Πανδαιμόνιος

Το πρόβλημα μεταξύ θρησκείας και αυτοκτονίας νομίζω πως εστιάζεται στο σημείο του δικαιώματος της αφαίρεσης μιας ζωής .Έστω και της δικιάς μας .
Είναι πολύ εύκολο να φέρεις αλλά πολύ δύσκολο να πάρεις .
Εξομοιώνεσαι με το θείο όταν αφαιρείς, δεν έχεις δικαίωμα .
Όταν φέρνεις τη ζωή όμως, προπονείσαι για να εξομοιωθείς με το θείο .

Είναι σα να έχεις φαει όλη σου τη ζωή στο πάγκο και στο τελικό να μπαίνεις αυθαίρετα να βαρέσεις το τελευταίο πέναλντυ που θα διαμορφώσει το αποτέλεσμα του τελικού.
Τον προπονητή που τον γράφεις δηλαδή ;

Κι όμως πολλοί υποστηρίζουν πως η αυθαιρεσία είναι δικαίωμα μας .
Άλλοι πάλι πως φταιει η εντατική προπόνηση και η πολύχρονο παραμονή στο πάγκο .

Σε κάθε περίπτωση το σφάλμα είναι του προπονητή και της εκπαίδευσης που δίδει και λιγότερο του «προβληματικού» παίχτη .

καλησπέρα σας
όντως ,Πολύ καλή ταινία !
απο αυτές που χρειάζονται να τις κάνεις repete , τρομερά εφέ ,ωραίο θέμα και πολύ δράση.

Paranoid: Moderate click for info
Schizoid: Low click for info
Schizotypal: Moderate click for info
Antisocial: High click for info
Borderline: Low click for info
Histrionic: High click for info
Narcissistic: High click for info
Avoidant: Low click for info
Dependent: Low click for info
Obsessive-Compulsive:

Η ουσία είναι πως πολλοί διανοούμενοι, ιστορικοί και καλλιτέχνες υπήρξαν αυλοκόλακες και γλείφτες των ηγεμόνων κυρίως κατά τα κλασσικά ελληνιστικά χρόνια και δώθε . Εξυμνούσαν τυραννικά καθεστώτα έλυναν και έδεναν στις ηγεμονικές αυλές και αλλοίωσαν πιστεύω τον ρου της ιστορίας .

Αν δεν υπήρχε και η μακεδονική επεκτατική και καταδρομική δυναστεία που έπληξε την αμεσοδημοκρατία των Αθηναίων και ανάτρεψε την προσπάθεια για την παγκόσμια ιδέα της ισότητας της δικαιοσύνης και της ειρηνικής συμβίωσης των λαών τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά σήμερα.

Ο Λουκιανός υπήρξε ένας από τους θαρραλέους διανοούμενους της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας που δεν ανεχόταν την θεοποίηση των ηγεμόνων .
Αυτό φαίνεται και μέσα από τους νεκρικούς διαλόγους και συγκεκριμένα από τη συνομιλία του Αλέξανδρου με τον φιλόσοφο Διογένη που έγινε όπως διαβάζουμε στο κάτω κόσμο:

«γελάω γιατί θυμήθηκα τι έκαναν οι έλληνες τότε που έγινες βασιλιάς. Μερικοί σε κατέταξαν ανάμεσα στους δώδεκα θεούς , έκτιζαν ναούς για εσένα και πρόσφεραν θυσίες θαρρώντας σε γιο του δράκοντα.
Είναι να μη γελάω Αλέξανδρε , όταν σε βλέπω στον Άδη να λες ακόμη χαζομάρες ;
Βλέπω τον Κλέιτο τον Καλλισθένη και πολλούς άλλους (που δολοφόνησε) να ορμούν κατά πάνω σου για να σου βγάλουν το άχτι τους και να σε κάνουν κομμάτια για όσες συμφορές τους έκανες» .

Ο Λουκιανός μα λεει πως ο Αλέξανδρος διαλαλούσε διαμέσου των αυλοκολάκων τη θεϊκή του καταγωγή. Απαρνήθηκε τη θρησκεία των προγόνων του και αξίωσε να τον προσκυνούν ως θεό .Κι ακόμη άλλαξε το τρόπο ζωής του σύμφωνα με τα περσικά έθιμα και σκότωνε τους φίλους του στα συμπόσια με τα ίδια του τα χέρια.

Ο Μώμος ήταν ο γιος του ύπνου και της νυκτός . Σε έναν διάλογο του Λουκιανού καταγγέλλει ότι οι θεοποιημένοι ηγεμόνες έχουν το θράσος να αξιώνουν απόδοση θεϊκών τιμών στους αυλικούς ακόμη και στους υπηρέτες τους .

Τα λιγοστά παραπάνω και όσα βάσει αυτών μπορούμε να φανταστούμε , αποδεικνύουν έστω και στο ελάχιστο τη διαφθορά που επικρατούσε τουλάχιστον τα χρόνια της ελληνιστικής και ρωμαϊκής περιόδου και το ρόλο που έπαιξαν οι διεφθαρμένοι ηγεμόνες πολλοί ιστορικοί, αρκετοί καλλιτέχνες και διάφοροι αυλοκόλακες, στον ρου της ιστορίας .

Η ποίηση αν και όχι ολοκληρωτικά , αντιστάθηκε .
Ασχολήθηκε περισσότερο με τον άνθρωπο , τα θέλω ,τα πιστεύω και κυρίως με τις καθημερινές προσδοκίες του .
Έδωσε στην επιφάνεια το εσωτερικό νόημα της ζωής και ανέδειξε τις αρετές.

Με λίγα λόγια ήταν και παραμένει μέχρι σήμερα η λαϊκή έκφραση καθώς και η ελπίδα για σοβαρή αντίσταση ενάντια στα διαφθαρμένα μυαλά που κουβαλούσαν πάνω τους διάφοροι ηγεμόνες , αυτοκράτορες , στρατοκράτες , πάπες , δόγηδες , και πολιτικοποιημένοι μεγιστάνες .

Οι μεγαλύτερες ευθύνες για τη σημερινή τραγωδία της ανθρωπότητας , για τους παγκόσμιους και εμφύλιους πολέμους , τον δεσποτισμό και το δογματισμό , τα αντιδημοκρατικά καθεστώτα , η πολιτική κατάπτωση και κατα συνέπεια τη δυστυχία των λαών ,ανήκουν σε μια ειδική κατηγορία ανθρώπων του πνεύματος, τους ιστορικούς.

Πολλοί ιστορικοί όργανα των εκάστοτε εξουσιών και εξωνημένοι , υμνούν αυτοκράτορες , μονάρχες τυρράνους κάθε λογής ηγεμόνες και διευθαρμένους πολιτικούς ηγέτες ,ωραιοποιούν περίεργες καταστάσεις και αποσιωπούν η παραποιούν τα πραγματικά γεγονότα.

Εξαιτίας αυτών των διαστρεβλώσεων και των παραχαράξεων η ιστορική απάτη κληρονομείται απο γενιά σε γενιά και οι λαοί αφομοιώνουν τις πλαστογραφίες και τα ιστορικά μυθεύματα , επικροτούν τα εγκλήματα και τις αχρειότητες και θαυμάζουν πρόσωπα της εξουσίας που αλλιως θα έπρεπε να προκαλούν αποτροπιασμό.
Τα τυραννικά και διευθαρμένα καθεστώτα η ακόμη και οι εξουσίες με δημοκρατικό επίχρισμα έρχονται και παρέρχονται.
Παραμένουν όμως και διαιωνίζονται οι εξωραισμοί απο τους ιστορικούς που ως ευτελείς αυλοκόλακες των κρατούντων, υμνολογούν και εξευμενίζουν τους ισχυρούς , αντιγράφουν αφηγήσεις παλαιότερων χωρίς να κάνουν ιστορικές διασταυρώσεις , διακρίβωση και διελεύκανση της αλήθειας.
Αν όντως η Παγκόσμια ιστορία μεταφράζεται στην οικουμενικη δικαιοσύνη , τότε μπορούμε να καταλάβουμε ευκολα γιατί συμβαίνουν όλα τα παραπάνω .

Είναι τραγική και καταστροφική για την ανθρωπότητα η παραποίηση της αλήθειας και οι μυθοπλαστικές αλλοιώσεις απο τους ιστορικούς.

Ο Αριστοτέλης θεωρούσε τη ποίηση συμαντικότερη της ιστορίας !
Ο ιστορικός καταγράφει όσα έγιναν , ενω ο ποιητής όσα μπορούν να γίνουν , όσα ελπίζουμε !

Για αυτό το λόγο η ποίηση είναι φιλοσοφικότερη και σπουδαιότερη απο την ιστορία , επειδή η ποίηση ασχολείται με όλα ενω η ιστορία μόνο με περιορισμένα γεγονοτα (ποιητική 1451β).
Η ποίηση ως πιο φαντασιακη κυριαρχεί στο εξωπραγματικό .
Στην επική τη λυρική ποίηση καθώς και στις τραγωδίες εξεικονίζονται διάφορες μορφές του παρελθόντος ως ευχάριστη λογοτεχνική προσφορά σε μυθολογικό πλαίσιο , ξένη όμως ως προς την ιστορική αλήθεια .
Η δεν είναι ακριβώς έτσι ;

Ο μύθος εξάλλου αποτελούσε πάντα το μεγάλο δάσκαλο του πνευματικού βίου με δείγματα ηθικής και προφανή τάση προς την αρετή .
Η επική παράδοση ήτνα και είναι αποδεκτή απ όλους έστω και αν αποτελούσε μύθο σε οτι αφορα τα γεγονότα.
Το εργο του Ησίοδου για παράδειγμα δεν εχει ιστορική θεμελίωση αφου πρόκειται για μια σύνθεση μύθου και λόγου .
Αντίθετα η ιστορική συνείδηση ποικίλει ανάλογα με τους λαούς και τις εποχές.

Ποίηση η Ιστορία αν έπρεπε να διαλέξετε ;

Το θέμα είναι πως πολλοί διανοούμενοι , καλλιτέχνες και άνθρωποι του πνεύματος ,που λογικά δε θα έπρεπε ενέδωσαν & πουλήθηκαν , διαβρώθηκαν από το χρήμα και τη δόξα ,αλλοίωσαν την ιστορία και παραπλάνησαν τις μάζες .

Είναι αρκετοί αυτοί που εξυμνούσαν τους μονάρχες για ίδιο όφελος αλλά ίσως να ήταν η εποχή , η απαρχή του λαδώματος και των ρουσφετιών , το τέλος της αγνότητας .

Αλήθεια θα υπήρξε ποτέ αγνή πρόθεση των κυβερνώντων έναντι στις μάζες η χρησιμοποιούσαν τους διανοούμενους σα καθέδρα προς το λαό ;
Είναι ένα ερώτημα και αυτό .

Tις συμφορές της ανθρωπότητας που καταγράφονται τις τρεις τελευταίες χιλιετίες της ιστορίας τις προκάλεσαν οι πόλεμοι , οι σφαγές οι υποδουλώσεις , η τυραννία η εξαθλίωση των λαών η διαιώνιση των εχθροτήτων , η αρπακτικότητα το έγκλημα και η αδικία .

Όλα αυτά τα δεινά υποκίνησαν αχρείους και βάναυσους διεκδικητές της εξουσίας , μονάρχες , στρατοκράτες , αυτοκράτορες και κατά τους τελευταίους αιώνες δεσποτικά αντιλαϊκά καθεστώτα.
Επί 24 αιώνες η παγκόσμια ιστορία πλαστογραφείται από διανοούμενους και καλλιτέχνες, πουλημένους ιστορικούς που μεταβάλλονται σε πειθήνια όργανα μοναρχών και ψευτοδημοκρατικών φαυλεπίφαυλων εξουσιών .
Είναι ολοφάνερο ότι οι συμφορές της ανθρωπότητας οφείλονται Και στην εξαχρείωση του πνευματικού κόσμου .

Η αισχρή αυτή τακτική συνεχίζεται με ασχήμιες και νέες βδελυρότητες μέχρι τις ημέρες μας .Λαοί και γένη εξαφανίζονται για χάρη γούστου , οι έχοντες το πάνω χέρι οδηγούν το πλανήτη σύμφωνα με τα ατομικά τους συμφέροντα καλυπτόμενοι από το παραβάν της παγκόσμιας δημοκρατίας και της οικουμενικής ειρήνης .
Από την εποχή του Πλάτωνα και του Ισοκράτη , του Βιργιλίου και του Οράτιου , του Ευσέβιου και του Λακτάντιου , ως τον Μακιαβέλι, τον Βολτέρο και τον Πάπα .

Η εκκλησία εξαιτίας του διαβρωτικού ρόλου των ηγετικών στελεχών της και της διαφοράς χριστιανών συγγραφέων και καλλιτεχνών ,επιδιώκει και τον πλουτισμό με κάθε μέσο.(βλ. Ιερά εξέταση , σταυροφορίες κλπ).
Διαμέσου των θρησκευτικών ηγεμόνων πουλάει συγχωροχάρτια και υπόσχεται ανοικτές πόρτες στον παράδεισο έναντι γενναίας χρηματικής αμοιβής .
Βεβαίως οι ιστορικοί αποσιωπούν τη ληστρική και χυδαία συμπεριφορά των παπών .

Και ο Πλάτων επισημαίνει την υποκρισία και τη ψευτιά που συχνά συναντάει κανείς στα έργα ορισμένων καλλιτεχνών. Η ζωγραφική γράφει, καθώς και η μιμητική τέχνη δεν έχει καμία σχέση με την αλήθεια και βρίσκεται μακριά από το υγιές και το πραγματικό .Παρόλα αυτά και ο ίδιος εμφανίζεται τυραννόφιλος και υπέρμαχος της μοναρχίας .

Το τέλος της αρχαιοελληνικής δημοκρατίας και η απότομη κατάρρευση της δημοκρατίας των πολιτών, οδήγησαν στην κυριαρχία σε ολόκληρο τον πλανήτη ,του καθεστώτος των αρχόντων .

Κάτι όμως με κάνει να πιστεύω πως οι πραγματικοί άρχοντες είναι οι κάτω και όχι οι πάνω , δηλαδή όλοι εμείς .

Στους βασιλείς τους ηγεμόνες και τους προύχοντες .
Η κάστα των απανταχού βασιλέων αλλά και των αυλικών όπως θα φαντάζεσαι και από μόνος σου η τυχών θα έχεις παρατηρήσει πάντα καλοπερνάνε .

Σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης και σε όλες τις εποχές !