- Το ελιξήριο της θλίψης. - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Δυστυχώς φίλοι μου αυτό το ελιξήριο, όλοι μας το έχουμε πιει. Μας μπερδεύει βλέπετε. Η ετικέτα του, η οσμή του, το χρώμα του, όλα είναι ίδια με το ελιξήριο της χαράς. Έτσι οι περισσότεροι από μας πίνουμε μια γουλιά, δοκιμάζοντας, να δούμε αν είναι το ελιξήριο της χαράς. Δυστυχώς όμως δε το αντιλαμβανόμαστε κι έτσι σε σύντομο χρονικό διάστημα, έχουμε πιει αρκετή ποσότητα ώστε η θλίψη να κυριεύσει τη ψυχή μας. Ψάχνουμε το αντίδοτο αλλά πουθενά. Ποιό να είναι αλήθεια το αντίδοτο; Ίσως οι μικρές καθημερινές χαρές, που όμως η γεύση τους χάνεται γρήγορα από τον ουρανίσκο και μένουμε με μια γλυκιά ανάμνηση και μια γεύση πικρίας στο στόμα...
Θα μοιραστώ κι εγώ μια στιγμή μου μαζί σας. Μια από τις στιγμές που με στοιχειώνει τις κρύες νύχτες του χειμώνα.
Ήταν μια όμορφη,καλοκαιρινή νύχτα λουσμένη στο σεληνόφως. Ήμασταν μαζί, εγώ και κείνη, στον τόπο όπου ο ουρανός και η θάλασσα γίνονται ένα. Στεκόμασταν εκεί, δίπλα δίπλα, τόσο γνωστοί, τόσο ίδιοι κι όμως τόσο ξένοι. Εκείνες τις λίγες στιγμές, εκείνα τα αιώνια δευτερόλεπτα, νόμιζα ότι ήταν δική μου. Αλλά έκανα λάθος. Ήπια και γω εκείνη τη νύχτα από το ελιξήριο, που θα μου έδινε την υπέρτατη χαρά ή τη μέγιστη δυστυχία. Και εκείνο, άψυχο καθώς είναι μου έδωσε το δεύτερο, παρότι μου το πρόσφεραν χέρια τόσο αγαπητά...
Ο χρόνος κλείνει πληγές λένε. Ίσως. Ίσως όχι. Λίγο από το ελιξήριο αυτό όμως μένει μέσα μας, μας πληγώνει τις νύχτες που οι αναμνήσεις τριβελίζουν στο μυαλό. Και μας θυμίζουν στιγμές που είμαστε καταδικασμένοι να θυμόμαστε για πάντα...
Για σένα.....Που ποτέ δεν ήσουν τίποτα και που πάντα είσαι το παν....
Ευχαριστώ που ήπιατε αυτό το πικρό ποτήρι μαζί μου...
ΚΛΕΙΝΩ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΚΙ ΑΦΗΝΟΜΑΙ.
ΜΟΥ ΕΚΑΝΕ ΚΑΛΟ.
ΑΥΤΗ Η ΘΛΙΨΗ.
ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ.
ΜΕ ΞΥΠΝΗΣΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΗΘΑΡΓΟ ΤΗΣ ΚΑΛΟΣΥΝΗΣ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ -Ε-
Ο ΠΟΝΟΣ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΠΑΣΙΜΟ ΤΟΥ ΟΣΤΡΑΚΟΥ ΠΟΥ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ.
***
ΖΗΛΩΤΟΝ ΜΕΝ Ο ΠΛΟΥΤΟΣ ΤΙΜΙΟΝ ΜΕΝΤΟΙ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΣΤΟΝ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ.
***
Μ.Β.σε ευχαριστώ,όντως τα εμπόδια είναι χάρτινα. Σοφότατο.
Είσαι στην καρδιά μου! Θα σ'αγαπώ για πάντα!
Θλίψη..... αντίο!
Εσάς τί σας γεμίζει;
Το ελιξίριο είναι σίγουρα ένα απ'αυτά...
"Κάποιοι λένε ότι τα ωραία πράγματα τελειώνουν γρήγορα.
Αλήθεια τελειώνουν???
Μήπως το αγαλλιάζουμε σαν μια γουλιά αθάνατο νερό, σαν ένα μαγικό γιατρικό, και τα κρύβουμε βαθιά στην ψυχή μας, ώστε όταν νιώθουμε θλιμμένοι να τα θυμόμαστε και να γιατρευόμαστε ???
Αυτό θα ήθελα να κάνουμε και εδώ. Μια γλυκιά κατάθεση ψυχής. Μια όμορφη στιγμή που ζήσαμε και την κρύψαμε μέσα μας." λέει ο συγγραφέας στην αρχή..
δεν μπορώ πια να ξεχωρίσω μια όμορφη στιγμή//ξεχωρίζω έναν όμορφο άνθρωπο
που μου χαρίζει συνεχώς τέτοιες στιγμές, που βρίσκεται πάντα δίπλα μου
κ με σηκώνει κάθε φορά που πέφτω...
Κάθε μέρα "τρώω χαστούκια"κ παρόλα αυτά νιώθω τόσο τυχερή όσο ποτέ άλλοτε!
Σ'ευχαριστώ + σ'αγαπώ....
"Are you now, or have you ever been? "
Valnta + THX1138
[΄Οταν χτυπάς πονάω εγώ. Δεν θέλω να σε αφήνω ούτε καν να σκοντάφτεις].
Κι από τότε ξέρω τόσο καλά, πως το ελιξίριο της θλίψης είναι ένα χέρι στοργής, πίστης, εμπιστοσύνης, δυό κουβέντες αγάπης, στα βαθιά πηγάδια της αγωνίας των καιρών,
προχωράς αφήνοντας πίσω την νεκρόπολη και τα βουβά τείχη,
είναι όμορφο να σε ντύνει ο άλλος, με τα ρούχα του ήλιου, και να ακουμπάει πάνω στα χείλια σου ένα μεσημεριάτικο χαμόγελο.
Και πίσω οι σκιές φθινοπωρινά φύλλα,
να σβήνουν αργά κι αμετάκλητα.
Μαζί να περνάς την όχθη των ονείρων.
Με κείνο το ταίρι που σε πονάει
και το αγαπάς.
Τώρα όταν χτυπάει πονάω κι εγώ...
Παράξενος κόσμος.
Παράξενος.
Αληθινός.
Α.Ρ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-Τίγρης&Δράκος.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.