλησία είναι η μόνη που με τη διδασκαλία και την πρόταση ζωής της μπορεί να γλυτώσει τον άνθρωπο από το φόβο του θανάτου, το άγχος τη μελαγχολία και την απελπισία, ψυχικά φαινόμενα τα οποία μαστίζουν όλες τις σύγχρονες κοινωνίες, ιδιαίτερα μάλιστα εκεί όπου υπάρχει αφθονία υλικών αγαθών και αρτιότερη οργάνωση κοινωνικών παροχών (σκανδιναυικά κράτη).

Συμπέρασμα: Η Εκκλησία μας μέσα στην ελληνική κοινωνία έχει έντονη κοινωνικά και φιλανθρωπική παρουσία επειδή το ζητούν οι ανάγκες και μ’ αυτό τον τρόπο βοηθεί και την πολιτεία στο κοινωνικό της έργο. Όμως είναι και πρέπει να παραμείνει πνευματική, δηλαδή με προτεραιότητα στην εκπλήρωση του σωτηριολογικού της έργου και την πνευματική ανακούφιση των ψυχικά ταλαιπωρημένων σύγχρονων ανθρώπων.

Ας δούμε στη συνέχεια την δεύτερη υπό εξέταση θέση. Την υπενθυμίζουμε: Η Εκκλησία να μην έχει, ει δυνατόν, καθόλου περιουσία αλλά να προσφέρει, συνάμα ασταμάτητα υλική βοήθεια σε όσους έχουν ανάγκη.

Γύρω από το θέμα της εκκλησιαστικής περιουσίας έχει πλαστεί ολόκληρος μύθος. Υπάρχουν άνθρωποι που υποστηρίζουν με φανατισμό πράγματα εντελώς αστήρικτα και άλλοι πλέουν σε πελάγη άγνοιας.

Κατ ‘αρχήν να απαντηθεί το ερώτημα: πρέπει η Εκκλησία να έχει περιουσία, υλικά δηλαδή μέσα; πιστεύω ότι κανένας σώφρων άνθρωπος δεν θα υποστηρίξει το αντίθετο.

Η Εκκλησία δεν είναι κοινωνία αγγέλων. Επειδή υπάρχει και δραστηριοποιείται μέσα στον κόσμο έχει ανάγκη από ορισμένους οικονομικούς πόρους για την συντήρηση και την επιτέλεση του ποιμαντικού και ιεραποστολικού έργου της.

Από την αποστολική ακόμη εποχή υπήρχε ένα είδος ταμείου για την αντιμετώπιση των αναγκών για τη λατρεία και των άλλων υλικών γενικά αναγκών των αποστολικών κοινοτήτων.

Από που προήλθε η εκκλησιαστική περιουσία; Κυρίως από δωρεές και αφιερώματα των πιστών. Μάλιστα δε την εποχή της Τουρκοκρατίας οι χριστιανοί για διάφορους λόγους, ιδιαίτερα οι χριστιανοί χωρίς κληρονόμους, για να μη πέσουν οι περιουσίες τους στα χέρια των Τούρκων τις αφιέρωναν στις εκκλησίες και τα μοναστήρια. Ακόμη, ως γνωστόν, ένα μέρος της περιουσίας των μοναστηριών προέρχονταν από την προσωπική περιουσία των μοναχών.

Προσέφερε η Εκκλησία τίποτε από την εκκλ/κή περιουσία; οπωσδήποτε ναι. Κατά τα έτη 1931-1935 έγιναν απαλλοτριώσεις, προσφέρθηκαν εκκλησιαστικά κτήματα για ενίσχυση των ακτημόνων, χωρίς μέχρι σήμερα να καταβληθεί από το ελληνικό κράτος καμία αποζημίωση. Το 1952 έχουμε και πάλι σύμβαση μεταξύ Εκκλησίας και Πολιτείας για παραχώρηση εκκλ/κής περιουσίας. Από τότε μέχρι σήμερα η Εκκλησία συνεχίζει ακατάπαυστα να προσφέρει από την περιουσία της για την ίδρυση κοινωφελών ιδρυμάτων και να συμβάλει γενικά σε έργα κοινής ωφέλειας στα οποία πρωτοστατεί το επίσημο κράτος ή οργανωμένες κοινωνικές ομάδες.

Να δούμε λίγο και το τρίτο σημείο, που αναφέρεται στην απαίτηση για ύπαρξη μορφωμένου και ενάρετου κλήρου.

Το θέμα του επιπέδου του ιερού κλήρου είναι πολύ σπουδαίο θέμα. Πράγματι η Εκκλησία θα πρέπει να διαθέτει έξυπνο, μορφωμένο και ενάρετο κλήρο. Η αλήθεια είναι ότι μερικές φορές, ιδιαίτερα στις απομακρυσμένες επαρχίες, στα δυσπρόσιτα και μικρά χωριά, ο ιερός κλήρος στερείται των απαραίτητων μορφωτικών και πνευματικών προσόντων για την επιτέλεση της αποστολής του. Αλλά όμως ας μην ξεχνάμε ότι ο ιερός κλήρος βγαίνει μέσα από την ίδια την κοινωνία μας. Θα ήταν παρακινδυνευμένο, αλλά το λέμε, διότι έχει κάποια αλήθεια, αντικατοπτρίζει την ποιότητα και το πνευματικό εν γένει επίπεδο της κοινωνίας μας. Προσωπικά πιστεύουμε ότι κληρικός σημαίνει μία ζωή γεμάτη θυσία και προσφορά. Καθημερινά ο κληρικός καλείται να θυσιάσει κάτι από την άνεσή του, τη βόλεψή του και να αναλίσκεται στην υπηρεσία του ποιμνίου του, είναι αληθινά η ζωή του κληρικού μία ισόβια στράτευση, χωρίς ανακωχή, χωρίς διευκολύνσεις και ανέσεις τις οποίες έχουν ίσως οι άλλοι εργαζόμενοι πολίτες.

Αν σε κάθε χριστιανό για να ακολουθήσει το Χριστό προτείνεται ο δρόμος της θυσίας, τότε καταλαβαίνουμε πόσο μεγάλη θα πρέπει να είναι η θυσία του κληρικού. Και τούτο γιατί δεν ξεχνάμε ότι οι χριστιανοί ζητούν από τον κληρικό ένα ζωντανό παράδειγμα προς μίμηση, του ζητούν να είναι αυτός που θα ενσαρκώνει και θα προβάλλει προς μίμηση τα ευαγγελικά μηνύματα, να είναι όπως μας είπε ο Κύριος «το φως του κόσμου» (Ματθ. 5,14).

Ερχόμαστε, τέλος, στο τέταρτο σημείο αυτό που αναφέρεται στην ένσταση κατά της Εκκλησίας ότι προτείνει απαγορεύσεις και εμποδίζει την ελευθερία στις επίγειες απολαύσεις και ηδονές.

Πρώτα-πρώτα η Εκκλησία όταν προτείνει μερικά πράγματα ή όταν αποτρέπει από κάποια άλλα το κάνει εντελώς συνειδητά και υπεύθυνα, το κάνει εντάσσοντάς το στην όλη αποστολή και στο ρόλο που καλείται να διαδραματίσει μέσα στη κοινωνία. Είπαμε ότι σκοπός της Εκκλησίας είναι να κάνει τον άνθρωπο να πλησιάσει το Θεό, να γνωρίσει τον εαυτό του, να σωθεί. Για την πραγμάτωση αυτού του σκοπού η Εκκλησία ακολουθεί μία μέθοδο, μία θεραπευτική αγωγή, όπως ακριβώς ο γιατρός κάνει διάγνωση της νόσου και προτείνει μία συγκεκριμένη θεραπευτική αγωγή. Το ίδιο και η Εκκλησία, προκειμένου να ανορθώσει τον πνευματικά ασθενή άνθρωπο, ακολουθεί συγκεκριμένο πνευματικό πρόγραμμα, συγκεκριμένους πνευματικούς όρους και νόμους. Τώρα, αν ο άνθρωπος αισθάνεται τη συγκεκριμένη αυτή θεραπευτική αγωγή της Εκκλησίας ως κάτι οδυνηρό ή καταπιεστικό ή δεσμευτικό της ελευθερίας του, τότε έχουμε μπροστά μας μία παρανόηση. Δηλαδή επιθυμούμε να έχουμε πνευματική υγεία, συμφωνούμε θεωρητικά με την προτεινόμενη αγωγή της Εκκλησίας, στην πράξη όμως μας κοστίζει, γιατί η αγωγή της Εκκλησίας κτυπάει τον εγωκεντρισμό του ανθρώπου και τον υποβάλλει σε άσκηση ψυχική και σωματική και ενδυνάμωση της βουλήσεώς του

Σε συνέντευξή του στο Βήμα της Κυριακής ο κ. Παυλόπουλος επαναλαμβάνει πως «το θέμα αυτό η ΝΔ έχει πει ότι δεν το θίγει», σημειώνοντας ότι ανάλογη στάση κρατά η κυβέρνηση τόσο για το θέμα του βασικού μετόχου όσο και για τον εκλογικό νόμο.
http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=673228&lngDtrID=244

Γιατί άραγε?

Κατά τον ίδιο τρόπο είναι γνωστό το πολιτικό φλερτ που ανέπτυξαν εκκλησία και δεξιά ΠΡΙΝ τις εκλογές. Και πάλι, ο καθένας για τα δικά του συμφέροντα. Συμφέροντα εξουσίας και διατήρησης δυνάμεων.

Εξάλλου, μην ξεχνάμε ότι ο χριστιανισμός κατέστη αυτό που σήμερα είναι ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ χάρη στην επέμβαση μιας πολιτικής εξουσίας. Της τότε εξουσίας των Ρωμαίων. Έκτοτε, ο καισαροπαπισμός καλά κρατεί, τόσο στην δύση όσο και στην ανατολή.

Το κράτος της δεξιάς κυβέρνησης πάλι, εξυπηρετείται ως ένα βαθμό από τη εκκλησία και η εκκλησία με τη σειρά της από το κράτος. Και οι δυο έχουνε κοινά σημεία: θέλουν πρόβατα και τα έχουν. Άσχημα είναι??

Αυτή είναι με λίγα λόγια, και δίχως πολιτικά σιρόπια και θεολάγνους αυτοσχεδιασμούς, η ζοφερή πραγματικότητα αυτού του μορφώματος στον τόπο μας.

Είναι ΔΕΔΟΜΕΝΟ ότι όσο περνάει ο καιρός, η πίεση για ΠΛΗΡΗ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟ θα αυξάνεται. Η πίεση αυτή ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ από τους καιρούς που ζούμε αλλά πολύ περίστερο από τους καιρούς που έρχονται.

Ευτυχώς!

Τώρα, το τι λέει ο Π.Παυλόπουλος και το κάθε ΥΨΗΛΟ κυβερνητικό στέλεχος, είναι καθαρά για λόγους επικοινωνιακούς και ΤΩΡΙΝΟΥ πολιτικού κόστους. Όμως, ότι ΤΩΡΑ μας ενοχλεί δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα μας ενοχλεί και αργότερα……