baroque
Νέο Μέλος29Μηνύματα
11Θέματα
03/11/2011, 14:53:05Πρώτο μήνυμα
20/06/2012, 18:07:33Τελευταία δραστηριότητα
Συμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Αγαπητέ φίλιε ath_hleios, τώρα έτυχε να διαβάσω το μήνυμα σου. Θα ήθελα να το χω διαβάσει νωρίτερα. Έχω αντιμετωπίσει και εγώ συσσωρευμένα προβλήματα κατά καιρούς. Τα πάντα άρχισαν όταν σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό η γιαγιά μου το 2000. Ακολούθησε ένας μεγάλος αριθμός θανάτων, τόσο στον οικογενειακό όσο και στο φιλικό κύκλο μας (δυστυχώς είχαμε και αυτοκτονίες). Έκτοτε ότι έχω προσπαθήσει να κάνω, καταστρέφεται πριν καλά-καλά αρχίσω. Οι φίλοι μου που με ξέρουν χρόνια λένε ότι "δε μπορούν να πιστέψουν την απόλυτη ατυχία μου!" Δεν ξέρω αν είναι θέμα ατυχίας, μοίρας ή προσωπικών επιλογών αλλά είναι γεγονός ότι έχω δοκιμάσει τα πάντα για να αλλάξω τη τύχη μου και αυτή απλά δεν αλλάζει! Πλέον έχω συνηθίσει και κοντεύω να αποδεχτώ το γεγονός πως προφανώς έτσι θα ναι για πάντα η ζωή μου. Δεν έχω μπει στο λούκι να πιστέψω σε μαγείες και τέτοια, αν το χα κανει θα χα τρελαθεί κιόλας! Σίγουρα γλωσσοφαγιά υπάρχει και μη ξεχνάς ότι οποιοσδήποτε πάει να προοδεύσει οι άλλοι θα τον θάβουνε πίσω από την πλάτη του. Εσύ δε μας είπες γιατί πιστεύεις ότι κάποιοι μπορεί να σου κάνουν επιθέσεις μέσω μαγείας. Αυτό θα ήθελα πολύ να το ακούσω. Και αν λες στον εαυτό σου ότι κάτι κρύβεται πίσω απ' αυτά γιατί αποκλείεται να σαι τόσο άτυχος σου λέω ότι ναι! μπορεί να είσαι! σου μιλάει η αρχι-γκαντέμω!
Αγαπητή Sophie
Αυτό που λες ότι είχε η γιαγιά σου με τον μπαμπά σου, το χω εγώ με τους συγγενείς μου (όπως και πολύς κόσμος) και ειδικά με τον αδερφό μου. Λάβε υπόψιν σου ότι εγώ με τον αδερφό μου δε τα πάμε καθόλου καλά μεταξύ μας, τσακωνόμαστε, βριζόμαστε και όλα τα ωραία που κάνουνε τα αδέρφια, αλλά σε θέματα ''ενδοσυνεννόησης'' λειτουργούμε σαν δίδυμοι. Όταν ήμασταν μικρά παρότι σκοτωνόμασταν, βλέπαμε τα ίδια όνειρα, ζωγραφίζαμε τα ίδια ακόμα και αν ήμασταν χωριστά και κάναμε πολλά κουφά γενικότερα. Θυμάμαι όταν ήμασταν εγώ περίπου 10 χρονών και εκείνος 8,5 πήγαμε με το σχολείο μια ημερήσια εκδρομή στα Καλάβρυτα. Εκεί πήγε αυτός με φίλους του και εγώ με τους δικούς μου (καλύτερα γιατί αν ήμασταν μαζί θα μας ακούγανε όλα τα Καλάβρυτα) και δεν ειδωθήκαμε όλη μέρα. Όταν γυρίσαμε σπίτι, μας περίμενε η μαμά μου, η οποία σαν καλή μαμά μας είχε δώσει από ένα μικρό χαρτζιλίκι να πάορυμε κάτι για τον εαυτό μας. Μου λέει λοιπόν η μαμά ''τι ψώνισες'' και βγάζω από την τσαντούλα μου ένα μικρό μενταγιόν σε σχήμα τσεκουριού και μια μικρή χρυσαφιά εικόνα της Παναγίας. Λέει και στον αδερφό μου εσύ τι ψώνισες και εκείνος αμίλητος βγάζει από τη δική του τσαντούλα το ίδιο μενταγιόν τσεκουριού και την ίδια χρυσαφιά εικονίτσα. ''Καλά'' λέει η μάνα μου ''ήσασταν μαζί έπρεπε να πάρετε και τα ίδια πράγματα;'' Της εξηγήσαμε λοιπόν ότι δεν είχαμε ειδωθεί όλη μέρα και αυτά τα ψωνίσαμε τυχαία. Άντε μετά να την πείσεις...Και λες εντάξει αδέρφια ήμαστε έχουμε και τα ίδια γούστα, όμως αυτό ήταν φοβερή σύμπτωση μιας και όποιος έχει πάει στα Καλάβρυτα ξέρει ότι υπάρχουν εκεί πολλά τουριστικά μαγαζάκια με χιλιάδες μικροπράγματα που μπορεί να τραβήξουν την προσοχή των μικρών παιδιών.
Στην ίδια ηλικία λοιπόν βλέπω στον ύπνο μου ότι είναι νύχτα και περπατάμε με τον αδερφό μου στο οικόπεδο πίσω από το σπίτι μας. Εκεί επιτίθενται μόνο σ' αυτόν δυο δαίμονες τον αρπάζουν και τον δαγκώνουν ψηλά στο λαιμό, στην περιοχή πίσω από τα αυτιά. Εγώ λέει άριχσα να φωνάζω ''αφήστε τον αδερφό μου και μη τον δαγκώνετε!''. Ξυπνάω την άλλη μέρα και το λέω στη μάνα μου. Μου λέει εφιάλτη είδες ο αδερφός σου δεν έχει τίποτα είναι μια χαρά και μάλιστα από το πρωί έχει λυσσάξει στο παιχνίδι! Έρχεται ο αδερφός μου το μεσημέρι τρώμε του λέω είσαι καλά, περδίκι μου λέει αυτός. Ξαναφεύγει το απόγευμα πάει στην πλατεία λυσσάει πάλι στο παιχνίδι και γυρνάει το βράδυ έχοντας μαύρα χάλια. Ανήσυχοι οι γονεις μου του λένε ''τι έχεις'' και λέει ''με πονάει πολύ η περιοχή πίσω από τα αυτιά!'' Τον πάνε οι γονείς μου άρον- άρον στο νοσοκομείο, με οξεία αδενίτιδα ο αδερφός μου, αναπνευστικό πρόβλημα και η περιοχή πίσω από τα αυτιά του είχε γίνει αγνώριστη από το πρήξιμο. Από τότε αν και έχει φτάσει σχεδόν 29 χρονών, έχει συνέχεια πρόβλημα με αδένες και αμυγδαλές και τρέχει στα νοσοκομεία και μου λέει ''εσύ με έφαγες!''
Αυτό που λες ότι είχε η γιαγιά σου με τον μπαμπά σου, το χω εγώ με τους συγγενείς μου (όπως και πολύς κόσμος) και ειδικά με τον αδερφό μου. Λάβε υπόψιν σου ότι εγώ με τον αδερφό μου δε τα πάμε καθόλου καλά μεταξύ μας, τσακωνόμαστε, βριζόμαστε και όλα τα ωραία που κάνουνε τα αδέρφια, αλλά σε θέματα ''ενδοσυνεννόησης'' λειτουργούμε σαν δίδυμοι. Όταν ήμασταν μικρά παρότι σκοτωνόμασταν, βλέπαμε τα ίδια όνειρα, ζωγραφίζαμε τα ίδια ακόμα και αν ήμασταν χωριστά και κάναμε πολλά κουφά γενικότερα. Θυμάμαι όταν ήμασταν εγώ περίπου 10 χρονών και εκείνος 8,5 πήγαμε με το σχολείο μια ημερήσια εκδρομή στα Καλάβρυτα. Εκεί πήγε αυτός με φίλους του και εγώ με τους δικούς μου (καλύτερα γιατί αν ήμασταν μαζί θα μας ακούγανε όλα τα Καλάβρυτα) και δεν ειδωθήκαμε όλη μέρα. Όταν γυρίσαμε σπίτι, μας περίμενε η μαμά μου, η οποία σαν καλή μαμά μας είχε δώσει από ένα μικρό χαρτζιλίκι να πάορυμε κάτι για τον εαυτό μας. Μου λέει λοιπόν η μαμά ''τι ψώνισες'' και βγάζω από την τσαντούλα μου ένα μικρό μενταγιόν σε σχήμα τσεκουριού και μια μικρή χρυσαφιά εικόνα της Παναγίας. Λέει και στον αδερφό μου εσύ τι ψώνισες και εκείνος αμίλητος βγάζει από τη δική του τσαντούλα το ίδιο μενταγιόν τσεκουριού και την ίδια χρυσαφιά εικονίτσα. ''Καλά'' λέει η μάνα μου ''ήσασταν μαζί έπρεπε να πάρετε και τα ίδια πράγματα;'' Της εξηγήσαμε λοιπόν ότι δεν είχαμε ειδωθεί όλη μέρα και αυτά τα ψωνίσαμε τυχαία.
Άντε μετά να την πείσεις...Και λες εντάξει αδέρφια ήμαστε έχουμε και τα ίδια γούστα, όμως αυτό ήταν φοβερή σύμπτωση μιας και όποιος έχει πάει στα Καλάβρυτα ξέρει ότι υπάρχουν εκεί πολλά τουριστικά μαγαζάκια με χιλιάδες μικροπράγματα που μπορεί να τραβήξουν την προσοχή των μικρών παιδιών.Στην ίδια ηλικία λοιπόν βλέπω στον ύπνο μου ότι είναι νύχτα και περπατάμε με τον αδερφό μου στο οικόπεδο πίσω από το σπίτι μας. Εκεί επιτίθενται μόνο σ' αυτόν δυο δαίμονες τον αρπάζουν και τον δαγκώνουν ψηλά στο λαιμό, στην περιοχή πίσω από τα αυτιά. Εγώ λέει άριχσα να φωνάζω ''αφήστε τον αδερφό μου και μη τον δαγκώνετε!''. Ξυπνάω την άλλη μέρα και το λέω στη μάνα μου. Μου λέει εφιάλτη είδες ο αδερφός σου δεν έχει τίποτα είναι μια χαρά και μάλιστα από το πρωί έχει λυσσάξει στο παιχνίδι! Έρχεται ο αδερφός μου το μεσημέρι τρώμε του λέω είσαι καλά, περδίκι μου λέει αυτός. Ξαναφεύγει το απόγευμα πάει στην πλατεία λυσσάει πάλι στο παιχνίδι και γυρνάει το βράδυ έχοντας μαύρα χάλια. Ανήσυχοι οι γονεις μου του λένε ''τι έχεις'' και λέει ''με πονάει πολύ η περιοχή πίσω από τα αυτιά!'' Τον πάνε οι γονείς μου άρον- άρον στο νοσοκομείο, με οξεία αδενίτιδα ο αδερφός μου, αναπνευστικό πρόβλημα και η περιοχή πίσω από τα αυτιά του είχε γίνει αγνώριστη από το πρήξιμο. Από τότε αν και έχει φτάσει σχεδόν 29 χρονών, έχει συνέχεια πρόβλημα με αδένες και αμυγδαλές και τρέχει στα νοσοκομεία και μου λέει ''εσύ με έφαγες!''
BLESSED ENOUGH TO BE A BELIEVER
Νομίζω ότι και αυτό, δλδ το να έχεις ένα ξαφνικό προαίσθημα και αμέσως μετά να πραγματοποιείται, είναι μέρος της έκτης αίσθησης σου που όπως πιστεύω όλοι οι άνθρωποι την έχουμε, άσχετα αν κάποιοι δε το αποδέχονται καθόλου.Σου έχει συμβεί κάτι άλλο περίεργο ή έχεις ακούσει για κάτι παρόμοιο από συγγενείς σου;
Αγαπητή Sophie
Κάθε φορά που κάποιος φίλος ή γνωστός μου άφηγείται κάτι και λέει ότι ''ένιωσε μια παρουσία δίπλα του'' αναρωτιέμαι αν όντως την αισθάνθηκε ή αν ήταν ο φόβος του που τον έκανε να το αισθανθεί. Και εγώ το βράδυ αν κοιμηθώ μόνη μου φοβάμαι πολύ και αισθάνομαι όχι απλά παρουσίες αλλά δεν ξέρω και εγώ τι. Βέβαια, το πέσιμο ήταν πολύ περίεργο.
Θα σου αναφέρω κάτι σχετικό που μου ρχεται στο μυαλό τώρα. Στο χωριό της μάνας μου στην Πάτρα υπήρχε ένα μεγάλο λαγγάδι το οποίο το συνόδευαν πολλοί μύθοι και διάφορες θεάσεις. Ο παππούς μου στα νιάτια του γύρναγε το βράδυ από το καφενείο και είδε σε ένα σημείο του λαγγαδιού 3 γυμνές γυναίκες να κάνουν μάγια με αναμένους δαυλούς. Επειδή ήταν οξύθυμος γενικά σαν άνθρωπος άρχισε να τους φωνάζει ''Ντροπή σας! Τικάνετε εκεί μέσα! Ουστ να μου χαθείτε'' και τα σχετικά. Εκείνες τα μάζεψαν και έφυγαν άρον άρον. Γενικά λοιπόν όλοι έλεγαν ότι γινόταν χαμός μέσα στο λαγγάδι, μια γειτόνισσα αλαφροίσκιωτη έλεγε ότι είναι τόπος δαιμόνων, κάποιοι έφηβοι στη γειτονιά είχαν δει και κάτι τέτοια και κυκλοφορούσαν πολλές ιστορίες. Το λαγγάδι σιγα- σιγά άρχισε να επιχωματώνεται, όποιος ήθελε να χτίσει (όπως γίνεται συχνά στην Ελλάδα) το γέμιζε και λίγο ώσπου όταν έφτασα εγώ 25 χρονών είχαν μείνει μόνο καμιά 30αριά μέτρα από το αρχικό λαγγάδι. Εκείνη την εποχή παντρευτηκε ο θείος μου και επειδη γρηγορα έκανε παιδιά και το σπίτι του ήταν κοντά στο λαγγάδι φοβόταν για την ακεραιότητα τους και αποφάσισε να το καλύψει όλο με χώμα μια και καλή. Συμφώνησε λοιπόν και με τους γείτονες και το καλύψανε. Από κει και έπειτα ακολούθησε ένας χορός περίεργων συμβάντων. Όλοι οι γείτονες έπεφταν και τσακιζονταν στα καλά του καθούμενου και έλεγαν ''ότι κάπιοιος τους έσπρωχνε!''. Η μάνα μου θυμάμαι κρατούσε στην αγκαλιά το μικρό μου ξαδερφό, και εκείνο το καλοκαίρι γλίστρησε και έπεσε στα σκαλιά και έκανε 2 τεράστια αιματώματα στην πλάτη της, τρόμαξε να γίνει καλά. Μετά από λίγες μέρες έπεσε μια γειτόνισσα (θεός σχωρέστην, καλή γυναίκα) και αυτή από τις σκάλες, χτύπησε άσχημα και έλεγε κάποιος με έσπρωξε! Ακολούθησαν και άλλα πεσίματα με αποκορύφωμα το θείο μου από το άλλο σόι που έμενε και αυτός εκεί κοντά, ο οποίος έπεσε και αυτός από τη σκάλα και χτύπησε τόσο άσχημα που το χέρι του είναι ακόμα και σήμερα σχεδόν μισό από μια απαίσια ουλή που του χει μείνει. Όταν τον ρωτάς πως έγινε λέει ''κάποιος με έσπρωξε!''. Τελικά μήπως όλα αυτά τα ατυχήματα είχαν σχέση με αόρατες παρουσίες που όταν τους πήραμε το χώρο τους αποφάσισαν να μας εκδικηθούν σπρώχνοντας μας;
Κάθε φορά που κάποιος φίλος ή γνωστός μου άφηγείται κάτι και λέει ότι ''ένιωσε μια παρουσία δίπλα του'' αναρωτιέμαι αν όντως την αισθάνθηκε ή αν ήταν ο φόβος του που τον έκανε να το αισθανθεί. Και εγώ το βράδυ αν κοιμηθώ μόνη μου φοβάμαι πολύ και αισθάνομαι όχι απλά παρουσίες αλλά δεν ξέρω και εγώ τι. Βέβαια, το πέσιμο ήταν πολύ περίεργο.
Θα σου αναφέρω κάτι σχετικό που μου ρχεται στο μυαλό τώρα. Στο χωριό της μάνας μου στην Πάτρα υπήρχε ένα μεγάλο λαγγάδι το οποίο το συνόδευαν πολλοί μύθοι και διάφορες θεάσεις. Ο παππούς μου στα νιάτια του γύρναγε το βράδυ από το καφενείο και είδε σε ένα σημείο του λαγγαδιού 3 γυμνές γυναίκες να κάνουν μάγια με αναμένους δαυλούς. Επειδή ήταν οξύθυμος γενικά σαν άνθρωπος άρχισε να τους φωνάζει ''Ντροπή σας! Τικάνετε εκεί μέσα! Ουστ να μου χαθείτε'' και τα σχετικά. Εκείνες τα μάζεψαν και έφυγαν άρον άρον. Γενικά λοιπόν όλοι έλεγαν ότι γινόταν χαμός μέσα στο λαγγάδι, μια γειτόνισσα αλαφροίσκιωτη έλεγε ότι είναι τόπος δαιμόνων, κάποιοι έφηβοι στη γειτονιά είχαν δει και κάτι τέτοια και κυκλοφορούσαν πολλές ιστορίες. Το λαγγάδι σιγα- σιγά άρχισε να επιχωματώνεται, όποιος ήθελε να χτίσει (όπως γίνεται συχνά στην Ελλάδα) το γέμιζε και λίγο ώσπου όταν έφτασα εγώ 25 χρονών είχαν μείνει μόνο καμιά 30αριά μέτρα από το αρχικό λαγγάδι. Εκείνη την εποχή παντρευτηκε ο θείος μου και επειδη γρηγορα έκανε παιδιά και το σπίτι του ήταν κοντά στο λαγγάδι φοβόταν για την ακεραιότητα τους και αποφάσισε να το καλύψει όλο με χώμα μια και καλή. Συμφώνησε λοιπόν και με τους γείτονες και το καλύψανε. Από κει και έπειτα ακολούθησε ένας χορός περίεργων συμβάντων. Όλοι οι γείτονες έπεφταν και τσακιζονταν στα καλά του καθούμενου και έλεγαν ''ότι κάπιοιος τους έσπρωχνε!''. Η μάνα μου θυμάμαι κρατούσε στην αγκαλιά το μικρό μου ξαδερφό, και εκείνο το καλοκαίρι γλίστρησε και έπεσε στα σκαλιά και έκανε 2 τεράστια αιματώματα στην πλάτη της, τρόμαξε να γίνει καλά. Μετά από λίγες μέρες έπεσε μια γειτόνισσα (θεός σχωρέστην, καλή γυναίκα) και αυτή από τις σκάλες, χτύπησε άσχημα και έλεγε κάποιος με έσπρωξε! Ακολούθησαν και άλλα πεσίματα με αποκορύφωμα το θείο μου από το άλλο σόι που έμενε και αυτός εκεί κοντά, ο οποίος έπεσε και αυτός από τη σκάλα και χτύπησε τόσο άσχημα που το χέρι του είναι ακόμα και σήμερα σχεδόν μισό από μια απαίσια ουλή που του χει μείνει. Όταν τον ρωτάς πως έγινε λέει ''κάποιος με έσπρωξε!''. Τελικά μήπως όλα αυτά τα ατυχήματα είχαν σχέση με αόρατες παρουσίες που όταν τους πήραμε το χώρο τους αποφάσισαν να μας εκδικηθούν σπρώχνοντας μας;
Αγαπητή Sophie
Αυτό που λες ότι είχε η γιαγιά σου με τον μπαμπά σου, το χω εγώ με τους συγγενείς μου (όπως και πολύς κόσμος) και ειδικά με τον αδερφό μου. Λάβε υπόψιν σου ότι εγώ με τον αδερφό μου δε τα πάμε καθόλου καλά μεταξύ μας, τσακωνόμαστε, βριζόμαστε και όλα τα ωραία που κάνουνε τα αδέρφια, αλλά σε θέματα ''ενδοσυνεννόησης'' λειτουργούμε σαν δίδυμοι. Όταν ήμασταν μικρά παρότι σκοτωνόμασταν, βλέπαμε τα ίδια όνειρα, ζωγραφίζαμε τα ίδια ακόμα και αν ήμασταν χωριστά και κάναμε πολλά κουφά γενικότερα. Θυμάμαι όταν ήμασταν εγώ περίπου 10 χρονών και εκείνος 8,5 πήγαμε με το σχολείο μια ημερήσια εκδρομή στα Καλάβρυτα. Εκεί πήγε αυτός με φίλους του και εγώ με τους δικούς μου (καλύτερα γιατί αν ήμασταν μαζί θα μας ακούγανε όλα τα Καλάβρυτα) και δεν ειδωθήκαμε όλη μέρα. Όταν γυρίσαμε σπίτι, μας περίμενε η μαμά μου, η οποία σαν καλή μαμά μας είχε δώσει από ένα μικρό χαρτζιλίκι να πάορυμε κάτι για τον εαυτό μας. Μου λέει λοιπόν η μαμά ''τι ψώνισες'' και βγάζω από την τσαντούλα μου ένα μικρό μενταγιόν σε σχήμα τσεκουριού και μια μικρή χρυσαφιά εικόνα της Παναγίας. Λέει και στον αδερφό μου εσύ τι ψώνισες και εκείνος αμίλητος βγάζει από τη δική του τσαντούλα το ίδιο μενταγιόν τσεκουριού και την ίδια χρυσαφιά εικονίτσα. ''Καλά'' λέει η μάνα μου ''ήσασταν μαζί έπρεπε να πάρετε και τα ίδια πράγματα;'' Της εξηγήσαμε λοιπόν ότι δεν είχαμε ειδωθεί όλη μέρα και αυτά τα ψωνίσαμε τυχαία. Άντε μετά να την πείσεις...Και λες εντάξει αδέρφια ήμαστε έχουμε και τα ίδια γούστα, όμως αυτό ήταν φοβερή σύμπτωση μιας και όποιος έχει πάει στα Καλάβρυτα ξέρει ότι υπάρχουν εκεί πολλά τουριστικά μαγαζάκια με χιλιάδες μικροπράγματα που μπορεί να τραβήξουν την προσοχή των μικρών παιδιών.
Στην ίδια ηλικία λοιπόν βλέπω στον ύπνο μου ότι είναι νύχτα και περπατάμε με τον αδερφό μου στο οικόπεδο πίσω από το σπίτι μας. Εκεί επιτίθενται μόνο σ' αυτόν δυο δαίμονες τον αρπάζουν και τον δαγκώνουν ψηλά στο λαιμό, στην περιοχή πίσω από τα αυτιά. Εγώ λέει άριχσα να φωνάζω ''αφήστε τον αδερφό μου και μη τον δαγκώνετε!''. Ξυπνάω την άλλη μέρα και το λέω στη μάνα μου. Μου λέει εφιάλτη είδες ο αδερφός σου δεν έχει τίποτα είναι μια χαρά και μάλιστα από το πρωί έχει λυσσάξει στο παιχνίδι! Έρχεται ο αδερφός μου το μεσημέρι τρώμε του λέω είσαι καλά, περδίκι μου λέει αυτός. Ξαναφεύγει το απόγευμα πάει στην πλατεία λυσσάει πάλι στο παιχνίδι και γυρνάει το βράδυ έχοντας μαύρα χάλια. Ανήσυχοι οι γονεις μου του λένε ''τι έχεις'' και λέει ''με πονάει πολύ η περιοχή πίσω από τα αυτιά!'' Τον πάνε οι γονείς μου άρον- άρον στο νοσοκομείο, με οξεία αδενίτιδα ο αδερφός μου, αναπνευστικό πρόβλημα και η περιοχή πίσω από τα αυτιά του είχε γίνει αγνώριστη από το πρήξιμο. Από τότε αν και έχει φτάσει σχεδόν 29 χρονών, έχει συνέχεια πρόβλημα με αδένες και αμυγδαλές και τρέχει στα νοσοκομεία και μου λέει ''εσύ με έφαγες!''
Αυτό που λες ότι είχε η γιαγιά σου με τον μπαμπά σου, το χω εγώ με τους συγγενείς μου (όπως και πολύς κόσμος) και ειδικά με τον αδερφό μου. Λάβε υπόψιν σου ότι εγώ με τον αδερφό μου δε τα πάμε καθόλου καλά μεταξύ μας, τσακωνόμαστε, βριζόμαστε και όλα τα ωραία που κάνουνε τα αδέρφια, αλλά σε θέματα ''ενδοσυνεννόησης'' λειτουργούμε σαν δίδυμοι. Όταν ήμασταν μικρά παρότι σκοτωνόμασταν, βλέπαμε τα ίδια όνειρα, ζωγραφίζαμε τα ίδια ακόμα και αν ήμασταν χωριστά και κάναμε πολλά κουφά γενικότερα. Θυμάμαι όταν ήμασταν εγώ περίπου 10 χρονών και εκείνος 8,5 πήγαμε με το σχολείο μια ημερήσια εκδρομή στα Καλάβρυτα. Εκεί πήγε αυτός με φίλους του και εγώ με τους δικούς μου (καλύτερα γιατί αν ήμασταν μαζί θα μας ακούγανε όλα τα Καλάβρυτα) και δεν ειδωθήκαμε όλη μέρα. Όταν γυρίσαμε σπίτι, μας περίμενε η μαμά μου, η οποία σαν καλή μαμά μας είχε δώσει από ένα μικρό χαρτζιλίκι να πάορυμε κάτι για τον εαυτό μας. Μου λέει λοιπόν η μαμά ''τι ψώνισες'' και βγάζω από την τσαντούλα μου ένα μικρό μενταγιόν σε σχήμα τσεκουριού και μια μικρή χρυσαφιά εικόνα της Παναγίας. Λέει και στον αδερφό μου εσύ τι ψώνισες και εκείνος αμίλητος βγάζει από τη δική του τσαντούλα το ίδιο μενταγιόν τσεκουριού και την ίδια χρυσαφιά εικονίτσα. ''Καλά'' λέει η μάνα μου ''ήσασταν μαζί έπρεπε να πάρετε και τα ίδια πράγματα;'' Της εξηγήσαμε λοιπόν ότι δεν είχαμε ειδωθεί όλη μέρα και αυτά τα ψωνίσαμε τυχαία.
Άντε μετά να την πείσεις...Και λες εντάξει αδέρφια ήμαστε έχουμε και τα ίδια γούστα, όμως αυτό ήταν φοβερή σύμπτωση μιας και όποιος έχει πάει στα Καλάβρυτα ξέρει ότι υπάρχουν εκεί πολλά τουριστικά μαγαζάκια με χιλιάδες μικροπράγματα που μπορεί να τραβήξουν την προσοχή των μικρών παιδιών.Στην ίδια ηλικία λοιπόν βλέπω στον ύπνο μου ότι είναι νύχτα και περπατάμε με τον αδερφό μου στο οικόπεδο πίσω από το σπίτι μας. Εκεί επιτίθενται μόνο σ' αυτόν δυο δαίμονες τον αρπάζουν και τον δαγκώνουν ψηλά στο λαιμό, στην περιοχή πίσω από τα αυτιά. Εγώ λέει άριχσα να φωνάζω ''αφήστε τον αδερφό μου και μη τον δαγκώνετε!''. Ξυπνάω την άλλη μέρα και το λέω στη μάνα μου. Μου λέει εφιάλτη είδες ο αδερφός σου δεν έχει τίποτα είναι μια χαρά και μάλιστα από το πρωί έχει λυσσάξει στο παιχνίδι! Έρχεται ο αδερφός μου το μεσημέρι τρώμε του λέω είσαι καλά, περδίκι μου λέει αυτός. Ξαναφεύγει το απόγευμα πάει στην πλατεία λυσσάει πάλι στο παιχνίδι και γυρνάει το βράδυ έχοντας μαύρα χάλια. Ανήσυχοι οι γονεις μου του λένε ''τι έχεις'' και λέει ''με πονάει πολύ η περιοχή πίσω από τα αυτιά!'' Τον πάνε οι γονείς μου άρον- άρον στο νοσοκομείο, με οξεία αδενίτιδα ο αδερφός μου, αναπνευστικό πρόβλημα και η περιοχή πίσω από τα αυτιά του είχε γίνει αγνώριστη από το πρήξιμο. Από τότε αν και έχει φτάσει σχεδόν 29 χρονών, έχει συνέχεια πρόβλημα με αδένες και αμυγδαλές και τρέχει στα νοσοκομεία και μου λέει ''εσύ με έφαγες!''
BLESSED ENOUGH TO BE A BELIEVER
Νομίζω ότι και αυτό, δλδ το να έχεις ένα ξαφνικό προαίσθημα και αμέσως μετά να πραγματοποιείται, είναι μέρος της έκτης αίσθησης σου που όπως πιστεύω όλοι οι άνθρωποι την έχουμε, άσχετα αν κάποιοι δε το αποδέχονται καθόλου.Σου έχει συμβεί κάτι άλλο περίεργο ή έχεις ακούσει για κάτι παρόμοιο από συγγενείς σου;
Αγαπητή Sophie
Κάθε φορά που κάποιος φίλος ή γνωστός μου άφηγείται κάτι και λέει ότι ''ένιωσε μια παρουσία δίπλα του'' αναρωτιέμαι αν όντως την αισθάνθηκε ή αν ήταν ο φόβος του που τον έκανε να το αισθανθεί. Και εγώ το βράδυ αν κοιμηθώ μόνη μου φοβάμαι πολύ και αισθάνομαι όχι απλά παρουσίες αλλά δεν ξέρω και εγώ τι. Βέβαια, το πέσιμο ήταν πολύ περίεργο.
Θα σου αναφέρω κάτι σχετικό που μου ρχεται στο μυαλό τώρα. Στο χωριό της μάνας μου στην Πάτρα υπήρχε ένα μεγάλο λαγγάδι το οποίο το συνόδευαν πολλοί μύθοι και διάφορες θεάσεις. Ο παππούς μου στα νιάτια του γύρναγε το βράδυ από το καφενείο και είδε σε ένα σημείο του λαγγαδιού 3 γυμνές γυναίκες να κάνουν μάγια με αναμένους δαυλούς. Επειδή ήταν οξύθυμος γενικά σαν άνθρωπος άρχισε να τους φωνάζει ''Ντροπή σας! Τικάνετε εκεί μέσα! Ουστ να μου χαθείτε'' και τα σχετικά. Εκείνες τα μάζεψαν και έφυγαν άρον άρον. Γενικά λοιπόν όλοι έλεγαν ότι γινόταν χαμός μέσα στο λαγγάδι, μια γειτόνισσα αλαφροίσκιωτη έλεγε ότι είναι τόπος δαιμόνων, κάποιοι έφηβοι στη γειτονιά είχαν δει και κάτι τέτοια και κυκλοφορούσαν πολλές ιστορίες. Το λαγγάδι σιγα- σιγά άρχισε να επιχωματώνεται, όποιος ήθελε να χτίσει (όπως γίνεται συχνά στην Ελλάδα) το γέμιζε και λίγο ώσπου όταν έφτασα εγώ 25 χρονών είχαν μείνει μόνο καμιά 30αριά μέτρα από το αρχικό λαγγάδι. Εκείνη την εποχή παντρευτηκε ο θείος μου και επειδη γρηγορα έκανε παιδιά και το σπίτι του ήταν κοντά στο λαγγάδι φοβόταν για την ακεραιότητα τους και αποφάσισε να το καλύψει όλο με χώμα μια και καλή. Συμφώνησε λοιπόν και με τους γείτονες και το καλύψανε. Από κει και έπειτα ακολούθησε ένας χορός περίεργων συμβάντων. Όλοι οι γείτονες έπεφταν και τσακιζονταν στα καλά του καθούμενου και έλεγαν ''ότι κάπιοιος τους έσπρωχνε!''. Η μάνα μου θυμάμαι κρατούσε στην αγκαλιά το μικρό μου ξαδερφό, και εκείνο το καλοκαίρι γλίστρησε και έπεσε στα σκαλιά και έκανε 2 τεράστια αιματώματα στην πλάτη της, τρόμαξε να γίνει καλά. Μετά από λίγες μέρες έπεσε μια γειτόνισσα (θεός σχωρέστην, καλή γυναίκα) και αυτή από τις σκάλες, χτύπησε άσχημα και έλεγε κάποιος με έσπρωξε! Ακολούθησαν και άλλα πεσίματα με αποκορύφωμα το θείο μου από το άλλο σόι που έμενε και αυτός εκεί κοντά, ο οποίος έπεσε και αυτός από τη σκάλα και χτύπησε τόσο άσχημα που το χέρι του είναι ακόμα και σήμερα σχεδόν μισό από μια απαίσια ουλή που του χει μείνει. Όταν τον ρωτάς πως έγινε λέει ''κάποιος με έσπρωξε!''. Τελικά μήπως όλα αυτά τα ατυχήματα είχαν σχέση με αόρατες παρουσίες που όταν τους πήραμε το χώρο τους αποφάσισαν να μας εκδικηθούν σπρώχνοντας μας;
Κάθε φορά που κάποιος φίλος ή γνωστός μου άφηγείται κάτι και λέει ότι ''ένιωσε μια παρουσία δίπλα του'' αναρωτιέμαι αν όντως την αισθάνθηκε ή αν ήταν ο φόβος του που τον έκανε να το αισθανθεί. Και εγώ το βράδυ αν κοιμηθώ μόνη μου φοβάμαι πολύ και αισθάνομαι όχι απλά παρουσίες αλλά δεν ξέρω και εγώ τι. Βέβαια, το πέσιμο ήταν πολύ περίεργο.
Θα σου αναφέρω κάτι σχετικό που μου ρχεται στο μυαλό τώρα. Στο χωριό της μάνας μου στην Πάτρα υπήρχε ένα μεγάλο λαγγάδι το οποίο το συνόδευαν πολλοί μύθοι και διάφορες θεάσεις. Ο παππούς μου στα νιάτια του γύρναγε το βράδυ από το καφενείο και είδε σε ένα σημείο του λαγγαδιού 3 γυμνές γυναίκες να κάνουν μάγια με αναμένους δαυλούς. Επειδή ήταν οξύθυμος γενικά σαν άνθρωπος άρχισε να τους φωνάζει ''Ντροπή σας! Τικάνετε εκεί μέσα! Ουστ να μου χαθείτε'' και τα σχετικά. Εκείνες τα μάζεψαν και έφυγαν άρον άρον. Γενικά λοιπόν όλοι έλεγαν ότι γινόταν χαμός μέσα στο λαγγάδι, μια γειτόνισσα αλαφροίσκιωτη έλεγε ότι είναι τόπος δαιμόνων, κάποιοι έφηβοι στη γειτονιά είχαν δει και κάτι τέτοια και κυκλοφορούσαν πολλές ιστορίες. Το λαγγάδι σιγα- σιγά άρχισε να επιχωματώνεται, όποιος ήθελε να χτίσει (όπως γίνεται συχνά στην Ελλάδα) το γέμιζε και λίγο ώσπου όταν έφτασα εγώ 25 χρονών είχαν μείνει μόνο καμιά 30αριά μέτρα από το αρχικό λαγγάδι. Εκείνη την εποχή παντρευτηκε ο θείος μου και επειδη γρηγορα έκανε παιδιά και το σπίτι του ήταν κοντά στο λαγγάδι φοβόταν για την ακεραιότητα τους και αποφάσισε να το καλύψει όλο με χώμα μια και καλή. Συμφώνησε λοιπόν και με τους γείτονες και το καλύψανε. Από κει και έπειτα ακολούθησε ένας χορός περίεργων συμβάντων. Όλοι οι γείτονες έπεφταν και τσακιζονταν στα καλά του καθούμενου και έλεγαν ''ότι κάπιοιος τους έσπρωχνε!''. Η μάνα μου θυμάμαι κρατούσε στην αγκαλιά το μικρό μου ξαδερφό, και εκείνο το καλοκαίρι γλίστρησε και έπεσε στα σκαλιά και έκανε 2 τεράστια αιματώματα στην πλάτη της, τρόμαξε να γίνει καλά. Μετά από λίγες μέρες έπεσε μια γειτόνισσα (θεός σχωρέστην, καλή γυναίκα) και αυτή από τις σκάλες, χτύπησε άσχημα και έλεγε κάποιος με έσπρωξε! Ακολούθησαν και άλλα πεσίματα με αποκορύφωμα το θείο μου από το άλλο σόι που έμενε και αυτός εκεί κοντά, ο οποίος έπεσε και αυτός από τη σκάλα και χτύπησε τόσο άσχημα που το χέρι του είναι ακόμα και σήμερα σχεδόν μισό από μια απαίσια ουλή που του χει μείνει. Όταν τον ρωτάς πως έγινε λέει ''κάποιος με έσπρωξε!''. Τελικά μήπως όλα αυτά τα ατυχήματα είχαν σχέση με αόρατες παρουσίες που όταν τους πήραμε το χώρο τους αποφάσισαν να μας εκδικηθούν σπρώχνοντας μας;
Αγαπητέ φίλιε ath_hleios, τώρα έτυχε να διαβάσω το μήνυμα σου. Θα ήθελα να το χω διαβάσει νωρίτερα. Έχω αντιμετωπίσει και εγώ συσσωρευμένα προβλήματα κατά καιρούς. Τα πάντα άρχισαν όταν σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό η γιαγιά μου το 2000. Ακολούθησε ένας μεγάλος αριθμός θανάτων, τόσο στον οικογενειακό όσο και στο φιλικό κύκλο μας (δυστυχώς είχαμε και αυτοκτονίες). Έκτοτε ότι έχω προσπαθήσει να κάνω, καταστρέφεται πριν καλά-καλά αρχίσω. Οι φίλοι μου που με ξέρουν χρόνια λένε ότι "δε μπορούν να πιστέψουν την απόλυτη ατυχία μου!" Δεν ξέρω αν είναι θέμα ατυχίας, μοίρας ή προσωπικών επιλογών αλλά είναι γεγονός ότι έχω δοκιμάσει τα πάντα για να αλλάξω τη τύχη μου και αυτή απλά δεν αλλάζει! Πλέον έχω συνηθίσει και κοντεύω να αποδεχτώ το γεγονός πως προφανώς έτσι θα ναι για πάντα η ζωή μου. Δεν έχω μπει στο λούκι να πιστέψω σε μαγείες και τέτοια, αν το χα κανει θα χα τρελαθεί κιόλας! Σίγουρα γλωσσοφαγιά υπάρχει και μη ξεχνάς ότι οποιοσδήποτε πάει να προοδεύσει οι άλλοι θα τον θάβουνε πίσω από την πλάτη του. Εσύ δε μας είπες γιατί πιστεύεις ότι κάποιοι μπορεί να σου κάνουν επιθέσεις μέσω μαγείας. Αυτό θα ήθελα πολύ να το ακούσω. Και αν λες στον εαυτό σου ότι κάτι κρύβεται πίσω απ' αυτά γιατί αποκλείεται να σαι τόσο άτυχος σου λέω ότι ναι! μπορεί να είσαι! σου μιλάει η αρχι-γκαντέμω!
AAAAAAAAAAA και κάτι ακόμα δεν είμαι ξεχωριστή! Μια απλή γυναίκα είμαι! Υπάρχουν τόσοι άνθρωποι με παρόμοια χαρακτηριστικά απλά τους είναι δύσκολο να το εξομολογηθούν ακόμα και σε ένα φόρουμ σαν κι αυτό γιατί οι αντιδράσεις ποικίλουν τόσο πολύ και αντί να τους ενθαρρύνουν τους κάνουν και ντρέπονται.
BLESSED ENOUGH TO BE A BELIEVER
Αγαπητέ φίλε aitherovamon ευχαριστώ για τις επεξηγήσεις και τις συμβουλές.Δέχομαι τα πάντα όταν λέγονται με καλό τρόπο και εσύ αυτό έκανες.
Αγαπητέ φίλε άμοθεν επειδή τυχαίνει να έχω τελειώσει ιστορικο-αρχαιολογικό μακάρι πραγματικά να ξερα αν κάτω απο τον θησαυρό του Ατρέα βρίσκεται θαμμένος ιπτάμενος δίσκος. Σας έγραψα από την αρχή για το θέμα μου για να μπορέσω να μάθω πως να εστιάζω σε ορισμένα πράγματα και να βάλω σε μια τάξη το κεφάλι μου που είναι σαν να βομβαρδίζεται από τις άλλες διαστάσεις...Θέλω να πω δηλαδή ότι δέχομαι σκόρπιες πληροφορίες, εικόνες και μηνύματα και δεν το έχω ακόμα τόσο του χεριού μου ώστε να μπορώ να απαντάω παραδείγματος χάριν σε ερωτήσεις πολύ συγκεκριμένες σαν και τις δικές σου. Απ΄ότι μου γράφετε αυτό θέλει σκληρή δουλειά κάτι το οποίο το καταλαβαίνω απόλυτα μιας και είμαι και εντελώς βλαμμένη.
Όσο για τους υπόλοιπους που με ρωτάτε να σας πω περισσότερα για τις ικανότητες μου δε θα το κάνω, γιατί στο ελάχιστο που το έκανα έφαγα κράξιμο (και το κράξιμο μες τη ζωή είναι).
Φίλη Άννα τώρα που μου εξήγησαν τα παιδιά για το τι ακριβώς μου γράφεις αρχίζω από σήμερα σκληρή μελέτη. Ευχαριστώ πάρα πολύ.
Αγαπητέ φίλε άμοθεν επειδή τυχαίνει να έχω τελειώσει ιστορικο-αρχαιολογικό μακάρι πραγματικά να ξερα αν κάτω απο τον θησαυρό του Ατρέα βρίσκεται θαμμένος ιπτάμενος δίσκος. Σας έγραψα από την αρχή για το θέμα μου για να μπορέσω να μάθω πως να εστιάζω σε ορισμένα πράγματα και να βάλω σε μια τάξη το κεφάλι μου που είναι σαν να βομβαρδίζεται από τις άλλες διαστάσεις...Θέλω να πω δηλαδή ότι δέχομαι σκόρπιες πληροφορίες, εικόνες και μηνύματα και δεν το έχω ακόμα τόσο του χεριού μου ώστε να μπορώ να απαντάω παραδείγματος χάριν σε ερωτήσεις πολύ συγκεκριμένες σαν και τις δικές σου. Απ΄ότι μου γράφετε αυτό θέλει σκληρή δουλειά κάτι το οποίο το καταλαβαίνω απόλυτα μιας και είμαι και εντελώς βλαμμένη.
Όσο για τους υπόλοιπους που με ρωτάτε να σας πω περισσότερα για τις ικανότητες μου δε θα το κάνω, γιατί στο ελάχιστο που το έκανα έφαγα κράξιμο (και το κράξιμο μες τη ζωή είναι).
Φίλη Άννα τώρα που μου εξήγησαν τα παιδιά για το τι ακριβώς μου γράφεις αρχίζω από σήμερα σκληρή μελέτη. Ευχαριστώ πάρα πολύ.
BLESSED ENOUGH TO BE A BELIEVER
Αγαπητή Άννα με όλο το σέβας δεν με ξέρεις καθόλου και κατά συνέπεια δεν μπορείς να με χαρακτηρίσεις ή όχι ''διάμεσο''. Αυτό άστο να το πουν σε μένα και σοτυς γύρω μου τα βάσανα που έχω περάσει από μικρό παιδί. Ακόμα όλα αυτά τα αποσπάσματα που γράφεις να τα διαβάσω...είναι σχετικά; Επίσης μου στειλες ένα προσωπικό μέιλ. Ξαναστείλτο αν έχεις την καλοσύνη γιατί ήρθε κενό.
BLESSED ENOUGH TO BE A BELIEVER
Ευτυχώς φίλε ρακοσυλλέκτη που συνενοούμαστε...Όποιος δεν έχει διάθεση να βοηθήσει, να μιλήσει ή έστω να ''ακούσει'' καλύτερα να μην μου μιλά καθόλου. Και το λέω αυτό ειδικά στη φίλη Jegudiel που πιστεύω ότι αν είχα συζητήσει και προσωπικά μαζί της θα με είχε στείλει πρώτο τραπέζι ψυχιατρείο!
BLESSED ENOUGH TO BE A BELIEVER
Με όλο το σεβασμό οι απαντήσεις σας είναι ακατανοητες. Τα περίμενα όλα, αλλά εγωιστικό; Τελικά έχετε δίκιο είναι λάθος να μιλάς στους λάθος ανθρώπους.
Αγαπητοί φίλοι, παρακολουθώ με χαρά τις συζητήσεις σας και αποφάσισα να σας στείλω και εγώ ένα μήνυμα επειδή θα ήθελα να ακούσω τη γνώμη σας. Μπορεί αυτά που θα σας πω να σας ακουστούν εξωπραγματικά αλλά νομίζω ότι είστε οι κατάληλλοι να απευθυνθώ μιας και φαίνεστε να κατανοείτε τα εξωπραγματικά! Το προσωπικό μου ''πρόβλημα'' αν θέλετε είναι ότι από πολύ μικρή ηλικία είμαι πολύ ισχυρό διάμεσο. Αν κάτσω να σας πω πόσες φορές έχω προφητέψει, δεχτεί μηνύματα ή μου έχουν συμβεί διάφορα ''κουλά'΄περιστατικά, θα έπρεπε να σας γράφω ατέλειωτες σελίδες για χρόνια και πάλι να μην τελειώνω. Λάβετε υπόψιν σας ότι δεν είμαι καμιά ''εντελώς τρελή'', ούτε ασκήθηκα για να αποκτήσω αυτές τις δυνατότητες, απλά έτσι γεννήθηκα. Μάλιστα αυτή τη στιγμή κάνω το διδακτορικό μου στο Πανεπιστήμιο των Πατρών σε εντελώς άσχετο θέμα από τη μεταφυσική ή οτιδήποτε κοντινό. Επειδή οι απόρροιες αυτού του ''προβλήματος'' είναι να τρομάζω τους ανθρώπους με τις δυνατότητες μου, θα ήθελα να μάθω πώς μπορεί κάποιος να ασκηθεί ούτως ώστε από τη μια να αξιοποιήσει το ''χάρισμα'' ('ή πρόβλημα όπως θέλετε πείτε το) και από την άλλη να το χρησιμοποιήσει ώστε να βοηθά τους συνανθρώπους του. Οποιαδήποτε άποψη δεκτή, σας ευχαριστώ εκ των προτέρων.
BLESSED ENOUGH TO BE A BELIEVER
Και δεν είναι μόνο οι ανεγκέφαλοι, είναι και όλοι αυτοί οι ατέλειωτοι απατεώνες, τα μέντιουμ της συμφοράς που κοροιδεύουν τον κόσμο και παράλληλα ξεφτιλίζουν τον όρο ''διάμεσος''. Επειδή όταν ήμουν στο πανεπιστήμιο φοιτήτρια έψαχνα απαντήσεις και μια κάποια καθοδήγηση, μίλησα με εκατοντάδες απ' αυτούς και διαπίστωσα ότι στους 500 που λέγανε ότι είναι μέντιουμ μόνο κανάς δυο είχαν πράγματι κάποιες δυνατοτητες. Όταν άκουσα τον αείμνηστο Γκιόλβα σε μια συνέντευξη του κατάλαβα πολλά πράγματα. Τον ρώτησαν λοιπόν πώς καταφέρνει να επικοινωνει με τους άνωθεν και πώς παίρνει πληροφορίες για το επιστημονικό του έργο, απάντησε πως μιλάει με ''διάμεσα''. Α! δλδ είπε ο δημοσιογράφος ''πάτε σε μέντιουμ''; Και ο Γκιόλβας είπε ''τα διάμεσα που συμβουλεύομαι εγώ, δεν παίρνουν χρήματα! είναι απλά άνθρωποι που έχουν αυτές τις δυνατότητες από τότε που γεννήθηκαν!''Νομίζω ότι αυτή του η απάντηση τα λέει όλα!
Φίλε ρακοσυλλέκτη διάβασα τα μηνύματα σου και χαίρομαι που δεν είμαι το μόνο Psychic εδώ μέσα αλλά είμαστε πολλοί! Και καλά εννοείται enigma for ever σου αφιερώνω και εγώ το ''age of loneliness'' και φυσικά το ''beyond the invisible'' ταιριάζουν πολύ στην περίπτωση μας!!!!
BLESSED ENOUGH TO BE A BELIEVER
Αγαπητή φίλη lixos (από ότι κατάλαβα είσαι κορίτσιόπως και εγώ). Έχεις δίκιο σε πολλά πράγματα και συμφωνώ ότι όταν έχουμε το χάρισμα πρέπει να ψαχνόμαστε αλλά εγώ έχω μεγαλώσει σα χριστιανή οπότε είναι δύσκολο να πείσω τον εαυτό μου να ψαχτεί και με άλλες μεθόδους. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου είχα μεγάλο σύνδεσμο με το Χριστό και με τους αγίους. Το χάρισμα στην οικογένεια μου είναι κληρονομικό απ' όσο ξέρω και για μας αυτά τα πράγματα είναι απολύτως φυσιολογικά (δηλαδή το να δέχεσαι μηνύματα από άλλες διαστάσεις αν το θες.)Από κει ξεκινά και η πεποίθηση μου ότι οι νεκροί μας βλέπουν πράγμα που εσένα μπορεί να σε εκπλήσσει και να σε ξενίζει (απολύτως φυσιολογικό). Η προγιαγιά μου έβλεπε τους νεκρούς και άκουγε τα αερικά, τα λεγε στον κόσμο αλλά ελάχιστοι την πίστευαν όπως καταλαβαίνεις. Η γιαγιά μου τώρα (η κόρη της προγιαγιάς μου) ένα μήνα πριν το θάνατο της ισχυριζόταν ότι έβλεπε τη μάνα της και συζητούσαν! Ήταν απολύτως καλά στην υγεία της, νέα στην ηλικία και εμείς βέβαια τα εγγόνια προβληματιζόμασταν και λέγαμε ότι πιθανότατα έχει σαλτάρει για να τα λέει αυτά. Η γιαγιά μου επέμενε ότι έβλεπε τη μάνα της και μάλιστα ήταν πόλύ χαρούμενη γι αυτό.Ένα μήνα αργότερα και ενώ οι θεάσεις συνεχίζονταν η γιαγιά μου σκοτώθηκε σε ένα φρικτό αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Η μάνα μου τώρα σαν παιδί και σαν έφηβη έβλεπε ίσκιους και δαίμονες, αλλά αυτό ατόνησε όσο μεγάλωνε και αντικαταστάθηκε από προφητικά όνειρα τόσο έντονα που καλύτερα να μη σου πει όνειρο της που να σε αφορά γιατί δε γλιτώνεις με τίποτα. Εγώ όσο ήμουν παιδί ένιωθα παρουσίες και τα λοιπά, είχα πρόβλημα με πολλούς χώρους (αισθανόμουν έντονα την κακή αύρα σε σημείο που να αρρωσταίνω), όταν συναντώ κάποιον νέο άνθρωπο ''διαβάζω'' το ποιος είναι και τι περίπου έχει κάνει και βγαίνω σωστή. Για να καταλάβεις μέχρι και με τους γκόμενους των φιλενάδων μου ξέρω όταν μου τους συστηνουν περί τίνος πρόκειται. Θυμάμαι ένα αστείο περιστατικό όταν μια από τις κολλητές μου μου γνώρισε τον τότε φίλο της ένα σοβαρό και ευγενέστατο παιδί και με ρώτησε τι "διαβάζω". Εγώ λοιπόν διάβασα πάνω του ''τσιγγουνιά'' και μάλιστα σε τεράστιο βαθμό από το πουθενά χωρίς το παιδί να πει κάτι ή να κάνει κάτι σχετικό με τα οικονομικά. Το πα στη φίλη μου και γέλασε λέγοντας "είσαι τρελή, τι κάθομαι και σε ακούω!" Την ίδια μέρα λοιπόν με παίρνει έξαλλη η φίλη μου και μου λέει σοκαρισμένη "δε το πιστεύω!''. Είχαν βγει λοιπόν και εκείνος φάνηκε πολύ τσιγγούνης και άρχισε να της διηγείται και κουλά περιστατικά τσιγγουνιάς τόσο που η φίλη μου έφριξε. Τέτοια περιστατικά μου έχουν συμβεί πάρα πολλά. Θυμάμαι είχα γνωρίσει ένα νεαρό παιδί πριν από λίγα χρόνια και τον ρώτησα το όνομα του. Μου είπε ''Αλέξανδρος''. Εγώ όμως διάβασα πάνω του το όνομα ''Γιώργος''. Του λέω γιατί μου κάνεις πλάκα ξέρω ότι σε λένε Γιώργο. Αυτός έπαθε σοκ και μου λέει ''ρε που το ξερες, έχω δύο βαφτιστικά, Γιώργος και Αλέξανδρος, Γιώργο με φωνάζει η οικογένεια μου!'' Τέσπα τώρα σου αναφέρω κάποια ανώδυνα περιστατικά. Το κύριο χαρτί μου είναι τα προφητικά όνειρα τα οποία για μένα είναι σαν ενοράσεις. Ήξερα από πριν οτιδήποτε θα μου συνέβαινε τόσο σε εμένα όσο και σε συγγενείς και φίλους, με αποτέλεσμα οι συμμαθητές μου να τρέχουν έντρομοι, οι φίλοι να με βρίζουν, οι γονείς μου να μη ξέρουν τι να κάνουν. Εγώ από την άλλη είχα φρικάρει απ' όλα αυτά και άρχισα να προσεύχομαι να σταματήσουν. Είναι πάρα πολλά αυτά που θα ήθελα να σας πω σε αυτό το φόρουμ αλλά θα το κάνω σιγά-σιγά γιατί δεν με φτάνουν οι σελίδες!Έχε υπόψη σου ότι είμαι μορφωμένος άνθρωπος, φιλόλογος με μεταπτυχιακό και τώρα κάνω το διδακτορικό μου, πολύ πλακατζού και κοινωνική δεν ασχολούμαι συνέχεια με αυτά τα θέματα και κάνω μια φυσιολογική ζωή. Όμως γιατί να συμβαίνουν σε μένα όλα αυτά; Διαβάζω τόσες περιπτωσεις εδώ μέσα που το περίεργο εμφανίστηκε στη ζωή των ανθρώπων μια και δύο φορές και παρόλα αυτά ΄τους άλλαξε τον τρόπο σκέψης. Εγώ τι να πω η δύστυχη που δεν ξέρω πού να κρυφτώ;
όπως και εγώ). Έχεις δίκιο σε πολλά πράγματα και συμφωνώ ότι όταν έχουμε το χάρισμα πρέπει να ψαχνόμαστε αλλά εγώ έχω μεγαλώσει σα χριστιανή οπότε είναι δύσκολο να πείσω τον εαυτό μου να ψαχτεί και με άλλες μεθόδους. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου είχα μεγάλο σύνδεσμο με το Χριστό και με τους αγίους. Το χάρισμα στην οικογένεια μου είναι κληρονομικό απ' όσο ξέρω και για μας αυτά τα πράγματα είναι απολύτως φυσιολογικά (δηλαδή το να δέχεσαι μηνύματα από άλλες διαστάσεις αν το θες.)Από κει ξεκινά και η πεποίθηση μου ότι οι νεκροί μας βλέπουν πράγμα που εσένα μπορεί να σε εκπλήσσει και να σε ξενίζει (απολύτως φυσιολογικό). Η προγιαγιά μου έβλεπε τους νεκρούς και άκουγε τα αερικά, τα λεγε στον κόσμο αλλά ελάχιστοι την πίστευαν όπως καταλαβαίνεις. Η γιαγιά μου τώρα (η κόρη της προγιαγιάς μου) ένα μήνα πριν το θάνατο της ισχυριζόταν ότι έβλεπε τη μάνα της και συζητούσαν! Ήταν απολύτως καλά στην υγεία της, νέα στην ηλικία και εμείς βέβαια τα εγγόνια προβληματιζόμασταν και λέγαμε ότι πιθανότατα έχει σαλτάρει για να τα λέει αυτά. Η γιαγιά μου επέμενε ότι έβλεπε τη μάνα της και μάλιστα ήταν πόλύ χαρούμενη γι αυτό.Ένα μήνα αργότερα και ενώ οι θεάσεις συνεχίζονταν η γιαγιά μου σκοτώθηκε σε ένα φρικτό αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Η μάνα μου τώρα σαν παιδί και σαν έφηβη έβλεπε ίσκιους και δαίμονες, αλλά αυτό ατόνησε όσο μεγάλωνε και αντικαταστάθηκε από προφητικά όνειρα τόσο έντονα που καλύτερα να μη σου πει όνειρο της που να σε αφορά γιατί δε γλιτώνεις με τίποτα. Εγώ όσο ήμουν παιδί ένιωθα παρουσίες και τα λοιπά, είχα πρόβλημα με πολλούς χώρους (αισθανόμουν έντονα την κακή αύρα σε σημείο που να αρρωσταίνω), όταν συναντώ κάποιον νέο άνθρωπο ''διαβάζω'' το ποιος είναι και τι περίπου έχει κάνει και βγαίνω σωστή. Για να καταλάβεις μέχρι και με τους γκόμενους των φιλενάδων μου ξέρω όταν μου τους συστηνουν περί τίνος πρόκειται. Θυμάμαι ένα αστείο περιστατικό όταν μια από τις κολλητές μου μου γνώρισε τον τότε φίλο της ένα σοβαρό και ευγενέστατο παιδί και με ρώτησε τι "διαβάζω". Εγώ λοιπόν διάβασα πάνω του ''τσιγγουνιά'' και μάλιστα σε τεράστιο βαθμό από το πουθενά χωρίς το παιδί να πει κάτι ή να κάνει κάτι σχετικό με τα οικονομικά. Το πα στη φίλη μου και γέλασε λέγοντας "είσαι τρελή, τι κάθομαι και σε ακούω!" Την ίδια μέρα λοιπόν με παίρνει έξαλλη η φίλη μου και μου λέει σοκαρισμένη "δε το πιστεύω!''. Είχαν βγει λοιπόν και εκείνος φάνηκε πολύ τσιγγούνης και άρχισε να της διηγείται και κουλά περιστατικά τσιγγουνιάς τόσο που η φίλη μου έφριξε. Τέτοια περιστατικά μου έχουν συμβεί πάρα πολλά. Θυμάμαι είχα γνωρίσει ένα νεαρό παιδί πριν από λίγα χρόνια και τον ρώτησα το όνομα του. Μου είπε ''Αλέξανδρος''. Εγώ όμως διάβασα πάνω του το όνομα ''Γιώργος''. Του λέω γιατί μου κάνεις πλάκα ξέρω ότι σε λένε Γιώργο. Αυτός έπαθε σοκ και μου λέει ''ρε που το ξερες, έχω δύο βαφτιστικά, Γιώργος και Αλέξανδρος, Γιώργο με φωνάζει η οικογένεια μου!'' Τέσπα τώρα σου αναφέρω κάποια ανώδυνα περιστατικά. Το κύριο χαρτί μου είναι τα προφητικά όνειρα τα οποία για μένα είναι σαν ενοράσεις. Ήξερα από πριν οτιδήποτε θα μου συνέβαινε τόσο σε εμένα όσο και σε συγγενείς και φίλους, με αποτέλεσμα οι συμμαθητές μου να τρέχουν έντρομοι, οι φίλοι να με βρίζουν, οι γονείς μου να μη ξέρουν τι να κάνουν. Εγώ από την άλλη είχα φρικάρει απ' όλα αυτά και άρχισα να προσεύχομαι να σταματήσουν. Είναι πάρα πολλά αυτά που θα ήθελα να σας πω σε αυτό το φόρουμ αλλά θα το κάνω σιγά-σιγά γιατί δεν με φτάνουν οι σελίδες!Έχε υπόψη σου ότι είμαι μορφωμένος άνθρωπος, φιλόλογος με μεταπτυχιακό και τώρα κάνω το διδακτορικό μου, πολύ πλακατζού και κοινωνική δεν ασχολούμαι συνέχεια με αυτά τα θέματα και κάνω μια φυσιολογική ζωή. Όμως γιατί να συμβαίνουν σε μένα όλα αυτά; Διαβάζω τόσες περιπτωσεις εδώ μέσα που το περίεργο εμφανίστηκε στη ζωή των ανθρώπων μια και δύο φορές και παρόλα αυτά ΄τους άλλαξε τον τρόπο σκέψης. Εγώ τι να πω η δύστυχη που δεν ξέρω πού να κρυφτώ;BLESSED ENOUGH TO BE A BELIEVER
Και γυρνώντας στο θέμα γιατί σας τρέλανα και εγώ και αλλάξαμε την κουβέντα έχω να πω ότι κατά τη δική μου άποψη εννοείται ότι οι νεκροί μας βλέπουν. Επειδή έχουν φύγει από κοντά μου άνθρωποι που αγάπησα πολύ (όπως έχει συμβεί λίγο πολύ σε όλους)πολλές φορές στον ύπνο μου τους βλέπω και επικοινωνούμε. Το περίεργο είναι ότι ενώ σε πολλά όνειρα δεν θυμάμαι τι συζητησεις έκανα και με ποιους, όταν βλέπω κάποιον νεκρό δικό μου η συζήτηση είναι πάντα λογική και θυμάμαι πάντα τι μου είπε και τι με συμβούλευσε. Αν θέλετε διαβάστε όσοι από σας δε το χουν κάνει ήδη τον περίφημο ''Φαίδωνα'' του Πλάτωνα. Εκεί ο Σωκράτης μιλάει για τη συνέχεια της ζωής μετά το θάνατο και με απλά αλλά τρομερά οξυδερκή επιχειρήματα στελεχώνει την άποψη του (που είναι ότι η ζωή συνεχίζεται και μετά το βιολογικό μας τέλος).
Τώρα θυμήθηκα την εμπειρία μου με το τρίτο μάτι. Όταν γεννήθηκα, γεννήθηκα με ένα στρογγυλό κόκκινο σημάδι στο μέτωπο ακριβώς στη θέση του τρίτου ματιού. Ήταν ένα μικρό αιματωματάκι το οποίο μου εξαφανίστηκε όταν έγινα ενός. Στο μεταξύ επειδή είχα (και έχω) σκιστά μάτια, με έβλεπαν και με το σημάδι στο μέτωπο το οποίο ήταν σαν το bindi των ινδών και ρωτάγανε τη μάνα μου απο πού με έιχε υιοθετήσει. (Τεσπα σύμφωνα με την ιρλανδική παράδοση όσα παιδάκια γεννιούνται με αυτό το σημάδι είναι μάγοι και μάγισσες.) Από τότε λοιπόν και ενω μου φυγε το σημαδάκι στην περιοχή του τρίτου ματιού έχω ένα μικρό εξόγκωμα και η περιοχή με φαγουρίζει. Διάβασα λοιπόν κάπου ότι μπορείς με διαλογισμό να ανοίξεις το τρίτο μάτι. Έκανα λοιπόν για λίγο καιρό τις ασκήσεις και ένιωθα (όποιος θέλει με πιστεύει) ότι είχα τρία μάτια ανοιχτά. Αισθανόμουν απόλυτα φυσιλογικά απλά ένιωθα ότι η όραση μου είχε οξυνθεί πάρα πολύ. Όταν το είπα στη μάνα μου με ενθουσιασμό με πέρασε γεννεές δεκατέσσερις και φοβισμένη εγώ σταμάτησα. Πείτε ότι μετά από χρόνια άσκησης άνοιγα το τρίτο μάτι μου. Αν άρχιζα και έβλεπα διαβόλους που λέει ο λόγος θα ήμουν ικανοποιημένη;
Έχετε δίκιο το καταλαβαίνω ότι θα πρεπε να μαι πιο ανοιχτή γενικά. Αλλά πάντα ήμουν χριστιανή, δλδ θέλω να πω έτσι ήμουν από παιδί και έτσι λειτουργώ Iam a believer τι να κάνουμε;Απ' όσο ξέρω η ορθοδοξία λέει όχι στο διαλογισμό διότι υπάρχει κίνδυνος δαιμονισμού, δλδ η ψυχή ταξιδεύει σε νοητά πεδία και το σώμα μένει άδειο, άρα μπορεί και να περιέλθει στην κατοχή ενός δαίμονα. Μια παρόμοια άποψη έχει και για την ύπνωση. Ναι dr Jekyl συμφωνώ με την άποψη σου πολλή προσευχή! Ίσως αυτός να είναι ο δρόμος.