Rebeca
Νέο ΜέλοςΣυμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Μαύρη πόρτα:μαύρο πατωμα, μαύροι τοιχοι,λευκό κρεββατι με μαύρα σεντόνια ξεστρωτο,δεν υπάρχουν έπιπλα
Μπλέ πορτα:πίσω αποτην πόρτα υπάρχει ένα ηλιόλουστο μπαλκόνι με θέα τη θάλασσα και ενα λευκό τραπεζακι με μια φραπεδιά
Ασπρη πόρτα:πισω τησ ενα ανετο και μοντερνο διαμερισμα σε ασπρο και μαύρο
Ροζ πόρτα:σπίτι πρωτοετούς φοιτήτριας,γεμάτο αρκουδάκια και φουξια λιπστικ,ροζ και λευκό χρώμα στα έπιπλα,πράσινα διακοσμιτικά
Περιμένω εναγωνίως απάντηση
Τεσπα το φασκομηλάκι πάντως το τιμάω(μπορώ να το πιώ και παγωμένο?)ιδιέταιρα απο τότε που ξεχειμώνιασα στο Παρίσι και 2 φορές μου έριξε τον πυρετο!
Α! και κάτι άλλο...με τι μπορώ ν αναμιγνύω την βαλεριάνα γιατι δεν μ αρεσει καθόλου η γέυση της.Μέχρι τώρα την έμπλεκα με βασιλικό,ήταν λάθος?
Φιλιά
Τεσπα το φασκομηλάκι πάντως το τιμάω(μπορώ να το πιώ και παγωμένο?)ιδιέταιρα απο τότε που ξεχειμώνιασα στο Παρίσι και 2 φορές μου έριξε τον πυρετο!
Α! και κάτι άλλο...με τι μπορώ ν αναμιγνύω την βαλεριάνα γιατι δεν μ αρεσει καθόλου η γέυση της.Μέχρι τώρα την έμπλεκα με βασιλικό,ήταν λάθος?
Φιλιά
Ισως τελικά η αστρολογία να είναι ένας δρόμος προς την αυτογνωσία...
Ισως τελικά η αστρολογία να είναι ένας δρόμος προς την αυτογνωσία...
μες την κρύα μου κάμαρα όπως έζησα: μόνος
στη στερνή αγωνία μου τη βροχή θε ν' ακούω
και τους γνώριμους θόρυβους που σκορπάει ο δρόμος.
Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
μέσα σ' έπιπλα ξένα και σε σκόρπια βιβλία,
θα με βρουν στο κρεβάτι μου, θε να 'ρθει ο αστυνόμος,
θα με θάψουν σαν άνθρωπο που δεν είχε ιστορία.
Απ' τους φίλους που παίζαμε πότε πότε χαρτιά,
θα ρωτήσει κανένας τους έτσι απλά: «Τον Ουράνη
μην τον είδε κανείς; Έχει μέρες που χάθηκε...».
Θ' απαντήσει άλλος παίζοντας: «Μ' αυτός έχει πεθάνει!».
Μια στιγμή θ' απομείνουνε τα χαρτιά τους κρατώντας,
θα κουνήσουν περίλυπα και σιγά το κεφάλι
θε να πουν: «Τι 'ναι ο άνθρωπος! Χθες ακόμα εζούσε...»
και βουβοί στο παιχνίδι τους θα βαλθούνε και πάλι.
Κάποιος θα 'ναι συνάδελφος στα «ψιλά» που θα γράψη
πως «προώρως απέθανεν ο Ουράνης στην ξένην,
νέος γνωστός στους κύκλους μας, που κάποτε είχε εκδώσει
μια συλλογή ποιήματα πολλά υποσχομένην».
Κι αυτή θα 'ναι η μόνη του θανάτου μου μνεία.
Στο χωριό μου θα κλάψουνε μόνο οι γέροι γονιοί μου
και θα κάνουν μνημόσυνο με περίσσιους παπάδες,
όπου θα' ναι όλοι οι φίλοι μου - κι ίσως ίσως οι οχτροί μου.
Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
σε μια κάμαρα ξένη, στο πολύβοο Παρίσι
και μια Καίτη, θαρρώντας πως την ξέχασα γι' άλλην,
θα μου γράψει ένα γράμμα - και νεκρό θα με βρίσει...
Ποιηση Κ.Ουράνης
Διάφανα κρίνα
Πεταξαν και χαθήκανε μες της ζωής το ρέμα
Μα τάχα εμείς παντοτινά τ' άφταστα θα ζητούμε;
Βάλτε να πιούμε
Τα περασμένα σβήσανε, το τώρα δε θα μείνει
Τροφή των χοίρων έγιναν και οι πιο λευκοί μας κρίνοι
Μα τάχα πρέπει τους νεκρούς αιώνια να θρηνούμε;
Βάλτε να πιούμε
Αδέλφια κάτω η βάρκα μας στο μόλο μας προσμένει
Ελάτε οι ταξιδιάρηδες να πιούμε συναγμένοι
Στο περιγιάλι το φαιδρό ας γλεντοτραγουδούμε
Βάλτε να πιούμε
Τάχατε κι όποιος δε μεθά κι όποιος δεν τραγουδήσει
κι όποιος στ’ αγκάθια περπατά μια μέρα δεν θ' αφήσει
τ' αγαπημένο μας νησί που έτσι γερά πατούμε
Βάλτε να πιούμε
Πες μας που πάει ο άνθρωπος τον κόσμο σαν αφήνει
πες μας που πάει ο άνεμος, που πάει η φωτιά σαν σβήνει
σκιές ονείρων είμαστε, σύννεφα που περνούμε
Βάλτε να πιούμε
Στο ξέχειλο ποτήρι μας είναι όλα εκεί γραμμένα
Καπνοί 'ναι τα μελλούμενα κι αφρός τα περασμένα
καπνός κι αφρός το γέλιο μας κι εμείς που τραγουδούμε
Βάλτε να πιούμε
Άκουσε δε βιαζόμαστε να φύγουμε βαρκαρη
μα σαν είναι ώρα γνέψε μας, δε σου ζητούμε χάρη
μα όσο να φύγεις πρόσμενε κι αν θέλεις σε κερνούμε
Βάλτε να πιούμε
Ποιηση Κ.Καρθαίος
Διαφανα κρινα