- τι ειναι χρόνος?! - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.

quote:

---

Δεν καταλαβαίνω τον λόγο που εκνευρίστηκες!
Ότι δεν καταλαβαίνεις συνηθίζεις να το χλευάζεις και να το κατηγορείς;

---

Επειδή δεν έχεις ασχοληθεί απ’ ό,τι φαίνεται καθόλου με τον εσωτερισμό, ίσως θα πρέπει να είσαι πιο προσεκτικός με τις εκφράσεις που χρησιμοποιείς. Το να λες κείμενα που στηρίζεται ο εσωτερισμός «άρες μάρες κουκουνάρες» επειδή απλά δεν τα καταλαβαίνεις δεν σε τιμά ιδιαίτερα. Είναι σαν να μας έγραφες για τη θεωρία της σχετικότητας και να σου γράφαμε ότι είναι αρλούμπες αυτά που έγραψε ο Αϊνστάιν κατά τη γνώμη μας. Απλά θα παραδεχόμαστε την άγνοιά μας και θα προσπαθούσαμε να βρούμε ανάλογα βιβλία για να καταλάβουμε τις θεωρίες του. Δεν είναι κακό να παραδέχεται κανείς την άγνοιά του για κάτι.

Ένα μικρό παιδί του νηπιαγωγείου δεν μπορεί να παρακολουθήσει μαθήματα και παραδόσεις στο Πανεπιστήμιο. Φυσικό είναι να του φαίνονται όλα ακαταλαβίστικα. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως ό,τι δεν καταλαβαίνει είναι αστεία.
Το ίδιο συμβαίνει και με την Εσωτερική Φιλοσοφία. Πάρα πολλά χρόνια την μελετούμε και όλοι εμείς που ασχολούμαστε με τον εσωτερισμό, φυσικό είναι να μην μπορούμε να μεταδώσουμε πληροφορίες απλά γρήγορα και εύκολα σε άσχετους, όπως εσύ δεν μπορείς να μεταδόσεις γνώσεις για την πυρηνική φυσική σε μαθητές του νηπιαγωγείου.

Γιατί θέλεις έτοιμη τροφή και έστω και από περιέργεια δεν ανοίγεις να διαβάσεις κάποιο βιβλίο της Alice Bailey. Να δεις τι γράφει. Πρέπει κανείς να είναι ανοικτός στη γνώση.
Θα μπορούσα να σου παραθέσω κείμενα από άλλο Διδάσκαλο της Σοφίας (εκτός απ’ Aυτόν που μετέδωσε την Διδασκαλία στην Alice Bailey) σχετικά με τη γνώση, και για τον χλευασμό αυτών που δεν καταλαβαίνουν και αρνούνται να δεχτούν τίποτε άλλο εκτός αυτών που δέχεται η επιστήμη. Μην ξεχνάς ότι κάθε τόσο οι διάφορες θεωρίες αλλάζουν και επαναπροσδιορίζονται.
Είμαι θετικών επιστημών αλλά ασχολούμαι χρόνια με τον εσωτερισμό.

Το μόνο που μπορώ να σου πω είναι θέμα συνείδησης για να αποδεχθείς ή όχι τον εσωτερισμό. Αν είναι έτοιμος κάποιος συμβαίνει ένα γεγονός στη ζωή του, «αφορμή» του δίνεται και αν την καταλάβει, έχει καλώς. Αλλιώς υπάρχουν και άλλες ενσαρκώσεις για να ασχοληθεί με τη μεταφυσική.

Xαιρετώ και ευχαριστώ

quote:

---

Επειδή δεν έχεις ασχοληθεί απ’ ό,τι φαίνεται καθόλου με τον εσωτερισμό, ίσως θα πρέπει να είσαι πιο προσεκτικός με τις εκφράσεις που χρησιμοποιείς. Το να λες κείμενα που στηρίζεται ο εσωτερισμός «άρες μάρες κουκουνάρες» επειδή απλά δεν τα καταλαβαίνεις δεν σε τιμά ιδιαίτερα.

---

Σκαπανεας

Στο Τρισδιαστατο Σταυροδρομι Του Συμπαντος, Συναντιωνται οι Τυχες Του Κοσμου

Ο ΛΟΓΟΣ Ειναι Που Γεφυρωνει Τα Χασματα

Κάτι που παραμένει αναλλοίωτο, ίδιο το ονομάζουμε αθάνατο, αιώνιο, άχρονο. Αυτό γιατί δεν υπόκεινται σε καμία αλλαγή. Παραμένει ως έχει.

Τι είναι ο Χρόνος;
Ένα από τα πιό υπέροχα θέματα, με φιλοσοφικές, μεταφυσικές, επιστημονικές προεκτάσεις.

Θα δώσω πρώτα έναν πρόχειρο ορισμό :

Σαν χ ρ ό ν ο μπορούμε να ορίσουμε το μέγεθος που μας καθορίζει την αλληλουχία των γεγονότων . Παρόλο ότι ο ορισμός είναι διαβλητός, αφού περιέχει την έννοια του γεγονότος .

Ας βιώσουμε, τώρα, την αέναη ροή του χρόνου μέσα από το
« Τραγούδι του αγγειοπλάστη » του Henry Wandsworth Longfellow (αν και σε πολλούς μπορεί να είναι γνωστό):

« Το τραγούδι του αγγειοπλάστη »

Γύρνα , γύριζε , τροχέ μου! Γύρω – γύρω να γυρίζεις ,
δίχως μια στροφή να χάνεις , δίχως ήχο ν’αναδίνεις ,
έτσι όπως γυρνά κι’η γη μας μέσα στ’άπειρο ριγμένη .
Τούτος ο πηλός ο φρέσκος μ’άμμο κι’άσβεστο φτιαγμένος
του χεριού μου την ορμήνια ακολουθά υποταγμένος ,
κάποιος βλέπεις οδηγάει , κάποιος είν’ο οδηγημένος ,
μόνο που κι’αυτοί όπως όλοι είν’από πηλό πλασμένοι .

Γύρνα , γύριζε , τροχέ μου ! Ίδιο τίποτε μη μείνει
μα το κάθε τι ν’αλλάξει , νιο , παράξενο να γίνει
Τίποτε απ’ότι υπάρχει δεν μπορεί να σταματήσει ,
το φεγγάρι θα φουσκώσει , το φεγγάρι θα μικρύνει ,
η ομίχλη και το νέφος δίνουν της βροχής την κρήνη
κι’η βροχή νέφος κι’ομίχλη γρήγορα θα ξαναγίνει
και στου σήμερα τη θέση ταχειά τ’αύριο θα καθίσει .

Γύρνα , γύριζε , τροχέ μου ! Η ζωή μας είναι λίγη ,
ό,τι τώρα είναι μπουμπούκι φύλλο γρήγορα θα γίνει ,
ό,τι τώρα είναι φύλλο , γρήγορα θε να σαπίσει .
Άνεμος φυσά απ’τη δύση κι’από την ανατολή φυσάει ,
το πουλί μέσ’στη φωλιά του τα γαλάζι’αυγά κλωσσάει ,
που ταχειά θάχουνε ράμφος και καρδιά που θα χτυπάει
και καθένα θα πετάξει και μακριά θα φτερουγίσει .

Γύρνα , γύριζε , τροχέ μου ! Τούτο το σταμνί από χώμα
μι’αγγιξιά μπορεί να φτιάσει , μι’αγγιξιά να κάνει λυώμα ,
τότε το σταμνί θα γείρει και θα πεί στον αγγειοπλάστη :
Σαν τον άνθρωπο που κρίνει ότι τον ξέρει
Μα τι κάνεις , άνθρωπέ μου , δεν δουλεύει σου το χέρι ;
ένα κόσμο καμωμένο έτσι που δεν έχει ταίρι
από το Δημιουργό μας , το σοφώτατό μας Πλάστη .

Γύρνα , γύριζε , τροχέ μου ! Τάχ’ η φύση έτσι έχει σχεδιάσει ,
το παιδί να μεγαλώσει κι’άντρας πια να ωριμάσει
και ο άντρας να γεράσει , να ζαρώσει και ν’ασπρίσει .
Η γερή καρδιά της νιότης όλο αγάλλεται και ψάλλει
κι’έχει χαρωπούς τους χτύπους και φτερά στα πόδια βάζει ,
μα στα γερατιά του γρύλλου το τερέτισμα θα πάλλει
φέρνοντας όσα τη μέρα ο καθείς έχει θερίσει .

Γύρνα , γύριζε , τροχέ μου ! Όλ’οι ανθρώποι μαζεμένοι ,
ό,τι γλώσσα κι’αν μιλούνε , όπου ο καθείς κι’αν μένει ,
ή Καυκάσιοι ή Κόπτες ή Μαλαίσιοι ή άλλοι ,
όλοι όσοι τη μεγάλη τούτη γη την κατοικούνε ,
όσο κι’αν καθείς αξίζει , σ’όποιο τίτλο κι’αν ακούνε ,
είν’από το ίδιο αίμα όπου και να γεννηθούνε
κι’από τον πηλό τον ίδιο είναι καμωμένοι πάλι .

Γύρνα , γύριζε , τροχέ μου ! Ό,τι την αυγή έχει αρχίσει ,
πριν να πέσει το σκοτάδι πρέπει σίγουρα να κλείσει .
Αύριο μια άλλη μέρα την αυγή θα ξεπροβάλει ,
αύριο του φούρνου η φλόγα η καυτή που αντιφεγγίζει
την καρδιά βαθειά θα ψάχνει και το σώμα θα φλογίζει
και με δόξα η καταισχύνη το καθένα θα σφραγίζει
από τούτα ’δω τ’αγγεία , με πηλό φτιαγμένα πάλι .

Στάσου , στάσου , ω τροχέ μου ! Πριν το νοιώσουμε ακόμα
θα βρεθεί στη δύση ο ήλιος , βράδυ θα γενεί το γιόμα ,
πριν καλά το καταλάβεις , χτές το σήμερα θα γίνει
κι’ο καθένας θα πετάει πίσω του καθώς βαδίζει
όλα τα σπασμέν’ αγγεία που ο χρόνος του χαρίζει ,
που τα λυώνει και τ’αλέθει και σε σκόνη τα γυρίζει
κι’ως τα πόδια τα πατούνε μοναχά πηλός θα μείνει .

Henry Wandsworth Longfellow

Γιατί παρέθεσα τα προηγούμενα;
Ίσως γιατί αισθάνθηκα τον φουκαρά τον Χρόνο παραμελημένο, και σκέφθηκα ότι μπορεί να δοθεί ένα έναυσμα μ'αυτό τον τρόπο για να ασχοληθείτε ξανά μ'αυτόν.

Φιλικά

Κηφεύς

Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.

Ας ξαναπροσπαθήσουμε να ενεργοποιήσουμε αυτό το υπέροχο θέμα .

Το στοιχείο του χρόνου όμως, δεν είναι άσχετο με το στοιχείο του χώρου. Έννοιες καθοριστικές μα και αλληλένδετες, ίσως και αξεχώριστες, αν τις δούμε κάτω από το πρίσμα της σύγχρονης Φυσικής.

Θα αναφερθώ, πρώτα, στο θέμα "Χώρος - Χρόνος" σε σχέση με την έννοια του απείρου, που εκφράζει τις ακραίες τιμές και θέσεις που παίρνουν τα δύο αυτά φυσικά μεγέθη. Η εισαγωγή μου ας εκφρασθεί μέσα από τη Θεογονία του Ησιόδου:

"Πρώτα απ’όλα λοιπόν ήταν το Χάος και έπειτα η Γή
με την πλατιά αγκάλη, τόπος για τους ασφαλισμέ–
νους στον αιώνα, τους αθανάτους που διαφεντεύουν
τις χιονισμένες κορυφές του Ολύμπου και τα
Τάρταρα τα σκοτεινά, στα βάθη της Γής με τους
φαρδείς δρόμους. Και ο Έρως, ο ωραιότερος από
τους αθάνατους θεούς, αυτός που λύνει τα γόνατα
των θεών όλων και των ανθρώπων και δαμάζει μέσα
στα στήθη καρδιά και φρόνηση. Από το Χάος
γεννήθηκαν το Έρεβος και η μαύρη Νύχτα. Από τη
Νύχτα γεννήθηκαν ο Αιθέρας και η Μέρα. Τους
γέννησε από το Έρεβος σμίγοντας ερωτικά μαζί του".

Και ήδη έχω αρχίσει, στο προηγούμενό μου μήνυμα, από τον ορισμό της έννοιας του χρόνου. Θα προχωρήσω τώρα και στον ορισμό του χώρου. Αν και στην καθημερινή μας ζωή διαρκώς συναντάμε τις έννοιες αυτές, δεν είναι και τόσο απλό να τις ορίσουμε με τρόπο αυτάρκη και ανεξάρτητο.

Παρ’όλα αυτά ως χ ώ ρ ο θα ορίσω την έννοια που καθορίζει τη σχετική θέση των υλικών σωμάτων. Και αυτός ο ορισμός, όπως και ο προηγούμενος του χρόνου, είναι ασφαλώς διαβλητός, επειδή και αυτός περιέχει την έννοια του σώματος.

Ας δεχθούμε όμως για την ώρα αυτούς τους ορισμούς και ας αναζητήσουμε την ανάγκη που μας έδωσε τα κίνητρα να ασχοληθούμε με αυτές τις έννοιες.

Την πιο ικανοποιητική απάντηση, μας δίνει η επικρατέστερη θεωρία για τη δημιουργία του Σύμπαντος.

Κατά τη θεωρία αυτή, αρχικά υπήρχε μια μέγιστη ενεργειακή συγκέντρωση που στη συνέχεια διασκορπίστηκε μετά από μιά μεγάλη έκρηξη, το λεγόμενο Big – Bang.

Πρέπει να αναφέρουμε ότι η συγκέντρωση της ενέργειας ήταν αυξημένη τόσο στην ποσότητα όσο και στην ποιότητά της.
Η τελευταία ήταν τέτοια ώστε το φωτόνιο να θεωρείται υποβιβασμένη ενεργειακή μορφή !!!

Αυτή λοιπόν είναι η αρχή του Σύμπαντος και μαζί, του χρόνου.

Ο χρόνος δεν έχει νόημα χωρίς το γεγονός και ως πρώτο γεγονός εμφανίζεται η πρώτη στιγμή ύπαρξης του Σύμπαντος.
Στη συνέχεια έχουμε την εξέλιξη του χώρου.

Φιλικά

Κηφεύς

Η ενέργεια, μέσα από τις διαδοχικές υποβαθμίσείς της μετέπεσε στην ύλη δημιουργώντας σώματα.

Τα σώματα αυτά υπάρχουν σε διακεκριμένες θέσεις το ένα ως προς το άλλο μέσα στο χώρο.

Έτσι η ενέργεια “υπέστη φθορά” και παρήγαγε την ύλη κι’ο άνθρωπος καθώς στέκεται ανάμεσα στα δύο, ενώ κατευθύνεται προς τη φθορά και το θάνατο, πασκίζει να κατακτήσει την τάξη, την ποιοτικά αναβαθμισμένη ενέργεια, την αθανασία.

Σ’αυτό εδώ το σημείο εισάγεται η έννοια του απείρου. Τα σώματα που κατά καιρούς δημιουργούνται ή χάνονται αποτελούν το Σύμπαν.

Ο χώρος που καταλαμβάνει το Σύμπαν στην ολότητά του είναι πεπερασμένος, ενώ ο χώρος αυτός καθ’αυτός είναι άπειρος.

Ας προσεχθεί η διαφορά στο λογοπαίγνιο αυτής της έκφρασης.

Έχει αποδειχθεί ότι το Σύμπαν διαρκώς διαστέλλεται, γεγονός που μας δείχνει ότι το Σύμπαν καταλαμβάνει συνεχώς νέο χώρο ο οποίος δεν μπορεί να αντλείται από το πουθενά. Έτσι, ενώ κάθε στιγμή ο χώρος που περιγράφει το Σύμπαν είναι καθορισμένος, υπάρχει χώρος έξω απ’αυτόν που είναι ελεύθερος.

Πραγματικά, πόσο δέος διακατέχει τον καθένα μας καθώς συγκρίνει το μέγεθος του εαυτού του με τα όρια του ανεξερεύνητου της άλλης άκρης του Σύμπαντος, εκεί που οι εικασίες λένε διάφορα, από την ύπαρξη της αντιύλης και του αντικατοπτρικού κόσμου μας καμωμένου απ’αυτήν, μέχρι τη λιγότερο συγκλονιστική άποψη της ύπαρξης πλανητών και πολιτισμών αναλόγων με αυτούς της Γής.

Και λέμε ότι όλα αυτά περικλείονται στην έννοια του απείρου και υποτασσόμαστε ονομάζοντας το Θεό που μας δημιούργησε,
Α Π Ε Ι Ρ Ο Ο Ν .

Άραγε θα μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς;

Θα γινόταν, ενώ δεχόμαστε ότι το άπειρο υπάρχει σπάζοντας τα όρια του Σύμπαντος, το ΟΝ που δημιούργησε όλα αυτά να είναι πεπερασμένο; Ασφαλώς όχι !

Έτσι λοιπόν, μέχρις εδώ έχουμε τη Δημιουργία των όσων μπορούμε να διακρίνουμε, των πάντων.

Φιλικά

Κηφεύς