geo-rge
4Μηνύματα
2011-10-09 22:31Πρώτο μήνυμα
2011-10-10 22:13Τελευταία δραστηριότητα
Συμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Παράθεση:
|
Αρχική Δημοσίευση από rados
Πως έχουνε ιδιότητες....
Κάποιος θέλει το κακό σου. Είσαι καλός και σε ζηλεύουν. Ένα Γ (ή Γιάννη) κάνει σχέδια εναντίων σου Ένα Μ (ή Μαρία) που ενδιαφέρεσαι σε κοιτά αλλά κοιτά και άλλον, και ένα Ε (Ελένη) σε κοιτά αλλά δεν το προσέχεις. Σου έχουν ρίξει κατάρα και πάνε όλα στραβά Δώσε μου κάτι και θα σε βρει καλό σε 7 μέρες. Βλέπω κακό να βρίσκει, πρέπει να το ξορκίσω να γλυτώσεις. Οι δικοί σου σε αγαπάνε αλλά δεν καταλαβαίνουν και σε πληγώνουν. Κάποια σε πίκρανε γιατί της έκαναν μάγια. Ρίξανε μάγια στην πόρτα σου, για να σε πεθάνουν, κανε αυτό και θα γλυτώσεις.... Από τον δρόμο αυτό μην περνάς γιατί κάποιος σε καταριέται και κακό θα σε εύρει. - |
Αρχικά μου ζήτησε να σφίξω στη γροθιά μου ένα κομμάτι χαρτοπετσέτα. Όταν το έκανα μου είπε ότι αν το ανοίξω και είναι λευκό, τότε είμαι μια χαρά. Αν όμως έχει γίνει μπλε, τότε μου έχουν κάνει μάγια... Όλως τυχαίως ήταν μπλε!
Το επόμενο βήμα ήταν να μου ζητήσει λεφτά για να λύσει τα μάγια και εδώ ερχόμαστε στην άλλη διαφορά: Της είπα ότι δεν έχω πάνω μου τίποτα απολύτως και εκείνη μου απάντησε ότι της λέω ψέμματα. "Όχι μόνο έχεις, αλλά έχεις και πολλά πάνω σου", ήταν το ακριβές σχόλιο. Το παράδοξο ήταν ότι πράγματι είχα πολλά πάνω μου, γιατί περίμενα να πάρω το αμάξι μου από το πιο ακριβό σέρβις που είχα κάνει ποτέ! (η τιμή του σέρβις και αν ήταν προσωπική εμπειρία...)
Καταρχάς θέλω να χαιρετήσω την όμορφη παρέα που έχετε στήσει εδώ. Σας διαβάζω πολύ καιρό και βρίσκω πολύ ενδιαφέροντα αρκετά από τα θέματα που συζητάτε. Μιας και το πρώτο μου ποστ είναι στις προσωπικές εμπειρίες, θα ήθελα να σας διηγηθώ κάποιες από τις ιστορίες που έχω ζήσει, αν και καμία δεν είναι τόσο "ανατριχιαστική" όσο από μερικές άλλες που έχετε ποστάρει.
Πριν καμιά δεκαριά χρόνια (δεν έχει πραγματικά σημασία ο χρόνος) έπρεπε να συνοδέψω τη γιαγιά μου στα ΚΤΕΛ στις τρεις γέφυρες. Στο ταξί που σταματήσαμε, έκατσα μπροστά και βρέθηκα μπροστά σε ένα σπάνιο θέαμα. Το ταξί ήταν γεμάτο από εικόνες, σχεδόν όλων των Αγίων. Σε έναν πρόχειρο υπολογισμό πρέπει να ξεπερνούσαν τις 50, καλύπτοντας κάθε γωνίτσα του ταμπλό.
Οδηγός ήταν ένας συμπαθητικός κύριος, γύρω στα 50, ο οποίος αμέσως μετά τον προορισμό, με ρώτησε το όνομά μου. Με το που απάντησα, άρχισε να απαγγέλλει το απολυτίκιο του Αγίου Γεωργίου, αναλύοντας μάλιστα και κάποια πράγματα από τη ζωή του.
Η συνέχεια της διαδρομής έμελλε να γίνει ακόμα πιο ενδιαφέρουσα, καθώς ο οδηγός μου είπε ότι έχει μπει στο...μάτι του διαβόλου. Αιτία σύμφωνα με τα λεγόμενά του, ήταν η απόφασή του να αναγείρει μία βιβλιοθήκη στο χωριό του. Από τότε, ο...έξω από δω τον επισκεπτόταν στα όνειρά του και τον απειλούσε να σταματήσει.
Συνεχίζοντας τις διηγήσεις, κι ενώ είχαμε ήδη φτάσει στο Καλλιμάρμαρο, μου είπε ότι μια μέρα στην πιάτσα του ταξί στο Σύνταγμα, είδε έναν άνθρωπο με κεφάλι τράγου, να τον κοιτάει επιθετικά από μακριά. Γυρνώντας να φωνάξει έναν συνάδερφο, το περίεργο ον είχε εξαφανιστεί.
Δεν πρόλαβε να τελειώσει την συγκεκριμένη ιστορία όταν μας πιάνει κόκκινο έξω από τη Βουλή. Το ταξί σταματάει, όμως σταματάει μπροστά μας και ένας τύπος με ένα καθαρόαιμο enduro. Βρισκόμενος δύο μέτρα μπροστά, γύρισε και κοίταξε με ένα απίστευτο βλέμμα τον ταξιτζή. Προς στιγμήν πάγωσα, γιατί στα μάτια του έβλεπα τεράστιο μίσος και θεώρησα ότι χωρίς να το αντιληφθώ, μπορεί το ταξί να τον είχε κλείσει νωρίτερα. Παρόλ' αυτά, συνέχισε απλά να τον αγριοκοιτάζει, χωρίς να του διαμαρτυρηθεί για κάτι τέτοιο.
Ο οδηγός του ταξί παρέμεινε ψύχραιμος και μόλις το φανάρι άναψε και η μηχανή απομακρύνθηκε, γυρνάει και μου λέει: "Τον είδες; Αυτός ήταν ο διάβολος". Εκείνη την στιγμή, ζυγίζοντας όλα όσα είχα δει και ακούσει στο ταξί, μου φάνηκε πραγματικά ότι ο ταξιτζής είχε δίκιο. Μπαίνοντας στα ΚΤΕΛ, ο οδηγός βοήθησε τη γιαγιά να κατέβει, ξεφόρτωσε τις αποσκευές και γυρνώντας σε μένα με προέτρεψε να μάθω το απολυτίκιο του Αγίου Γεωργίου, τονίζοντάς μου ότι "είσαι καλό παιδί".
Δεν ξέρω αν ο ταξιτζής είχε ή όχι τα λογικά του, το σίγουρο είναι ότι η αίσθησή μου κατεβαίνοντας στα ΚΤΕΛ, ήταν μια περίεργη χαρά που τον είχα γνωρίσει.
Πριν καμιά δεκαριά χρόνια (δεν έχει πραγματικά σημασία ο χρόνος) έπρεπε να συνοδέψω τη γιαγιά μου στα ΚΤΕΛ στις τρεις γέφυρες. Στο ταξί που σταματήσαμε, έκατσα μπροστά και βρέθηκα μπροστά σε ένα σπάνιο θέαμα. Το ταξί ήταν γεμάτο από εικόνες, σχεδόν όλων των Αγίων. Σε έναν πρόχειρο υπολογισμό πρέπει να ξεπερνούσαν τις 50, καλύπτοντας κάθε γωνίτσα του ταμπλό.
Οδηγός ήταν ένας συμπαθητικός κύριος, γύρω στα 50, ο οποίος αμέσως μετά τον προορισμό, με ρώτησε το όνομά μου. Με το που απάντησα, άρχισε να απαγγέλλει το απολυτίκιο του Αγίου Γεωργίου, αναλύοντας μάλιστα και κάποια πράγματα από τη ζωή του.
Η συνέχεια της διαδρομής έμελλε να γίνει ακόμα πιο ενδιαφέρουσα, καθώς ο οδηγός μου είπε ότι έχει μπει στο...μάτι του διαβόλου. Αιτία σύμφωνα με τα λεγόμενά του, ήταν η απόφασή του να αναγείρει μία βιβλιοθήκη στο χωριό του. Από τότε, ο...έξω από δω τον επισκεπτόταν στα όνειρά του και τον απειλούσε να σταματήσει.
Συνεχίζοντας τις διηγήσεις, κι ενώ είχαμε ήδη φτάσει στο Καλλιμάρμαρο, μου είπε ότι μια μέρα στην πιάτσα του ταξί στο Σύνταγμα, είδε έναν άνθρωπο με κεφάλι τράγου, να τον κοιτάει επιθετικά από μακριά. Γυρνώντας να φωνάξει έναν συνάδερφο, το περίεργο ον είχε εξαφανιστεί.
Δεν πρόλαβε να τελειώσει την συγκεκριμένη ιστορία όταν μας πιάνει κόκκινο έξω από τη Βουλή. Το ταξί σταματάει, όμως σταματάει μπροστά μας και ένας τύπος με ένα καθαρόαιμο enduro. Βρισκόμενος δύο μέτρα μπροστά, γύρισε και κοίταξε με ένα απίστευτο βλέμμα τον ταξιτζή. Προς στιγμήν πάγωσα, γιατί στα μάτια του έβλεπα τεράστιο μίσος και θεώρησα ότι χωρίς να το αντιληφθώ, μπορεί το ταξί να τον είχε κλείσει νωρίτερα. Παρόλ' αυτά, συνέχισε απλά να τον αγριοκοιτάζει, χωρίς να του διαμαρτυρηθεί για κάτι τέτοιο.
Ο οδηγός του ταξί παρέμεινε ψύχραιμος και μόλις το φανάρι άναψε και η μηχανή απομακρύνθηκε, γυρνάει και μου λέει: "Τον είδες; Αυτός ήταν ο διάβολος". Εκείνη την στιγμή, ζυγίζοντας όλα όσα είχα δει και ακούσει στο ταξί, μου φάνηκε πραγματικά ότι ο ταξιτζής είχε δίκιο. Μπαίνοντας στα ΚΤΕΛ, ο οδηγός βοήθησε τη γιαγιά να κατέβει, ξεφόρτωσε τις αποσκευές και γυρνώντας σε μένα με προέτρεψε να μάθω το απολυτίκιο του Αγίου Γεωργίου, τονίζοντάς μου ότι "είσαι καλό παιδί".
Δεν ξέρω αν ο ταξιτζής είχε ή όχι τα λογικά του, το σίγουρο είναι ότι η αίσθησή μου κατεβαίνοντας στα ΚΤΕΛ, ήταν μια περίεργη χαρά που τον είχα γνωρίσει.
Το περιστατικό που θα σας διηγηθώ ήταν και η αιτία της ενασχόλησής μου με οτιδήποτε ξεφεύγει από τα όρια της "γνωστής" πραγματικότητας. Το 1996, όντας στο λύκειο, εγώ και τρεις φίλοι γίναμε θεατές ενός ΑΤΙΑ, με την πραγματική σημασία του όρου. Δεν έχουμε ιδέα για το τι ήταν το συγκεκριμένο αντικείμενο.
Το συμβάν έγινε σε διάλειμμα στο φροντιστήριο που πηγαίναμε για τις πανελλήνιες. Εγώ και οι υπόλοιποι τρεις βγήκαμε στο μπαλκόνι της τάξης, σε αντίθεση με την πάγια τακτική όλων των μαθητών, που έβγαιναν σε ένα μίνι προαύλιο στον δρόμο. Δεν πρέπει να πέρασαν παρά μόνο λίγα λεπτά, όταν πίσω από την απέναντι πολυκατοικία, όπου βρίσκεται και το μεγαλύτερο πάρκο της περιοχής, πετάχτηκε προς τον ουρανό ένα φωτεινό αντικείμενο.
Το μέγεθός του δεν πρέπει να ξεπερνούσε μία συσκευή βίντεο και το φως του ήταν λευκό προς κίτρινο. Όπως είπα, το αντικείμενο πετάχτηκε προς τον ουρανό με αρκετή ταχύτητα, σταμάτησε σε κάποιο σημείο (ζήτημα να ξεπερνούσε τα 200 μέτρα), αιωρήθηκε για 1-2 δευτερόλεπτα και ακολούθως πέταξε προς τα πάνω (με ταχύτητα που όμοιά της δεν έχω ξαναδει) και εξαφανίστηκε.
Το όλο περιστατικό πρέπει να διήρκεσε γύρω στα 7-8 δεύτερα, στα οποία και οι τέσσερις αρκεστήκαμε στο να το παρατηρούσαμε αποσβολωμένοι. Με το που εξαφανίστηκε κοιταχτήκαμε σοκαρισμένοι και προσπαθούσαμε να καταλάβουμε τι ακριβώς είχαμε δει.
Όπως ήταν φυσικό, το θέμα έγινε γνωστό στο φροντιστήριο και μετά από απίστευτη καζούρα συμμαθητών και καθηγητών, το "θάψαμε" σε μεταξύ μας συζητήσεις. Ακόμα και σήμερα δυσκολεύομαι να καταλάβω τι ήταν εκείνο το αντικείμενο, το οποίο μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα κατάφερε να ανατρέψει όλους τους βασικούς κανόνες της φυσικής.
Το συμβάν έγινε σε διάλειμμα στο φροντιστήριο που πηγαίναμε για τις πανελλήνιες. Εγώ και οι υπόλοιποι τρεις βγήκαμε στο μπαλκόνι της τάξης, σε αντίθεση με την πάγια τακτική όλων των μαθητών, που έβγαιναν σε ένα μίνι προαύλιο στον δρόμο. Δεν πρέπει να πέρασαν παρά μόνο λίγα λεπτά, όταν πίσω από την απέναντι πολυκατοικία, όπου βρίσκεται και το μεγαλύτερο πάρκο της περιοχής, πετάχτηκε προς τον ουρανό ένα φωτεινό αντικείμενο.
Το μέγεθός του δεν πρέπει να ξεπερνούσε μία συσκευή βίντεο και το φως του ήταν λευκό προς κίτρινο. Όπως είπα, το αντικείμενο πετάχτηκε προς τον ουρανό με αρκετή ταχύτητα, σταμάτησε σε κάποιο σημείο (ζήτημα να ξεπερνούσε τα 200 μέτρα), αιωρήθηκε για 1-2 δευτερόλεπτα και ακολούθως πέταξε προς τα πάνω (με ταχύτητα που όμοιά της δεν έχω ξαναδει) και εξαφανίστηκε.
Το όλο περιστατικό πρέπει να διήρκεσε γύρω στα 7-8 δεύτερα, στα οποία και οι τέσσερις αρκεστήκαμε στο να το παρατηρούσαμε αποσβολωμένοι. Με το που εξαφανίστηκε κοιταχτήκαμε σοκαρισμένοι και προσπαθούσαμε να καταλάβουμε τι ακριβώς είχαμε δει.
Όπως ήταν φυσικό, το θέμα έγινε γνωστό στο φροντιστήριο και μετά από απίστευτη καζούρα συμμαθητών και καθηγητών, το "θάψαμε" σε μεταξύ μας συζητήσεις. Ακόμα και σήμερα δυσκολεύομαι να καταλάβω τι ήταν εκείνο το αντικείμενο, το οποίο μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα κατάφερε να ανατρέψει όλους τους βασικούς κανόνες της φυσικής.
Ανοίγω αυτό το thread γιατί πολλές από τις προσωπικές μας εμπειρίες, όσο περίεργες ή ανεξήγητες φαίνονται, είναι απλά το αποτέλεσμα απίθανων συμπτώσεων. Σε αυτή που θα σας διηγηθώ, η αιτία ήμουν εγώ. 
Ένα καλοκαιρινό βράδυ εγώ και ο κολλητός μου βρεθήκαμε στο γραφικό Κιόνι της Ιθάκης. Όταν παρκάραμε το αμάξι του (κοντά στην παραλία), παρατήρησα στο πορτμπαγκάζ έναν τεράστιο προβολέα. "Τι είναι αυτό ρε μλκ", τον ρωτάω. "Κάτσε και θα δεις", μου λέει.
Είχε αγοράσει έναν σούπερ ντούπερ φακό για το κυνήγι, ο οποίος σε απόλυτο σκοτάδι είχε τη δυνατότητα να φωτίσει μια πλαγιά ενός βουνού. "Το βλέπεις εκείνο το σπίτι στην κορυφή", με ρώτησε. (Για όσους δεν έχουν βρεθεί στο Κιόνι, είναι χτισμένο αμφιθεατρικά πάνω από ένα γραφικό λιμανάκι). Μου έδειχνε, λοιπόν, ένα σπίτι "αποκομμένο" από τα υπόλοιπα. Το σημάδεψε με τον φακό, πάτησε τον διακόπτη και....ουπς, το σπίτι "πλημμύρισε" στο φως. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα κλείνει τον φακό, ωστόσο είχε προλάβει να φοβίσει τον ένοικο του σπιτιού.
Ξαφνικά, το σπίτι ξαναφωτίζετε αυτή τη φορά από τα φώτα της βεράντας και βλέπουμε έναν τύπο να πετάγεται έντρομος για να δει τι συμβαίνει. Είμαι βέβαιος ότι ακόμα και σήμερα, ο ίδιος πιστεύει ότι έζησε κάτι ανεξήγητο. Τι θα μπορούσε να ήταν αυτή η λάμψη αφού η βεράντα αντίκριζε από ψηλά το Ιόνιο πέλαγος; Κι όμως, ήταν απλά ένας σούπερ-ντούπερ φακός ενός τρελοκυνηγού...
Ένα καλοκαιρινό βράδυ εγώ και ο κολλητός μου βρεθήκαμε στο γραφικό Κιόνι της Ιθάκης. Όταν παρκάραμε το αμάξι του (κοντά στην παραλία), παρατήρησα στο πορτμπαγκάζ έναν τεράστιο προβολέα. "Τι είναι αυτό ρε μλκ", τον ρωτάω. "Κάτσε και θα δεις", μου λέει.
Είχε αγοράσει έναν σούπερ ντούπερ φακό για το κυνήγι, ο οποίος σε απόλυτο σκοτάδι είχε τη δυνατότητα να φωτίσει μια πλαγιά ενός βουνού. "Το βλέπεις εκείνο το σπίτι στην κορυφή", με ρώτησε. (Για όσους δεν έχουν βρεθεί στο Κιόνι, είναι χτισμένο αμφιθεατρικά πάνω από ένα γραφικό λιμανάκι). Μου έδειχνε, λοιπόν, ένα σπίτι "αποκομμένο" από τα υπόλοιπα. Το σημάδεψε με τον φακό, πάτησε τον διακόπτη και....ουπς, το σπίτι "πλημμύρισε" στο φως. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα κλείνει τον φακό, ωστόσο είχε προλάβει να φοβίσει τον ένοικο του σπιτιού.
Ξαφνικά, το σπίτι ξαναφωτίζετε αυτή τη φορά από τα φώτα της βεράντας και βλέπουμε έναν τύπο να πετάγεται έντρομος για να δει τι συμβαίνει. Είμαι βέβαιος ότι ακόμα και σήμερα, ο ίδιος πιστεύει ότι έζησε κάτι ανεξήγητο. Τι θα μπορούσε να ήταν αυτή η λάμψη αφού η βεράντα αντίκριζε από ψηλά το Ιόνιο πέλαγος; Κι όμως, ήταν απλά ένας σούπερ-ντούπερ φακός ενός τρελοκυνηγού...