- Είμαστε μπροστά σε μια νέα επιδημία? (η νόσος των χοίρων ξαναχτυπά) - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

Αγαπητέ Ελάχιστε
Πιθανώς ένα μεγάλο μέρος της εκδήλωσης των συναισθημάτων μας να είναι εξαρτημένο απο τις λειτουργίες του εγκεφάλου μας[ πχ υπόθάλαμος, υπόφυση κλπ] οπότε σίγουρα είναι σε συγκεκριμένο διαμέρισμα του μυαλού μας.
Ομως ένα άλλο μέρος αυτών ''φεύγει'' απο τη ψυχή μας, είναι πέραν της φυσικής.
Πιστεύω οτι νιώθουμε και λύπη και πόνο και χαρά και ευτυχία και όλα τα αντίθετα τους και αυτό είναι η ένδειξη οτι είμαστε άνθρωποι [ όντα με συνείδηση της ύπαρξης τους] ζωντανοί.
Το να προσπαθούμε να πείσουμε τον εαυτό μας οτι όλα αυτά είναι απλά ''διαδικασίες'' είναι για μένα ενα ωραίο ελαφρυντικό η παυσίπονο στον πόνο.
Εκτός αυτού η αναζήτητση του εαυτού είναι κάτι συνεχόμενο και μόνιμο είτε το δούμε μέσα απο τις ενσαρκώσεις μας, είτε το δούμε στο καθαρά γήινο επίπεδο.

Αυτό είναι και το πιο γοητευτικό σε αυτό το δρόμο..

φιλτατε nst, η ψυχη δεν εχει αδενες, αρα ουτε συναισθηματα

για την ακριβεια δεν εχει ουτε μνημη, ουτε αισθητηρια οργανα

ειναι λιγο πιο πηχτο τιποτα μεσα στο Τιποτα, ενας σβωλος στη θαλασσα του Θειου

αυτος ο σβωλος ενσαρκωνεται την στιγμη της συλληψης (Θιβετανικη βιβλος των νεκρων)

Αγαπητή φίλη another star,

Σε παρακαλώ πολύ, δες αν θέλεις το κείμενό μου περί των ΠΡΟΣΚΟΛΛΗΣΕΩΝ στα γήινα αγαθά, τι εστί προσκόλληση και που αυτή οδηγεί.
Μετά αν θέλεις- τα ξαναλέμε ευχαρίστως.
Πάντα καλά να είσαι.

jonniebegood,

quote:

---

φιλτατε nst, η ψυχη δεν εχει αδενες, αρα ουτε συναισθηματα
για την ακριβεια δεν εχει ουτε μνημη, ουτε αισθητηρια οργανα
ειναι λιγο πιο πηχτο τιποτα μεσα στο Τιποτα, ενας σβωλος στη θαλασσα του Θειου

αυτος ο σβωλος ενσαρκωνεται την στιγμη της συλληψης (Θιβετανικη βιβλος των νεκρων)

---

quote:

---

Όταν όμως οι άλλοι μας εξηγούνται σκάρτα, έχοντας την γνώση του ποιοι είμαστε και γιατί ,ουδόλως μας απασχολεί πόνος ή πικρία. Διότι εξ αρχή γνωρίζαμε ότι δεν αξίζει τον κόπο.
Το αντίθετο μάλιστα , διότι ή "όλα είναι ενα ψέμα" ή υπάρχει κάτι πολύ ανώτερο και σημαντικότερο ,στον νοητό μας ουρανό, από τον πόνο, την στεναχώρια , το ψέμα, την προδοσία και τις λοιπές λεπτομέρειες της κοινωνίας των «βροντών».

---

Φιλικά

Ευχαριστώ

Γιατί να σε συγχωρέσω?
Τι έκανες?
Και ποιος είμαι εγώ για να συγχωρεί?
Γιατί χαρακτήρισες τον εαυτόν σου αδύναμη και δειλή?
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ ! Είσαι δυνατή και δεν το ξέρεις!
Λυπάμαι…

2)

quote:

---

*Τουλάχιστον έχω τα κότσια να το παραδέχομαι γνωρίζοντας τι είμαι.*

---

θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σου και χαίρομαι που ένας άνθρωπος μπορεί να το δει έτσι. Η σοφία, η αλήθεια, δεν βρίσκεται μέσα σε μια συγκεκριμένη πίστη, δόγμα ή βιβλίο. Ο κάθε ένας πρέπει να χρησιμοποιεί την ψυχή του προκειμένου αυτή να του αποκαλύπτει πότε πρόκειτε για αλήθεια και πότε για ένα ενσωματομένο ανθρώπινο λόγο. Είναι κρίμα που κάποιοι πέφτουν στην παγίδα του ότι αν δεν ακολουθείς κατά γράμμα μια πίστη δεν είσαι πιστός, όσο και να τους βαράει το ενστικτό τους και όσο και να τους μιλάει η ψυχή τους ότι μέσα εκεί υπάρχει και κάτι που δεν ευσταθεί, φοβούνται να την ακούσουν απο φόβο πως δεν θα είναι πλέον σωστοί πιστοί.

Η εσωτερική φωνή και η καθαρή ψυχή είναι ένας απίστευτος καθοδηγητής και πολλές φορές αποκαλύπτει αλήθειες που πουθενά δεν βρίσκονται.

Φίλε μου Διόστα, χαίρομαι ειλικρινά για την αντιληψή σου και για τον μη φόβο σου να ακολουθήσεις αυτό που σε οδηγεί η ψυχή σου, χωρίς ταμπού και προκαταλήψεις για το τι θα έπρεπε να πιστεύεις και ποιους νόμους να ακολουθήσεις κατα το πιστεύω αυτό.

υπάρχει ένα ισχυρό όπλο για να αποφύγουμε το ψέμα που γεννήθηκε απο συμφέροντα και να το ξεχωρίσουμε απο την αλήθεια που έμεινε ως κληρονομιά, η ψυχή μας, το ενστικτό μας και η επαφή μας πέρα του υλικού κόσμου. Μόλις κάποιος ανοίξει την καρδιά του στο σύμπαν και μπορέσει να ενσωματοθεί σε αυτό, τότε το σύμπαν θα του αποκαλύψει πολλά.

Δεν θέλω να αναφερθώ στο αν πιστεύω ή όχι σε αυτό, ο καθένας εξ άλλου πιστεύει σε διαφορετικά πράγματα αλλά μου δημιουργήθηκε τώρα μια ερώτηση σε αυτό που ανέφερες.

Ας πούμε ότι έχεις δίκιο εσύ και τα συναισθήματα προέρχονται βάση κάποιων αδένων ή αισθητήριων οργάνων.
Είμαι τώρα εγώ κάπου και κάποιος μου μιλάει με έναν τρόπο που εγώ δεν αποδέχομαι με τίποτα οπότε αρχίζουν και μου δημιουργούνται αισθήματα εκνευρισμού, θυμού, τσαντίλας κ.λ.π.

Ποιο αισθητήριο όργανο έλαβε αυτό το ερέθισμα και με οδήγησε εκεί;

Θα μπορούσες να μου πεις, η σκέψη σου, ο εγκεφαλός σου έλαβε το ερέθισμα του τι σου αρέσει και τι όχι και ανάλογα έστειλε τα σήματα αντίδρασης. Αλλά το τι μου αρέσει και το τι όχι προέρχεται απο το τι συναισθήματα μου δημιουργεί το κάθε τι, οπότε πάλι δεν υπάρχει πηγή πρόκλησης αρεστών και μη καταστάσεων.

Εν ολίγης ποια είναι η πηγή πυροδότησης των συναισθημάτων; Ποιο είναι το αισθητήριο όργανο που λαμβάνει την εντολή των συναισθημάτων και ποιο ερέθισμα χρησιμοποιεί για αυτό;

π.χ. το αίσθημα άγχους δημιουργεί κάποιες συγκεκριμένες αντιδράσεις στον οργανισμό, εκκρίνοντας κάποιες συγκεκριμένες ουσίες κ.λ.π.

Αν το λάβουμε όπως το αναφέρεις, τότε θα έπρεπε να συμβαίνει το αντίθετο, κάποιες συγκεκριμένες εκκρίσεις ουσιών στον οργανισμό θα έπρεπε να δημιουργούν το άγχος και όχι το αντίθετο, αυτήν την έκκριση τι την δημιούργησε; Ποιο ήταν το ερέθισμα αν όχι τα συναισθήματα;

Αν δεν κατάλαβα καλά το τι ήθελες να πεις και το έκλαβα διαφορετικά τότε προκαταβολικά συγνώμη, αν όμως το έκλαβα καλά είμαι απλώς περίεργη να μάθω για αυτήν την διαφορετική θεωρία, απο που προέρχεται και πάνω που βασίζετε, και όχι να σε μεταπείσω για κάτι ή για να κρίνω μια διαφορετική αντίληψη.

ολη μας η αντιληψη, τα αισθηματα και τα συναισθηματα ειναι ηλεκτροχημικα φαινομενα

οι αδενες, αλλά και ο ιδιος ο εγκεφαλος παραγουν χημικες ουσιες που συν των αλλων διαμορφωνουν τον ψυχισμο μας

το οργανο που "ερμηνευει" τα ηλεκτροχημικα φαινομενα σε συναισθηματα ειναι φυσικα ο εγκεφαλος

το ερεθισμα που θα ενεργοποιησει τις ενδορφινες ή την αδρεναλινη (ευφορια ή στρες) μπορει να ειναι οποιοδηποτε

Ευχαρίστως!

Αν και δεν ξέρω ποιος είμαι εγώ, που θα δώσω τον ορισμό στο Μεγαλείο του Θεού…
Θα προσπαθήσω να πω μόνον αυτό, που εγώ ο ελάχιστος και τιποτένιος αισθάνομαι.

Μπορεί καμιά φορά με τους άλλους να δείχνω σημεία ανθρώπινης αδυναμίας και να παραφέρομαι - έναντι Της Αγάπης όμως νιώθω δέος και δεν τολμώ ούτε για αστείο να παραφερθώ.

Την Αγάπη Την νιώθω σαν Την Μεγάλη Συμπαντική Συνεκτική Δύναμη των Πάντων.
Όλοι οι φυσικοί και οι πνευματικοί νόμοι- είναι απλά μια αντήχηση Της Αγάπης.
Θεωρώ, ότι η Ζωή είναι ένα άνευ όρων χάρισμα, δώρο Της Αγάπης στους πάντες.
Κανείς από τα έμψυχα όντα δεν έκανε κάτι το συγκλονιστικό για το Σύμπαν, ώστε να του χαριστεί το δώρο αυτό.
Είναι αποτέλεσμα της δράσης Της άνευ όρων Αγάπης.
Η ανθρώπινη αγάπη- για μένα είναι μια χλομή σκιά Της Συμπαντικής, μια αντήχησή της.
Η ανθρώπινη αγάπη, με όλες τις ατέλειές της τρέφεται από την Κύρια Πηγή.

Αν διακοπεί η ροή Της Συμπαντικής- η ανθρώπινη αγάπη μετατρέπεται σε αγαποφάνεια και θα υπάρχει ένα διάστημα λόγω κεκτημένης ταχύτητας, στο τέλος καταλήγει στο γνωστό τοις πάσιν αποτέλεσμα, που παραστατικά απεικονίζεται με την εξής φράση:

quote:

---

« Θέλαμε το καλλίτερο και προέκυψε αυτό, που πάντα προκύπτει…»

---