Διαβάστε το! Ένα παράξενο γράμμα...
Παράθεση:
|
Αρχική Δημοσίευση από ΙΝΤΙΓΚΟ
(Μασατζόρε νό ιπορτάν,τε!)
|
Παράθεση:
|
Αρχική Δημοσίευση από wasd
Αυτό πάλι τι είναι;;;
|
Και σημαίνει...
"Ο αγγελιοφόρος δεν είναι σημαντικός".
Μα καλα!
Από όλες τις δημοσιεύσεις μέσα σε αυτό το θέμα,
αυτό ήταν που έκανε τη μοναδική εντύπωση;;
Αυτό μόνο είναι το δυσνόητο;;
Να φανταστείτε δύσκολα εκπλήσσομαι...
Πάντως σας παραδέχομαι!
Με τον "γρίφο" πώς πάμε;;
Μήπως βρήκε κάποιος κάτι σχετικό;
"Ο αγγελιοφόρος δεν είναι σημαντικός".
Μα καλα!
Από όλες τις δημοσιεύσεις μέσα σε αυτό το θέμα,
αυτό ήταν που έκανε τη μοναδική εντύπωση;;
Αυτό μόνο είναι το δυσνόητο;;
Να φανταστείτε δύσκολα εκπλήσσομαι...
Πάντως σας παραδέχομαι!
Με τον "γρίφο" πώς πάμε;;
Μήπως βρήκε κάποιος κάτι σχετικό;
Φιλε ΙΝΤΙΓΚΟ, στην εξηγηση σου, που ειναι σεβαστη με τον τροπο σκεψης σου 
, μια μικρη (ισως) διορθωση. Γεννηθηκε το 2004, αρα σε ηλικια 3 ετων δεν ηταν το 2007, αλλα το 2001. Και το 2001 οντος εγινε κατι συνταρακτικο (11/9).... Κατι που εγινε να σταθμος και να αρχισουν "νομιμα" πλεον τα αμερικανακια να πατανε οποιον θελουν. Αυτα 
εχω πολλα να μαθω απο σας εδω μεσα... Χαιρομαι που εγινα μελος
Φιλικα, Γιωργος.
, μια μικρη (ισως) διορθωση. Γεννηθηκε το 2004, αρα σε ηλικια 3 ετων δεν ηταν το 2007, αλλα το 2001. Και το 2001 οντος εγινε κατι συνταρακτικο (11/9).... Κατι που εγινε να σταθμος και να αρχισουν "νομιμα" πλεον τα αμερικανακια να πατανε οποιον θελουν. Αυτα εχω πολλα να μαθω απο σας εδω μεσα... Χαιρομαι που εγινα μελος Φιλικα, Γιωργος.
Παράθεση:
|
Αρχική Δημοσίευση από ΙΝΤΙΓΚΟ
Γειά σας και πάλι φίλοι μου..
Καταρχήν να ξεκαθαρίσω τη θέση μου όσο αφορά το γράμμα. Δεν είναι δικό μου γράμμα, οπότε μην "σκοτώνετε τον αγγελιοφόρο". (Μασατζόρε νό ιπορτάν,τε!) Έπειτα όπως είδατε στους δικούς μου στοχασμούς και αμπελοσοφίες μου (ή μήπως όχι και τόσο..), δείχνω ότι κι εγώ αμφιταλαντεύομαι ανάμεσα στη γνησιότητα του γράμματος και την πιθανή κατάληξη τελικά σε ένα όμορφο σενάριο επιστημονικής φαντασίας ή σε εκρηκτικές διαπιστώσεις! Αγαπητό μέλος Y1annis, μου άρεσε το σκεπτικό σου, μα κατέληξα στο εξής.. Ο "ποιητής" επισήμανε και τόνισε ότι ποτέ δεν ήρθε αντιμέτωπος με τον εαυτό του, παρόλο που ταξίδευε ο ίδιος προς τα πίσω.. Και όπως δείχνει ακόμα και ο ίδιος απορεί.. Δηλαδή.. όταν παρατήρησε ότι το 2008 άρχισε να κυλάει για εκείνον αντίστροφα ο χρόνος, δεν βρήκε πουθενά τον εαυτό του στο ταξίδι του πίσω στον χρόνο. Όμως είπε ότι τα πάντα έδειχναν ότι επαναλαβάνονταν ακριβώς όπως είχαν γίνει στο παρελθόν, εκτός από την δική του ύπαρξη.. Συνεπώς το 2004 η μητέρα του κάποια στιγμη πήγε στο μαιευτήριο, όμως γύρισε για τα μάτια του "ποιητή" με άδεια χέρια (χωρίς μωρό, είπαμε ποτέ δεν βρήκε τον εαυτό του). Και πολύ απλά, την επομένη μέρα (για τον "ποιητή") της μαιευτικής κλινικής, η μητέρα του ήταν εννέα μηνών έγκυος. (και πάει λέγοντας...) Κι εγώ προσπαθώ να απορρίψω το γράμμα, όμως μέσα από ακράδαντες αποδείξεις. Οπότε φίλοι μου, βοηθείστε είτε να το απορρίψουμε τελικά, είτε να το ασπαστούμε και να το διερευνήσουμε.. Αγαπητό μέλος THE KEEPER OF SECRET, με πρόλαβε με την απάντησή του το αγαπητό μέλος indigocy (χαιρετώ τον κατά το πρώτο συνθετικό του nick του, συνονόματό μου). Ναι! Πιθανόν ο Έλληνας παγαπόντης μεταφραστής του γράμματος, ήθελε να το κάνει κατά τη μετάφραση, πιο πιασάρικο. Όμως ευτυχώς που όπως βλέπετε δεν μας αποσπάει αυτή του η άθλια παρεμβολή, τις σκέψεις μας και τους διαλογισμούς μας... Τουλάχιστον μιλώντας για το πρόσωπό μου, δεν έκανε αυτή η αλλίωση, να φαντάζει το γράμμα πιο πιστευτό στα αυτιά μου ή λιγότερο αληθινό. Από μόνο του το περιεχόμενο του γράμματος, μοιάζει με σενάριο επιστημονικής φαντασίας, δεν χρειάζεται να μου προσθέσουνε κάτι επιπλέον.... Καλώς έκανε και το μέλος TH KEEPER OF SECRET που προσπαθησε να μας βοηθήσει να το απορρίψουμε... Αυτό δείχνει από την πλευρά του ότι ασχολείθηκε με το θέμα σαν καλός ερευνητής, και προσπαθεί να βοηθήσει είτε στην απόρριψή του είτε στη συνέχεια της έρευνας. (προσωπικά φίλε μου σαλούτ γιου!). Αλλά βάση ψυχολογικών θεωριών.. για σκεφτείτε κάτι... Ο Έλληνας μεταφραστής επέλεξε να προσθέσει λίγη "σάλτσα" στο περιεχόμενο του γράμματος.. Οπότε, ο ίδιος το βρήκε αυτούσιο! Και στην προσπάθειά του να μας πείσει για την αυθεντικότητα του γράμματος, κόντεψε να πετύχει ακριβώς το αντίθετο. Οπότε εφόσον του επιτράπηκε να κάνει αυτήν τη χαζή παρεμβολή στο γράμμα, αυτό σημαίνει αυτόματα ότι το γράμμα δεν προστατεύεται από πνευματικά δικαιώματα κάποιου εμπνευσμένου συγγραφέα. Ερώτηση: Αλήθεια, γιατί δεν το είδα ακόμα σε ταινία;; Στερέψανε από ιδέες; Καλό το γράμμα, αλλά μετά τί γράφουμε;; Δεν νομίζω... Ήδη σαν ΙΝΤΙΓΚΟ έχω γράψει τρία πιθανά σενάρια (με το "καλημέρα σας" δηλαδή με το που διάβασα το γράμμα). Ίσως αυτοί μου οι στοχασμοί να αποτελούν ένα ακόμα πιθανό σενάριο... Οπότε είτε θα γίνουμε συντελεστές αλλά και μάρτυρες μιας μεγάλης αποκάλυψης, είτε θα έχουμε περάσει ευχάριστα τα απογεύματά μας.. Εξάλλου όλοι με τον τρόπο μας, και τις έρευνές μας, τις απορρίψεις μας αλλά και τις αποδοχές μας, τιμούμε το forum του metafysikoy. Καλή συνέχεια στην επίλυση του "γρίφου" .... που ονομάζεται χωροχρόνος! |
1) Μήπως είναι κωδικοποιημένο το κείμενο ? Η Ονομα?
και η φράση
«Ψάξε να βρεις την πλάκα που δεν έχει αρχή, στο φρούριο κοντά στα στενά με τις δάφνες του Απόλλωνα.»
μας δείχνει τη λύση του γρίφου ?????? που ίσως και να έχει να κάνει με μαγικά τετράγωνα ?????
Η φράση
στο φρούριο κοντά στα στενά με τις δάφνες του Απόλλωνα.» πρέπει να είναι ο κωδικός
Ι πλάκα είναι το μαγικό τετράγωνο
και «Ψάξε να βρεις την πλάκα που δεν έχει αρχή " είναι η αρχή τής πλάκας.
Ήμουν περίπου 9 ετών όταν προσπάθησα να τους δώσω να καταλάβουν ότι η ζωή μου δεν κυλά όπως θα έπρεπε. Θυμάμαι τα γεμάτα απορία βλέμματα τους και την προσπάθεια της μητέρας μου να μου εξηγήσει ότι ήμουν απλά κουρασμένος και αν έπεφτα να κοιμηθώ την άλλη μέρα όλα θα ήταν μια χαρά. Το επόμενο πρωϊ κρυφάκουσα τη συζήτησή τους για το αν έπρεπε να με δεί κάποιος «ειδικός».
Προσεξατε τι ειπε?Αφου με το ξημερωμα αυτος γινοταν μεγαλυτερος και οι γονεις του μικροτεροι τοτε και που μιλησε την προηγουμενη μερα μαλλον ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ.
Προσεξατε τι ειπε?Αφου με το ξημερωμα αυτος γινοταν μεγαλυτερος και οι γονεις του μικροτεροι τοτε και που μιλησε την προηγουμενη μερα μαλλον ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ.
Λοιπον, ομολογω οτι δεν διαβασα ολα τα posts σε αυτο το θεμα αλλα οτι εχει να κανει με ταξιδια στο (χωρο)χρονο ειναι λιγο πολυ "the story of my life!". Οταν μαλιστα ασχολουμουν καθημερινα με γιογκα και διαλογισμο ειχα παρα πολλες εμπειριες/οραματα στα οποια το χωροχρονικο συνεχες επαυε να ειναι τοσο "συνεχες". Δεν μπορω βεβαια να αποδειξω οτι αυτα που ειδα συνεβησαν σε προηγουμενα timelines αυτου του Συμπαντος... Θα μπορουσα καλλιστα να εχω κανει βουτια σε παραλληλες/εναλλακτικες πραγματικοτητες/Συμπαντα...
Για μενα παντως δυο πραγματα εχουν μεγαλο ενδιαφερον:
1.Πως καταφερνει κανεις να κανει ταξιδια στο χρονο παιρνοντας και το σωμα του μαζι(dematerialization/materialization)
και
2.Πως μπορουν αυτα τα ταξιδια να ελεγχονται απολυτα απο το νου μου ετσι ωστε να μπορω να αποφασιζω εγω που και ποτε θα παω και οχι να μου συμβαινουν σαν spontaneous psychic events οπως εχει γινει μεχρι τωρα...
Ισως χρειαζεται πολυ μεγαλυτερη εξασκιση στο διαλογισμο και σε καθε ειδους πνευματικες πρακτικες που καθαριζουν την αυρα/καρμα εστι ωστε να μπορεις να "δεις" τα portals.
Παντως υστερα απο πολλα χρονια ερευνας και εμπειριων, μπορω να πω με σιγουρια οτι το μελλον και ολες οι εναλλακτικες μορφες του εχουν ηδη συμβει. Και αν το καλοσκεφτει κανεις, αυτο ειναι κατι που υπαρχει ως σκεψη/γνωση στο συλλογικο υποσυνειδητο γιατι ο θυμοσοφος λαος μιλα για ατομα που εχουν το χαρισμα να "διαβαζουν το μελλον". Πως θα το διαβαζαν αν δεν ηταν ηδη καπου "γραμμενο"?
Παντως "ολως τυχαιως" πριν επισκεφτω το φορουμ σημερα, εγραφα στο blog μου για portals etc...!
Synchronicity mon amour...
Για μενα παντως δυο πραγματα εχουν μεγαλο ενδιαφερον:
1.Πως καταφερνει κανεις να κανει ταξιδια στο χρονο παιρνοντας και το σωμα του μαζι(dematerialization/materialization)
και
2.Πως μπορουν αυτα τα ταξιδια να ελεγχονται απολυτα απο το νου μου ετσι ωστε να μπορω να αποφασιζω εγω που και ποτε θα παω και οχι να μου συμβαινουν σαν spontaneous psychic events οπως εχει γινει μεχρι τωρα...
Ισως χρειαζεται πολυ μεγαλυτερη εξασκιση στο διαλογισμο και σε καθε ειδους πνευματικες πρακτικες που καθαριζουν την αυρα/καρμα εστι ωστε να μπορεις να "δεις" τα portals.
Παντως υστερα απο πολλα χρονια ερευνας και εμπειριων, μπορω να πω με σιγουρια οτι το μελλον και ολες οι εναλλακτικες μορφες του εχουν ηδη συμβει. Και αν το καλοσκεφτει κανεις, αυτο ειναι κατι που υπαρχει ως σκεψη/γνωση στο συλλογικο υποσυνειδητο γιατι ο θυμοσοφος λαος μιλα για ατομα που εχουν το χαρισμα να "διαβαζουν το μελλον". Πως θα το διαβαζαν αν δεν ηταν ηδη καπου "γραμμενο"?
Παντως "ολως τυχαιως" πριν επισκεφτω το φορουμ σημερα, εγραφα στο blog μου για portals etc...!
Synchronicity mon amour...
Αγαπητή INDIGO 
Θα το εκτιμούσα πραγματικά αν μοιραζόσουν μαζί μας την προσωπική σου εμπειρία από το ταξίδι σου. Προσωπικά για εμένα το συγκεκριμένο γράμμα δεν στάθηκε αφορμή για περαιτέρω προβληματισμό όχι επειδή δεν το αξίζει αλλά μάλλον δεν είχα το κατάλληλο timing... Πάντως αν έχεις ενδοιασμούς σχετικά με το πως θα αντιμετωπιστεί η ¨αποκαλυψή¨ σου, θα ήταν καλύτερο να τους αφήσεις στην άκρη. Άλλωστε μόνη σου είπες ότι μέσω της ανωνυμίας μας δίνεται η δυνατότητα εκφραστούμε ελέυθερα. Φιλικά
Θα το εκτιμούσα πραγματικά αν μοιραζόσουν μαζί μας την προσωπική σου εμπειρία από το ταξίδι σου. Προσωπικά για εμένα το συγκεκριμένο γράμμα δεν στάθηκε αφορμή για περαιτέρω προβληματισμό όχι επειδή δεν το αξίζει αλλά μάλλον δεν είχα το κατάλληλο timing... Πάντως αν έχεις ενδοιασμούς σχετικά με το πως θα αντιμετωπιστεί η ¨αποκαλυψή¨ σου, θα ήταν καλύτερο να τους αφήσεις στην άκρη. Άλλωστε μόνη σου είπες ότι μέσω της ανωνυμίας μας δίνεται η δυνατότητα εκφραστούμε ελέυθερα. Φιλικά
Αγαπητέ φίλε/φίλη Ercos,
λόγω πολλών συναρτήσεων, δεν υπήρχε ο κατάλληλος χρόνος για να αναρτήσω την έντονη αυτή εμπειρία μου, σχετικά με το «ταξίδι» μου, χάρη σε αυτό το παράξενο γράμμα.
Το περίεργο είναι, ότι σήμερα ένιωσα ότι χρειαζόταν να επισκεφτώ το όμορφο αυτό φόρουμ του μεταφυσικού. Και είδα ότι και εσύ σήμερα ανάρτησες τη δική σου δημοσίευση σε αυτό το θέμα. Αυτού του είδους τις συγχρονικότητες, ο κόσμος τις ονομάζει «συμπτώσεις». Εκείνοι όμως που γνωρίζουν, αντιλαμβάνονται ότι δεν υπάρχουν συμπτώσεις, παρά μόνον το κατάλληλο timing, όπως έγραψες κι εσύ.
Θα δεχτώ τη Σοφία του Σύμπαντος και θα γράψω την εμπειρία μου. Ίσως να βοηθήσει σε κάτι… Δεν ξέρω…
Όταν λοιπόν είχε πέσει και στη δική μου αντίληψη αυτό το περιβόητο γράμμα, το ανάρτησα και έτσι ξεκινήσαμε να το συζητάμε και να εντυπωσιαζόμαστε από τις περίεργες συγχρονικότητες που συνέβαιναν στο φόρουμ του μεταφυσικού, μέσα σε αυτό το θέμα.
Κάποια νύχτα συνέβη κάτι πρωτόγνωρο για εμένα. Αν και είμαι εκ γενετής, ένα παιδί που το χαρακτήριζαν παραφυσικό, η εμπειρία που είχα εκείνη τη νύχτα, ήταν για εμένα κάτι πολύ εντυπωσιακό και ωφέλιμο. Βλέπω πολλές φορές όνειρα στον ύπνο μου, όπως πολλής κόσμος. Όμως υπάρχει τρόπος που ξεχωρίζω ποια από αυτά τα όνειρα είναι απλές σκόρπιες εικόνες του υποσυνειδήτου μου. Ξεχωρίζω επίσης ποια από αυτά είναι σημαντικές και οργανωμένες εικόνες του υποσυνειδήτου μου, που μέσα από αυτές το υποσυνείδητο θέλει να μου δώσει ένα σημαντικό μήνυμα. Ο Ονειροκρίτης εξηγεί αυτές τις εικόνες ονείρων που προέρχονται από το υποσυνείδητο, όμως έχω αναπτύξει έναν δικό μου τρόπο εξήγησής τους. Το ίδιο μπορείτε να κάνετε κι εσείς. Είναι μια συμφωνία με τον εαυτό σας. Το υποσυνείδητο, ο ανθρώπινος υπολογιστής, με τα δεδομένα που έχει, υπολογίζει μέσα από έναν τεράστιο αριθμό πιθανοτήτων, την πιθανή μελλοντική έκβαση κάποιων καταστάσεων.
Υπάρχουν όμως και όνειρα που δεν συγκαταλέγονται στις προαναφερόμενες κατηγορίες. Σε αυτά τα όνειρα βλέπω άτομα που δεν έχω ξαναδεί ποτέ μου. Μου μιλούν για ένα θέμα τους. Έπειτα από μέρες, μήνες, σπανιότερα και χρόνια, αυτά τα άτομα τα συναντώ και πράγματι μου ζητούν να τους πω την άποψή μου για ένα θέμα που τους απασχολεί. Στο όνειρο, μου είχαν μιλήσει αυτά τα άτομα για το ίδιο ακριβώς θέμα! Και μάλιστα στο όνειρο μου δίνεται και μια ωφέλιμη λύση για εκείνα. Έτσι, όταν τους συναντώ, αμέσως έχω να τους προτείνω μια λύση. Που ουσιαστικά οι ίδιοι μου την είπαν. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι μάλλον έχω σύνδεση με τον Ανώτερο Εαυτό τους, που μου παρουσιάζεται στα όνειρα, παίρνοντας τη μορφή τους, ώστε αργότερα όταν τους δω, να τους αναγνωρίσω και να μπορώ να τους μεταφέρω το «μήνυμα». Το εντυπωσιακό είναι, όταν τους μιλάω στο τηλέφωνο και τους περιγράφω την εμφάνισή τους. Αυτή λοιπόν είναι μια ξεχωριστή κατηγορία ονείρων.
Υπάρχει μια άλλη κατηγορία όπου εκεί επικρατεί ένα πολύ εντυπωσιακό θέμα των μεταφυσικών συζητήσεων, που είναι οι Άγιοι, οι Άγγελοι, Οντότητες Θετικές είτε Αρνητικές, άτομα που φύγανε από τη ζωή και τα λοιπά. Δεν θα επεκταθώ.
Η άλλη κατηγορία ονείρων μου, είναι εκείνη που έβλεπα από παιδί, το μέλλον. Έχω γράψει εμπειρίες μου, στο φόρουμ του μεταφυσικού, σχετικά με αυτό. Πώς προφύλαξα κάποια άτομα και αποφύγαμε την έκβαση την πιθανή που έφτιαχνε το μέλλον που είχα δει. Για τους πιο ενημερωμένους σχετικά με αυτά τα θέματα, θα έλεγα ότι αλλάζαμε μάλλον μέλλον, άρα αλλάζαμε μάλλον Σύμπαν, δεν είμαι σίγουρη…
Μια άλλη κατηγορία, είναι εκείνη που σε όνειρα έχω μνήμες από προηγούμενες ζωές μου, στη Γη και αλλού. Εκεί αναγνωρίζω και πάλι την διαφορετικότητα της αίσθησης που προσδίδεται στο όνειρο και καταλαβαίνω ότι πρόκειται για το παρελθόν.
Είτε βλέπω και το παρελθόν άλλων.
Η άλλη κατηγορία ονείρων είναι όταν βλέπω σκηνές που διαδραματίζονται σε άλλο Σύμπαν, ταυτόχρονα με το δικό μας. Υπάρχουμε και ζούμε σε παράλληλα Σύμπαντα. Αυτό προσπαθώ να το μειώσω, διότι είναι πολύ κουραστικό όταν έχω τέτοιου είδους σύνδεση σε όνειρα. Χώρια που μπερδεύομαι, διότι βλέπω τον εαυτό μου σε άλλη ηλικία, άλλες φορές σε άλλο φύλο, σε άλλο επάγγελμα, με άλλο περίγυρο, που παρόλα αυτά τα θεωρώ όλα δικά μου και οικεία και ταυτόχρονα όμως διατηρώ και τη μνήμη της ενσάρκωσης ως ΙΝΤΙΓΚΟ. Μια φορά που κοιτάχτηκα σε καθρέφτη, ο άντρας εκείνος που είμαι σε εκείνο το Σύμπαν, ήταν τόσο κούκλος θα έλεγα, που κόντεψα να τον ερωτευτώ. Τον πέτυχα λίγες μέρες πριν το γάμο του όμως… πίκρα… Και αν σκεφτούμε ότι ακόμα και αν «μεταπηδούσα» σε εκείνο το Σύμπαν για να μείνω (δεν ξέρω αν γίνεται αυτό, υποθετικά μιλάω) θα ήταν δώρο άδωρο. Διότι πολύ απλά αυτός ο κούκλος θα ήμουν εγώ!
Σας έκανα αυτόν τον πρόλογο με τις κατηγορίες ονείρων, για να μπορέσω να σας μεταφέρω το πόσο διαφορετικό ήταν εκείνο το όνειρο που είδα χάρη σε αυτό το παράξενο γράμμα. Ήταν κάτι πρωτόγνωρο για εμένα. Άραγε τελικά, ήταν όνειρο;
Ταξίδεψα στο παρελθόν του δικού μας Σύμπαντος και συνάντησα… εμένα! Σε μικρότερη ηλικία! Δεν ήμουν εγώ σε μικρότερη ηλικία, δεν μετέφερα τη συνείδησή μου μέσα στο σώμα που είχα τότε, όπως γίνεται και με τα όνειρα με παράλληλα Σύμπαντα και με προηγούμενες ενσαρκώσεις, αν και κάποιες φορές σε όνειρα από μνήμες προηγούμενων ενσαρκώσεων, βλέπω το σώμα μου από έξω, επειδή μάλλον ήταν η ώρα του θανάτου μου και φαίνεται έφευγα από το σώμα. Αυτή τη φορά όμως πήγα και συνάντησα εμένα, σε μικρότερη ηλικία! Θα δείτε ποιο είναι εκείνο που με εντυπωσίασε και πως με ωφέλησε.
Συναντώ εμένα λοιπόν… Και είχα πρόσωπο όμως πολύ άσχημο, έμοιαζα να έχω καμένο και αποκρουστικό πρόσωπο, με εγκαύματα. Αυτό συνέβη επειδή εκείνο τον καιρό στην παιδική μου ηλικία, κάπως έτσι έβλεπα εγώ τον εαυτό μου, επειδή ο κόσμος με φοβόταν και με απέφευγε, εξαιτίας των παραφυσικών φαινομένων που συνέβαιναν. Μου φέρονταν σαν να ήμουν κάτι το παράξενο, το τρομακτικό…. Ήμουν στο περιθώριο και κρυβόμουν. Τα παραφυσικά φαινόμενα ήταν ανεξέλεγκτα και σαν παιδάκι που ήμουν, τα έλεγα και τα έδειχνα δίχως να κατανοώ ότι ο κόσμος δεν θα μπορούσε να τα αποδεχτεί. Κι έτσι, όταν ταξίδεψα στο παρελθόν, είδα τον εαυτό μου σε μικρή ηλικία, με την εμφάνιση που με έκανε ο κόσμος να αισθάνομαι ότι έχω… ντρεπόμουν για αυτό που ήμουν. Ένιωθα ξένη, από άλλον κόσμο. Ένιωθα μόνη και αβοήθητη, πάνω σε έναν εχθρικό πλανήτη. Βλέπω λοιπόν τη μικρή Ιντιγκούλα και πάω να την πλησιάσω. Εκείνη τρομαγμένη ότι θα της κάνω κακό, με διώχνει απότομα και με κλάματα και ουρλιαχτά, πηγαίνει στην άλλη γωνία του δωματίου. Τότε είδα αυτό το παιδί πόσο μόνο και πληγωμένο ήταν και πόσο απορημένο. Ένα παιδί γεμάτο αγάπη, που κανείς όμως δεν ήθελε την αγάπη του… Ο κόσμος, την φοβάται και της φέρεται εχθρικά, καθώς έτσι ο άνθρωπος συνήθως συμπεριφέρεται σε κάτι πρωτόγνωρο και άγνωστο. Με φόβο. Και με εχθρική στάση, νιώθει ότι έτσι αμύνεται.
λόγω πολλών συναρτήσεων, δεν υπήρχε ο κατάλληλος χρόνος για να αναρτήσω την έντονη αυτή εμπειρία μου, σχετικά με το «ταξίδι» μου, χάρη σε αυτό το παράξενο γράμμα.
Το περίεργο είναι, ότι σήμερα ένιωσα ότι χρειαζόταν να επισκεφτώ το όμορφο αυτό φόρουμ του μεταφυσικού. Και είδα ότι και εσύ σήμερα ανάρτησες τη δική σου δημοσίευση σε αυτό το θέμα. Αυτού του είδους τις συγχρονικότητες, ο κόσμος τις ονομάζει «συμπτώσεις». Εκείνοι όμως που γνωρίζουν, αντιλαμβάνονται ότι δεν υπάρχουν συμπτώσεις, παρά μόνον το κατάλληλο timing, όπως έγραψες κι εσύ.
Θα δεχτώ τη Σοφία του Σύμπαντος και θα γράψω την εμπειρία μου. Ίσως να βοηθήσει σε κάτι… Δεν ξέρω…
Όταν λοιπόν είχε πέσει και στη δική μου αντίληψη αυτό το περιβόητο γράμμα, το ανάρτησα και έτσι ξεκινήσαμε να το συζητάμε και να εντυπωσιαζόμαστε από τις περίεργες συγχρονικότητες που συνέβαιναν στο φόρουμ του μεταφυσικού, μέσα σε αυτό το θέμα.
Κάποια νύχτα συνέβη κάτι πρωτόγνωρο για εμένα. Αν και είμαι εκ γενετής, ένα παιδί που το χαρακτήριζαν παραφυσικό, η εμπειρία που είχα εκείνη τη νύχτα, ήταν για εμένα κάτι πολύ εντυπωσιακό και ωφέλιμο. Βλέπω πολλές φορές όνειρα στον ύπνο μου, όπως πολλής κόσμος. Όμως υπάρχει τρόπος που ξεχωρίζω ποια από αυτά τα όνειρα είναι απλές σκόρπιες εικόνες του υποσυνειδήτου μου. Ξεχωρίζω επίσης ποια από αυτά είναι σημαντικές και οργανωμένες εικόνες του υποσυνειδήτου μου, που μέσα από αυτές το υποσυνείδητο θέλει να μου δώσει ένα σημαντικό μήνυμα. Ο Ονειροκρίτης εξηγεί αυτές τις εικόνες ονείρων που προέρχονται από το υποσυνείδητο, όμως έχω αναπτύξει έναν δικό μου τρόπο εξήγησής τους. Το ίδιο μπορείτε να κάνετε κι εσείς. Είναι μια συμφωνία με τον εαυτό σας. Το υποσυνείδητο, ο ανθρώπινος υπολογιστής, με τα δεδομένα που έχει, υπολογίζει μέσα από έναν τεράστιο αριθμό πιθανοτήτων, την πιθανή μελλοντική έκβαση κάποιων καταστάσεων.
Υπάρχουν όμως και όνειρα που δεν συγκαταλέγονται στις προαναφερόμενες κατηγορίες. Σε αυτά τα όνειρα βλέπω άτομα που δεν έχω ξαναδεί ποτέ μου. Μου μιλούν για ένα θέμα τους. Έπειτα από μέρες, μήνες, σπανιότερα και χρόνια, αυτά τα άτομα τα συναντώ και πράγματι μου ζητούν να τους πω την άποψή μου για ένα θέμα που τους απασχολεί. Στο όνειρο, μου είχαν μιλήσει αυτά τα άτομα για το ίδιο ακριβώς θέμα! Και μάλιστα στο όνειρο μου δίνεται και μια ωφέλιμη λύση για εκείνα. Έτσι, όταν τους συναντώ, αμέσως έχω να τους προτείνω μια λύση. Που ουσιαστικά οι ίδιοι μου την είπαν. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι μάλλον έχω σύνδεση με τον Ανώτερο Εαυτό τους, που μου παρουσιάζεται στα όνειρα, παίρνοντας τη μορφή τους, ώστε αργότερα όταν τους δω, να τους αναγνωρίσω και να μπορώ να τους μεταφέρω το «μήνυμα». Το εντυπωσιακό είναι, όταν τους μιλάω στο τηλέφωνο και τους περιγράφω την εμφάνισή τους. Αυτή λοιπόν είναι μια ξεχωριστή κατηγορία ονείρων.
Υπάρχει μια άλλη κατηγορία όπου εκεί επικρατεί ένα πολύ εντυπωσιακό θέμα των μεταφυσικών συζητήσεων, που είναι οι Άγιοι, οι Άγγελοι, Οντότητες Θετικές είτε Αρνητικές, άτομα που φύγανε από τη ζωή και τα λοιπά. Δεν θα επεκταθώ.
Η άλλη κατηγορία ονείρων μου, είναι εκείνη που έβλεπα από παιδί, το μέλλον. Έχω γράψει εμπειρίες μου, στο φόρουμ του μεταφυσικού, σχετικά με αυτό. Πώς προφύλαξα κάποια άτομα και αποφύγαμε την έκβαση την πιθανή που έφτιαχνε το μέλλον που είχα δει. Για τους πιο ενημερωμένους σχετικά με αυτά τα θέματα, θα έλεγα ότι αλλάζαμε μάλλον μέλλον, άρα αλλάζαμε μάλλον Σύμπαν, δεν είμαι σίγουρη…
Μια άλλη κατηγορία, είναι εκείνη που σε όνειρα έχω μνήμες από προηγούμενες ζωές μου, στη Γη και αλλού. Εκεί αναγνωρίζω και πάλι την διαφορετικότητα της αίσθησης που προσδίδεται στο όνειρο και καταλαβαίνω ότι πρόκειται για το παρελθόν.
Είτε βλέπω και το παρελθόν άλλων.
Η άλλη κατηγορία ονείρων είναι όταν βλέπω σκηνές που διαδραματίζονται σε άλλο Σύμπαν, ταυτόχρονα με το δικό μας. Υπάρχουμε και ζούμε σε παράλληλα Σύμπαντα. Αυτό προσπαθώ να το μειώσω, διότι είναι πολύ κουραστικό όταν έχω τέτοιου είδους σύνδεση σε όνειρα. Χώρια που μπερδεύομαι, διότι βλέπω τον εαυτό μου σε άλλη ηλικία, άλλες φορές σε άλλο φύλο, σε άλλο επάγγελμα, με άλλο περίγυρο, που παρόλα αυτά τα θεωρώ όλα δικά μου και οικεία και ταυτόχρονα όμως διατηρώ και τη μνήμη της ενσάρκωσης ως ΙΝΤΙΓΚΟ. Μια φορά που κοιτάχτηκα σε καθρέφτη, ο άντρας εκείνος που είμαι σε εκείνο το Σύμπαν, ήταν τόσο κούκλος θα έλεγα, που κόντεψα να τον ερωτευτώ. Τον πέτυχα λίγες μέρες πριν το γάμο του όμως… πίκρα… Και αν σκεφτούμε ότι ακόμα και αν «μεταπηδούσα» σε εκείνο το Σύμπαν για να μείνω (δεν ξέρω αν γίνεται αυτό, υποθετικά μιλάω) θα ήταν δώρο άδωρο. Διότι πολύ απλά αυτός ο κούκλος θα ήμουν εγώ!
Σας έκανα αυτόν τον πρόλογο με τις κατηγορίες ονείρων, για να μπορέσω να σας μεταφέρω το πόσο διαφορετικό ήταν εκείνο το όνειρο που είδα χάρη σε αυτό το παράξενο γράμμα. Ήταν κάτι πρωτόγνωρο για εμένα. Άραγε τελικά, ήταν όνειρο;
Ταξίδεψα στο παρελθόν του δικού μας Σύμπαντος και συνάντησα… εμένα! Σε μικρότερη ηλικία! Δεν ήμουν εγώ σε μικρότερη ηλικία, δεν μετέφερα τη συνείδησή μου μέσα στο σώμα που είχα τότε, όπως γίνεται και με τα όνειρα με παράλληλα Σύμπαντα και με προηγούμενες ενσαρκώσεις, αν και κάποιες φορές σε όνειρα από μνήμες προηγούμενων ενσαρκώσεων, βλέπω το σώμα μου από έξω, επειδή μάλλον ήταν η ώρα του θανάτου μου και φαίνεται έφευγα από το σώμα. Αυτή τη φορά όμως πήγα και συνάντησα εμένα, σε μικρότερη ηλικία! Θα δείτε ποιο είναι εκείνο που με εντυπωσίασε και πως με ωφέλησε.
Συναντώ εμένα λοιπόν… Και είχα πρόσωπο όμως πολύ άσχημο, έμοιαζα να έχω καμένο και αποκρουστικό πρόσωπο, με εγκαύματα. Αυτό συνέβη επειδή εκείνο τον καιρό στην παιδική μου ηλικία, κάπως έτσι έβλεπα εγώ τον εαυτό μου, επειδή ο κόσμος με φοβόταν και με απέφευγε, εξαιτίας των παραφυσικών φαινομένων που συνέβαιναν. Μου φέρονταν σαν να ήμουν κάτι το παράξενο, το τρομακτικό…. Ήμουν στο περιθώριο και κρυβόμουν. Τα παραφυσικά φαινόμενα ήταν ανεξέλεγκτα και σαν παιδάκι που ήμουν, τα έλεγα και τα έδειχνα δίχως να κατανοώ ότι ο κόσμος δεν θα μπορούσε να τα αποδεχτεί. Κι έτσι, όταν ταξίδεψα στο παρελθόν, είδα τον εαυτό μου σε μικρή ηλικία, με την εμφάνιση που με έκανε ο κόσμος να αισθάνομαι ότι έχω… ντρεπόμουν για αυτό που ήμουν. Ένιωθα ξένη, από άλλον κόσμο. Ένιωθα μόνη και αβοήθητη, πάνω σε έναν εχθρικό πλανήτη. Βλέπω λοιπόν τη μικρή Ιντιγκούλα και πάω να την πλησιάσω. Εκείνη τρομαγμένη ότι θα της κάνω κακό, με διώχνει απότομα και με κλάματα και ουρλιαχτά, πηγαίνει στην άλλη γωνία του δωματίου. Τότε είδα αυτό το παιδί πόσο μόνο και πληγωμένο ήταν και πόσο απορημένο. Ένα παιδί γεμάτο αγάπη, που κανείς όμως δεν ήθελε την αγάπη του… Ο κόσμος, την φοβάται και της φέρεται εχθρικά, καθώς έτσι ο άνθρωπος συνήθως συμπεριφέρεται σε κάτι πρωτόγνωρο και άγνωστο. Με φόβο. Και με εχθρική στάση, νιώθει ότι έτσι αμύνεται.
(συνέχεια της επάνω δημοσίευσης)
Την πλησιάζω και πάλι. Εκείνη φωνάζει και κλαίει. «Φύγε! Είμαι άσχημη!» Την πλησιάζω ακόμα περισσότερο και την βάζω μέσα στην αγκαλιά μου. Εκείνη με κλάματα, με ρωτά: «Πού ήσουν; Γιατί με άφησες μόνη μου;» Δεν ήξερα τι να της απαντήσω… Έπειτα μου λέει η μικρή Ιντιγκούλα: «Είσαι η μοναδική μου φίλη. Αν και σχεδόν αόρατη. Σε βλέπω και σε νιώθω αχνά, μα οι άλλοι δεν μπορούν να σε δούνε. Θα μείνεις μαζί μου; Είσαι ο μοναδικός άνθρωπος που με καταλαβαίνει. Μπορώ και σου μιλώ άφοβα. Κι εσύ βλέπεις πόσο όμορφη είμαι. Οι άλλοι, όχι.» Της αποκρίθηκα κι εγώ λοιπόν: «Δεν θα σε ξανά αφήσω μόνη σου! Είσαι τόσο όμορφη. Θα σε έχω πάντα στην αγκαλιά μου και θα σε αγαπώ.». Και τότε είδα το προσωπάκι της έλαμψε από χαρά, ξαφνικά η ασχήμια και τα εγκαύματα εξαφανίστηκαν και ένα πανέμορφο κοριτσάκι, φώτιζε με την αγάπη της, και το χαμόγελό της ζέστανε όλον τον χώρο. Έπειτα το όνειρο διακόπηκε.
Βρίσκομαι και πάλι ξαπλωμένη στο κρεβάτι μου. Προσπάθησα να συνειδητοποιήσω τι έγινε… Και τότε ένιωσα δέος! Θυμήθηκα. Θυμήθηκα ότι όταν ήμουν σε εκείνη την παιδική ηλικία, είχα νιώσει και δει με το τρίτο μου μάτι, μια φιλική παρουσία. Νόμιζα ότι ήταν μια Αγία που ήρθε να με βοηθήσει εκείνον τον καιρό. Νόμιζα ότι ήταν η Αγία Ειρήνη Χρυσοβαλάντου, που είναι πολύ γνωστή για την δράση της, γνωστή στον κόσμο τον Χριστιανικό. Είχε έρθει λοιπόν τότε εκείνη η παρουσία η φιλική. Και έμεινε μαζί μου σαν νοερή φίλη, μέχρι που μια μέρα σταμάτησα να την βλέπω εκεί απέναντι να κάθεται και να ακούει με αγάπη όλα όσα είχα να της πω. Είχε φύγει… Το θυμάμαι καθαρά! Μετά από μερικά λεπτά που ήμουν ξαπλωμένη στο κρεβάτι, άρχισα να νιώθω ότι αποκτούσα νέες μνήμες σχετικά με εκείνη την παρουσία. Είχα και τις παλαιές, θυμόμουν πολύ καλά ότι είχε φύγει, όμως πλέον είχα και τις καινούριες και επικρατέστερες που θυμάμαι ότι τελικά ήταν πάντα εκεί και μου κρατούσε συντροφιά και με γέμιζε με την αγάπη της. Είναι σαν να έχετε δει δύο ταινίες, με τους ίδιους ηθοποιούς, που στα γυρίσματα της ταινίας, έπαιξαν την ιστορία πρώτα με το να έχει φύγει η παρουσία και το παιδάκι μόνο και αβοήθητο, και έπειτα έπαιξαν την ταινία με το σενάριο αλλαγμένο και η παρουσία να έχει μείνει, να τη νιώθει πλέον σαν δικό της άνθρωπο και όχι Αγία. Αν είδατε και τα δύο γυρίσματα της ταινίας, θα θυμόσασταν πολύ απλά και τα δύο. Απλά στο έργο ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος προτίμησε να κρατήσει τη δεύτερη έκβαση του σεναρίου. Η πρώτη έκβαση, έμεινε σαν μια αχνή ανάμνηση μιας κακογυρισμένης σκηνής, που έμεινε αποθηκευμένη σε κάποια μπομπίνα γυρισμάτων με δοκιμαστικές σκηνές.
Σηκώθηκα από το κρεβάτι τόσο αλλαγμένη! Πλέον ζούσα σε μια ζωή άλλης εκτέλεσης. Σε μια ζωή που σε μικρή ηλικία, έπαψα να νιώθω άσχημη, διότι πάντα βρισκόταν εκεί από το μέλλον, ο ίδιος μου ο εαυτός, που με καθησύχαζε και μου θύμιζε πως όλα πάνε καλά. Ότι ο κόσμος απλά δεν ήταν έτοιμος να δεχτεί την παράξενη διαφορετικότητά μου. Ότι δεν διώχνουν εμένα, απλά διώχνουν οτιδήποτε το διαφορετικό. Βρισκόταν εκεί η ΙΝΤΙΓΚΟ η ενήλικη από το μέλλον, που ως ώριμη γυναίκα, με αγκάλιαζε και με φρόντιζε με ένα ιδιαίτερο χάδι που μοιάζει με μητέρας, σε παιδί. Μου έμαθε να μην κλονίζομαι όταν δεν μου εκφράζουν οι άλλοι την αγάπη τους, διότι πάντα θα υπάρχει τουλάχιστον ένα άτομο που με καταλαβαίνει. Διότι αυτό το άτομο μπορεί να με καταλάβει εις το έπακρο και με αγαπάει για αυτό που είμαι, διότι ΜΠΟΡΕΙ να δει αυτό που είμαι και του αρέσει αυτό που βλέπει, ακούει, νιώθει… Αυτό το άτομο… Ήμουν εγώ η ίδια! Ποιος άλλος πέρα από εμάς τους ίδιους επάνω στη Γη άλλωστε, θα μπορούσε να μας γνωρίζει καλύτερα; Χρειάζεται να αγκαλιάζουμε και να αγαπάμε τον εαυτό μας, ακόμα και αν κανείς άλλος δεν το κάνει αυτό. Δεν χρειάζεται πρώτα να μας αποδεχτούν οι άλλοι, ώστε έπειτα να αποδεχτούμε εμείς τον εαυτό μας. Χρειάζεται πρώτα εμείς να αποδεχόμαστε και να αγαπάμε τον εαυτό μας και αυτό που είμαστε, και έπειτα οι άλλοι.
Βλέπετε, αυτό το ταξίδι μου στο παρελθόν, που έναυσμα είχε αυτό το παράξενο γράμμα που συζητάμε, τελικά βοήθησε να ζήσω και να αντικαταστήσω ένα κακότεχνο παρελθόν, με ένα νέο παρελθόν, άλλης έκδοσης. Η μικρή Ιντιγκούλα είχε μια πιο ήρεμη καρδιά πλέον. Παράλληλα, μέσα από το ίδιο ταξίδι, το παρόν μου άλλαξε. Έγινα ένας πιο ήρεμος άνθρωπος, λιγότερο τρομαγμένη, πιο ανοιχτή σε όλον τον κόσμο, δίχως να με πονάνε οι απότομες συμπεριφορές τους, λόγω αγνοίας τους. Σηκώθηκα από το κρεβάτι, με περισσότερη αυτοπεποίθηση. Έτοιμη να αφήσω όλα τα συναισθήματα αγάπης μου να εκφράζονται ελεύθερα, δίχως να ανησυχώ για πιθανά χτυπήματα κάποιων. Δεν μπορούσαν πλέον να με πληγώσουν, όπως με πλήγωναν πριν από αυτό μου το ταξίδι.
Έζησα κάποτε μια μοναχική ζωή, γεμάτη πόνο και ήμουν άσχημη. Τώρα όμως, έζησα μια ζωή γεμάτη φιλία, αγάπη και κατανόηση. Ήμουν και είμαι όμορφη!
Αυτή λοιπόν ήταν η δική μου εμπειρία. Ένα ταξίδι στο παρελθόν; Ένα ταξίδι στο υποσυνείδητο; Ένα ταξίδι του μυαλού; Όπως και να το χαρακτηρίσουμε, δεν έχει σημασία. Διότι ωφελήθηκα και ένιωσα έντονα την αλλαγή! Και η «βόλτα» δεν περιγράφεται πόσο εντυπωσιακή ήταν σε αυτό το ταξίδι. Η αίσθηση αυτή που ένιωσα… Άλλο να σας το περιγράφω και άλλο να το νιώσετε εσείς οι ίδιοι και να αποκομίσετε τα οφέλη αυτού του «εκπαιδευτικού» ταξιδιού. Για αυτό συνεχίζω να επιμένω τόσο έντονα, να δοκιμάσετε να ζήσετε τη δική σας εμπειρία, παρά να αρκεστείτε μονάχα στις εμπειρίες των άλλων.
Τελικά, τι να ήταν άραγε όλη αυτή η εμπειρία που βίωσα; Ένα ταξίδι στο παρελθόν; Ένα ταξίδι στο υποσυνείδητο; Ένα ταξίδι του μυαλού; Όπως και να το χαρακτηρίσουμε, δεν έχει σημασία.
Μπορούμε να δούμε τον ηλεκτρισμό; Όχι! Όμως απολαμβάνουμε καθημερινά τις ανέσεις στη ζωή μας, που δεχόμαστε από το φως που εκπέμπεται από τους λαμπτήρες.
Και αν πιάσω τον Πυθαγόρα που είπε κάτι επάνω σε αυτά, θα ξημερωθούμε… Ότι όλα γύρω μας είναι μια ψευδαίσθηση και ότι αντιλαμβανόμαστε τις Αλήθειες που μπορούμε να αντιληφθούμε, σύμφωνα με τις ιδιότητες που διαθέτουμε ως άνθρωποι. Όμως υπάρχουν πολλές Αλήθειες εκεί έξω…
Την πλησιάζω και πάλι. Εκείνη φωνάζει και κλαίει. «Φύγε! Είμαι άσχημη!» Την πλησιάζω ακόμα περισσότερο και την βάζω μέσα στην αγκαλιά μου. Εκείνη με κλάματα, με ρωτά: «Πού ήσουν; Γιατί με άφησες μόνη μου;» Δεν ήξερα τι να της απαντήσω… Έπειτα μου λέει η μικρή Ιντιγκούλα: «Είσαι η μοναδική μου φίλη. Αν και σχεδόν αόρατη. Σε βλέπω και σε νιώθω αχνά, μα οι άλλοι δεν μπορούν να σε δούνε. Θα μείνεις μαζί μου; Είσαι ο μοναδικός άνθρωπος που με καταλαβαίνει. Μπορώ και σου μιλώ άφοβα. Κι εσύ βλέπεις πόσο όμορφη είμαι. Οι άλλοι, όχι.» Της αποκρίθηκα κι εγώ λοιπόν: «Δεν θα σε ξανά αφήσω μόνη σου! Είσαι τόσο όμορφη. Θα σε έχω πάντα στην αγκαλιά μου και θα σε αγαπώ.». Και τότε είδα το προσωπάκι της έλαμψε από χαρά, ξαφνικά η ασχήμια και τα εγκαύματα εξαφανίστηκαν και ένα πανέμορφο κοριτσάκι, φώτιζε με την αγάπη της, και το χαμόγελό της ζέστανε όλον τον χώρο. Έπειτα το όνειρο διακόπηκε.
Βρίσκομαι και πάλι ξαπλωμένη στο κρεβάτι μου. Προσπάθησα να συνειδητοποιήσω τι έγινε… Και τότε ένιωσα δέος! Θυμήθηκα. Θυμήθηκα ότι όταν ήμουν σε εκείνη την παιδική ηλικία, είχα νιώσει και δει με το τρίτο μου μάτι, μια φιλική παρουσία. Νόμιζα ότι ήταν μια Αγία που ήρθε να με βοηθήσει εκείνον τον καιρό. Νόμιζα ότι ήταν η Αγία Ειρήνη Χρυσοβαλάντου, που είναι πολύ γνωστή για την δράση της, γνωστή στον κόσμο τον Χριστιανικό. Είχε έρθει λοιπόν τότε εκείνη η παρουσία η φιλική. Και έμεινε μαζί μου σαν νοερή φίλη, μέχρι που μια μέρα σταμάτησα να την βλέπω εκεί απέναντι να κάθεται και να ακούει με αγάπη όλα όσα είχα να της πω. Είχε φύγει… Το θυμάμαι καθαρά! Μετά από μερικά λεπτά που ήμουν ξαπλωμένη στο κρεβάτι, άρχισα να νιώθω ότι αποκτούσα νέες μνήμες σχετικά με εκείνη την παρουσία. Είχα και τις παλαιές, θυμόμουν πολύ καλά ότι είχε φύγει, όμως πλέον είχα και τις καινούριες και επικρατέστερες που θυμάμαι ότι τελικά ήταν πάντα εκεί και μου κρατούσε συντροφιά και με γέμιζε με την αγάπη της. Είναι σαν να έχετε δει δύο ταινίες, με τους ίδιους ηθοποιούς, που στα γυρίσματα της ταινίας, έπαιξαν την ιστορία πρώτα με το να έχει φύγει η παρουσία και το παιδάκι μόνο και αβοήθητο, και έπειτα έπαιξαν την ταινία με το σενάριο αλλαγμένο και η παρουσία να έχει μείνει, να τη νιώθει πλέον σαν δικό της άνθρωπο και όχι Αγία. Αν είδατε και τα δύο γυρίσματα της ταινίας, θα θυμόσασταν πολύ απλά και τα δύο. Απλά στο έργο ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος προτίμησε να κρατήσει τη δεύτερη έκβαση του σεναρίου. Η πρώτη έκβαση, έμεινε σαν μια αχνή ανάμνηση μιας κακογυρισμένης σκηνής, που έμεινε αποθηκευμένη σε κάποια μπομπίνα γυρισμάτων με δοκιμαστικές σκηνές.
Σηκώθηκα από το κρεβάτι τόσο αλλαγμένη! Πλέον ζούσα σε μια ζωή άλλης εκτέλεσης. Σε μια ζωή που σε μικρή ηλικία, έπαψα να νιώθω άσχημη, διότι πάντα βρισκόταν εκεί από το μέλλον, ο ίδιος μου ο εαυτός, που με καθησύχαζε και μου θύμιζε πως όλα πάνε καλά. Ότι ο κόσμος απλά δεν ήταν έτοιμος να δεχτεί την παράξενη διαφορετικότητά μου. Ότι δεν διώχνουν εμένα, απλά διώχνουν οτιδήποτε το διαφορετικό. Βρισκόταν εκεί η ΙΝΤΙΓΚΟ η ενήλικη από το μέλλον, που ως ώριμη γυναίκα, με αγκάλιαζε και με φρόντιζε με ένα ιδιαίτερο χάδι που μοιάζει με μητέρας, σε παιδί. Μου έμαθε να μην κλονίζομαι όταν δεν μου εκφράζουν οι άλλοι την αγάπη τους, διότι πάντα θα υπάρχει τουλάχιστον ένα άτομο που με καταλαβαίνει. Διότι αυτό το άτομο μπορεί να με καταλάβει εις το έπακρο και με αγαπάει για αυτό που είμαι, διότι ΜΠΟΡΕΙ να δει αυτό που είμαι και του αρέσει αυτό που βλέπει, ακούει, νιώθει… Αυτό το άτομο… Ήμουν εγώ η ίδια! Ποιος άλλος πέρα από εμάς τους ίδιους επάνω στη Γη άλλωστε, θα μπορούσε να μας γνωρίζει καλύτερα; Χρειάζεται να αγκαλιάζουμε και να αγαπάμε τον εαυτό μας, ακόμα και αν κανείς άλλος δεν το κάνει αυτό. Δεν χρειάζεται πρώτα να μας αποδεχτούν οι άλλοι, ώστε έπειτα να αποδεχτούμε εμείς τον εαυτό μας. Χρειάζεται πρώτα εμείς να αποδεχόμαστε και να αγαπάμε τον εαυτό μας και αυτό που είμαστε, και έπειτα οι άλλοι.
Βλέπετε, αυτό το ταξίδι μου στο παρελθόν, που έναυσμα είχε αυτό το παράξενο γράμμα που συζητάμε, τελικά βοήθησε να ζήσω και να αντικαταστήσω ένα κακότεχνο παρελθόν, με ένα νέο παρελθόν, άλλης έκδοσης. Η μικρή Ιντιγκούλα είχε μια πιο ήρεμη καρδιά πλέον. Παράλληλα, μέσα από το ίδιο ταξίδι, το παρόν μου άλλαξε. Έγινα ένας πιο ήρεμος άνθρωπος, λιγότερο τρομαγμένη, πιο ανοιχτή σε όλον τον κόσμο, δίχως να με πονάνε οι απότομες συμπεριφορές τους, λόγω αγνοίας τους. Σηκώθηκα από το κρεβάτι, με περισσότερη αυτοπεποίθηση. Έτοιμη να αφήσω όλα τα συναισθήματα αγάπης μου να εκφράζονται ελεύθερα, δίχως να ανησυχώ για πιθανά χτυπήματα κάποιων. Δεν μπορούσαν πλέον να με πληγώσουν, όπως με πλήγωναν πριν από αυτό μου το ταξίδι.
Έζησα κάποτε μια μοναχική ζωή, γεμάτη πόνο και ήμουν άσχημη. Τώρα όμως, έζησα μια ζωή γεμάτη φιλία, αγάπη και κατανόηση. Ήμουν και είμαι όμορφη!
Αυτή λοιπόν ήταν η δική μου εμπειρία. Ένα ταξίδι στο παρελθόν; Ένα ταξίδι στο υποσυνείδητο; Ένα ταξίδι του μυαλού; Όπως και να το χαρακτηρίσουμε, δεν έχει σημασία. Διότι ωφελήθηκα και ένιωσα έντονα την αλλαγή! Και η «βόλτα» δεν περιγράφεται πόσο εντυπωσιακή ήταν σε αυτό το ταξίδι. Η αίσθηση αυτή που ένιωσα… Άλλο να σας το περιγράφω και άλλο να το νιώσετε εσείς οι ίδιοι και να αποκομίσετε τα οφέλη αυτού του «εκπαιδευτικού» ταξιδιού. Για αυτό συνεχίζω να επιμένω τόσο έντονα, να δοκιμάσετε να ζήσετε τη δική σας εμπειρία, παρά να αρκεστείτε μονάχα στις εμπειρίες των άλλων.
Τελικά, τι να ήταν άραγε όλη αυτή η εμπειρία που βίωσα; Ένα ταξίδι στο παρελθόν; Ένα ταξίδι στο υποσυνείδητο; Ένα ταξίδι του μυαλού; Όπως και να το χαρακτηρίσουμε, δεν έχει σημασία.
Μπορούμε να δούμε τον ηλεκτρισμό; Όχι! Όμως απολαμβάνουμε καθημερινά τις ανέσεις στη ζωή μας, που δεχόμαστε από το φως που εκπέμπεται από τους λαμπτήρες.
Και αν πιάσω τον Πυθαγόρα που είπε κάτι επάνω σε αυτά, θα ξημερωθούμε… Ότι όλα γύρω μας είναι μια ψευδαίσθηση και ότι αντιλαμβανόμαστε τις Αλήθειες που μπορούμε να αντιληφθούμε, σύμφωνα με τις ιδιότητες που διαθέτουμε ως άνθρωποι. Όμως υπάρχουν πολλές Αλήθειες εκεί έξω…
Χαίρομαι πάρα πολύ για το ότι ήμουν εκείνος που σε ώθησε να βγάλεις όλα αυτά τα όμορφα από μέσα σου. Και ακόμη περισσότερο γιατί δεν περιορίστηκες σε λύσεις γρίφων αλλά επειδή κατάφερες να βρείς την προσωπική σου πραγματική αξία αυτού του γράμματος. Είσαι ίσως από τους ελάχιστους τόσο τυχερούς ανθρώπους που είχαν αυτήν την υπέροχη ¨συντροφιά¨ ως παιδί και που ανακάλυψες και την ταυτότητά ¨της¨. Να είσαι πάντα καλά και εδώ και εκεί έξω..
Το να δημιουργησω προφιλ στο forum ειναι καθαρα αιτια του παροντος θεματος... Και ειδικοτερα του πιο προσφατου μηνυματος, των δυο τελευταιων μηνυματων, για να ειμαι ακριβης, της ΙΝΤΙΓΚΟ...
Δε γνωριζω αν αυτο που λες ειναι αληθες... αυτο που γνωριζω ειναι πως ειχα παρομοια εμπειρια μικροτερος... κ διαβαζοντας τη δικη σου εννοιωσα πολυ περιεργα... καπως, σαν να εννοιωσα λυτρωση μεσα μου.... ισως να μην εχει ερθει ακομη η ωρα να κανω το δικο μου ταξιδι κ να γνωρισω τον παλιο μικροτερο εαυτο μου, να μην εχει ερθει η ωρα που θα μπορω να κλεισω στην αγκαλια μου τον πληγομενο μικρο mpompira... αλλα εχω καποια ελπιδα τωρα... ισως αυτο π εζησα καποτε να μην ηταν απλως μια παραισθηση, ουτε καποια "θεικη" παρεμβαση... ισως να ημουν εγω ο ιδιος... ο μεγαλος ενηλικος Mpompiras... ισως... αλλα κ αυτο το αμιδρο "ισως" ειναι κατι, δε νομιζεις??
Ειναι τοσο ομορφο το συναισθημα... Σε ευχαριστω ΙΝΤΙΓΚΟ :')
Δε γνωριζω αν αυτο που λες ειναι αληθες... αυτο που γνωριζω ειναι πως ειχα παρομοια εμπειρια μικροτερος... κ διαβαζοντας τη δικη σου εννοιωσα πολυ περιεργα... καπως, σαν να εννοιωσα λυτρωση μεσα μου.... ισως να μην εχει ερθει ακομη η ωρα να κανω το δικο μου ταξιδι κ να γνωρισω τον παλιο μικροτερο εαυτο μου, να μην εχει ερθει η ωρα που θα μπορω να κλεισω στην αγκαλια μου τον πληγομενο μικρο mpompira... αλλα εχω καποια ελπιδα τωρα... ισως αυτο π εζησα καποτε να μην ηταν απλως μια παραισθηση, ουτε καποια "θεικη" παρεμβαση... ισως να ημουν εγω ο ιδιος... ο μεγαλος ενηλικος Mpompiras... ισως... αλλα κ αυτο το αμιδρο "ισως" ειναι κατι, δε νομιζεις??
Ειναι τοσο ομορφο το συναισθημα... Σε ευχαριστω ΙΝΤΙΓΚΟ :')
1) Μήπως είναι κωδικοποιημένο το κείμενο ? Η Ονομα?
και η φράση
«Ψάξε να βρεις την πλάκα που δεν έχει αρχή, στο φρούριο κοντά στα στενά με τις δάφνες του Απόλλωνα.»
μας δείχνει τη λύση του γρίφου ?????? που ίσως και να έχει να κάνει με μαγικά τετράγωνα ?????
Η φράση
στο φρούριο κοντά στα στενά με τις δάφνες του Απόλλωνα.» πρέπει να είναι ο κωδικός
Ι πλάκα είναι το μαγικό τετράγωνο
και «Ψάξε να βρεις την πλάκα που δεν έχει αρχή " είναι η αρχή τής πλάκας.
και η φράση
«Ψάξε να βρεις την πλάκα που δεν έχει αρχή, στο φρούριο κοντά στα στενά με τις δάφνες του Απόλλωνα.»
μας δείχνει τη λύση του γρίφου ?????? που ίσως και να έχει να κάνει με μαγικά τετράγωνα ?????
Η φράση
στο φρούριο κοντά στα στενά με τις δάφνες του Απόλλωνα.» πρέπει να είναι ο κωδικός
Ι πλάκα είναι το μαγικό τετράγωνο
και «Ψάξε να βρεις την πλάκα που δεν έχει αρχή " είναι η αρχή τής πλάκας.
Πρόσφατα κάνοντας μια ξαφνική ανέλπιστη περιήγηση σε άλλα δύο forum κατέληξα να διαβάζω αυτό το περίεργο γράμμα...
Ένα αξιόλογο μέλος το είχε δημοσιεύσει..
Έψαξα μέσα στο forum του metafysiko να βρω μήπως είχε δημοσιευθεί παλαιότερα αυτό το γράμμα, αλλά δεν κατάφερα να το βρω..
Αν υπάρχει ήδη σαν θέμα, ζητώ συγνώμη από τους συντελεστές του forum και σας παρακαλώ να με παραπέμψετε εκεί.
Τελικά βρήκα το σύνδεσμο στο διαδίκτυο στον οποίο βρέθηκε αυτό το γράμμα..
http://www.e-telescope.gr/gr/cat06/art06_040112.htm
Σας το παραθέτω, προς προβληματισμο και ανάλυσή του..
Το κείμενο που ακολουθεί, χειρόγραφο στην αρχική του μορφή, βρέθηκε το καλοκαίρι του 2003 σε ένα σφραγισμένο φάκελο ο οποίος ήταν κολλημένος στο εσωτερικό του οπισθόφυλλου ενός παλιού βιβλίου, έκδοσης του 1965. Το βιβλίο είχε πρόσφατα αγοραστεί στην εκποίηση ιδιωτικής βιβλιοθήκης λόγω θανάτου του ιδιοκτήτη της και δεν ήταν δυνατόν να εντοπιστεί η αρχική του προέλευση, ή οι ενδιάμεσοι κάτοχοί του, εάν υπήρχαν.
Φίλε αναγνώστη, διαβάζεις αυτές τις γραμμές αφού έχω πια φύγει από αυτό τον κόσμο, ίσως όμως και πριν ακόμα γεννηθώ.
Η ζωή μου ξεκίνησε το 2004, δεν έχει σημασία πού. Πέρασαν αρκετά χρόνια μέχρι να αντιληφθώ ότι η ζωή μου ήταν αρκετά διαφορετική από αυτή των άλλων ανθρώπων γύρω μου. Έζησα τη ζωή μου σε ένα κόσμο αλλιώτικο από αυτόν που ζούσαν όλοι οι άλλοι και δεν ήταν λίγες φορές που αναρωτιόμουνα μήπως δεν έχω τα λογικά μου, ή μήπως απλά δεν υπήρξα ποτέ.
Λένε πώς ο χρόνος είναι ένα ποτάμι που κυλά και σε παρασέρνει μαζί του, χωρίς ποτέ να μπορείς να ανέβεις κόντρα στο ρεύμα του. Για μένα όμως το ρεύμα του χρόνου είχε αντίθετη κατεύθυνση.
Πάντα, από παιδί, ήμουν άνθρωπός κλειστός και μοναχικός. Αργότερα κατάλαβα πώς δε θα μπορούσε να είναι διαφορετικά. Φίλους δε μπόρεσα να κάνω στα παιδικά μου χρόνια. Ενώ εγώ μεγάλωνα ένα χρόνο, αυτοί γινόντουσαν ένα χρόνο μικρότεροι, μέχρι που έπαυαν να εμφανίζονται στη γειτονιά. Ήταν «πλέον» πολύ μικροί για να παίζουμε. Στο σχολείο έβρισκα κάθε χρόνο διαφορετικούς συμμαθητές, καθώς αυτοί της προηγούμενης χρονιάς ήταν μια τάξη «κάτω» από εμένα. Μη φαντάζεσαι ότι περπατούσα ανάποδα, ή έβλεπα κάθε κίνηση από το τέλος προς την αρχή. Όχι, η ζωή μου ήταν κανονική, ζούσα τη ροή της κάθε μέρας μαζί με τους γύρω μου, όμως όταν ξημέρωνε, η δική μου νέα μέρα ήταν η προηγούμενη για όλους τους υπόλοιπους. Ο χρόνος, ως φυσικό μέγεθος κινούταν για μένα αντίστροφα, όμως κανένας δε φαινόταν να το αντιλαμβάνεται εκτός από εμένα. Η συμπεριφορά τους ήταν λες και όλα κυλούσαν κανονικά.
Καταλαβαίνω ότι έχεις απορίες, ερωτηματικά, ελπίζω κάποια από αυτά να απαντηθούν στη συνέχεια της διήγησής μου.
Όταν έβγαλα την πρώτη μου ταυτότητα αυτή έγραφε πάνω της ημερομηνία γέννησης το 2004. Ήταν το 1997, κι όμως ποτέ, ακόμα και στα χρόνια που «ακολούθησαν», κανείς δεν έδειξε να εκπλήσσεται.
Αδέρφια δεν είχα, ίσως να απέκτησα μετά, ποιος ξέρει. Η πρώτη μου συνειδητή ανάμνηση ήταν περίπου στην ηλικία των 3 ετών. Δεν ήταν κάτι συγκεκριμένο, απλά οι ακαθόριστες, σχεδόν ονειρικές εικόνες που σηματοδοτούν την πρώτη ανάμνηση του κάθε ανθρώπου. Θυμάμαι ακόμα, αμυδρά, τις τραγικές εικόνες από …, όχι αγαπητέ αναγνώστη δεν πρέπει να σου πώ, δεν ξέρω ποιος είναι ο χρόνος που διαβάζεις και δεν έχω το δικαίωμα να σε ταράξω με αυτά που θυμάμαι, αλλά για σένα ίσως δεν έχουν ακόμα συμβεί. Αργότερα ήρθαν οι Ολυμπιακοί της Αθήνας, το 2004, τη χρονιά που γεννήθηκα, όμως και πάλι πρέπει να προσέξω, θα ήταν λάθος να μιλήσω για όσα μπορεί να είναι στο δικό σου μέλλον..
Πολλά χρόνια αργότερα κατέληξα στο συμπέρασμα ότι τα πρώτα 4-5 χρόνια της ζωής μου ο χρόνος μου πρέπει να κυλούσε προς τη σωστή κατεύθυνση. Μετά, για κάποιο ανεξήγητο λόγο η ροή του αντιστράφηκε και ξαναγύρισα στο 2004 και πιο πίσω. Έτσι έζησα περίπου 8 χρόνια πηγαίνοντας στο 2008 και ξαναγυρίζοντας πίσω στο 2004.
Στο σπίτι οι γονείς μου δεν έδειχναν να παραξενεύονται όταν καθώς εγώ μεγάλωνα αυτοί γινόντουσαν νεώτεροι. Ίσως τα μάτια τους να έβλεπαν κάποια άλλη πραγματικότητα. Ήμουν περίπου 9 ετών όταν προσπάθησα να τους δώσω να καταλάβουν ότι η ζωή μου δεν κυλά όπως θα έπρεπε. Θυμάμαι τα γεμάτα απορία βλέμματα τους και την προσπάθεια της μητέρας μου να μου εξηγήσει ότι ήμουν απλά κουρασμένος και αν έπεφτα να κοιμηθώ την άλλη μέρα όλα θα ήταν μια χαρά. Το επόμενο πρωϊ κρυφάκουσα τη συζήτησή τους για το αν έπρεπε να με δεί κάποιος «ειδικός». Ήταν και οι δύο τους προβληματισμένοι, φαντάζομαι πώς η συμπεριφορά μου θα πρέπει έτσι κι αλλιώς να ήταν παράξενη από καιρό, καθώς το άγουρο μυαλό μου προσπαθούσε να συμβιώσει με μια πραγματικότητα αντίθετη προς τα βασικά ένστικτα. Ήταν καλοί άνθρωποι οι γονείς μου και στα χρόνια που ακολούθησαν έκαναν ότι μπορούσαν για να με «κάνουν καλά». Με είδαν αρκετοί «ειδικοί» και σχεδόν όλοι τους κατέληγαν στο συμπέρασμα ότι ήμουν ένα μοναχικό παιδί που «καλό θα ήταν να αποκτήσει μεγαλύτερη επαφή με συνομήλικους του». Κάποιοι μάλιστα ήθελαν να με κρατήσουν για παρακολούθηση, κάτι στο οποίο οι γονείς μου ήταν πάντα αρνητικοί.
Όσο μεγάλωνα έπαψα να λέω αυτά που ένιωθα, προσπάθησα να δείχνω φυσιολογικός. Ίσως επειδή βαρέθηκα τους «ειδικούς», ίσως επειδή δεν ήθελα να βλέπω τους γονείς μου προβληματισμένους, ίσως επειδή απλά προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου ότι όλα ήταν καλά.
Πρέπει να ήμουν, σε απόλυτους αριθμούς, 18 ετών όταν το 1994 είδα τους γονείς μου να γιορτάζουν τη 1η επέτειο του γάμου τους. Το θεώρησαν απόλυτα φυσιολογικό, έστω και αν εγώ ήμουν 18 ετών, μόλις 5 χρόνια μικρότερος από τη μάνα μου. Εκείνο το βράδυ πήρα την απόφασή μου. Η οικογένεια μέσα στην οποία μεγάλωσα σε λίγο δε θα υπήρχε πια, ή δε θα είχε δημιουργηθεί ακόμα, διάλεξε και πάρε ποια έκφραση είναι η πιο αντιπροσωπευτική. Το τι ακριβώς θα συνέβαινε και ποια μορφή θα έπαιρνε η ζωή μου ήταν κάτι που δεν ήθελα να το μάθω, ίσως φοβόμουν.
Την επόμενη μέρα τους ανακοίνωσα ότι θα έφευγα. Είπα πώς ήθελα να ταξιδέψω για λίγο καιρό και μετά να αποφασίσω τι θα κάνω με το μέλλον μου. Έδειξαν να το περίμεναν, δεν υπήρξε καμία αντίρρηση. Δύο μέρες μετά τους αποχαιρέτησα, ήξερα ότι δε θα ξαναγύριζα ποτέ πίσω και νομίζω ότι το ήξεραν και αυτοί. Ήταν πια δύο νέοι άνθρωποι, όμως τα μάτια τους ήταν γερασμένα, τα μάτια των γονιών που έβλεπαν για τελευταία φορά το παιδί τους.
Στην αρχή έκανα κάποια αραιά τηλέφωνα, μετά προτίμησα τις κάρτες και σύντομα γράμματα. Ένα χρόνο μετά, περίπου την ημερομηνία του γάμου τους, φρόντισα να λάβουν ένα απλό μπουκέτο λουλούδια. Δεν τόλμησα να ξαναγράψω ή να ξαναπάρω τηλέφωνο.
Στην πόλη που γεννήθηκα ξαναγύρισα 15 χρόνια αργότερα και μια παρόρμηση με οδήγησε κοντά στο πατρικό του πατέρα μου. Θυμάμαι τις στιγμές σαν τώρα. Ήταν ένα ηλιόλουστο πρωϊνό, στεκόμουν σε ένα μικρό πάρκο απέναντι στην πόρτα του σπιτιού. Κάποια στιγμή αυτή άνοιξε και ένα καστανόξανθο αγόρι, περίπου 10 χρονών, πετάχτηκε έξω κρατώντας στα χέρια του την τσάντα του σχολείου του, γελώντας και φωνάζοντας. Ήταν σα να έβλεπα παιδική μου φωτογραφία, δε μπορούσα να κάνω λάθος. Πέρασε το δρόμο προς τη μεριά που στεκόμουν και μόλις με είδε σταμάτησε και στράφηκε προς εμένα. Με πλησίασε αργά, διστακτικά, άπλωσε το χέρι του και άγγιξε το δικό μου. «Είσαι καλά;» με ρώτησε. «Καλά είμαι, εσύ;» απάντησα. «Να προσέχεις» μου είπε και το βλέμμα του καρφώθηκε στα μάτια μου, γλυκό σαν του μικρού παιδιού που ήταν, και συνάμα προστατευτικό σαν του πατέρα που επρόκειτο να γίνει. «Πρέπει να φύγω τώρα» είπε και πήρε ξανά το δρόμο του. Εκείνη τη μέρα έκλαψα, όσο ποτέ στη ζωή μου. Έκλαψα για το παιδί που ήμουν κάποτε και όσα δεν έζησε, έκλαψα για τους γονείς μου που έχασα με τρόπο πιο τρομακτικό και από το θάνατο, έκλαψα για τη χωρίς νόημα ζωή μου.
Πέρασα τα χρόνια μου ταξιδεύοντας και μελετώντας το χρόνο και τα μυστήρια του. Προσπαθούσα πάντα να βρώ κάποιο νόημα, κάποια λογική ερμηνεία σε αυτό που μου συνέβαινε. Οικονομικά δεν είχα ποτέ πρόβλημα, βλέπεις το να έχεις ζήσει το μέλλον έχει και κάποια πλεονεκτήματα. Τα βιβλία της ιστορίας, οι εφημερίδες, το παρελθόν του κόσμου στον οποίο ζούσα σαν παρείσακτος επισκέπτης, ήταν για μένα το μέλλον.
(η συνέχεια του γράμματος ακολουθεί στο επόμενο ποστ..)
Ένα αξιόλογο μέλος το είχε δημοσιεύσει..
Έψαξα μέσα στο forum του metafysiko να βρω μήπως είχε δημοσιευθεί παλαιότερα αυτό το γράμμα, αλλά δεν κατάφερα να το βρω..
Αν υπάρχει ήδη σαν θέμα, ζητώ συγνώμη από τους συντελεστές του forum και σας παρακαλώ να με παραπέμψετε εκεί.
Τελικά βρήκα το σύνδεσμο στο διαδίκτυο στον οποίο βρέθηκε αυτό το γράμμα..
http://www.e-telescope.gr/gr/cat06/art06_040112.htm
Σας το παραθέτω, προς προβληματισμο και ανάλυσή του..
Το κείμενο που ακολουθεί, χειρόγραφο στην αρχική του μορφή, βρέθηκε το καλοκαίρι του 2003 σε ένα σφραγισμένο φάκελο ο οποίος ήταν κολλημένος στο εσωτερικό του οπισθόφυλλου ενός παλιού βιβλίου, έκδοσης του 1965. Το βιβλίο είχε πρόσφατα αγοραστεί στην εκποίηση ιδιωτικής βιβλιοθήκης λόγω θανάτου του ιδιοκτήτη της και δεν ήταν δυνατόν να εντοπιστεί η αρχική του προέλευση, ή οι ενδιάμεσοι κάτοχοί του, εάν υπήρχαν.
Φίλε αναγνώστη, διαβάζεις αυτές τις γραμμές αφού έχω πια φύγει από αυτό τον κόσμο, ίσως όμως και πριν ακόμα γεννηθώ.
Η ζωή μου ξεκίνησε το 2004, δεν έχει σημασία πού. Πέρασαν αρκετά χρόνια μέχρι να αντιληφθώ ότι η ζωή μου ήταν αρκετά διαφορετική από αυτή των άλλων ανθρώπων γύρω μου. Έζησα τη ζωή μου σε ένα κόσμο αλλιώτικο από αυτόν που ζούσαν όλοι οι άλλοι και δεν ήταν λίγες φορές που αναρωτιόμουνα μήπως δεν έχω τα λογικά μου, ή μήπως απλά δεν υπήρξα ποτέ.
Λένε πώς ο χρόνος είναι ένα ποτάμι που κυλά και σε παρασέρνει μαζί του, χωρίς ποτέ να μπορείς να ανέβεις κόντρα στο ρεύμα του. Για μένα όμως το ρεύμα του χρόνου είχε αντίθετη κατεύθυνση.
Πάντα, από παιδί, ήμουν άνθρωπός κλειστός και μοναχικός. Αργότερα κατάλαβα πώς δε θα μπορούσε να είναι διαφορετικά. Φίλους δε μπόρεσα να κάνω στα παιδικά μου χρόνια. Ενώ εγώ μεγάλωνα ένα χρόνο, αυτοί γινόντουσαν ένα χρόνο μικρότεροι, μέχρι που έπαυαν να εμφανίζονται στη γειτονιά. Ήταν «πλέον» πολύ μικροί για να παίζουμε. Στο σχολείο έβρισκα κάθε χρόνο διαφορετικούς συμμαθητές, καθώς αυτοί της προηγούμενης χρονιάς ήταν μια τάξη «κάτω» από εμένα. Μη φαντάζεσαι ότι περπατούσα ανάποδα, ή έβλεπα κάθε κίνηση από το τέλος προς την αρχή. Όχι, η ζωή μου ήταν κανονική, ζούσα τη ροή της κάθε μέρας μαζί με τους γύρω μου, όμως όταν ξημέρωνε, η δική μου νέα μέρα ήταν η προηγούμενη για όλους τους υπόλοιπους. Ο χρόνος, ως φυσικό μέγεθος κινούταν για μένα αντίστροφα, όμως κανένας δε φαινόταν να το αντιλαμβάνεται εκτός από εμένα. Η συμπεριφορά τους ήταν λες και όλα κυλούσαν κανονικά.
Καταλαβαίνω ότι έχεις απορίες, ερωτηματικά, ελπίζω κάποια από αυτά να απαντηθούν στη συνέχεια της διήγησής μου.
Όταν έβγαλα την πρώτη μου ταυτότητα αυτή έγραφε πάνω της ημερομηνία γέννησης το 2004. Ήταν το 1997, κι όμως ποτέ, ακόμα και στα χρόνια που «ακολούθησαν», κανείς δεν έδειξε να εκπλήσσεται.
Αδέρφια δεν είχα, ίσως να απέκτησα μετά, ποιος ξέρει. Η πρώτη μου συνειδητή ανάμνηση ήταν περίπου στην ηλικία των 3 ετών. Δεν ήταν κάτι συγκεκριμένο, απλά οι ακαθόριστες, σχεδόν ονειρικές εικόνες που σηματοδοτούν την πρώτη ανάμνηση του κάθε ανθρώπου. Θυμάμαι ακόμα, αμυδρά, τις τραγικές εικόνες από …, όχι αγαπητέ αναγνώστη δεν πρέπει να σου πώ, δεν ξέρω ποιος είναι ο χρόνος που διαβάζεις και δεν έχω το δικαίωμα να σε ταράξω με αυτά που θυμάμαι, αλλά για σένα ίσως δεν έχουν ακόμα συμβεί. Αργότερα ήρθαν οι Ολυμπιακοί της Αθήνας, το 2004, τη χρονιά που γεννήθηκα, όμως και πάλι πρέπει να προσέξω, θα ήταν λάθος να μιλήσω για όσα μπορεί να είναι στο δικό σου μέλλον..
Πολλά χρόνια αργότερα κατέληξα στο συμπέρασμα ότι τα πρώτα 4-5 χρόνια της ζωής μου ο χρόνος μου πρέπει να κυλούσε προς τη σωστή κατεύθυνση. Μετά, για κάποιο ανεξήγητο λόγο η ροή του αντιστράφηκε και ξαναγύρισα στο 2004 και πιο πίσω. Έτσι έζησα περίπου 8 χρόνια πηγαίνοντας στο 2008 και ξαναγυρίζοντας πίσω στο 2004.
Στο σπίτι οι γονείς μου δεν έδειχναν να παραξενεύονται όταν καθώς εγώ μεγάλωνα αυτοί γινόντουσαν νεώτεροι. Ίσως τα μάτια τους να έβλεπαν κάποια άλλη πραγματικότητα. Ήμουν περίπου 9 ετών όταν προσπάθησα να τους δώσω να καταλάβουν ότι η ζωή μου δεν κυλά όπως θα έπρεπε. Θυμάμαι τα γεμάτα απορία βλέμματα τους και την προσπάθεια της μητέρας μου να μου εξηγήσει ότι ήμουν απλά κουρασμένος και αν έπεφτα να κοιμηθώ την άλλη μέρα όλα θα ήταν μια χαρά. Το επόμενο πρωϊ κρυφάκουσα τη συζήτησή τους για το αν έπρεπε να με δεί κάποιος «ειδικός». Ήταν και οι δύο τους προβληματισμένοι, φαντάζομαι πώς η συμπεριφορά μου θα πρέπει έτσι κι αλλιώς να ήταν παράξενη από καιρό, καθώς το άγουρο μυαλό μου προσπαθούσε να συμβιώσει με μια πραγματικότητα αντίθετη προς τα βασικά ένστικτα. Ήταν καλοί άνθρωποι οι γονείς μου και στα χρόνια που ακολούθησαν έκαναν ότι μπορούσαν για να με «κάνουν καλά». Με είδαν αρκετοί «ειδικοί» και σχεδόν όλοι τους κατέληγαν στο συμπέρασμα ότι ήμουν ένα μοναχικό παιδί που «καλό θα ήταν να αποκτήσει μεγαλύτερη επαφή με συνομήλικους του». Κάποιοι μάλιστα ήθελαν να με κρατήσουν για παρακολούθηση, κάτι στο οποίο οι γονείς μου ήταν πάντα αρνητικοί.
Όσο μεγάλωνα έπαψα να λέω αυτά που ένιωθα, προσπάθησα να δείχνω φυσιολογικός. Ίσως επειδή βαρέθηκα τους «ειδικούς», ίσως επειδή δεν ήθελα να βλέπω τους γονείς μου προβληματισμένους, ίσως επειδή απλά προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου ότι όλα ήταν καλά.
Πρέπει να ήμουν, σε απόλυτους αριθμούς, 18 ετών όταν το 1994 είδα τους γονείς μου να γιορτάζουν τη 1η επέτειο του γάμου τους. Το θεώρησαν απόλυτα φυσιολογικό, έστω και αν εγώ ήμουν 18 ετών, μόλις 5 χρόνια μικρότερος από τη μάνα μου. Εκείνο το βράδυ πήρα την απόφασή μου. Η οικογένεια μέσα στην οποία μεγάλωσα σε λίγο δε θα υπήρχε πια, ή δε θα είχε δημιουργηθεί ακόμα, διάλεξε και πάρε ποια έκφραση είναι η πιο αντιπροσωπευτική. Το τι ακριβώς θα συνέβαινε και ποια μορφή θα έπαιρνε η ζωή μου ήταν κάτι που δεν ήθελα να το μάθω, ίσως φοβόμουν.
Την επόμενη μέρα τους ανακοίνωσα ότι θα έφευγα. Είπα πώς ήθελα να ταξιδέψω για λίγο καιρό και μετά να αποφασίσω τι θα κάνω με το μέλλον μου. Έδειξαν να το περίμεναν, δεν υπήρξε καμία αντίρρηση. Δύο μέρες μετά τους αποχαιρέτησα, ήξερα ότι δε θα ξαναγύριζα ποτέ πίσω και νομίζω ότι το ήξεραν και αυτοί. Ήταν πια δύο νέοι άνθρωποι, όμως τα μάτια τους ήταν γερασμένα, τα μάτια των γονιών που έβλεπαν για τελευταία φορά το παιδί τους.
Στην αρχή έκανα κάποια αραιά τηλέφωνα, μετά προτίμησα τις κάρτες και σύντομα γράμματα. Ένα χρόνο μετά, περίπου την ημερομηνία του γάμου τους, φρόντισα να λάβουν ένα απλό μπουκέτο λουλούδια. Δεν τόλμησα να ξαναγράψω ή να ξαναπάρω τηλέφωνο.
Στην πόλη που γεννήθηκα ξαναγύρισα 15 χρόνια αργότερα και μια παρόρμηση με οδήγησε κοντά στο πατρικό του πατέρα μου. Θυμάμαι τις στιγμές σαν τώρα. Ήταν ένα ηλιόλουστο πρωϊνό, στεκόμουν σε ένα μικρό πάρκο απέναντι στην πόρτα του σπιτιού. Κάποια στιγμή αυτή άνοιξε και ένα καστανόξανθο αγόρι, περίπου 10 χρονών, πετάχτηκε έξω κρατώντας στα χέρια του την τσάντα του σχολείου του, γελώντας και φωνάζοντας. Ήταν σα να έβλεπα παιδική μου φωτογραφία, δε μπορούσα να κάνω λάθος. Πέρασε το δρόμο προς τη μεριά που στεκόμουν και μόλις με είδε σταμάτησε και στράφηκε προς εμένα. Με πλησίασε αργά, διστακτικά, άπλωσε το χέρι του και άγγιξε το δικό μου. «Είσαι καλά;» με ρώτησε. «Καλά είμαι, εσύ;» απάντησα. «Να προσέχεις» μου είπε και το βλέμμα του καρφώθηκε στα μάτια μου, γλυκό σαν του μικρού παιδιού που ήταν, και συνάμα προστατευτικό σαν του πατέρα που επρόκειτο να γίνει. «Πρέπει να φύγω τώρα» είπε και πήρε ξανά το δρόμο του. Εκείνη τη μέρα έκλαψα, όσο ποτέ στη ζωή μου. Έκλαψα για το παιδί που ήμουν κάποτε και όσα δεν έζησε, έκλαψα για τους γονείς μου που έχασα με τρόπο πιο τρομακτικό και από το θάνατο, έκλαψα για τη χωρίς νόημα ζωή μου.
Πέρασα τα χρόνια μου ταξιδεύοντας και μελετώντας το χρόνο και τα μυστήρια του. Προσπαθούσα πάντα να βρώ κάποιο νόημα, κάποια λογική ερμηνεία σε αυτό που μου συνέβαινε. Οικονομικά δεν είχα ποτέ πρόβλημα, βλέπεις το να έχεις ζήσει το μέλλον έχει και κάποια πλεονεκτήματα. Τα βιβλία της ιστορίας, οι εφημερίδες, το παρελθόν του κόσμου στον οποίο ζούσα σαν παρείσακτος επισκέπτης, ήταν για μένα το μέλλον.
(η συνέχεια του γράμματος ακολουθεί στο επόμενο ποστ..)
(ακολουθεί η συνέχεια του γράμματος...)
Ξέρω τι σκέφτεσαι, αν προσπάθησα να παρέμβω, να αλλάξω πράγματα και καταστάσεις. Στην αρχή πίστεψα πώς ίσως κάποια ανώτερη δύναμη είχε δώσει στη ζωή μου αυτή την τροπή ώστε, μέσω εμού, κάποια συμβάντα να εξελιχθούν αλλιώς. Ένα ατύχημα, η προσωπική τραγωδία κάποιου, ακόμα κι ένα συμβάν παγκόσμιας σημασίας, γιατί όχι, βλέπεις αυτή η σκέψη ήταν για μένα θεραπευτική, ίσως η ζωή μου να είχε κάποιο σκοπό. Γρήγορα ανακάλυψα ότι η ελπίδα μου ήταν μάταιη, δε μπορούσα να παρέμβω, δε μπορούσα να αλλάξω τίποτε. Την κρίσιμη στιγμή που ετοιμαζόμουν να δράσω, κάποιο τυχαίο γεγονός, κάποια απρόβλεπτη, μη καταγεγραμμένη λεπτομέρεια δε μου επέτρεπε να αλλάξω τη ροή των πραγμάτων.
Το παρελθόν μοιάζει με μια στέρεη αλυσίδα, σφυρηλατημένη με τους πόνους και τις χαρές των ανθρώπων που το βίωσαν. Καμία ενέργεια στον τρισδιάστατο χώρο δε μπορεί να διαρρήξει αυτή την αλυσίδα. Διάβασα βιβλία, επιστημονικά και μυθιστορήματα, για τα ταξίδια στο χρόνο, διάβασα για το παράδοξο του χρόνου, το πώς δηλαδή μπορεί κάποιος ταξιδιώτης στο παρελθόν να προβεί σε πράξεις και ενέργειες που θα μπορούσαν να αναιρέσουν την ίδια του την ύπαρξη. Ξέρω από πρώτο χέρι πώς το παράδοξο αυτό δεν υφίσταται. Το παρελθόν είναι γραμμένο με ανεξίτηλο μελάνι, χαραγμένο σε κάποια κοσμική βίβλο από πέτρα, και δεν αλλάζει. Πέρασα τη ζωή μου ζώντας στο δικό σου παρελθόν, στο παρελθόν του κόσμου στον οποίο γεννήθηκα, όμως όριζα μόνο τη ζωή μου και ίσως ούτε καν αυτή.
Μελέτησα το χρόνο, ως φυσικό μέγεθος, ως φιλοσοφική έννοια, ως καθημερινή πραγματικότητα. Κάνουν λάθος όσοι πιστεύουν ότι ο χρόνος είναι μια απλή διάσταση. Ο χρόνος είναι μια έννοια την οποία το μυαλό του ανθρώπου αδυνατεί να συλλάβει, όπως η έννοια του απείρου. Προσεγγίζουμε τεχνητά το χρόνο μεταφέροντάς τον σε ένα ρολόι ή ένα ημερολόγιο και έτσι μπορούμε να τον αντιληφθούμε ως αντικειμενική πραγματικότητα.
Το χρόνο δε μπορείς να τον ορίσεις, μπορείς μόνο να τον αισθανθείς να περνά, σα μια διαρκή αέναη κίνηση ανάμεσα στο σήμερα και το αύριο, με μόνη απτή πραγματικότητα το «τώρα». Όλη η ζωή μας δεν είναι παρά μια ακολουθία από άπειρα «τώρα», αυτά που πέρασαν και αυτά που θα έρθουν. «Δε μπορείς να βάλεις το πόδι σου δύο φορές στο ίδιο ποτάμι γιατί τα νερά του κυλάνε συνεχώς» είχε πεί ο Ηράκλειτος. Όμως και το «τώρα» δεν ορίζεται μονοσήμαντα. Το «τώρα» του κάθε ανθρώπου είναι έννοια εξαιρετικά προσωπική.
Ίσως τελικά ο χρόνος να είναι πιο συγγενικός με την ψυχή και τη συνείδηση και όχι με το χώρο, όπως υποστηρίζει η σύγχρονη φυσική. Η αίσθηση του χρόνου δεν είναι πάντα η ίδια. Άλλοτε κυλά γρήγορα και άλλοτε πιο αργά, ή τουλάχιστο έτσι το αντιλαμβάνεται ο εγκέφαλος ανάλογα με τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα. Η λειτουργία της ανάκλησης αναμνήσεων είναι μια καθαρά πνευματική λειτουργία και αποτελεί ένα ταξίδι στο χρόνο, χωρίς όμως να διαφοροποιείται η αντικειμενική θέση του υποκειμένου στον κατά συνθήκη χρόνο.
Το παρελθόν περιλαμβάνει, εκτός από αυτό που συνέβη και όλα όσα θα μπορούσαν να συμβούν, τα οποία όμως για κάποιο λόγο παρέμειναν σε λανθάνουσα κατάσταση. Το μέλλον από την άλλη πλευρά είναι ένα σύνολο πιθανών γεγονότων και καταστάσεων. Όμως ποιος ή τι επιλέγει ποια από αυτά τα γεγονότα θα συμβούν, και άρα θα αποτελέσουν κάποτε παρόν. Μοίρα ή συμπτώσεις, προδιαγεγραμμένη πορεία ή συνειδητή επιλογή, ποια δύναμη κυβερνά το μέλλον; Ποια ήταν η μυστηριώδης δύναμη που έμπλεξε το δικό μου μέλλον με το παρελθόν των άλλων ανθρώπων;
Πολλές φορές ισορρόπησα ανάμεσα στη λογική και την παραφροσύνη, αναρωτήθηκα αν ζώ ένα εφιάλτη και σύντομα πρόκειται να ξυπνήσω. Μέσα στα όνειρα ο χρόνος λειτουργεί σε ένα άλλο επίπεδο. Η λογική του συνέχεια ανατρέπεται και κάνει αυθαίρετα άλματα μπρος και πίσω. Πιστεύω ότι κάποια άγνωστη ψυχική λειτουργία διατάραξε την ισορροπία ανάμεσα στην ονειρική και την συνειδητή κατάσταση του εγκεφάλου μου και δε μου επέτρεψε να επανέλθω μετά από κάποιο ονειρικό άλμα. Θα ήμουν ένας απλός ψυχασθενής αν η διαταραχή αυτή δεν παρέσερνε μαζί της και την τρισδιάστατη υπόστασή μου. Ο χώρος και ο χρόνος μου καμπυλώθηκαν αρκετά ώστε να αναστραφούν.
Άραγε η αναστροφή αυτή δημιούργησε κάποιο κενό στο μέλλον που θα έπρεπε να είχα ζήσει; Το 2008, αν οι εκτιμήσεις μου είναι σωστές, έπαψα απλά να υπάρχω, πέθανα; Ή μήπως ένας άλλος εαυτός μου έζησε, θα ζήσει, κανονικά τη ζωή του; Μήπως η καμπύλη του χώρου και του χρόνου μου διχοτομήθηκε και ένα κομμάτι της ακολούθησε λάθος κατεύθυνση, παρασέρνοντας μαζί της και ένα λειτουργικό αντίγραφο της φυσικής μου υπόστασης το οποίο συνέχισε να αλληλεπιδρά με το περιβάλλον του; Μήπως οι άνθρωποι με τους οποίους ερχόμουν σε επαφή έβλεπαν αντανακλάσεις του μέλλοντος;
Και ο φυσικός μου θάνατος, τι ακριβώς θα επιφέρει; Θα είναι απλά το τέλος μιας ζωής που πήρε λάθος δρόμο, ή θα ξανασμίξει τα χωρισμένα κομμάτια του εαυτού μου και θα ξαναβάλει την ύπαρξή μου στη φυσιολογική πορεία της;
Σίγουρα αναρωτιέσαι μήπως όλα αυτά είναι τα προϊόντα ενός διαταραγμένου εγκεφάλου ο οποίος ζεί σε μια πραγματικότητα που έπλασε ο ίδιος, ή για να το πώ πιο απλά, μήπως διαβάζεις τα παραληρήματα ενός τρελού. Δε θα σε αδικήσω γι αυτή σου τη σκέψη, ούτε θα προσπαθήσω να σε πείσω για το αντίστροφο. Δεν είναι δυνατόν μέσα από λίγες γραμμές κειμένου να σου μεταφέρω όσα βίωσα σε μια ζωή.
Όσο για την ταυτότητά μου, είσαι σίγουρος πώς θέλεις να τη μάθεις; Μπορεί να είμαι κάποιος που ξέρεις ή κάποιος που θα συναντήσεις, μπορεί να είμαι το αγέννητο παιδί σου, μπορεί να είμαι ο ίδιος σου ο εαυτός. Αν όμως δε φοβάσαι να ψάξεις και να γνωρίσεις αλήθειες που ίσως σε ταράξουν, θα σου δώσω ένα γρίφο για να λύσεις:
«Ψάξε να βρείς την πλάκα που δεν έχει αρχή, στο φρούριο κοντά στα στενά με τις δάφνες του Απόλλωνα.»
Αφήνω αυτή την καταγεγραμμένη μαρτυρία ζωής ως μοναδική απόδειξη της παράλογης ύπαρξής μου και του ακούσιου ταξιδιού μου στο χρόνο. Δεν ξέρω αν και πότε θα βρεθεί και θα διαβαστεί, ή από ποιόν. Αν όμως κάποιος αποφασίσει να ακολουθήσει τα βήματα του γρίφου και μάθει την ταυτότητά μου θα ήθελα να προσπαθήσει να με εντοπίσει στο μέλλον, και να φροντίσει όταν, στην κανονική ροή του χρόνου, θα είμαι ενήλικος να πάρω στα χέρια μου αυτό το κείμενο. Ίσως έτσι βοηθήσω τον εαυτό μου να εκτιμήσει καλύτερα την αξία της ζωής και του χρόνου.
Το παράξενο αυτό κείμενο θα μπορούσε να ερμηνευθεί με πολλούς τρόπους. Θα μπορούσε να είναι η προσπάθεια κάποιου επίδοξου συγγραφέα και ίσως με κάποιες βελτιώσεις και τροποποιήσεις να μπορεί να θεωρηθεί και ενδιαφέρουσα. Θα μπορούσε να είναι κάποια φάρσα. Θα μπορούσε να είναι ένα δοκίμιο για το χρόνο, γραμμένο με ιδιότυπο τρόπο. Τέλος, θα μπορούσε να είναι όντως το «παραλήρημα ενός τρελού», όπως αναφέρεται και σε κάποιο σημείο του ίδιου του κειμένου.
Θα μπορούσε άραγε να είναι αλήθεια; Η απάντηση, αρνητική ή καταφατική, δεν πρέπει να δοθεί βιαστικά. Ας αναρωτηθεί ο καθένας τι γνωρίζει για το χρόνο, για τους φυσικούς νόμους που διέπουν τη ροή του, και για τη σχέση του με την ψυχή. Ο χρόνος είναι το πολυτιμότερο αγαθό στη ζωή ενός ανθρώπου, αλλά και ένα μεγάλο αίνιγμα. Μήπως τελικά δεν είναι ο χρόνος που κυλά, αλλά οι άνθρωποι που κινούνται μέσα σε αυτόν, όπως ακριβώς κινούνται μέσα στο χώρο;
Ξέρω τι σκέφτεσαι, αν προσπάθησα να παρέμβω, να αλλάξω πράγματα και καταστάσεις. Στην αρχή πίστεψα πώς ίσως κάποια ανώτερη δύναμη είχε δώσει στη ζωή μου αυτή την τροπή ώστε, μέσω εμού, κάποια συμβάντα να εξελιχθούν αλλιώς. Ένα ατύχημα, η προσωπική τραγωδία κάποιου, ακόμα κι ένα συμβάν παγκόσμιας σημασίας, γιατί όχι, βλέπεις αυτή η σκέψη ήταν για μένα θεραπευτική, ίσως η ζωή μου να είχε κάποιο σκοπό. Γρήγορα ανακάλυψα ότι η ελπίδα μου ήταν μάταιη, δε μπορούσα να παρέμβω, δε μπορούσα να αλλάξω τίποτε. Την κρίσιμη στιγμή που ετοιμαζόμουν να δράσω, κάποιο τυχαίο γεγονός, κάποια απρόβλεπτη, μη καταγεγραμμένη λεπτομέρεια δε μου επέτρεπε να αλλάξω τη ροή των πραγμάτων.
Το παρελθόν μοιάζει με μια στέρεη αλυσίδα, σφυρηλατημένη με τους πόνους και τις χαρές των ανθρώπων που το βίωσαν. Καμία ενέργεια στον τρισδιάστατο χώρο δε μπορεί να διαρρήξει αυτή την αλυσίδα. Διάβασα βιβλία, επιστημονικά και μυθιστορήματα, για τα ταξίδια στο χρόνο, διάβασα για το παράδοξο του χρόνου, το πώς δηλαδή μπορεί κάποιος ταξιδιώτης στο παρελθόν να προβεί σε πράξεις και ενέργειες που θα μπορούσαν να αναιρέσουν την ίδια του την ύπαρξη. Ξέρω από πρώτο χέρι πώς το παράδοξο αυτό δεν υφίσταται. Το παρελθόν είναι γραμμένο με ανεξίτηλο μελάνι, χαραγμένο σε κάποια κοσμική βίβλο από πέτρα, και δεν αλλάζει. Πέρασα τη ζωή μου ζώντας στο δικό σου παρελθόν, στο παρελθόν του κόσμου στον οποίο γεννήθηκα, όμως όριζα μόνο τη ζωή μου και ίσως ούτε καν αυτή.
Μελέτησα το χρόνο, ως φυσικό μέγεθος, ως φιλοσοφική έννοια, ως καθημερινή πραγματικότητα. Κάνουν λάθος όσοι πιστεύουν ότι ο χρόνος είναι μια απλή διάσταση. Ο χρόνος είναι μια έννοια την οποία το μυαλό του ανθρώπου αδυνατεί να συλλάβει, όπως η έννοια του απείρου. Προσεγγίζουμε τεχνητά το χρόνο μεταφέροντάς τον σε ένα ρολόι ή ένα ημερολόγιο και έτσι μπορούμε να τον αντιληφθούμε ως αντικειμενική πραγματικότητα.
Το χρόνο δε μπορείς να τον ορίσεις, μπορείς μόνο να τον αισθανθείς να περνά, σα μια διαρκή αέναη κίνηση ανάμεσα στο σήμερα και το αύριο, με μόνη απτή πραγματικότητα το «τώρα». Όλη η ζωή μας δεν είναι παρά μια ακολουθία από άπειρα «τώρα», αυτά που πέρασαν και αυτά που θα έρθουν. «Δε μπορείς να βάλεις το πόδι σου δύο φορές στο ίδιο ποτάμι γιατί τα νερά του κυλάνε συνεχώς» είχε πεί ο Ηράκλειτος. Όμως και το «τώρα» δεν ορίζεται μονοσήμαντα. Το «τώρα» του κάθε ανθρώπου είναι έννοια εξαιρετικά προσωπική.
Ίσως τελικά ο χρόνος να είναι πιο συγγενικός με την ψυχή και τη συνείδηση και όχι με το χώρο, όπως υποστηρίζει η σύγχρονη φυσική. Η αίσθηση του χρόνου δεν είναι πάντα η ίδια. Άλλοτε κυλά γρήγορα και άλλοτε πιο αργά, ή τουλάχιστο έτσι το αντιλαμβάνεται ο εγκέφαλος ανάλογα με τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα. Η λειτουργία της ανάκλησης αναμνήσεων είναι μια καθαρά πνευματική λειτουργία και αποτελεί ένα ταξίδι στο χρόνο, χωρίς όμως να διαφοροποιείται η αντικειμενική θέση του υποκειμένου στον κατά συνθήκη χρόνο.
Το παρελθόν περιλαμβάνει, εκτός από αυτό που συνέβη και όλα όσα θα μπορούσαν να συμβούν, τα οποία όμως για κάποιο λόγο παρέμειναν σε λανθάνουσα κατάσταση. Το μέλλον από την άλλη πλευρά είναι ένα σύνολο πιθανών γεγονότων και καταστάσεων. Όμως ποιος ή τι επιλέγει ποια από αυτά τα γεγονότα θα συμβούν, και άρα θα αποτελέσουν κάποτε παρόν. Μοίρα ή συμπτώσεις, προδιαγεγραμμένη πορεία ή συνειδητή επιλογή, ποια δύναμη κυβερνά το μέλλον; Ποια ήταν η μυστηριώδης δύναμη που έμπλεξε το δικό μου μέλλον με το παρελθόν των άλλων ανθρώπων;
Πολλές φορές ισορρόπησα ανάμεσα στη λογική και την παραφροσύνη, αναρωτήθηκα αν ζώ ένα εφιάλτη και σύντομα πρόκειται να ξυπνήσω. Μέσα στα όνειρα ο χρόνος λειτουργεί σε ένα άλλο επίπεδο. Η λογική του συνέχεια ανατρέπεται και κάνει αυθαίρετα άλματα μπρος και πίσω. Πιστεύω ότι κάποια άγνωστη ψυχική λειτουργία διατάραξε την ισορροπία ανάμεσα στην ονειρική και την συνειδητή κατάσταση του εγκεφάλου μου και δε μου επέτρεψε να επανέλθω μετά από κάποιο ονειρικό άλμα. Θα ήμουν ένας απλός ψυχασθενής αν η διαταραχή αυτή δεν παρέσερνε μαζί της και την τρισδιάστατη υπόστασή μου. Ο χώρος και ο χρόνος μου καμπυλώθηκαν αρκετά ώστε να αναστραφούν.
Άραγε η αναστροφή αυτή δημιούργησε κάποιο κενό στο μέλλον που θα έπρεπε να είχα ζήσει; Το 2008, αν οι εκτιμήσεις μου είναι σωστές, έπαψα απλά να υπάρχω, πέθανα; Ή μήπως ένας άλλος εαυτός μου έζησε, θα ζήσει, κανονικά τη ζωή του; Μήπως η καμπύλη του χώρου και του χρόνου μου διχοτομήθηκε και ένα κομμάτι της ακολούθησε λάθος κατεύθυνση, παρασέρνοντας μαζί της και ένα λειτουργικό αντίγραφο της φυσικής μου υπόστασης το οποίο συνέχισε να αλληλεπιδρά με το περιβάλλον του; Μήπως οι άνθρωποι με τους οποίους ερχόμουν σε επαφή έβλεπαν αντανακλάσεις του μέλλοντος;
Και ο φυσικός μου θάνατος, τι ακριβώς θα επιφέρει; Θα είναι απλά το τέλος μιας ζωής που πήρε λάθος δρόμο, ή θα ξανασμίξει τα χωρισμένα κομμάτια του εαυτού μου και θα ξαναβάλει την ύπαρξή μου στη φυσιολογική πορεία της;
Σίγουρα αναρωτιέσαι μήπως όλα αυτά είναι τα προϊόντα ενός διαταραγμένου εγκεφάλου ο οποίος ζεί σε μια πραγματικότητα που έπλασε ο ίδιος, ή για να το πώ πιο απλά, μήπως διαβάζεις τα παραληρήματα ενός τρελού. Δε θα σε αδικήσω γι αυτή σου τη σκέψη, ούτε θα προσπαθήσω να σε πείσω για το αντίστροφο. Δεν είναι δυνατόν μέσα από λίγες γραμμές κειμένου να σου μεταφέρω όσα βίωσα σε μια ζωή.
Όσο για την ταυτότητά μου, είσαι σίγουρος πώς θέλεις να τη μάθεις; Μπορεί να είμαι κάποιος που ξέρεις ή κάποιος που θα συναντήσεις, μπορεί να είμαι το αγέννητο παιδί σου, μπορεί να είμαι ο ίδιος σου ο εαυτός. Αν όμως δε φοβάσαι να ψάξεις και να γνωρίσεις αλήθειες που ίσως σε ταράξουν, θα σου δώσω ένα γρίφο για να λύσεις:
«Ψάξε να βρείς την πλάκα που δεν έχει αρχή, στο φρούριο κοντά στα στενά με τις δάφνες του Απόλλωνα.»
Αφήνω αυτή την καταγεγραμμένη μαρτυρία ζωής ως μοναδική απόδειξη της παράλογης ύπαρξής μου και του ακούσιου ταξιδιού μου στο χρόνο. Δεν ξέρω αν και πότε θα βρεθεί και θα διαβαστεί, ή από ποιόν. Αν όμως κάποιος αποφασίσει να ακολουθήσει τα βήματα του γρίφου και μάθει την ταυτότητά μου θα ήθελα να προσπαθήσει να με εντοπίσει στο μέλλον, και να φροντίσει όταν, στην κανονική ροή του χρόνου, θα είμαι ενήλικος να πάρω στα χέρια μου αυτό το κείμενο. Ίσως έτσι βοηθήσω τον εαυτό μου να εκτιμήσει καλύτερα την αξία της ζωής και του χρόνου.
Το παράξενο αυτό κείμενο θα μπορούσε να ερμηνευθεί με πολλούς τρόπους. Θα μπορούσε να είναι η προσπάθεια κάποιου επίδοξου συγγραφέα και ίσως με κάποιες βελτιώσεις και τροποποιήσεις να μπορεί να θεωρηθεί και ενδιαφέρουσα. Θα μπορούσε να είναι κάποια φάρσα. Θα μπορούσε να είναι ένα δοκίμιο για το χρόνο, γραμμένο με ιδιότυπο τρόπο. Τέλος, θα μπορούσε να είναι όντως το «παραλήρημα ενός τρελού», όπως αναφέρεται και σε κάποιο σημείο του ίδιου του κειμένου.
Θα μπορούσε άραγε να είναι αλήθεια; Η απάντηση, αρνητική ή καταφατική, δεν πρέπει να δοθεί βιαστικά. Ας αναρωτηθεί ο καθένας τι γνωρίζει για το χρόνο, για τους φυσικούς νόμους που διέπουν τη ροή του, και για τη σχέση του με την ψυχή. Ο χρόνος είναι το πολυτιμότερο αγαθό στη ζωή ενός ανθρώπου, αλλά και ένα μεγάλο αίνιγμα. Μήπως τελικά δεν είναι ο χρόνος που κυλά, αλλά οι άνθρωποι που κινούνται μέσα σε αυτόν, όπως ακριβώς κινούνται μέσα στο χώρο;
Πιθανόν λοιπόν την δεύτερη φορά του 2004 να είδε την γέννηση του και γιατί όχι στο παρελθόν του ή το μέλλον του δεύτερου εαυτού του να συζούσε με τον δίδυμο, αλλά παράλληλα μικρότερο αδερφό του. Βέβαια αν ερχόντουσαν σε φυσική επαφή ο ένας με τον άλλο πιθανά να είχαμε πρόβλημα...
Αν και γενικά ανοιχτός σε απίθανες θεωρείες, θεωρώ απίθανο να συνέβει κάτι τέτοιο, αφού οι χρονικές, πραγματικές και βιολογικές αναντιστοιχείες θα ήταν τραγικές για το συνεχές του χρόνου.
Πάντως θα έκανε ένα εξαιρετικό cyberpunk μυθιστόρημα.
Αν και γενικά ανοιχτός σε απίθανες θεωρείες, θεωρώ απίθανο να συνέβει κάτι τέτοιο, αφού οι χρονικές, πραγματικές και βιολογικές αναντιστοιχείες θα ήταν τραγικές για το συνεχές του χρόνου.
Πάντως θα έκανε ένα εξαιρετικό cyberpunk μυθιστόρημα.
Αγαπητά μέλη...
Δεν έχει νόημα να εξετάσω, εάν εκείνος που τα έγραψε αυτά είχε απλά σκοπό να μας διασκεδάσει. Διότι δεν μπορώ με κανέναν τρόπο να αποδείξω είτε το ένα είτε το άλλο.Θα υποθέσω ότι εκείνος που έγραφε κάποτε αυτό το γράμμα, τα πίστευε αυτά που έγραφε. Εχω πάψει να ψάχνω ιδιαίτερα τί είναι αληθινό βίωμα και τί παιχνίδι του εγκεφάλου. Η επιστήμη σήμερα μπορεί με έξυπνες ορολογίες να αποδείξει ακόμα και ότι τίποτα θα μπορούσε τελικά να μην υφίσταται γύρω μας.. ούτε και η ίδια η ύλη. Οπότε απλά επιλέγω να μην αρνούμαι τίποτα, παρά να αρνηθώ τα πάντα! (κάνει καλό στη ψυχολογία του "είναι" μου αυτή η επιλογή μου). Βέβαια υπάρχουν και οι διπλωμάτες ανάμεσά μας, που επιλέγουν άλλοτε να δέχονται και άλλοτε να απορρίπτουν. Οι λεγόμενοι ορθολογιστές και οι λεγόμενοι επιστήμονες. Μα η επιστήμη επειδή βρήκε ορολογίες για να εξηγεί όπως εκείνη πιστεύει τα διάφορα συμβάντα στην προσπάθειά της να τα δεχτεί ο ανθρώπινος νους, δεν σημαίνει όμως ότι είναι αλάνθαστη. Δεν σημαίνει ότι οι ορολογίες της είναι αρχές τους σύμπαντος! Έτσι φαντάζουν στα δικά μας αυτάκια, αλλά απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Όμως καλό είναι να ξέρουμε, ό,τι μπορούμε να μάθουμε... ό,τι αντέχουμε να μάθουμε (η γνώση στα λάθος αυτιά μπορεί να είναι καταστρόφικη.). Θα δείτε οτι ολοένα η επιστήμη δέχεται καινούριους κανόνες και καταρίπτει παλαιούς..
Aγαπητά μέλη που σας αρέσουν οι "γρίφοι"...
Για δείτε αλλιώς τη φράση του "ποιητή"....
Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν το Θεό Απόλλωνα.... Μήπως τον Ιησού Χριστό κάποιοι ερευνητές πιστεύουν σήμερα ότι σε Εκείνον αναφέρονταν οι αρχαίοι Έλληνες όταν λέγανε Θεός Απόλλωνας;
Μήπως σας θυμίζουν κάτι οι δάφνες(άντε να βοηθήσω κι άλλο.. εκτός από δάφνες κρατούσαν και βάϊα); Βλέπετε κάποιο κλειδί στον γρίφο; Κάποια ομοιότητα με ....
Πού το πάω;;; Σε δύο πιθανές καταστάσεις...
Πρώτη: Ο "ποιητής" κατάφερε προς το τέλος της ζωής του να υπερπηδήσει χρονικά (δεν μας το λέει για πολλούς λόγους π.χ. ήδη γελάμε με αυτά που μας είπε, πού να μας έλεγε και τα υπόλοιπα, ή επειδή δεν είναι σίγουρος αν θα έπρεπε να ξέρουμε..).
Υπερπηδόντας το χρόνο λοιπόν, καθώς μεγάλωνε ο ιδιος, πιθανόν να περνούσαν για εκείνον τα χρόνια προς το παρελθόν με γρηγορότερο ρυθμό.. Για παράδειγμα το σήμερα για εκείνον είχε έτος 1920 και το μεθαύριο να είχε έτος 1552. Δηλαδή πιθανόν να υπερπηδούσε πίσω στο χρόνο όλο και με μεγαλύτερο ρυθμό και ίσως κάποια στιγμή να έφτασε σε αρκετά παλιά χρόνια... Έτος 33μ.Χ.....
Οπότε μπορούμε να ψάξουμε σε εκείνο το μέρος κάνοντας ένα ταξιδάκι ή......
Ή να πάρουμε τα παρακάτω λόγια του ως αληγορικά... (αληγορικής σημασίας λόγια, πολλοί επέλεξαν παλαιότερα να χρησομοποιήσουν.... είτε για να είναι διαχρονικοί π.χ. οι δώδεκα Απόστολοι, είτε για να μην μπορούν όλοι να αποκωδικοποιήσουν τα γραφόμενα προς αποφυγή πανικού π.χ. Νοστράδαμος , είτε δεν ήταν σίγουροι άλλες φορές κάποιοι από τους "ποιητές" αν έπρεπε να κάνουν αποκαλύψεις αλλά είχαν την ανάγκη να τα πουν για να τα αποβάλλουν από μέσα τους π.χ. ο παραπάνω συγγραφέας του γράμματος ή αλλιώς κατά ΙΝΤΙΓΚΟ, "ποιητής").
Οπότε αληγορικά πλέον σκεφτείτε: "Βρες την πλάκα που δεν έχει αρχή..."
"Πλάκες" είναι οι Γραφές! (θα μπορούσε να'ναι....) Δίχως "αρχή" για ψάξτε... Ποιά γραφόμενα υπήρχαν προπάντων των αιώνων;;;
Έ.... εκεί μέσα θα βρούμε το όνομα του "ποιητή" μας...
Θα ψάξω προσωπικά να δω μήπως σε Γραφές Θρησκείας αναφέρεται το όνομα κάποιου με "περίεργους" χαρακτηρισμούς προς τιμήν του...
Όσο για το φρούριο κοντά στα στενά.... καλά.. ας δω πρώτα πώς θα αντιδράσετε με αυτά που σας γράφω... διότι αν δεν υπάρξει ενδιαφέρον.. τότε θα το κρατήσω για εμένα.
Δεύτερη πιθανή κατάσταση:
.....Εξετάζουμε την Πρώτη καλύτερα και μετά αν δεν βρούμε κάτι, σας λέω και τη Δεύτερη.. (ίσως να υπάρχει και τρίτη και φαρμακερή...).
Με εκτίμηση Ιντιγκο.
Δεν έχει νόημα να εξετάσω, εάν εκείνος που τα έγραψε αυτά είχε απλά σκοπό να μας διασκεδάσει. Διότι δεν μπορώ με κανέναν τρόπο να αποδείξω είτε το ένα είτε το άλλο.Θα υποθέσω ότι εκείνος που έγραφε κάποτε αυτό το γράμμα, τα πίστευε αυτά που έγραφε. Εχω πάψει να ψάχνω ιδιαίτερα τί είναι αληθινό βίωμα και τί παιχνίδι του εγκεφάλου. Η επιστήμη σήμερα μπορεί με έξυπνες ορολογίες να αποδείξει ακόμα και ότι τίποτα θα μπορούσε τελικά να μην υφίσταται γύρω μας.. ούτε και η ίδια η ύλη. Οπότε απλά επιλέγω να μην αρνούμαι τίποτα, παρά να αρνηθώ τα πάντα! (κάνει καλό στη ψυχολογία του "είναι" μου αυτή η επιλογή μου). Βέβαια υπάρχουν και οι διπλωμάτες ανάμεσά μας, που επιλέγουν άλλοτε να δέχονται και άλλοτε να απορρίπτουν. Οι λεγόμενοι ορθολογιστές και οι λεγόμενοι επιστήμονες. Μα η επιστήμη επειδή βρήκε ορολογίες για να εξηγεί όπως εκείνη πιστεύει τα διάφορα συμβάντα στην προσπάθειά της να τα δεχτεί ο ανθρώπινος νους, δεν σημαίνει όμως ότι είναι αλάνθαστη. Δεν σημαίνει ότι οι ορολογίες της είναι αρχές τους σύμπαντος! Έτσι φαντάζουν στα δικά μας αυτάκια, αλλά απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Όμως καλό είναι να ξέρουμε, ό,τι μπορούμε να μάθουμε... ό,τι αντέχουμε να μάθουμε (η γνώση στα λάθος αυτιά μπορεί να είναι καταστρόφικη.). Θα δείτε οτι ολοένα η επιστήμη δέχεται καινούριους κανόνες και καταρίπτει παλαιούς..
Aγαπητά μέλη που σας αρέσουν οι "γρίφοι"...
Για δείτε αλλιώς τη φράση του "ποιητή"....
Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν το Θεό Απόλλωνα.... Μήπως τον Ιησού Χριστό κάποιοι ερευνητές πιστεύουν σήμερα ότι σε Εκείνον αναφέρονταν οι αρχαίοι Έλληνες όταν λέγανε Θεός Απόλλωνας;
Μήπως σας θυμίζουν κάτι οι δάφνες(άντε να βοηθήσω κι άλλο.. εκτός από δάφνες κρατούσαν και βάϊα); Βλέπετε κάποιο κλειδί στον γρίφο; Κάποια ομοιότητα με ....
Πού το πάω;;; Σε δύο πιθανές καταστάσεις...
Πρώτη: Ο "ποιητής" κατάφερε προς το τέλος της ζωής του να υπερπηδήσει χρονικά (δεν μας το λέει για πολλούς λόγους π.χ. ήδη γελάμε με αυτά που μας είπε, πού να μας έλεγε και τα υπόλοιπα, ή επειδή δεν είναι σίγουρος αν θα έπρεπε να ξέρουμε..).
Υπερπηδόντας το χρόνο λοιπόν, καθώς μεγάλωνε ο ιδιος, πιθανόν να περνούσαν για εκείνον τα χρόνια προς το παρελθόν με γρηγορότερο ρυθμό.. Για παράδειγμα το σήμερα για εκείνον είχε έτος 1920 και το μεθαύριο να είχε έτος 1552. Δηλαδή πιθανόν να υπερπηδούσε πίσω στο χρόνο όλο και με μεγαλύτερο ρυθμό και ίσως κάποια στιγμή να έφτασε σε αρκετά παλιά χρόνια... Έτος 33μ.Χ.....
Οπότε μπορούμε να ψάξουμε σε εκείνο το μέρος κάνοντας ένα ταξιδάκι ή......
Ή να πάρουμε τα παρακάτω λόγια του ως αληγορικά... (αληγορικής σημασίας λόγια, πολλοί επέλεξαν παλαιότερα να χρησομοποιήσουν.... είτε για να είναι διαχρονικοί π.χ. οι δώδεκα Απόστολοι, είτε για να μην μπορούν όλοι να αποκωδικοποιήσουν τα γραφόμενα προς αποφυγή πανικού π.χ. Νοστράδαμος , είτε δεν ήταν σίγουροι άλλες φορές κάποιοι από τους "ποιητές" αν έπρεπε να κάνουν αποκαλύψεις αλλά είχαν την ανάγκη να τα πουν για να τα αποβάλλουν από μέσα τους π.χ. ο παραπάνω συγγραφέας του γράμματος ή αλλιώς κατά ΙΝΤΙΓΚΟ, "ποιητής").
Οπότε αληγορικά πλέον σκεφτείτε: "Βρες την πλάκα που δεν έχει αρχή..."
"Πλάκες" είναι οι Γραφές! (θα μπορούσε να'ναι....) Δίχως "αρχή" για ψάξτε... Ποιά γραφόμενα υπήρχαν προπάντων των αιώνων;;;
Έ.... εκεί μέσα θα βρούμε το όνομα του "ποιητή" μας...
Θα ψάξω προσωπικά να δω μήπως σε Γραφές Θρησκείας αναφέρεται το όνομα κάποιου με "περίεργους" χαρακτηρισμούς προς τιμήν του...
Όσο για το φρούριο κοντά στα στενά.... καλά.. ας δω πρώτα πώς θα αντιδράσετε με αυτά που σας γράφω... διότι αν δεν υπάρξει ενδιαφέρον.. τότε θα το κρατήσω για εμένα.
Δεύτερη πιθανή κατάσταση:
.....Εξετάζουμε την Πρώτη καλύτερα και μετά αν δεν βρούμε κάτι, σας λέω και τη Δεύτερη.. (ίσως να υπάρχει και τρίτη και φαρμακερή...).
Με εκτίμηση Ιντιγκο.
Φίλε ΙΝΤΙΓΚΟ , ομολογώ οτι δεν συνηίζω να εγγράφομαι σε φορουμ για τους χψ λόγους... Σήμμερα όμως το συναίσθημα της "απορίας" και του μυστηρίου με συνεπήρε.. Πέτηχε δηλαδή το σκοπό του ο "ποιητής" οπως τον ονομάζεις. Θα ήθελα λοιπόν εαν είναι δυνατόν να δούμε και άλλα "ποστ" σχετικά με το γράμμα που έχεις επαναδημοσιεύσει στο φόρουμ αυτό.
ΙΝΤΙΓΚΟ ασχετα εαν μπορει να υπαρχει εστω και μια δοσει αληθειας σε ενα τετοιο γραμμα...μπορω να πω οτι ειναι τοσο ζωντανο που προσοπικα με ταξιδεψε...οποτε με τον εναν ή τον αλλον τροπο για μενα ειναι πραγματικο.
Φιλικα
Φιλικα
Γειά σας και πάλι φίλοι μου..
Καταρχήν να ξεκαθαρίσω τη θέση μου όσο αφορά το γράμμα.
Δεν είναι δικό μου γράμμα, οπότε μην "σκοτώνετε τον αγγελιοφόρο".
(Μασατζόρε νό ιπορτάν,τε!)
Έπειτα όπως είδατε στους δικούς μου στοχασμούς και αμπελοσοφίες μου (ή μήπως όχι και τόσο..), δείχνω ότι κι εγώ αμφιταλαντεύομαι ανάμεσα στη γνησιότητα του γράμματος και την πιθανή κατάληξη τελικά σε ένα όμορφο σενάριο επιστημονικής φαντασίας ή σε εκρηκτικές διαπιστώσεις!
Αγαπητό μέλος Y1annis,
μου άρεσε το σκεπτικό σου, μα κατέληξα στο εξής..
Ο "ποιητής" επισήμανε και τόνισε ότι ποτέ δεν ήρθε αντιμέτωπος με τον εαυτό του, παρόλο που ταξίδευε ο ίδιος προς τα πίσω.. Και όπως δείχνει ακόμα και ο ίδιος απορεί..
Δηλαδή.. όταν παρατήρησε ότι το 2008 άρχισε να κυλάει για εκείνον αντίστροφα ο χρόνος, δεν βρήκε πουθενά τον εαυτό του στο ταξίδι του πίσω στον χρόνο. Όμως είπε ότι τα πάντα έδειχναν ότι επαναλαβάνονταν ακριβώς όπως είχαν γίνει στο παρελθόν, εκτός από την δική του ύπαρξη..
Συνεπώς το 2004 η μητέρα του κάποια στιγμη πήγε στο μαιευτήριο, όμως γύρισε για τα μάτια του "ποιητή" με άδεια χέρια (χωρίς μωρό, είπαμε ποτέ δεν βρήκε τον εαυτό του). Και πολύ απλά, την επομένη μέρα (για τον "ποιητή") της μαιευτικής κλινικής, η μητέρα του ήταν εννέα μηνών έγκυος. (και πάει λέγοντας...)
Κι εγώ προσπαθώ να απορρίψω το γράμμα, όμως μέσα από ακράδαντες αποδείξεις. Οπότε φίλοι μου, βοηθείστε είτε να το απορρίψουμε τελικά, είτε να το ασπαστούμε και να το διερευνήσουμε..
Αγαπητό μέλος THE KEEPER OF SECRET,
με πρόλαβε με την απάντησή του το αγαπητό μέλος indigocy (χαιρετώ τον κατά το πρώτο συνθετικό του nick του, συνονόματό μου).
Ναι! Πιθανόν ο Έλληνας παγαπόντης μεταφραστής του γράμματος, ήθελε να το κάνει κατά τη μετάφραση, πιο πιασάρικο. Όμως ευτυχώς που όπως βλέπετε δεν μας αποσπάει αυτή του η άθλια παρεμβολή, τις σκέψεις μας και τους διαλογισμούς μας... Τουλάχιστον μιλώντας για το πρόσωπό μου, δεν έκανε αυτή η αλλίωση, να φαντάζει το γράμμα πιο πιστευτό στα αυτιά μου ή λιγότερο αληθινό. Από μόνο του το περιεχόμενο του γράμματος, μοιάζει με σενάριο επιστημονικής φαντασίας, δεν χρειάζεται να μου προσθέσουνε κάτι επιπλέον.... Καλώς έκανε και το μέλος TH KEEPER OF SECRET που προσπαθησε να μας βοηθήσει να το απορρίψουμε... Αυτό δείχνει από την πλευρά του ότι ασχολείθηκε με το θέμα σαν καλός ερευνητής, και προσπαθεί να βοηθήσει είτε στην απόρριψή του είτε στη συνέχεια της έρευνας. (προσωπικά φίλε μου σαλούτ γιου!).
Αλλά βάση ψυχολογικών θεωριών.. για σκεφτείτε κάτι... Ο Έλληνας μεταφραστής επέλεξε να προσθέσει λίγη "σάλτσα" στο περιεχόμενο του γράμματος.. Οπότε, ο ίδιος το βρήκε αυτούσιο! Και στην προσπάθειά του να μας πείσει για την αυθεντικότητα του γράμματος, κόντεψε να πετύχει ακριβώς το αντίθετο. Οπότε εφόσον του επιτράπηκε να κάνει αυτήν τη χαζή παρεμβολή στο γράμμα, αυτό σημαίνει αυτόματα ότι το γράμμα δεν προστατεύεται από πνευματικά δικαιώματα κάποιου εμπνευσμένου συγγραφέα.
Ερώτηση: Αλήθεια, γιατί δεν το είδα ακόμα σε ταινία;; Στερέψανε από ιδέες; Καλό το γράμμα, αλλά μετά τί γράφουμε;; Δεν νομίζω... Ήδη σαν ΙΝΤΙΓΚΟ έχω γράψει τρία πιθανά σενάρια (με το "καλημέρα σας" δηλαδή με το που διάβασα το γράμμα). Ίσως αυτοί μου οι στοχασμοί να αποτελούν ένα ακόμα πιθανό σενάριο... Οπότε είτε θα γίνουμε συντελεστές αλλά και μάρτυρες μιας μεγάλης αποκάλυψης, είτε θα έχουμε περάσει ευχάριστα τα απογεύματά μας..
Εξάλλου όλοι με τον τρόπο μας, και τις έρευνές μας, τις απορρίψεις μας αλλά και τις αποδοχές μας, τιμούμε το forum του metafysikoy.
Καλή συνέχεια στην επίλυση του "γρίφου" .... που ονομάζεται χωροχρόνος!
Καταρχήν να ξεκαθαρίσω τη θέση μου όσο αφορά το γράμμα.
Δεν είναι δικό μου γράμμα, οπότε μην "σκοτώνετε τον αγγελιοφόρο".
(Μασατζόρε νό ιπορτάν,τε!)
Έπειτα όπως είδατε στους δικούς μου στοχασμούς και αμπελοσοφίες μου (ή μήπως όχι και τόσο..), δείχνω ότι κι εγώ αμφιταλαντεύομαι ανάμεσα στη γνησιότητα του γράμματος και την πιθανή κατάληξη τελικά σε ένα όμορφο σενάριο επιστημονικής φαντασίας ή σε εκρηκτικές διαπιστώσεις!
Αγαπητό μέλος Y1annis,
μου άρεσε το σκεπτικό σου, μα κατέληξα στο εξής..
Ο "ποιητής" επισήμανε και τόνισε ότι ποτέ δεν ήρθε αντιμέτωπος με τον εαυτό του, παρόλο που ταξίδευε ο ίδιος προς τα πίσω.. Και όπως δείχνει ακόμα και ο ίδιος απορεί..
Δηλαδή.. όταν παρατήρησε ότι το 2008 άρχισε να κυλάει για εκείνον αντίστροφα ο χρόνος, δεν βρήκε πουθενά τον εαυτό του στο ταξίδι του πίσω στον χρόνο. Όμως είπε ότι τα πάντα έδειχναν ότι επαναλαβάνονταν ακριβώς όπως είχαν γίνει στο παρελθόν, εκτός από την δική του ύπαρξη..
Συνεπώς το 2004 η μητέρα του κάποια στιγμη πήγε στο μαιευτήριο, όμως γύρισε για τα μάτια του "ποιητή" με άδεια χέρια (χωρίς μωρό, είπαμε ποτέ δεν βρήκε τον εαυτό του). Και πολύ απλά, την επομένη μέρα (για τον "ποιητή") της μαιευτικής κλινικής, η μητέρα του ήταν εννέα μηνών έγκυος. (και πάει λέγοντας...)
Κι εγώ προσπαθώ να απορρίψω το γράμμα, όμως μέσα από ακράδαντες αποδείξεις. Οπότε φίλοι μου, βοηθείστε είτε να το απορρίψουμε τελικά, είτε να το ασπαστούμε και να το διερευνήσουμε..
Αγαπητό μέλος THE KEEPER OF SECRET,
με πρόλαβε με την απάντησή του το αγαπητό μέλος indigocy (χαιρετώ τον κατά το πρώτο συνθετικό του nick του, συνονόματό μου).
Ναι! Πιθανόν ο Έλληνας παγαπόντης μεταφραστής του γράμματος, ήθελε να το κάνει κατά τη μετάφραση, πιο πιασάρικο. Όμως ευτυχώς που όπως βλέπετε δεν μας αποσπάει αυτή του η άθλια παρεμβολή, τις σκέψεις μας και τους διαλογισμούς μας... Τουλάχιστον μιλώντας για το πρόσωπό μου, δεν έκανε αυτή η αλλίωση, να φαντάζει το γράμμα πιο πιστευτό στα αυτιά μου ή λιγότερο αληθινό. Από μόνο του το περιεχόμενο του γράμματος, μοιάζει με σενάριο επιστημονικής φαντασίας, δεν χρειάζεται να μου προσθέσουνε κάτι επιπλέον.... Καλώς έκανε και το μέλος TH KEEPER OF SECRET που προσπαθησε να μας βοηθήσει να το απορρίψουμε... Αυτό δείχνει από την πλευρά του ότι ασχολείθηκε με το θέμα σαν καλός ερευνητής, και προσπαθεί να βοηθήσει είτε στην απόρριψή του είτε στη συνέχεια της έρευνας. (προσωπικά φίλε μου σαλούτ γιου!).
Αλλά βάση ψυχολογικών θεωριών.. για σκεφτείτε κάτι... Ο Έλληνας μεταφραστής επέλεξε να προσθέσει λίγη "σάλτσα" στο περιεχόμενο του γράμματος.. Οπότε, ο ίδιος το βρήκε αυτούσιο! Και στην προσπάθειά του να μας πείσει για την αυθεντικότητα του γράμματος, κόντεψε να πετύχει ακριβώς το αντίθετο. Οπότε εφόσον του επιτράπηκε να κάνει αυτήν τη χαζή παρεμβολή στο γράμμα, αυτό σημαίνει αυτόματα ότι το γράμμα δεν προστατεύεται από πνευματικά δικαιώματα κάποιου εμπνευσμένου συγγραφέα.
Ερώτηση: Αλήθεια, γιατί δεν το είδα ακόμα σε ταινία;; Στερέψανε από ιδέες; Καλό το γράμμα, αλλά μετά τί γράφουμε;; Δεν νομίζω... Ήδη σαν ΙΝΤΙΓΚΟ έχω γράψει τρία πιθανά σενάρια (με το "καλημέρα σας" δηλαδή με το που διάβασα το γράμμα). Ίσως αυτοί μου οι στοχασμοί να αποτελούν ένα ακόμα πιθανό σενάριο... Οπότε είτε θα γίνουμε συντελεστές αλλά και μάρτυρες μιας μεγάλης αποκάλυψης, είτε θα έχουμε περάσει ευχάριστα τα απογεύματά μας..
Εξάλλου όλοι με τον τρόπο μας, και τις έρευνές μας, τις απορρίψεις μας αλλά και τις αποδοχές μας, τιμούμε το forum του metafysikoy.
Καλή συνέχεια στην επίλυση του "γρίφου" .... που ονομάζεται χωροχρόνος!