- Α Λ Η Θ Ι Ν Η Ζ Ω Η - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Νομίζω Serenite πως έχεις απόλυτο δίκιο σε αυτό που λες,
quote:
Όλες οι άλλες στιγμές, αυτές που δεν γίνονται ή δεν βιώνονται συνηδειτά, είναι μηχανικές κινήσεις, αντιδράσεις που ο εαυτός σου έχει υιοθετήσει και που δεν χρειάζεται η σκέψη, η ψυχή σου, ή οτιδήποτε άλλο για να τις εκτελέσει, απλά τις εκτελεί. Όσο πιο πολλές ασυνήδειτες στιγμές γεμίσεις την ζωή σου τόσο πιο ψεύτικη είναι αυτή και τόσο πιο ψευτικος και εσύ, και στο σημείο αυτό το κακό δεν είναι μόνο το ότι δεν είσαι πρωταγωνιστής της ζωής σου αλλά το ότι δεν είσαι καν θεατής...
γιαυτό τον λόγο πιστεύω οτι ισχύει και αυτό που λέει ο Trovadouros
quote:
Σπατάλησα τον χρόνο μου και ο χρόνος με λησμόνησε…
και για αυτό έχουμε προβλήματα με το ... σενάριο.
αν όμως αρχίζαμε, έστω αργά, δηλαδή τώρα, που έχουμε καταλάβει αρκετά κάποια πράγματα από τον εαυτό μας και την ανάγκη ύπαρξης συνειδητότητας δεν θα μπορούσαμε είτε να ξαναγράψουμε κάποιες σκηνές, είτε να αλλάξουμε σενάριο ή ακόμα καλύτερα να βρούμε τον ρόλο που θέλουμε σε αυτό το ήδη υπάρχον σενάριο;
quote:
που έχουμε καταλάβει αρκετά κάποια πράγματα από τον εαυτό μας και την ανάγκη ύπαρξης συνειδητότητας
Πιθανόν φίλη μου να έχουμε καταλάβει κάποια πράγματα (μα πιστεψέ με όχι αρκετά) για τον εαυτό και την συνειδητή ανάγκη ύπαρξης μας, μα η κατανόηση χωρίς τόλμη, χωρίς ρίσκο, χωρίς θυσεία, χωρίς πάθος είναι ένα τίποτα, για αυτό και παρόλο τις σκέψεις μας οι πράξεις μας στην ουσία είναι ένα τίποτα, η ζωή μας στην ουσία παραμένει η ίδια απλώς περιπλέκουμε τον εγκεφαλό μας με παραπάνω αναλύσεις πιστεύωντας πως η αιτία που δεν αλλάζουν τα πράγματα είναι ότι δεν έχουμε βρει την σωστή απάντηση.
Για μένα αυτό είναι λάθος, η αιτία δεν είναι ότι δεν βρίσκουμε τις σωστές απαντήσεις η αιτία είναι ότι δεν τολμάμε να τις πράξουμε. Στεκόμαστε έξω από ένα τούνελ και προσπαθούμε να σκεφτούμε τι μπορεί να βρίσκεται στο τέλος του, μα αν δεν τολμήσουμε να μπούμε και να το περπατήσουμε όλα θα είναι απλά σκέψεις και εικασίες για το τι θα βλέπαμε αν τολμούσαμε να μπούμε.
quote:
θα μπορούσαμε είτε να ξαναγράψουμε κάποιες σκηνές, είτε να αλλάξουμε σενάριο ή ακόμα καλύτερα να βρούμε τον ρόλο που θέλουμε σε αυτό το ήδη υπάρχον σενάριο;
Και εκεί λοιπόν που στεκόμαστε έξω από αυτό το τούνελ παίρνουμε απόφαση πώς ναι τώρα θα μπούμε, τώρα θα κάνουμε αυτό που θέλουμε εμείς, θα βρούμε την δική μας αλήθεια και παπ, ενώ η καρδιά είναι έτοιμη η λογική αντιδρά, ανασφάλειες φυτεμένες χρόνια τώρα αρχίζουν και ξεπηδάνε και σκέψεις του στυλ ναι αλλά τώρα αν μπω εδώ μέσα θα πρέπει να αφήσω την δουλειά που σημαίνει ότι βγαίνοντας δεν θα έχω λεφτά για να φάω και άντε μετά που να ξαναβρώ δουλειά με την ανεργία που υπάρχει κ.λ.π. κ.λ.π.
Εν ολίγοις θέλω με αυτό να πω πως το σενάριο δεν γράφτηκε λάθος από την ίδια μας την προσωπικότητα, το σενάριο μας το έδωσαν έτοιμο κατά την γέννηση μας αφήνοντας κάποιες κενές γραμμές ενδιάμεσα να τις συμπληρώσουμε εμείς. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν έχουμε την δύναμη να το αλλάξουμε, αυτό δεν σημαίνει ότι κάποια μειοψηφία δεν βρήκε τον τρόπο και την δύναμη να το κάνει, αλλά οι περισσότεροι προτιμάμε τον ασφαλή δρόμο, εκείνον που δεν έχει πολλά ρίσκα και σημεία να σκουντουφλήσεις και κάνουμε το ταξίδι μας μονόχνοτο και αδιάφορο, πάνω σε βάσεις που έχτισαν άλλοι για εμάς γιατί έτσι και πιο βολικοί είμαστε και πιο ελεγχόμενοι και μετά απορούμε τι μας φταίει.
Μας φταίει το ότι δεν ακολουθούμε πραγματικά την καρδιά μας, τα θέλω μας και τις ανάγκες μας και προσπαθούμε να τα συμβιβάσουμε με κοινωνικές πεποιθήσεις, ανάγκες και ανασφάλειες που δεν αγκίζουν την ουσία της ύπαρξης μας. Ο κάθε ένας από εμάς θα έπρεπε να έχει μια ζωή τόσο ξεχωριστή όσο και η προσωπικότητα του, πως είναι δυνατόν λοιπόν τόσο ξεχωριστές προσωπικότητες μεταξύ τους να κάνουν τόσο ίδια πράγματα στην ζωή τους; Να πιστεύουν πως θέλουν τόσο ίδια πράγματα;
Συγνώμη για το μακρύ μονόλογο μου αλλά με τσαντίζει αφάνταστα ο εαυτός μου, με τσαντίζει που ανήκει στην πλειοψηφία και που συντηρεί τις σκέψεις του λες και πρόκειται να τις βάλει σε μουσείο αντί να βρει τον τρόπο να τις υλοποιήσει.
Θα θελα να ακούσω την άποψή σας σχετικά, νομίζετε πως τα βλέπω παρατραβηγμένα, νομίζετε πως η αίσθηση που έχω ότι οι επιλογές μου δεν είναι πραγματικά επιλογές μου, απλά έτσι με βολεύει να το βλέπω, είναι λάθος;
Ποιός από εμάς λοιπόν γνωρίζει το μέγεθος της σκλαβιάς των ανθρώπων;
Ποιός από όλους εμάς δίνεται να γνωρίζει το βάθος της υποδούλωσης που το γένος μας έχει υποστεί;
Σας λέω πως σε όλη την ανθρώπινη ιστορία ελάχιστοι ήταν αυτοί που αντελλήφθησαν το πλάτος, το μήκος, το ύψος, των δεσμών που μας έχουν επιβληθεί. Και ακόμα λιγότεροι αυτοί που έσπασαν τις αλυσίδες και αντίκρυσαν το φως της ελεύθερης, της αληθινής ζωής. Αυτοί οι ελάχιστοι όμως, αυτό το μικρό υπόλοιπο, αποτέλεσαν και αποτελούν τους στρατηγούς των νικηφόρων στρατιών του φωτός. Του καλπάζοντος στρατεύματος της ανατολής.
"Και να που βλέπω κατά την ανατολή, βλέπω τους ιππείς να καλπάζουν κραδαίνοντας τα λάβαρα της αιώνιας νίκης. Απάνου στα λευκά άτια τους, ζωσμένοι τις άσπιλες απαστράπτουσες πανοπλίες τους προχωρούνε αγέρωχοι, σχίζοντας γοργά τα σκοτάδια μιας νύχτας που φεύγει. Και πιο πίσω βλέπω τους φαλαγγίτες πεζούς, και τους τοξότες, και τους ψιλούς, λιτά να ακολουθούνε το θωρακοφόρο ιππικό της στρατιάς.
Κι αν είναι λίγοι δεν βλέπω, μονάχα ακούω τον αντρειωμένο παιάνα της νίκης να αναφωνούν, κι τις ανταριασμένες σάρισσες που τραγουδούν στο ρυθμικό λίκνισμα των παρατάξεων. Συντροφεύοντας σχεδόν πένθιμα το ανυπόμονο χλιμίντρισμα των αλόγων.
Και να στο μέσον του πεδίου που διασχίζουν, βλέπω να ρέει ορμητικός κι αδιάβατος ο ποταμός των λογικών σου ανθρωπότητα. Αδιάβατο φαίνεται στην πρώτη ματιά το εμπόδιο που έβαλες στους μαχητές σου. Αδιαπέραστο τείχος, κι ενώ θα κατέρχονται τις όχθες θα μοιάζει σα να ανεβαίνουν, και ενώ θα ανέρχονται τούτο το θεόρατο φράγμα, θα μοιάζει σα να βυθίζονται στα αδιανόητα βάθη του ποταμού σου. Κι όταν περάσουν απέναντι, οι λίγοι γενναίοι, αυτοί οι λίγοι που θα περάσουν το αδιανόητο ποτάμι των λογικών σου ανθρωπότητα, αυτοί οι λίγοι με μια ασυγκράτητη ορμή αυτοθυσίας θα πέσουν στις γραμμές του εχθρού για να τον συγκρατήσουν. Να συγκρατήσουν και να ανακόψουν την αντεπίθεσή τους, κρατώντας με νύχια και με δόντια και με τα γυμνά τους στήθη, τις σπιθαμές της ελεύθερης γης που θα πατήσουν απέναντι του ποταμού σου. Κερδίζοντας τον πολύτιμο χρόνο, τον χρόνο που όλο το στράτευμα των μαχητών σου χρειάζεται για να βρεθεί απέναντι από τον ποταμό των λογικών σου.
Αχ ανθρωπότητα γλυκιά μου μη κλάψεις για τα παιδιά σου. Μη κλάψεις για το χαμό των στρατιωτών σου. Κι αν βάψουν με το αίμα τους τον ποταμό των λογικών σου, μην θρηνήσεις για τους αέναα μαχόμενους της ελευθερίας.
Γιατί αυτοί ελεύθεροι γεννήθηκαν εξαρχής. Ούτε από επιθυμία ανδρός, ούτε από επιθυμία γυναικός και σαρκός, αλλά από θέλημα Θεού δημιουργήθηκαν. Για να δοξάσουν τη ζωή, την ελεύθερη ζωή της αλήθειας που εσύ ποτέ σου δε γνώρισες αγαπημένη μου ανθρωπότητα".
Τούτη την ώρα, όλες τις στιγμές, στο όλον του ανθρώπινου δυναμικού χιλιάδες χρόνια τώρα, μαίνεται ο πόλεμος της ελευθερίας. Σκληρός και αδυσώπητος...
Χαιρετώ τους μαχητές της αρετής και της ελευθερίας!
quote:
Ποιός από εμάς λοιπόν γνωρίζει το μέγεθος της σκλαβιάς των ανθρώπων;Ποιός από όλους εμάς δίνεται να γνωρίζει το βάθος της υποδούλωσης που το γένος μας έχει υποστεί;
Δεν εχουμε υποστεί καμιά υποδούλωση..
Αυτό που βλέπουμε ως υποδούλωση είναι η αναγκαία συνθήκη και η τεράστια ευκαιρία να καταστούμε άξιοι της ελευθερίας μας. Να την εκτιμήσουμε σωστά και να αναλάβουμε το βάρος της ευθύνης της.
Ας υποθέσουμε προς στιγμή πως υπάρχει μια μόνο επιχείρηση.
Πάρτε έναν υπάλληλο και βάλτε τον ξαφνικά στη θέση του αφεντικού. Είναι χαμένος από χέρι και αυτός και η επιχείρηση.. Το αφεντικό για να φτάσει εκεί που έφτασε έκανε βήματα, τόλμησε να προχωρήσει στην υλοποίηση των σκέψεών του, έκανε πράξεις, λάθη, προσπάθησε. Είναι εκεί που είναι λόγω της αξίας του και οι βαθμοί ελευθερίας που έχει κερδίσει σε σχέση με τον υπάλληλο αντανακλούν αυτήν την αξία αλλά και την ευθύνη που φέρει έναντι όλης της επιχείρησης και των υπαλλήλων της.
Η ελευθερία του αφεντικού ορίζεται από τις υποχρεώσεις του. Υποχρεώσεις όμως που πηγάζουν εκ των έσω, τις έχει δημιουργήσει ο ίδιος και αποτελούν μέρος του εαυτού του. Δεν επιβάλλονται από κάπου έξω και γι΄αυτό δεν βιώνονται ως καταναγκασμός. Ναι το αφεντικό είναι ελεύθερο σε σχέση με τον υπάλληλο αλλά φέρει και την ευθύνη του δευτερου.
Η σκλαβιά του υπαλλήλου ορίζεται από την ανευθυνότητά του. Είναι ανέμελος και ανευθυνος σε μεγάλο βαθμό αλλά είναι και υποχρεωμένος από συνθήκες εξωτερικές να κινείται με ορισμένο τρόπο. Ειδάλλως είναι άχρηστος και πάει για ανακύκλωση.
Η δικιά του περιορισμένη ελευθερία ορίζεται από τα δικαιώματα που του παρέχονται.
Οποιος λοιπόν στον βίο του αισθάνεται υπόδουλος δεν έχει παρά να αναλάβει το βάρος της ευθύνης που αναλογεί στην ελευθερία του.
Η ελευθερία, η πραγματική ελευθερία, δεν έχει να κάνει μόνο με το επάγγελμα ή την θέση του καθενός αλλά αφού το έθεσες έτσι νομίζω ότι τα βλέπεις κάπως μονόπλευρα τα πράγματα.
quote:
Πάρτε έναν υπάλληλο και βάλτε τον ξαφνικά στη θέση του αφεντικού. Είναι χαμένος από χέρι και αυτός και η επιχείρηση..[quote]Υπήρξαν και σίγουρα θα υπάρχουν υπάλληλοι που έσωσαν επιχειρήσεις και έγιναν μέσα σε αυτές εξίσου παραγωγικοί και χρήσιμοι.
quote:
Το αφεντικό για να φτάσει εκεί που έφτασε έκανε βήματα....ή την βρήκε έτοιμη απο κάποιον πατέρα που τα έκανε όλα αυτά και στην πορεία αποδείχτηκε μη άξιος της δημιουργίας του.
quote:
Η σκλαβιά του υπαλλήλου ορίζεται από την ανευθυνότητά του. Είναι ανέμελος και ανευθυνος σε μεγάλο βαθμόBρε μπας και είσαι αφεντικό προς αναζήτηση καλών υπαλλήλων και σου χουν μείνει μερικά αποθημένα;
quote:
Ναι το αφεντικό είναι ελεύθερο σε σχέση με τον υπάλληλοΑκριβώς το αντίθετο πιστεύω εγώ, το αφεντικό όπως και να το κάνεις δεν έχει ωράριο, δεν έχει ψυχική ηρεμία, ζει μόνιμα στο άγχος του τι θα έρθει, του πόσα θα βγάλει, ακόμα και οι διακοπές του (αν υπάρχουν)πρέπει να συμπεριλαμβάνουν και τον τομέα εργασία, ο υπάλληλος καλός ή κακός μετά το οχτάωρο αποβάλει την σκέψη εργασία για την επόμενη ημέρα.
Γενικά και το αφεντικό και ο υπάλληλος έχουν διαφορετικού είδους ελευθερία και διαφορετικού είδους σκλαβιά, αλλά και οι δύο κατέχουν κι απο τα δύο εξίσου. Όταν μεταξύ αφεντικού - υπαλλήλου υπάρξουν οι σωστές ισορροπίες και ο ανάλογος σεβασμός και κανείς απο τους δύο δεν κοιτάξει να ρίξει τον άλλον τότε και ο υπάλληλος κάποια στιγμή βλέπει την δουλειά ως κομμάτι του και την υπολογίζει εξίσου και το αφεντικό ανακαλύπτει πως ο υπάλληλος μπορεί να μην είναι και τόσο ανεύθυνος όσο νόμιζε.
Για να γίνεις υπεύθυνος απέναντι σε κάτι πρέπει πρώτα να το αγαπάς, τα έξυπνα και έμπειρα αφεντικά το γνωρίζουν αυτό και ξέρουν πολύ καλά πως να λειτουργήσουν προκειμένου να έχουν αποδοτικούς υπάλληλους.quote:
Οποιος λοιπόν στον βίο του αισθάνεται υπόδουλος δεν έχει παρά να αναλάβει το βάρος της ευθύνης που αναλογεί στην ελευθερία του.σ΄αυτό συμφωνώ απόλυτα για την γενικότητα ενός βίου και όχι συγκεκριμένα.
Όλα αυτά καλοπροαίρετα δεν προσπαθώ να αλλάξω την αποψή σου περι των πραγμάτων και ούτε και υπάρχει λόγος (ελπίζω να μην έχεις βάλει μόνο καμιά αγκελία αυτή την εποχή γιατί ψάχνω να αλλάξω δουλειά...)
αλλά επιμένω πως η ελευθερία δεν έχει να κάνει μόνο με το επάγγελμα, δεν μιλάμε για ελευθερία που έχει να κάνει μόνο με χρήματα, αντικείμενα και θέσεις. Μιλάμε περισσότερο για νοηματική και αισθηματική ελευθερία.
Όπως είπε και ο φίλος Tryfield πολοί λίγοι γνωρίζουν ή μάλλον υποψιάζονται το μέγεθος της υποδούλωσης που έχουμε υποστεί και ο λόγος που είναι πολύ λίγοι αυτοί είναι γιατί πιστεύουν πως
[quote]Δεν εχουμε υποστεί καμιά υποδούλωση..
τότε φίλε μου γιατί οι περισσότεροι ντυνόμαστε όπως μας επιβάλει η μόδα, γιατί έχουμε τις ίδιες ανάγκες, γιατί ακολουθούμε συγκεκριμένες πορείες, πιστεύω και αντιλήψεις ανάλογα την εποχή, γιατί επιθυμούμε οτι μας μαθαίνουν να επιθυμούμε, γιατί απλά οι ζωές μας δεν είναι τόσο διαφορετικές μεταξύ τους όπως είναι και ο χαρακτήρας μας;
Μήπως επειδή ο χαρακτήρας μας έχει πάψει να είναι μοναδικό δημιούργημα του εαυτού μας και αποβλακωμένος γίνεται το δημιούργημα ενός κοινονικού πρότυπου;
Γεια σου Serenite!
Φυσικά και δεν έχει να κάνει η ελευθερία μόνο με το επάγγελμα. Επειδή όμως δεν κατέχω την έννοια της πραγματικής ελευθερίας, σκόπιμα έκανα ένα σενάριο, έφερα ένα παράδειγμα για να γίνει κατανοητό με λίγα λόγια αυτό που θέλω να πω (αν κατείχα την έννοια της πραγματικής ελευθερίας πιθανόν να μην μπορούσα να πω τίποτα).
Το περιόρισα λίγο για να γίνει κατανοητό. Εθεσα και μια αρχή λέγοντας «Ας υποθέσουμε προς στιγμή πως υπάρχει μια μόνο επιχείρηση.» Τον υπάλληλο το παίρνουμε από τη θέση του και τον βάζουμε εξ αίφνης στη θέση του αφεντικού, δεν φτάνει εκεί πέρα ομαλά κτλ.
Αν υπάρχει μια δόση αλήθειας σε αυτό τότε μπορεί να λειτουργήσει καθολικά για κάθε ελευθερία.
Μου απαντάς επί του παραδείγματος και όλα αυτά που λες είναι σωστά αλλά δεν αναιρούν το παράδειγμα.
Λες:
quote:
Υπήρξαν και σίγουρα θα υπάρχουν υπάλληλοι που έσωσαν επιχειρήσεις και έγιναν μέσα σε αυτές εξίσου παραγωγικοί και χρήσιμοι.
Ναι πράγματι υπάρχουν τέτοιοι υπεύθυνοι υπάλληλοι και είναι αυτοί που προοθούνται γρήγορα σε ανώτερες θέσεις (αποκτούν περισσότερους υφισταμένους γιατί έχουν αποδείξει ότι είναι υπευθυνοι)
quote:
ή την βρήκε έτοιμη απο κάποιον πατέρα που τα έκανε όλα αυτά και στην πορεία αποδείχτηκε μη άξιος της δημιουργίας του
Αν δεν προσπαθήσει, δεν κοπιάσει, δεν την νοιώσει σαν δικιά του, δεν την κάνει προέκταση του εαυτού του… είναι βέβαιο με μαθηματική ακρίβεια ότι η επιχείρηση του μπαμπά θα κλείσει. Εκτός και αν είναι αρκετά μεγάλη ώστε να έχει οικονομικούς διευθυντές και συμβούλους που αμείβονται καλά για τα συμφέροντα της επιχείρησης. Εκεί το παιδί περιορίζεται στο ρόλο του μετόχου και το μόνο που το απασχολεί είναι η κερδοφορία της επιχείρησης. Το ΠΩΣ της κερδοφορίας είναι δουλειά αυτών που πληρώνονται για να ασκούν την διαχείρηση.
quote:
Bρε μπας και είσαι αφεντικό προς αναζήτηση καλών υπαλλήλων και σου χουν μείνει μερικά αποθημένα;
Δεν είμαι αφεντικό ούτε υπάλληλος. Σίγουρα όμως δεν είμαι ακόμα αφεντικό του εαυτού μου…
quote:
Ακριβώς το αντίθετο πιστεύω εγώ, το αφεντικό όπως και να το κάνεις δεν έχει ωράριο, δεν έχει ψυχική ηρεμία, ζει μόνιμα στο άγχος του τι θα έρθει, του πόσα θα βγάλει, ακόμα και οι διακοπές του (αν υπάρχουν)πρέπει να συμπεριλαμβάνουν και τον τομέα εργασία, ο υπάλληλος καλός ή κακός μετά το οχτάωρο αποβάλει την σκέψη εργασία για την επόμενη ημέρα.
Γενικά και το αφεντικό και ο υπάλληλος έχουν διαφορετικού είδους ελευθερία και διαφορετικού είδους σκλαβιά, αλλά και οι δύο κατέχουν κι απο τα δύο εξίσου. Όταν μεταξύ αφεντικού - υπαλλήλου υπάρξουν οι σωστές ισορροπίες και ο ανάλογος σεβασμός και κανείς απο τους δύο δεν κοιτάξει να ρίξει τον άλλον τότε και ο υπάλληλος κάποια στιγμή βλέπει την δουλειά ως κομμάτι του και την υπολογίζει εξίσου και το αφεντικό ανακαλύπτει πως ο υπάλληλος μπορεί να μην είναι και τόσο ανεύθυνος όσο νόμιζε.
Δεν διαφωνώ καθόλου. Αλλά δεν είναι αυτό για το οποίο μιλάω. Μίλησα για μια επιχείρηση και ένα αφεντικό. Εκεί ποιος ορίζει την ελευθερία του αφεντικού αν όχι ο ίδιος ο εαυτός του ;
quote:
Για να γίνεις υπεύθυνος απέναντι σε κάτι πρέπει πρώτα να το αγαπάς, τα έξυπνα και έμπειρα αφεντικά το γνωρίζουν αυτό και ξέρουν πολύ καλά πως να λειτουργήσουν προκειμένου να έχουν αποδοτικούς υπάλληλους.
Τα έξυπνα αφεντικά το γνωρίζουν εκ πείρας. Τώρα το διδάσκονται και στα πανεπιστήμια. Η πείρα συστηματοποιείται και γίνεται γνώση που βελτιώνει τη ζωή. Είναι λίγο υποκριτικό βέβαια αλλά όπως λένε : όταν δεν μπορείς να αποφύγεις κάτι τότε χαλάρωσε και απόλαυσε το.
quote:
γιατί επιθυμούμε οτι μας μαθαίνουν να επιθυμούμε ;
τα έξυπνα αφεντικά που λέγαμε..
quote:
Όπως είπε και ο φίλος Tryfield πολοί λίγοι γνωρίζουν ή μάλλον υποψιάζονται το μέγεθος της υποδούλωσης που έχουμε υποστεί και ο λόγος που είναι πολύ λίγοι αυτοί είναι γιατί πιστεύουν πωςΔεν εχουμε υποστεί καμιά υποδούλωση..
Δεν διαφωνώ με τον Tryfield επί της ουσίας αλλά μόνο στον τρόπο προσέγγισης του "προβλήματος". Διαφορετική κοσμοαντίληψη.
Edited by - Δημήτρης on 11/05/2006 20:53:17
εγώ συμφωνώ με τον Δημήτρη,
και στη θέση του αφεντικού βάζω τον Νου ή το Πνεύμα του καθενός από εμάς. Αυτός, το καλύτερο, ανώτερο και δυνατότερο σημείο μας, θα έπρεπε να είναι αφεντικό. Δηλαδή, κυρίαρχος της προσωπικότητας μας. Να μπορεί να ορίζει και να μην ορίζεται, από τα πάθη, τις υποτιθέμενες ανάγκες μας και τις όποιες εξαρτήσεις μας.
Εμείς δεν τον αφήνουμε να γίνει αφεντικό. Είτε γιατί δεν αναγνωρίζουμε την ύπαρξη του ή την δύναμη του ή γιατί φοβόμαστε να του δώσουμε τα ηνία. Πιο εύκολο το βόλεμα και η γκρίνια.
Κανείς δεν μπορεί να μας υποδουλώσει παρά μόνο ο ίδιος μας ο εαυτός.
Και εγώ νευριάζω με τον εαυτό μου Serenite για όλα όσα δεν καταφέρνω ή δεν αποφασίζω, αλλά δέχομαι και καταλαβαίνω καλά πια, πως μόνο εγώ έχω την ευθύνη για τα δεσμά μου.
Ο φόβος για το τούνελ νομίζω είναι φυσιολογικός. Ποιός δεν φοβάται το άγνωστο;
Αλλά συνήθως φοβόμαστε όταν παρασκεφτόμαστε. Οταν αρχίζει η δράση, ο φόβος φεύγει.
Το έχετε νοιώσει αυτό κάποιες φορές;
Αυτό που μάλλον εννοείς, αν κατάλαβα καλά, είναι ότι για να εκτιμήσουμε την ελευθερία που μας δώθηκε ως δώρο, θα πρέπει να ενηλικιωθούμε πνευματικά.
Να συνειδητοποιήσουμε την αξία της αλλά και τις ευθύνες της.
Την αξία της την συνειδητοποιείς μέσα από την στέρηση. Αν την στερηθείς, αν βιώσεις ότι είσαι ανελεύθερο ον, τότε θα προσπαθήσεις και να την κερδίσεις. Αν όμως δεν το συνειδητοποιήσεις, τότε αποκλείεται και να πράξεις ανάλογα.
Το δύσκολο της σκλαβιάς αυτής είναι ακριβώς ότι δεν συνειδητοποιείται εύκολα. Στο πρώτο στάδιο του διαφωτισμού χρειάζεται το σωστό μέτρο της πίστης ώστε να στρέψουμε το δυναμικό μας προς την κατέυθυνση της συνειδητοποίησης.
Όταν γίνει αυτό σωστά, όλα έρχονται με μια φοβερή ακρίβεια που φανερώνει την κρυμμένη αρμονία του όλου.
Καμιά επανάσταση δεν προηγήθηκε του διαφωτισμού, και το ίδιο συμβαίνει και τώρα. Η σκλαβιά της συνήθειας είναι δύσκολο να πεταχτεί. Και το ανθρώπινο έχει συνηθίσει αιώνες τώρα να σφαγιάζει και να σφαγιάζεται, να εκμεταλεύεται, να βρίζει, να χτυπά, να εξουσιάζει, να κατηγορεί...
Και να ξέρεις ότι και το καλό και το κακό μέσα από τον άνθρωπο εκφράζονται. Επειδή όμως έχουμε παντελώς χάσει το μέτρο της αρετής και της καλοσύνης κανείς δεν θα σου πει πως είναι κακός, κανείς δεν έχει πειράξει ποτέ κανέναν. Όλοι είμαστε γενικώς και αορίστος καλοί επειδή δεν είμαστε βιαστές και δολοφόνοι.
Αλλά και κανείς δεν γνωρίζει ότι αυτό που από μέσα του εκφράζεται δεν είναι οι θείες ενέργειες της αρμονίας και της αγάπης, αλλά οι κατώτερες υποστάσεις της ένσαρκης κακίας. Θέλεις να πράξεις το καλό στη μέγιστη έκφραση της αγάπης αλλά δεν τα καταφέρνεις. Αισθάνεσαι την αντίδραση μέσα σου και μέσα μου. Θέλω να εκφράσω την αρετή στο ανώτερο μέσα μου αλλά οι πράξεις μου φανερώνουν τα αντίθετα.
Και αφού θέλω αυτό και πράττω κάτι άλλο τότε τις πράξεις μου δεν τις καθορίζω εγώ αλλά αυτό το κάτι άλλο που υπάρχει μέσα μου. Αυτό το κάτι άλλο που δεσμέυει τις πράξεις μου είναι τα εμφανή δεσμά.
Αλλά να είσαι σίγουρος πως και τα παιδιά επειδή είναι αδύνατα και αμαθή, τα εκμεταλλεύονται πολλοί στο μέτρο της αδυναμίας τους.
Το ίδιο συμβαίνει και με το ανθρώπινο. Μόνο που οι εκμεταλλευτές του ανθρώπου είναι έξω από το ανθρώπινο...
Δεν αναρωτήθηκες ποτέ με τόσες ενδείξεις για εξωγήινη ζωή γιατί δεν γίναν ποτέ αποδείξεις;
Γιατί δεν εμφανιστήκανε επίσημα; Γιατί πάντα στα κρυφά και στη ζούλα;
Πολύ απλά γιατί δεν τους συμφέρει, δεν τους ενδιαφέρει κάτι τέτοιο.
Κι όταν οι κατώτερες ενέργειες του φόβου και της μισαλλοδοξίας σταματήσουν να εκφράζονται στο ανθρώπινο, θα φύγουν αναζητώντας νέα μωρά στο σύμπαν για να βυζάξουν σαν παράσιτα ή ακόμα και να προσαρτίσουν αν μπορούν στο στρατόπεδο που ανήκουν. Όχι όλοι τους, αλλά μια συγκεκριμένη φάρα από δαύτους.
Σκέψου λοιπόν γιατί εντείνεται ο παγκόσμιος φόβος, την ίδια στιγμή που ο άνθρωπος συνειδητοποιείται όλο και περισσότερο, και θα καταλάβεις ποιος βρίσκεται στην αθέατη κορυφή της τροφικής πυραμίδας.
Γιατί μην ξεχνάς πως και το καλό και το κακό χρειάζεται πνευματικά όντα υλικής υπόστασης για να εκφραστούν στο περιορισμένο συνεχές του χρόνου...
Τουλάχιστον ας καταλαβαίνουμε τα σημαντικά και τα υπόλοιπα είναι φιλολογικές λεπτομέρειες.
ίσως έχεις δίκιο και να παραπιάστηκα με το παραδειγμά σου, μάλλον δεν μπόρεσα να καταλάβω σωστά τι ήθελες να εκφράσεις μέσα απο όλα αυτά και τα πήρα κάπως επιγραμματικός.
χχμμμμμ.... πιθανόν τελικά να έχω εγώ αποθημένα με το αφεντικό μου και να αντέδρασα κάπως...
Φίλη Risky,
quote:
Εμείς δεν τον αφήνουμε να γίνει αφεντικό. Είτε γιατί δεν αναγνωρίζουμε την ύπαρξη του ή την δύναμη του ή γιατί φοβόμαστε να του δώσουμε τα ηνία.
Κατα την γνώμη μου επειδή είμαστε τόσο εγωιστές που δεν θέλουμε με τίποτα να παραδεχτούμε ότι υπάρχει η πιθανότητα να μας δουλεύουν και να μας υποδουλώνουν με διάφορους ύπουλους τρόπους. Επειδή θέλουμε να πιστεύουμε πως είμαστε τόσο έξυπνοι που τα πέρνουμε όλα πρέφα και επειδή έχουμε την ανάγκη να πιστεύουμε ότι είμαστε ελεύθεροι έστω κι αν αυτό είναι η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση και ο πιο ύπουλος τρόπος για να μην είμαστε και επειδή το να παραδεχτούμε το αντίθετο είναι πολύ ασύμφορο για εμάς αφού θα πρέπει συγχρόνος να πάψουμε να βολευόμαστε στην ψευδαίσθηση των επιλογών μας.
quote:
Και εγώ νευριάζω με τον εαυτό μου Serenite για όλα όσα δεν καταφέρνω ή δεν αποφασίζω, αλλά δέχομαι και καταλαβαίνω καλά πια, πως μόνο εγώ έχω την ευθύνη για τα δεσμά μου.
Δεν είναι προσωπικό το θέμα, δεν είναι οι αποφάσεις ή ότι καταφέρνω και ότι όχι στην ζωή μου, είναι η γνώση μιας αλήθειας που δεν αλλάζει απο έναν γιατί ακόμα κι αν άλλαζε απο αυτόν τον ένα για την δική του προσωπική ζωή είναι τόσο αλληλένδετα και μελετημένα τα πράγματα που φαντάζει σχεδόν αδύνατο αφού δεν μπορείς να επιβιώσεις έτσι καταλήγεις με σταυρωμένα χέρια και αυτό είναι που σε νευριάζει.
Δεν μπορώ να εκφράσω καλύτερα ή να κάνω πιο κατανοητό αυτό που θέλω να πω, θα χριαζόμουν μάλλον πολλές σελίδες. Αντί αυτού θα πρότεινα να διαβάσεις προσεκτικά αυτά που έγραψε ο φίλος Tryfield και με τον οποίο συμφωνώ απόλυτα. Σιγουρα ο τρόπος εκφρασής του είναι πολύ πιο κατανοητός.
quote:
Οταν αρχίζει η δράση, ο φόβος φεύγει.
Πιθανόν να έχεις απόλυτο δίκιο, μόνο που η δράση μοιάζει να κοιμάται για την ώρα στο μαξιλάρι της συνήθειας και της αποβλάκωσης. Και μιλάω για την δράση του συγκεκριμένου θέματος, ενός παγκόσμιου θέματος, όχι για την δράση που ο καθένας έχει στην προσωπική του ζωή προκειμένου να αλλάξει προσωπικά δεδομένα του.
Φυσικά δεν μπορώ να αλλάξω την γνώμη κάποιου σχετικά με την υποδούλωση και δεν έχω το δικαίομα να το κάνω. Θα πρότεινα όμως και σε σένα και στο φίλο Δημήτρη να διαβάσετε το βιβλίο Υποταγή συνηδήσεων, αν σας ενδιαφέρει θα βρω τον συγραφέα γιατί δεν τον θυμάμαι τώρα. Είναι ένα βιβλίο το οποίο δείχνει κάποια πράγματα που κρυβόντουσαν πίσω απο γνωστές καταστάσεις, ίσως να εκπλαγείτε απο το τι μπορεί να κρύβεται πίσω απο κάτι. Δεν σας λέω φυσικά να διαβάσετε και να πιστέψετε κάτι, διαβάστε το και κρίνετε απο μόνοι σας αν τα όσα αναγράφονται θα τα δεχτείτε ή όχι.
Αυτό που εννοώ είναι πως η στέρηση ή αυτό που νοιώθουμε ως στέρηση είναι το μέσο όχι απλώς για να συνειδητοποιήσουμε την αξία της ελευθερίας αλλά για να πραγματώσουμε την συνειδητή ελευθερία, την ελευθερία που εμείς, εγώ, εσύ θέλουμε.
Αν δεν περιέχει το στοιχείο της ευθύνης, ελευθερία δεν μπορεί να υπάρξει. Υπάρχει μόνο αυτοματισμός, ενστικτώδεις κινήσεις και αντιδράσεις σε ερεθίσματα. Και αυτό ελευθερία είναι αλλά ποιος την θέλει πραγματικά; Η ελευθερία έχει νόημα μόνο μέσα στην ευθύνη, αλλιώς δεν υφίσταται.
Όπως εγώ το αντιλαμβάνομαι, αυτό που εννοούμε σήμερα ως ελευθερία : να κάνουμε ότι θέλουμε και ότι γουστάρουμε είναι μια εκφυλισμένη κατάσταση κάλυψης αναγκών (διαφόρων επιπέδων) που δεν ξέρουμε από πού μας έρχονται.
quote:
Το δύσκολο της σκλαβιάς αυτής είναι ακριβώς ότι δεν συνειδητοποιείται εύκολα.
Δεν συνειδητοποιείται λοιπόν η σκλαβιά γιατί αποσβένεται σε μικρές δόσεις από μια ελευθερία που φαίνεται να είναι σκιά μιας άλλης, ουσιαστικότερης. Καλύπτω μιαν ανάγκη μου και μόλις ικανοποιηθώ ελευθερώνομαι απ’ αυτήν, αλλά αμέσως μετά ξεπηδά (από κάπου) μια άλλη που ζητά ικανοποίηση και αυτό με βάζει σε αγώνα δρόμου. Το καρότο είναι μπροστά και εγώ τρέχω χωρίς ποτέ να το φτάνω. Τι μπορεί να κάνει η πίστη εδώ; Εχω την ψευδαίσθηση ότι είμαι ελέυθερος επειδή ικανοποιώ τις ανάγκες μουα αλλά είμαι ουσιαστικά σκλάβος των αναγκών (που ουσιαστικά δεν είναι δικές μου). Ο άνθρωπος μοιάζει να μην έχει αποβάλει από πάνω του τη ζωώδη φύση και όχι μόνο αυτό αλλά την έχει ενδύσει με το λογικό του έτσι ώστε να δημιουργεί τεχνητά περισσότερα ερεθίσματα που του φέρνουν ικανοποίηση ή δυσαρέσκεια. Μηχανισμοί που στα ζώα λειτουργούν ρυθμιστικά για την ομαλή επιβίωσή τους, ο άνθρωπος τους έχει γιγαντώσει και τους ωθεί στα άκρα από μια ακόρεστη δίψα για ικανοποίηση αυτού που νοιώθει και καταλαβαίνει ότι μπορεί να ικανοποιηθεί. Έχει την ικανότητα να χρησιμοποιήσει όπως αυτός επιθυμεί τους μηχανισμούς που του έχει δώσει η φύση και αυτό πράττει με θετικό και αρνητικό τρόπο. Τα αποτελέσματα τα γεύεται ο ίδιος.
Ωστόσο είναι ο μόνος δρόμος για την πνευματικότητα.
Εδώ υπάρχουν τρεις εξιδανικευμένες/ακραίες επιλογές..
1.Επιστροφή σε κατάσταση ζωώδη, άγνοιας, και μη συνηδειτότητας. Τα ζώα έχουν μια άλλου είδους ελευθερία άνευ ευθύνης και άνευ συνείδησης. Κάνουν ότι τα προστάζει η φύση τους και κατ’ αυτό εκπληρώνουν το αγαθό. Δεν ξεχωρίζουν τον εαυτό τους από το περιβάλλον και γι’ αυτό ζουν αρμονικά μέσα σ’ αυτό. Τούτη η επιλογή είναι υποθετική εφόσον το ποτάμι δε γυρίζει πίσω έτσι και ανθρωπος δεν μπορεί να χάσει το λογικό του. Μας μένουν λοιπόν οι επόμενες δυο :
2.Παραμονή στην κατάσταση της συνεχούς και παρατεταμένης ικανοποίησης του ακόρεστου των επιθυμιών. Μοιάζει με κάποιον που προσπαθεί να ικανοποιήσει την λαιμαργία του τρώγοντας ολοένα και περισσότερο έως ότου σκάει από το πολύ φαΐ και αυτοκαταστρέφεται.
3.Μετατροπή της ακόρεστης δίψας για ικανοποίηση των αισθήσεων σε μια άλλου είδους δίψα. Μεταμόρφωση. Εδώ εισέρχεται η έννοια της πνευματικότητας και της ευθύνης προς τους άλλους και το περιβάλλον. Ευθύνη που πάει πέρα από την προσωπική ικανοποίηση των αισθήσεων.
Ο σημερινός άνθρωπος κινείται μεταξύ της 2ης και 3ης κατάστασης. Εχει μια τάση προς την αυτοκαταστροφή αλλά είναι η ίδια αυτή τάση που τον ωθεί, τον πιέζει προς συλλογικότερες μορφές οργάνωσης (μεγάλοι διεθνείς οργανισμοί, θεσμοί και υπερεθνικές συνεργασίες) δημιουργεί πολιτισμό και σταδιακά οδεύει προς την πνευματικότητα.
quote:
Αλλά και κανείς δεν γνωρίζει ότι αυτό που από μέσα του εκφράζεται δεν είναι οι θείες ενέργειες της αρμονίας και της αγάπης, αλλά οι κατώτερες υποστάσεις της ένσαρκης κακίας. Θέλεις να πράξεις το καλό στη μέγιστη έκφραση της αγάπης αλλά δεν τα καταφέρνεις. Αισθάνεσαι την αντίδραση μέσα σου και μέσα μου. Θέλω να εκφράσω την αρετή στο ανώτερο μέσα μου αλλά οι πράξεις μου φανερώνουν τα αντίθετα.
Εσύ μπορεί να το ονομάζεις ένσαρκη κακία, εξωγήινους που απομυζούν ενέργεια από την δική μας εκπομπή φόβου και κακίας, σατανά, διάβολο ή εωσφόρο. Είναι ωστόσο η μόνη δύναμη που μπορεί να σε κάνει να στραφείς σε αυτό που ονομάζεις θείες ενέργειες..
Δες τι λες : «Θες να πράξεις το καλό στη μέγιστη έκφραση αγάπης αλλά δεν τα καταφέρνεις»
Γιατί δεν τα καταφέρνεις ; Δεν έχεις ακόμα τη δύναμη για να το καταφέρεις, δεν έχεις την ικανότητα να διαχειριστείς ακόμα τέτοια ευθύνη. Θα σε καταστρέψει και εσένα και τους άλλους, είναι διαβολική για εσένα/εμένα τώρα. Ωστόσο θέλεις, επιθυμείς πολύ την ελευθερία, αυτή η κατάσταση σε πιέζει, θες εξέλιξη, προσπαθείς. Ε.. κάποια στιγμή θα το καταφέρεις, θα τα καταφέρω.
Ο άνθρωπος έχει την ικανότητα να δίνει μορφή και εικόνα σε αυτά που σκέφτεται. Έχει ανάγκη να κατανοεί με κάποιο τρόπο την πραγματικότητα και να δίνει νόημα στην ύπαρξή του. Ολοι το κάνουν ακόμα και οι επιστήμονες. Οι έντιμοι επιστήμονες παραδέχονται : Ο τρόπος που περιγράφουμε την πραγματικότητα δεν είναι η ίδια η πραγματικότητα αλλά η επικρατούσα μορφή που δίνουμε με βάση την παρούσα κατανόηση του κόσμου. Ο πραγματικός κόσμος είναι κάτι άλλο..