ΑΡΧΙΚΗΑΡΧΕΙΟFORUMSΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣΠΗΓΕΣΑΝΑΖΗΤΗΣΗRETRO MODE

Ψηφιακό Αρχείο Ανάκτησης

Norman_Moonlight

Νέο ΜέλοςGreece
19Μηνύματα
8Θέματα
03/12/2005, 15:50:34Πρώτο μήνυμα
27/05/2006, 14:09:18Τελευταία δραστηριότητα

Συμμετοχή σε θέματα

(8)

Πρόσφατα μηνύματα

Καλησπέρα σε όλους τους φίλους...

βασικά θέλησα να αρχίσω να γράφω το συγκεκριμένο topic γιατί έχω την εντύπωση ότι κάπου ξεφίγαμε λιγάκι από το θέμα...πρός Θεού όχι ότι το θέμα των αποδείξεων δεν είναι συμαντικό. Απλά πιστεύω ότι είναι αποδοτικότερο να παραθέτει ο καθένας τις εμπειρίες, τις απόψεις και τα "πιστεύω" του και από εκεί και ύστερα ο είναι στη διακρητική ευχέρεια του άλλου εάν θα το ασπαστεί ή όχι, εάν θα είναι υποκίνηση για δημιουργική έρευνα ή θα θεωρηθεί χαζομάρα...σε καμία περίπτωση όμως δεν χρειάζεται να απορρίπτουμε κάτι δημοσίως γιατί ίσως και να γινόμαστε αιτία αρνητικού επιρρεασμού άλλων ανθρώπων...πιστέψτε με, δεν έχω διάθεση να προσβάλλω κανέναν, ούτε φωτογραφίζω κάποιον με τα όσα λέω...απλά καταθέτω την άποψη μου περί του θέματος...

Πολλούς φιλικούς χαιρετισμούς σε όλους σας...

Σας χαιρετώ όλους και πάλι και σας ευχαριστώ για την βοήθεια σχετικά το θέμα της "Αστυμαγείας". Σε ότι αφορά τον φίλο που ασχολείται με την χαρτογράφηση...έχω την εντύπωση (τουλάχιστον εγώ αυτό κατάλαβα διαβάζοντας τα όσα έχουν γραφεί στο σχετικό forum, αλλά και γενικώς έτσι είχα αντιληφθεί το θέμα πριν κάν ανακαλύψω την ύπαρξη του esoterica) οτι η μαγεία των πόλεων δεν έγγυται μόνο σε δρόμους που τάχα εμφανίζονται και εξαφανίζονται στα καλά καθ'ούμενα, σε χρονικές πύλες ή δεν ξέρω και εγώ σε τι άλλο χωρίς βέβαια αυτά να αποκλείονται...έτσι και αλλιώς νομίζω ότι απέχουμε οι περισσότεροι τουλάχιστον εδώ πλέον από την ηλικία που θα εντυποσιαζόμασταν από τη "μαγεία" του Harry Potter για περισσότερο από όσο διαρκούσε το φίλμ. Σίγουρα είναι αρκετά αφοπλιστικό να ζητάς απτά στοιχεία για κάποια τέτοια φαινόμενα, αλλά η εμπειρία καθώς και η ευκολία με την οποία μπορεί κάποιος να "αφοριστεί" για τα πιστεύω και τα λέγομενά του θα έπρεπε να μας βάζει σε σκέψεις και να μας έκανε να είμαστε περισσότερο διαλακτικοί. Η ιστορία είναι γεμάτη με παραδείγματα για όποιον δεν κουράζεται να ανατρέξει σε αυτήν...εγώ πάντως είμαι πρόθυμος να ερευνήσω και δεν βιάζομαι να αποκλείσω τίποτα...

Φιλικά και εις το επανειδήν...

Γειά χαρά σε όλους και καλώς σας βρίσκω (είμαι καινούργιο μέλος και βασικά με ενδιαφέρει πάρα πολύ αυτό που ονομάζουμε "μαγεία των πόλεων"). Δέν φαντάζεστε την έκληξή μου όταν διαπίστωσα ότι η συγκεκριμένη περιοχή της Αθήνας στην οποία γεννήθηκα και μεγάλωσα και στην οποία ακόμα μέχρι σήμερα κυκλοφορώ συχνότατα λόγω εργασίας (μιλάω γιά την περιοχή στα σύνορα Παγκρατίου και Μέτς) είναι τόπος τόσο παράξενων φαινομένων. Είναι αλήθεια ότι κάποιες φορές όταν περπατας σε αυτούς τους δρόμους εσθάνεσαι σαν να είσαι κάπου αλλού...ή ακόμα ακόμα σαν να έχει σταματήσει ο χρόνος εκεί πέρα. A propos...o δρόμος με την μεγάλη κλήση κοντά στην Άγρας, την Μ. Μουσούρου και την Εμπεδοκλέους πρέπει είναι ένα στενάκι που ονομάζεται Δόμπολη...αν ξέρεται κάτι παραπάνω για την περιοχή...παρακαλώ ενημερώστε με, όπως και για άλλα σημεία της Αθήνας, θα ήθελα πολύ να μάθω...
Αγαπητέ Agnostic,

Θα συμφωνήσω μαζί σου ότι οι νυχτερινές βόλτες στην Αθήνα έιναι ιδιαίτερα χαλαρωτικές και σε κάνουν να ανακαλύπτεις μια εντελώς διαφορετική πλευρά της πόλης. Ωστόσω πιστεύω ότι η Αθήνα είναι μια πολύ ιδιαίτερη πόλη η οποία σε καμία περίπτωση δεν αφήνει κάποιον αδιάφορο. Η πολυχρωμία αλλά και η πολυμορφία της είναι τόσο μοναδική που σου δίνει την εντύπωση ότι έχει την ικανότητα να μεταμορφώνεται ανάλογα με την ώρα της ημέρας. Αυτό όμως έχει περισσότερο να κάνει κατά τη γνώμη μου με το ότι η Αθήνα, ακόμα και τις πιο μικρές ώρες, είναι σε διαρκή κίνηση...δεν ξεκουράζεται ποτέ...τι γίνεται όμως με τα "μυστήρια" της Αθήνας? Δεν μπορώ να πιστέψω ότι αυτό το θέμα εξαντλήθηκε ή ότι δεν παρακινεί το ενδιαφέρον κανενός πλέον έτσι ώστε να μην ασχολείτε με αυτό...ελπίζω να τύχει και πάλι της δέουσας προσοχής όσων ασχολήθηκαν με αυτό στο παρελθόν και γιατί όχι και νέων αναζητητών...

φιλικά

Γιώργος

Καλησπέρα σε όλους τους φίλους...

βασικά θέλησα να αρχίσω να γράφω το συγκεκριμένο topic γιατί έχω την εντύπωση ότι κάπου ξεφίγαμε λιγάκι από το θέμα...πρός Θεού όχι ότι το θέμα των αποδείξεων δεν είναι συμαντικό. Απλά πιστεύω ότι είναι αποδοτικότερο να παραθέτει ο καθένας τις εμπειρίες, τις απόψεις και τα "πιστεύω" του και από εκεί και ύστερα ο είναι στη διακρητική ευχέρεια του άλλου εάν θα το ασπαστεί ή όχι, εάν θα είναι υποκίνηση για δημιουργική έρευνα ή θα θεωρηθεί χαζομάρα...σε καμία περίπτωση όμως δεν χρειάζεται να απορρίπτουμε κάτι δημοσίως γιατί ίσως και να γινόμαστε αιτία αρνητικού επιρρεασμού άλλων ανθρώπων...πιστέψτε με, δεν έχω διάθεση να προσβάλλω κανέναν, ούτε φωτογραφίζω κάποιον με τα όσα λέω...απλά καταθέτω την άποψη μου περί του θέματος...

Πολλούς φιλικούς χαιρετισμούς σε όλους σας...

Σας χαιρετώ όλους και πάλι και σας ευχαριστώ για την βοήθεια σχετικά το θέμα της "Αστυμαγείας". Σε ότι αφορά τον φίλο που ασχολείται με την χαρτογράφηση...έχω την εντύπωση (τουλάχιστον εγώ αυτό κατάλαβα διαβάζοντας τα όσα έχουν γραφεί στο σχετικό forum, αλλά και γενικώς έτσι είχα αντιληφθεί το θέμα πριν κάν ανακαλύψω την ύπαρξη του esoterica) οτι η μαγεία των πόλεων δεν έγγυται μόνο σε δρόμους που τάχα εμφανίζονται και εξαφανίζονται στα καλά καθ'ούμενα, σε χρονικές πύλες ή δεν ξέρω και εγώ σε τι άλλο χωρίς βέβαια αυτά να αποκλείονται...έτσι και αλλιώς νομίζω ότι απέχουμε οι περισσότεροι τουλάχιστον εδώ πλέον από την ηλικία που θα εντυποσιαζόμασταν από τη "μαγεία" του Harry Potter για περισσότερο από όσο διαρκούσε το φίλμ. Σίγουρα είναι αρκετά αφοπλιστικό να ζητάς απτά στοιχεία για κάποια τέτοια φαινόμενα, αλλά η εμπειρία καθώς και η ευκολία με την οποία μπορεί κάποιος να "αφοριστεί" για τα πιστεύω και τα λέγομενά του θα έπρεπε να μας βάζει σε σκέψεις και να μας έκανε να είμαστε περισσότερο διαλακτικοί. Η ιστορία είναι γεμάτη με παραδείγματα για όποιον δεν κουράζεται να ανατρέξει σε αυτήν...εγώ πάντως είμαι πρόθυμος να ερευνήσω και δεν βιάζομαι να αποκλείσω τίποτα...

Φιλικά και εις το επανειδήν...

Γειά χαρά σε όλους και καλώς σας βρίσκω (είμαι καινούργιο μέλος και βασικά με ενδιαφέρει πάρα πολύ αυτό που ονομάζουμε "μαγεία των πόλεων"). Δέν φαντάζεστε την έκληξή μου όταν διαπίστωσα ότι η συγκεκριμένη περιοχή της Αθήνας στην οποία γεννήθηκα και μεγάλωσα και στην οποία ακόμα μέχρι σήμερα κυκλοφορώ συχνότατα λόγω εργασίας (μιλάω γιά την περιοχή στα σύνορα Παγκρατίου και Μέτς) είναι τόπος τόσο παράξενων φαινομένων. Είναι αλήθεια ότι κάποιες φορές όταν περπατας σε αυτούς τους δρόμους εσθάνεσαι σαν να είσαι κάπου αλλού...ή ακόμα ακόμα σαν να έχει σταματήσει ο χρόνος εκεί πέρα. A propos...o δρόμος με την μεγάλη κλήση κοντά στην Άγρας, την Μ. Μουσούρου και την Εμπεδοκλέους πρέπει είναι ένα στενάκι που ονομάζεται Δόμπολη...αν ξέρεται κάτι παραπάνω για την περιοχή...παρακαλώ ενημερώστε με, όπως και για άλλα σημεία της Αθήνας, θα ήθελα πολύ να μάθω...
Η παραπάνω απάντηση μου μπήκε από λάθος μου εδώ...προοριζόταν για το forum :"Πύλες" για άλλη διάσταση στην Αθήνα???

Χίλια συγγνώμη για το μπέρδεμα.....


Φιλικά

Norman

Σας χαιρετώ όλους και πάλι και σας ευχαριστώ για την βοήθεια σχετικά το θέμα της "Αστυμαγείας". Σε ότι αφορά τον φίλο που ασχολείται με την χαρτογράφηση...έχω την εντύπωση (τουλάχιστον εγώ αυτό κατάλαβα διαβάζοντας τα όσα έχουν γραφεί στο σχετικό forum, αλλά και γενικώς έτσι είχα αντιληφθεί το θέμα πριν κάν ανακαλύψω την ύπαρξη του esoterica) οτι η μαγεία των πόλεων δεν έγγυται μόνο σε δρόμους που τάχα εμφανίζονται και εξαφανίζονται στα καλά καθ'ούμενα, σε χρονικές πύλες ή δεν ξέρω και εγώ σε τι άλλο χωρίς βέβαια αυτά να αποκλείονται...έτσι και αλλιώς νομίζω ότι απέχουμε οι περισσότεροι τουλάχιστον εδώ πλέον από την ηλικία που θα εντυποσιαζόμασταν από τη "μαγεία" του Harry Potter για περισσότερο από όσο διαρκούσε το φίλμ. Σίγουρα είναι αρκετά αφοπλιστικό να ζητάς απτά στοιχεία για κάποια τέτοια φαινόμενα, αλλά η εμπειρία καθώς και η ευκολία με την οποία μπορεί κάποιος να "αφοριστεί" για τα πιστεύω και τα λέγομενά του θα έπρεπε να μας βάζει σε σκέψεις και να μας έκανε να είμαστε περισσότερο διαλακτικοί. Η ιστορία είναι γεμάτη με παραδείγματα για όποιον δεν κουράζεται να ανατρέξει σε αυτήν...εγώ πάντως είμαι πρόθυμος να ερευνήσω και δεν βιάζομαι να αποκλείσω τίποτα...

Φιλικά και εις το επανειδήν...

Μερικά ακόμα στοιχεία για αυτή τη θρησκεία αλλά και για τον Μελίκ Ταούς είναι τα ακόλουθα:

Basic teachings and Beliefs of Yezidism: Yezidi beliefs are a complicated mixture of Islamic and Zoroastrian beliefs, with Gnostic, Jewish, and Shamanistic elements. Worship centers around Angels (Malek is from the Arabic word for 'angel'), the most important of which is named Melek Taus, or the "Peacock Angel," also known as Lucifer or Azazel. Lucifer plays a different role in Yezidism, where he is considered the chief Archangel, and the creator of the material world. In Yezidi belief, Lucifer is no longer a fallen angel, or the enemy of God. In Yezidi cosmology, the universal Spirit (the Supreme deity) created a pearl (or an egg), which became broken after a period of forty thousand years. Melek, or Lucifer, used the remains of the pearl to create the material world. After this creation, the Spirit created the remaining Angels. Yezidi theology claims that Lucifer was forgiven for his transgressions, and those who revere him are the spiritual elect of humanity. They are forbidden from referring to him as Satan.
The Yezidi believe that time is divided into six Epochs, and each Epoch has an Avatar, or Archangel. During the first Epoch, the material world and humankind were created. The Yezidi story of the creation of man follows the Judeo-Christian Adam and Eve, except that Lucifer is portrayed as a wise teacher rather than a temptor.

Yezidis believe in reincarnation, and that one must be spiritually pure to become reincarnated as a Yezidi.

Most Yezidi worship practices are unknown to outsiders, as believers maintain secrecy.

Γειά χαρά σε όλους σας και Χρόνια πολλά

Σε ότι αφορά τον Μελίκ Ταούς που αναφέρθηκε παραπάνω, παραθέτω κάποια στοιχεία τα οποία βρίκα στο net κάνοντας μια΄μικρή έρευνα:

The chief divine figure of the Yazidi is Malak Taus ('Peacock Angel'), worshipped in the form of a peacock. He rules the universe with six other angels, but all seven are subordinate to the supreme God, who has had no direct interest in the universe since he created it. The seven angels are worshipped by the Yazidi in the form of seven bronze or iron peacock figures called sanjaq, the largest of which weighs nearly 700 pounds.

Σε ότι αφορά τη θρησκεία Yazidi (για να ξερουμε και γιατί μιλάμε) στο ίδιο site αναφέρονται τα εξής:

'The Encyclopaedia Britannica 1986' explains : "The Yazidi religion is a syncretic combination of Zoroastrian, Manichaean, Jewish, Nestorian Christian and Islamic elements. The Yazidi themselves are thought to be descended from supporters of the Umayyad Caliph Yazid 1. They themselves believe that they are created quite separately from the rest of mankind, not even being descended from Adam, and they have kept themselves strictly segregated from the people among whom they live. Although scattered and probably numbering fewer than 1,00,000, they have a well-organized society, with a chief shaykh as the supreme religious head and an amir, or prince, as the secular head.

κάπου αλλού πάλι αναφέρεται ότι αυτή η θεότητα είναι γνωστή και ως ο άγγελος με την μορφή παγωνιού (the peacock angel) αλλά και ως ο Lucifer, αρχηγός των 7 αρχαγγέλων (της κολάσεως???)!!!!

Δεν ξέρω για εσάς αλλά εγώ δεν θα επικαλούμουν κάτι τέτοιο...

Ιδού και οι σελίδες

http://www.meta-religion.com/World_Religions/yezidism.htm

και

http://altreligion.about.com/library/glossary/bldefmalektaus.htm

Καλησπέρα σε όλους σας...θα ήθελα και εγώ να "καταθέσω" την εμπειρία μου απο την επίσκεψη της εν λόγω "κυρίας". Αρχικά θα ήθελα να πώ ότι όταν είχα αυτές τις εμπειρίες, δεν γνώριζα ακόμα την ύπαρξη να το πώ, τον μύθο να το πώ...της Μόρας. Μου συνέβη 3-4 φορές, αλλά οι δύο από αυτές ήταν αρκετά έντονες. Και τις δύο αυτές φορές, ενώ κοιμόμουν ήταν σαν να είχα τα μάτια μου ανοιχτά...γιατί μέσα στον ύπνο μου έβλεπα ακριβώς τον χώρο στον οποίο βρισκόμουν...και όχι μονο αυτό...αλλά "κοιτούσα" μέσα στον ύπνο μου και προς την κατεύθυνση που θα κοιτούσα εάν θα ήμουν απλά ξαπλωμένος χωρίς να κοιμάμαι (ελπίζω να μην σας μπέρδεψα πολύ). Και στις δύο περιπτώσεις αντιλήφθηκα μιά παρουσία η οποία είναι δύσκολο να περιγραφεί...δεν ήταν μια σαφής μορφή...κάτι σαν μία λευκή οπτασία η οποία είχε μάλιστα και μία απόσταση και από το κρεββάτι μου. Αυτό που θυμάμαι είναι οτι τρομοκρατήθηκα γιατί ένοιωσα ότι απειλούμαι...προσπάθησα να βάλω τις φωνές για βοήθεια...φωνή δεν έβγαινε...προσπάθησα να κουνήσω χέρια και πόδια...είχα παραλήσει τελέιως. Μετά από πολύ κόπο και αγωνία τελικά τα κατάφερα να ξυπνήσω και τότε μόνο κατάλαβα οτί πρίν λίγο που είχε συμβεί όλο αυτό κοιμόμουν. Περιττό να σας πώ οτι ξύπνησα ουρλιάζοντας και μετά μέχρι να ξανακοιμηθώ ούτε και εγώ δεν ξέρω πόσες φορές είπα το "Πάτερ ημών"...χέρομαι ιδιαίτερα που έχει αρκετά χρόνια να μου συμβεί και ελπίζω να μην μου ξανασυμβεί ποτέ.

Πολλούς χαιρετισμούς και sorry εάν σας κούρασα

Γειά χαρά σε όλους σας....το "εθιμοτυπικό" όπως το χαρακτήρισες φίλη ΦΑΙΔΡΑ είναι κοινό για ολόκληρη την Ελλάδα. Άνθρωποι που έχουν χάσει αγαπημένα πρόσωπα πηγαίνουν στην Εκκλησία το ψυχοσάββατο με λίγα κόλυβα τα οποία ο ιερέας "διαβάζει" στο τέλος της λειτουργίας μαζί με κάποιες ευχές υπέρ ανάπαυσης της ψυχής αναφέροντας και το όνομα αυτού που έχει "φύγει" (το οποίο εξυπακούεται ότι του το έχουμε δώσει εμείς. Γίνεται κάτι σαν ένα μικρό μνημόσυνο...συγκεκριμένα νομίζω ότι τώρα που το Πάσχα πλησιάζει τα ψυχοσσάβατα όλο και πληθαίνουν αν και δεν γνωρίζω τον ακριβή αριθμό τους...
Γειά χαρά σε όλους σας....το "εθιμοτυπικό" όπως το χαρακτήρισες φίλη ΦΑΙΔΡΑ είναι κοινό για ολόκληρη την Ελλάδα. Άνθρωποι που έχουν χάσει αγαπημένα πρόσωπα πηγαίνουν στην Εκκλησία το ψυχοσάββατο με λίγα κόλυβα τα οποία ο ιερέας "διαβάζει" στο τέλος της λειτουργίας μαζί με κάποιες ευχές υπέρ ανάπαυσης της ψυχής αναφέροντας και το όνομα αυτού που έχει "φύγει" (το οποίο εξυπακούεται ότι του το έχουμε δώσει εμείς. Γίνεται κάτι σαν ένα μικρό μνημόσυνο...συγκεκριμένα νομίζω ότι τώρα που το Πάσχα πλησιάζει τα ψυχοσσάβατα όλο και πληθαίνουν αν και δεν γνωρίζω τον ακριβή αριθμό τους...
quote:

Έχω να σας αναφέρω μια ιστορία. Πριν από 9 χρόνια περίπου καθόμουν στο σαλόνι του σπιτιού μου και έβλεπα τηλεόραση κατά της 11 περίπου βλέπω στο δωμάτιο μου που είναι απέναντι από το σαλόνι ένα παπα να είναι πίσω από την πόρτα και να με βλέπει επίμονα ο παπα φορούσε ένα μάκρη ράσο μαύρο ήταν μισό διάφανος κρατούσε ένα σταυρό ανάποδα και ένα βιβλίο στο χέρι .μετά το μόνο που θυμάμαι να έκανα ήταν πως πέταξα κάποια πράγματα προς το μέρος του και άνοιξα το φως. φοβήθηκα αλλά κατάφερα να πάω στο δωμάτιο μου να ξαπλώσω ενώ κοιμόμουνα είδα έναν εφιάλτη ξύπνησα ιδρωμένος μετά από έναν χρόνο άρχισα να περιγράφω σε κάποιους γνωστούς αλλά δεν ήξεραν ούτε αυτοί ποίος παπάς η άγιος ήταν από τότε έκανα 4 χρόνια να ξανά ξαπλώσω νύχτα στο δωμάτιο μου. Παράξενα πράγματα γινόντουσαν και στο σπίτι του ξάδελφου μου .Πρόσφατα πριν από 2 μέρες μου είπε πως είδε στο Όνειρο του ένα παπα να κάθετε σε μια καρεκλά και να του λέει ήρθα ν α σου βγάλω τον σταυρό ο ξάδελφος μου δεν τον έβγαζε όταν ξύπνησε ο σταυρός ήταν βγαλμένος πεσμένος κάτω χωρίς να είχε σπάσει το να βγήκε μόνος του είναι απίθανο για τη είναι δεν γινόταν να βγει εκτός εάν έσπαγε .Τι σημαίνει αυτό ούτε και εγώ ξέρω. Ξέρω και άλλες ιστορίες αλλά δεν της πιστεύω αν δεν δω σημάδια η τυπωτά άλλο που να αποδεικνύει πως είναι αληθινές ρωτώντας κάποιους για μια συγκεκριμένη ιστορία είχα πάρει πολλές εκδοχές και σε πολλά σημεία υπήρχαν αντίφασης .Φυσικά της δέχομαι ως ιστορίες τρόμου που λέμε όταν μαζευόμαστε όλοι μαζί την νύχτα κάποιες φαίνονται πολλή αληθής όπως κάποιες από την Κύπρο η από την Ρόδο που βρίσκομε άλλα και να της πιστέψω κάτι μέσα μου δεν με αφήνει ώσπου να ψάξω.

T_Chameleon of Rodos



Δεν θα ήταν καλύτερο να προσέχουμε λίγο την ορθογραφία και τη σύνταξη γενικότερα (τελείες, κόμματα κ.λπ.) έτσι ώστε να μην γίνεται το κείμενο μας δυσανάγνωστο και έτσι να διευκολύνουμε λίγο και τους άλλους που θα ήθελαν να διαβάσουν αυτά που θέλουμε να πούμε?

Πάντα φιλικά

Norman_Moonlight

Αγαπητοί φίλοι,

μετά απο αρκετό καιρό επανέρχομαι σ΄ένα θέμα το οποίο, απ'ότι με λύπη διαπιστώνω, έχει αφεθεί στην τύχη του. Πρός Θεού η παρατήρησή μου αυτή δεν έχει σκοπό να προσβάλει κανένα...ίσως και να θέλω απλά να "αφυπνίσω" το ενδιαφέρον όλων όσων κατά καιρούς πέρασαν απο εδώ και είτε παρέθεσαν τις δικές τους εμπειρίες είτε απλά διάβασαν με ενδιαφέρον τα όσα είχαν κάποιοι να πούν. Παράλληλα, ένας ακόμα λόγος για τον οποίον θέλησα να γράψω κάτι εδώ είναι το γεγονός ότι εδώ και κάποιο εύλογο χρονικό διάστημα βρίσκομαι στα κεντροδυτικά της Ευρώπης και πιο συγκεκριμένα στο Λουξεμβούργο για επαγγελματικούς κυρίως λόγους. Έχοντας παρακυνιθεί κυρίως από το ενδιαφέρον μου για το θέμα στης αστυμαγείας θεώρησα καλό να "βολτάρω" στους δρόμους και στα σοκάκια της πόλης του Λουξεμβούργου για να δω "τι παίζει". Παρόλο που δεν είμαι μάρτυρας γεγονότων ούτε και στην Αθήνα στην οποία ζώ τα τελευταία 29 χρόνια (ολόκληρη τη ζωή μου δηλαδή) δεν μπόρεσα ποτέ να αρνηθώ την ύπαρξη ιδιαίτερων συναισθημάτων κατά την επίσκεψή μου σε διάφορες περιοχές...κάτι το οποίο δεν συνέβη σε καμία περίπτωση στο Λουξεμβούργο. Αναρωτιέμαι εάν αυτό συμβαίνει γιατί έχουμε να κάνουμε με μιά ιδιαίτερα μικρή ήρεμη πόλη (πρωτεύουσα όμως του κράτους) μόλις 70.000 κατοίκων. Από την άλλη όμως, πρόκειται για μιά αρκετά παλία μεσαιωνική πόλη ηλικίας αρκετών αιώνων με τα κτήρια της τα οποία είναι αρκετά παλιά, με τις κατακόμβες της, με τα περίεργα περάσματά της κ.α...Τι άραγε είναι αυτό που κάνει ορισμένες ελληνικές πόλεις, όπως η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη τόσο ιδιαίτερες? Ξέρω ότι λόγω της απειρίας μου ίσως και να μην έψαξα στα ενδεδειγμένα μέρη (εαν υπάρχουν τέτοια...)και το άλλο που σκέφτηκα είναι ότι τελικά ίσως το όλο θέμα να έχει να κάνει και με το πόσο "δεμένοι" είμαστε εμέις προσωπικά με ένα μέρος. Θα εκτιμούσα ιδιαίτερα το να άκουγα την άποψή σας πάνω στο θέμα. Θα ήθελα επίσης να παρακαλέσω τον αγαπητό Απέρριτο, εάν και αυτός το επιθυμεί, να συνεχίσει να μας καθοδηγεί με τις εμπειρίες του και να είναι σίγουρος ότι για κάποιους τα όσα λέει είναι πολύτιμα...από πλευράς μου, είμαι πρόθυμος να είμαι παρών, όταν σε λίγο καιρό επιστρέψω στην Αθήνα, για όποιον χρειάζεται και θέλει ένα σύντροφο στην αναζήτηση...

Πολύ φιλικά

Norman_Moonlight aka Γιώργος

Καλησπέρα σε όλους σας!!!

Θα ήθελα τα "φώτα" σας σε ότι αφορά ένα θέμα το οποίο άρχισε να με απασχολεί εδώ και κάποιες μέρες...δεν ξέρω εάν έχει άμεση σχέση με τη μαγεία των πόλεων έχω όμως την άποψη ότι είναι τουλάχιστον συγγενικά. Κάποιο καιρό πρίν (δεν θυμάμαι όμως που) είχα ακούσει ή διαβάσει (εκνευριστικά αόριστο αυτό που λέω τώρα) ότι υπάρχουν μέρη σε αυτό τον κόσμο (πόλεις, χώρες κ.λ.π.) όπου ο χρόνος φένεται να "κυλά" με γρηγορότερους ρυθμούς και για να είμαι πιο συγκεκριμένος...επειδή έχει τύχει να ζήσω για μεγάλα χρονικά διαστήματα στην βορειοδυτική Ευρώπη θα τολμούσα να πω ότι εκεί αισθανόμουν (και δεν ήμουν ο μόνος) ότι οι μέρες και οι μήνες περνούσαν πολύ πιο γρήγορα. Ίσως να έχει να κάνει με άλλες λειτουργίες του εγκεφάλου, εννοώ ότι επειδή γενικότερα δεν είμαι και πολύ fan της ιδέας "κάτοικος εξωτερικού" ίσως να λειτουργούσε κάτι τέτοιο αυτοπροστατευτικά και απλά αυθυποβαλόμουν ότι ο χρόνος κυλά γρήγορα μέχρι να γυρίσω πίσω, αλλά έχω την εντύπωση ότι εκεί που πρωτοάκουσα γι αυτό το "φαινόμενο" ειπώθηκε ότι όλο αυτό σχετίζεται με τη γεωγραφική θέση κάθε τόπου...αλήθεια γνωρίζετε τίποτα γι αυτό???

Λυπάμαι αν σας κούρασα με τη φλυαρία μου...

Φιλικότατα

Norman_Moonlight

Αγαπητοί φίλοι σας χαιρετώ...αν και δεν έχω κάτι συγκεκριμένο να γράψω σε σχέση με το θέμα του φόρουμ είπα ν'αφήσω εδώ δυο λόγια μιάς και πιστεύω οτι ένα τόσο ενδιαφέρον θέμα δεν αξίζει να μένει
ανενεργό για τόσο καιρό. Υπάρχουν φίλοι που έγραφαν εδώ πρώτα και μέσα απο τις εμπειρίες τους τις οποίες κατέθεταν μπoρούσε κανείς να καταλάβει ότι διέθεταν βαθειά γνώση πάνω στο θέμα αυτό. Γνώση που σε ανθρώπους όπως εγώ που ενδιαφερόμαστε για αυτό το ζήτημα είναι πολύτιμη (ελπίζω αυτό να μην ακούγεται περίεργα). Στό διάστημα που μεσολάβησε από το τελευταίο post μέχρι και σήμερα έκανα μια εξόρμηση στην Αθήνα με μοναδικό εφόδιο τα όσα είχα διαβάσει στο φόρουμ καθώς και πάρα μα πάρα πολύ κέφι αλλά και περιέργεια για να "δω"...αλλά όπως ήταν αναμενόμενο το αποτέλεσμα ήταν απογοητευτικό...προς Θεού....δεν αποζητώ φροντηστήριο στην αναζήτηση...απλά την ευκαιρία να μάθω περισσότερα μέσα απο τις γνώσεις σας έτσι ώστε να μπoρέσω να προχωρήσω περισσότερο έτοιμος την επόμενη φορά.

Ελπίζω να μην σας κούρασα...

Φιλικά

Norman_Moonlight

Γειά χαρά και καλή χρονιά (αν και λίγο αργά) σε όλους σας. Πάει κάποιος καιρός από τότε που επισκεύθηκα για τελευταία φορά τα forums και χάρικα ιδιαίτερα όταν διαπίστωσα ότι το θέμα της μαγείας των πόλεων ξαναήρθε στο προσκήνιο γιά ακόμα μιά φορά. Αυτό που θα ήθελα αρχικά να πώ είναι το εξής...ποτέ μα ποτέ δεν αισθάνθηκα οτι η Αθήνα είναι μια γκρίζα και άγρια πόλη όπως οι περισσότεροι έχουν συνηθήσει να την χαρακτηρίζουν. Άποψη μου είναι ότι ή πόλη μας είναι μια άκρως γοητευτική και μυστηριώδης πόλη που δεν σου αφήνει τα περιθώρια να την βαρεθέις ακόμα και αν θα ήθελες να το κάνεις. Την περίοδο που ήμουνα φοιτητής (δεν πάνε και πολλά χρόνια απο τότε) συνήθιζα να περπατάω αρκετά...είτε γιατί θεορούσα ότι χρειάζεσαι πολύ περισσότερη ώρα να διασχίσεις την Πανεπιστημίου (για παράδειγμα) με το τρόλλευ παρά με τα πόδια είται απλά γιατί ήταν τέτοια η διάθεσή μου. Ποτέ δεν παρατήρησα κάτι παράξενο η εξωπραγματικό σε όσα έβλεπα γύρω μου...ίσως γιατί τότε δεν είχα απλά σκεφτεί ότι κάτι τέτειο μπορέι να υφίσταται...πάντοτε όμως...ακόμα και τώρα...υπάρχουν σημεία στα οποία λατρεύω να περιπλανιέμαι. Γιά κάποιον περίεργο λόγο είναι σχεδόν πάντα τα ίδια. Αναφέρομαι στο λεγόμενο "ιστορικό τρίγωνο" της πόλης (ερμού, αθηνάς, ευρυπήδου, αγίου μάρκου και όλα τα μικρά στενάκια εκεί μέσα, που όντως κάποιες φορές σου δίνεται η εντύπωση ότι έχει σταματίσει ο χρόνος εκεί και κάποιες άλλες απλά είσαι περίεργα μόνος σου και ας είναι μέρα μεσημέρι). Άλλες περιοχές είναι τα Πατήσια, το Κολωνάκι κυρίως πρός το Λυκαββητό, τα Εξάρχεια πρός την πλευρά της Νεάπολης, του Γκύζη κ.α. Ειδικά καλοκαιρινούς μήνες, όταν οι "άγριοι" έχουν φύγει και γύρω εκέι πρός το σούρουπο και μέχρι αργά τη νύχτα, η μαγεία αυξάνεται...μικρότερος όταν ήμουν είχα παρασύρει πολλές φορές φίλους και με κουτάκια μπίρας, τσιγάρα και τραγούδι κάναμε χαζοξενύχτια εκεί και αρκετά συχνά επίσης στην Πλάκα και ειδικότερα στον "Άρειο Πάγο" κάτω απο την Ακρόπολη...τώρα έρχομαι να πιστέψω ότι μάλλον η εμμονή μου με τα συγκεκριμένα μέρη δεν είναι τυχαία...εχω άδικο...???

Να είστε όλοι καλά...