- UFO no1 - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
να πραγματοποιήσεις αυτό και ότι άλλο θές. Μα δεν υπάρχει λόγος όμως να στεναχωριόμαστε γι αυτά που θα θέλαμε και δεν μπορούμε να πραγματοποιήσουμε γιατί αν έπρεπε να πραγματοποιηθούν απο εμάς θα είμασταν και οι δύο πλούσιοι τώρα, αντίθετα μας δόθηκαν όλα όσα χρειαζόμαστε για να κάνουμε όλα όσα πρέπει εμείς να κάνουμε. Απο εκεί και πέρα είναι στο χέρι μας να τα αξιοποιήσουμε.
Όλη την άλλη σου την ιστορία την κατάλαβα ψυχολογικά απόλυτα. Μοιάζει σε κάποια σημεία με την δική μου και διαφέρει σε κάποια άλλα. Εγώ φίλε μου Οmega καλός ή κακός πολλά εσωτερικά μονοπάτια τα είχα έμφυτα με την γεννησή μου. Σαν παιδί ήμουν κάπως περίεργη και πολλοί φίλοι μου με κορόιδευαν και με έλεγαν καλός τον φιλόσοφο, μία ώρα έπαιζα και μία ώρα φιλοσοφούσα για πράγματα που τώρα πια ούτε καν τα θυμάμαι. Δεν μπορώ να πω πως ένοιωθα όμορφα τότε, ένοιωθα αταίριαστη και θλιμένη, ένοιωθα μεγάλη σε ηλικία και πάντα έπρεπε να βρώ μεγαλύτερους ανθρώπους ηλικιακά απο εμένα. Στην πορεία όμως λόγω διαφόρων καταστάσεων ξέχασα και εγώ το ότι καλό και ευλογημένο μου είχε δοθεί, ήμουν γύρω στα 13 όταν άρχισε η αλλαγή μου κι έγινα και γω ένας άνθρωπος που δεν θέλω να θυμάμαι. Κακιά δεν έγινα ποτέ, ούτε είχα ζήλια, μνησικακία, ούτε κι έκανα κακό σε κανέναν, πρακτικά τουλάχιστον, γιατί ψυχολογικά μάλλον πίκρανα πολλούς, αλλά έγινα η προσωποίηση της αναισθησίας, δεν είχα αισθήματα για τίποτα, δεν αγαπούσα τίποτα, δεν πίστευα σε τίποτα και πολλά άλλα τελοσπάντων. Θυμός οργή και φυγή, δεν άνηκα πουθενά, δεν χρωστούσα πουθενά δεν ελεγχόμουν απο πουθενά. Ό άνθρωπος με το τέλειο κενό μέσα του, ούτε κακό, ούτε καλό το απολύτος τίποτα. Ήμουνα ικανή να περάσω δίπλα απο έναν άνθρωπο που να σπάραζε απο το κλάμα και γω απλά να μην αισθάνομαι τίποτα, τοσο απλά.
Έτσι κάπως ένα πρωί μετά απο 2-3 χρόνια περίπου, σηκώθηκα και δεν μπορούσα πια να με αντικρίσω. Δεν αναγνώριζα αυτό που είχα γίνει και με είχα σιχαθεί, είχα συχαθεί τα άσκοπα ξενύχτια μου, είχα βαρεθεί την φυγή μου, είχα αιδιάσει την ψυχή μου. Έτσι κάπως όπως εσύ σήκωσα τα μάτια μου στον ουρανό και είπα θέε μου βοήθαμε να γίνω άξια της υπαρξής μου στο προσωπό σου, βοήθαμε να πάρω πίσω τα δώρα που μου χάρισες και πέταξα, βοήθαμε να βγώ απο τον απαίσιο δρόμο που μπήκα και ως αντάλλαγμα στέλνε στον δρόμο μου ανθρώπους που με χρειάζονται και δείνε μου την δύναμη να τους βοηθάω. (παρεπιπτόντος μέχρι εκείνη την στιγμή τον θεό τον είχα ξεχάσει, ευτυχώς που δεν έκανε το ίδιο)
Έτσι έγινε και η ζωή μου άλλαξε σε απίστευτα γρήγορο ρυθμό και η καρδιά μου το ίδιο και πράγματι στον δρόμο μου βρισκόντουσαν πάντα άνθρωποι που είχαν ανάγκη ψυχολογικής βοήθεια και μένα μου δόθηκε ένα δώρο ακόμα, να βιώνω την καρδιά τους μέσα απο τα λόγια τους.
Δεν μιλάω εύκολα γι αυτά τα πράγματα, δεν υπάρχει λόγος ούτε ουσία να το κάνω και η αλήθεια είναι πως δεν θέλω και να γνωρίζουν πολλά οι άλλοι για εμένα, όταν όμως μου χαρίζουν ένα κομμάτι απο την ψυχή τους κάπως πρέπει και εγώ να το ανταποδώσω για να δείξω την εκτιμησή μου στο πρόσωπο που το κανε.
Κρατάω λοιπόν το κομματάκι ψυχής που μου χάρισες και σου χαρίζω και εγώ ένα μικρό δικό μου.
Ίσως να μην πραγματοποιήσεις ποτέ το ονειρό σου για ένα δικό σου forum αλλά και εδώ το έργο σου είναι εξίσου καλό. Εμένα τουλάχιστον με βοήθησες στο να αφυπνήσω κάποια κοιμισμένα κομμάτια του εαυτού μου, γιατί για να δώσω μια απάντηση ήρθα πάλι σε επαφή με το εσώτερο εγώ μου, κι αυτό είναι κάτι που παρακείνησες πολλές φορές και που διαφορετικά δεν θα υπήρχε λόγος να το κάνω τόσο συχνά.
(quote)Αγαθή είναι η ψυχή .
Αγαθή θα προσπαθήσω να την κρατήσω, μέχρι να ξεψυχήσω .
Το χρωστάω στον δημιουργό , που τα πάντα εν σοφία εποίησε .
Έτσι δεν είναι αγαπητή serenite ;;;
Έτσι είναι φίλε μου, να σαι πάντα καλά με την ίδια αγάπη και να φτάσεις ψηλά πολύ ψηλά.
quote:
Ο τρόπος όμως που κυνηγάμε ( μερικοί ,ίσως και πολλοί ) τα όνειρα μας αυτά , δεν είναι ο ίδιος.
Το βρίσκω πολύ σημαντικό αυτό που γράφεις… πολύ σημαντικός ο τρόπος. Μπορεί να κάνει τον σκοπό πιο ανώτερο, πιο δυνατό, πιο θελκτικό. Μπορεί να χαρίζει μια γλυκύτητα ή να αφήνει μια πικρή γεύση.
«Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», αλλά για να παραμένει άγιος ο σκοπός πρέπει και τα μέσα να είναι άγια.
Μέσα τα οποία τα πάτησα κάποιες φορές με άσχημο τρόπο.
Φιλικά,
Trovadouros
quote:
χμμμμ, χάρηκα ιδιαίτερα που το δυνατό σου σημείο δεν είναι τα αγγλικά γιατί αυτή η κόκκινη φατσούλα στην παρένθεση με αγριοκοίταγε πολύ... αχ ευτυχώς που ακολούθησε η κίτρινη μετά, αυτή μάλιστα, μια χαρά κυρία ήτανε, με το χαμόγελο της, την γοητεία της και λίγο παιχνιδιάρα όπως την κόβω, μια χαρά, μ΄αυτήν να κάνεις παρέα την άλλη την κοκκινομούρα άστη χάλια είναι η κακομοίρα...
Θα το έχω υπόψη μου, αν και η 
, είναι καλούλα και αυτή μην την παρεξηγείς….
Για κοίτα την πάλι ... μήπως φταίει η παρένθεση
Φιλικά,
Trovadouros
Υ.Γ
Εντωμεταξύ νομίζω ότι μπουκάραμε όλοι μαζί και το σύστημα γονάτισε.
Φίλοι Alfa-omega σωστή η παρατήρηση για την Ξωτικούλα. Που είναι τα μηνύματα με τα κόκκινα γραμματάκια; Να είσαι καλά όπου και αν βρίσκεσαι
quote:
Πότε καλή μου nst, δέχεσαι ότι δεν μπορείς να αλλάξεις τα πράγματα;
Αγαπητέ φίλε Trovadouros η άποψη μου είναι οτι η αποδοχή αυτή έρχεται με την χρήση της λογικής και της σύγκρισης.
Τώρα όσον αφορά την πραγματική καθημερινότητα δεν νομίζω οτι υπάρχει κανείς που πιστεύει οτι μπορεί να αλλάξει μονομιάς τον κόσμο.
Αμφιβάλλω καν αν αλλάζει.
Ομως τα όνειρα μας είναι δικά μας κομμάτια, είναι μέσα στη σκέψη μας
εστω και αν είναι ουτοπικά.
Τι και ποιόν πειράζει ένας συνδιασμός?
Με αυτό εννοώ οτι αντιμετωπίζουμε την καθημερινότητα με σοβαρότητα και σθένος αλλά κρατάμε και στο βάθος της καρδιάς μας την μυστική χώρα των ονείρων μας.
Για μένα και τα δύο είναι αληθινά οπότε δεν χρειάζεται να αναιρέσεις το ένα για το άλλο.
Φιλικά
quote:
Υπάρχουν ορισμένα πράγματα που είναι πολύ χαρακτηριστικά και αντίθετα με τις αρχές μου. πχ [ δεν μπορώ να δεχθώ την βία η την κακοβουλία ]. Αυτά παραδέχομαι οτι θα με προβλημάτιζαν πολύ.
Ομως έχω την άισθηση οτι ο καθένας έλκει και αγαπάει άτομα που έχουν κοινά με την δική του ψυχή οπότε αν έλθουμε σε επαφή με κάτι '' ξένο'' το εξοστρακίζει ειρηνικά η συνείδηση μας.
Γι αυτόν ακριβώς τον προβληματισμό σου θα σου πω ότι είναι καλύτερα να είσαι ειλικρινείς για το ποιος πραγματικά είσαι, δηλαδή ότι έχεις κάνει λάθη, παρά να έχει την τέλεια εικόνα για σένα, μια που θα είναι τελικά πολύ εύθραυστη. Για τον λόγο αυτό υποστήριξα ότι δεν είναι ανάγκη για τον άλλο να ξέρει για σένα αλλά να ξέρει εσένα.
quote:
Αγαπητέ φίλε Trovadouros η άποψη μου είναι οτι η αποδοχή αυτή έρχεται με την χρήση της λογικής και της σύγκρισης.
Θα μπορέσεις σε παρακαλώ να δώσεις μία ερμηνεία στην έννοια της σύγκρισης σε μέτρο και ως προς τι;
Όσο για τον κόσμο σίγουρα δεν μπορεί να αλλάξει αλλά μιλάω για τον καθημερινό δικό μας κόσμο, αυτόν τον μικρό μας περίγυρο, και αυτόν που εμείς περιβάλλουμε.
quote:
Με αυτό εννοώ οτι αντιμετωπίζουμε την καθημερινότητα με σοβαρότητα και σθένος αλλά κρατάμε και στο βάθος της καρδιάς μας την μυστική χώρα των ονείρων μας.
Για μένα και τα δύο είναι αληθινά οπότε δεν χρειάζεται να αναιρέσεις το ένα για το άλλο.
Μπορεί να είναι και τα δύο αληθινά… αλλά σκέψου: μήπως η καθημερινότητα κρατάει στο βάθος της καρδιάς μας την χώρα των ονείρων και μας το κρατάει μυστικό;
Φιλικά,
Trovadouros
quote:
Αμα σου πάει αυτή καλύτερα...
Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα.
Και ιδού η κολοκυθόπιτα
Φιλικά,
Trovadouros
Αγαπητε Trovadouros υπεροχη η ιστορια που παρεθεσες πιο πανω.
"Απο το περισσευμα της καρδιας μας το στομα μιλαει".Και ειναι ομορφα οσα ηδη εχετε πει.
Συγνωμη για την παρεμβαση.Καλη συνεχεια.
quote:
Γι αυτόν ακριβώς τον προβληματισμό σου θα σου πω ότι είναι καλύτερα να είσαι ειλικρινείς για το ποιος πραγματικά είσαι, δηλαδή ότι έχεις κάνει λάθη, παρά να έχει την τέλεια εικόνα για σένα, μια που θα είναι τελικά πολύ εύθραυστη. Για τον λόγο αυτό υποστήριξα ότι δεν είναι ανάγκη για τον άλλο να ξέρει για σένα αλλά να ξέρει εσένα.
Συμφωνώ απολύτως ιδίως αφού έχω κάποτε ''δει'' όλα όσα περιγράφεις.
Αν θέλουμε μια ΕΙΛΙΚΡΙΝΉ σχέση ασφαλώς και αυτό είναι βασική προυπόθεση.
Δεν είναι όμως πολύ συνηθισμένο... ΄
Τέλειος δεν είναι κανείς μας και ιδίως όσοι διατυμπανίζουν το αλάθητο τους, την δικαιοσύνη τους, τον αλτρουισμό τους κλπ.
Αν υπάρχουν φαίνονται μόνα τους, δεν διαφημίζονται.
quote:
Θα μπορέσεις σε παρακαλώ να δώσεις μία ερμηνεία στην έννοια της σύγκρισης σε μέτρο και ως προς τι;
Η σύγκριση γίνεται με μέτρο την πραγματικότητα και με τον αριθμό των αποτυχιών που αντέχουμε.
Αν εγώ ονειρεύομαι να πραγματοποιήσω κάτι και δω οτι αφού έχω προσπαθήσει κατ' επανάληψιν δεν ανταποκρίνεται στίς προσδοκίες μου ε! θα αλλάξω όνειρο.
quote:
Μπορεί να είναι και τα δύο αληθινά… αλλά σκέψου: μήπως η καθημερινότητα κρατάει στο βάθος της καρδιάς μας την χώρα των ονείρων και μας το κρατάει μυστικό;
Μμμ!!! φοβάμαι οτι στο τέλος θα αποδειχθεί οτι αυτή είναι και η μόνη αλήθεια.
Το έχω σκεφτεί πολλές φορές...κατά βάθος ξέρουμε οτι εκεί είναι και το κλειδί...αλλά ίσως μας αρέσουν οι συνειδητές ουτοπίες...
Φιλικά
Καληνύχτα.
quote:
Αν θέλουμε μια ΕΙΛΙΚΡΙΝΉ σχέση ασφαλώς και αυτό είναι βασική προυπόθεση.
Δεν είναι όμως πολύ συνηθισμένο... ΄
Η αλήθεια είναι ότι για να υπάρχει πραγματική ή αληθινή σχέση πρέπει να έχει σαν βάση την ειλικρίνεια. Διαφορετικά όλα αυτά που στην αρχή μπορεί να θάβονται, κάποια στιγμή βρικολακιάζουν και επανέρχονται στο προσκήνιο στην πιο άσχημή τους μορφή. Και είναι σωστό αυτό που λες ότι δεν είναι συνηθισμένο… αλλά αυτό το ασυνήθιστο δεν είναι αυτό που κυνηγάμε τελικά; Ένα μικρό από τα όνειρά μας, που δεν είναι ουτοπία όμως(???????).
quote:
Αν εγώ ονειρεύομαι να πραγματοποιήσω κάτι και δω οτι αφού έχω προσπαθήσει κατ' επανάληψιν δεν ανταποκρίνεται στίς προσδοκίες μου ε! θα αλλάξω όνειρο.
Εδώ πάλι, θα σου πω ότι όταν έχουμε ακόμα το κουράγιο για να παλέψουμε ίσως είναι καλό ν αλλάζουμε τον τρόπο που προσεγγίζουμε ένα όνειρο. Ίσως δεν το καταφέρνουμε γιατί ακολουθούμε λάθος διαδικασία.
Από την άλλη πλευρά βέβαια...
Τα φέραμε από δω τα φέραμε από κει
άντε ξανά τα ίδια τα ίδια απ την αρχή…
ε! έχεις δίκιο, παρ’ το αλλιώς.
quote:
Μμμ!!! φοβάμαι οτι στο τέλος θα αποδειχθεί οτι αυτή είναι και η μόνη αλήθεια.
Το έχω σκεφτεί πολλές φορές...κατά βάθος ξέρουμε οτι εκεί είναι και το κλειδί...αλλά ίσως μας αρέσουν οι συνειδητές ουτοπίες...
… ή οι συνειδητές φυλακές.
Φτιάχνοντας υπομονετικά το κλειδί της ελευθερίας…
αφού το βάθος έγινε άβυσσος και το κλειδί το έχω χάσει πια.
Δύσκολα τα πράγματα…
Φιλικά
Trovadouros
Ο τρελός με τα πουλιά (Από το Παρόλα Αυτά)
ΞΥΠΝΗΣΕ στη μέση της νύχτας από εκκωφαντικά κελαηδίσματα πουλιών. Στην αρχή χάρηκε. Ξημέρωσε, σκέφτηκε. Μετά συνειδητοποίησε πως ήταν μαύρη νύχτα, και πως δεν ζούσε πια - αλίμονο - στην εξοχή, μα στο κέντρο της πόλης.
Αλλά τα πουλιά εξακολούθησαν. Τότε τρόμαξε. Κατάλαβε πως είχε ψευδαισθήσεις.
- Είμαι τρελός! Θεέ μου, τρελάθηκα!
Ο φόβος τον έκοψε στα δυο. Ανασηκώθηκε, άναψε το φως. Προσπάθησε να ξυπνήσει εντελώς. Το κελάηδισμα συνεχιζόταν. Άγριες, τσιριχτές κραυγές, μπλεγμένες με μικρά, ήσυχα τιτιβίσματα - και ανάσπαρτες μελωδικές τρίλιες.
- Αηδόνι, ψιθύρισε.
Οι τρίλιες και οι λαρυγγισμοί του αηδονιού άρχισαν να κυριαρχούν στον ηχητικό χώρο - και τι περίεργο: ο φόβος του απάλυνε, μια ηρεμία, μια πραότητα, μια γαλήνη του χαλάρωσαν τα μέλη.
Κι έτσι, έγινε δύο: ο άνθρωπος που φοβόταν την τρέλα του - και ο άλλος που χαιρόταν τη μελωδία των πουλιών.
- Σ' όλη μου τη ζωή θ' ακούω τώρα ανύπαρκτα πουλιά; αναρωτιόταν ο ένας. Κι ο άλλος έλεγε: Θεέ μου! πόσον καιρό είχα ν' ακούσω αηδόνι!
Αλλά ο λογικός εαυτός κυριάρχησε.
- Πρέπει να δω ένα γιατρό. Κάτι πρέπει να γίνει!
...........................................................................................................................
Ο γιατρός του έδωσε μια σειρά από διάφορα χάπια σε διάφορες ώρες. Τα πουλιά εξασθένησαν και σιγά - σιγά χάθηκαν. Ξαναβρήκε τη σιγουριά του, την αυτοπεποίθησή του. Έπαψε να φοβάται πως ξαφνικά στη μέση μιας συζήτησης ή την ώρα της δουλειάς του θα τρόμαζε από ανύπαρκτους κελαηδισμούς.
Τα χάπια του ρύθμισαν και άλλες ιδιομορφίες της ζωής του. Του πήραν τις εκρήξεις αισιοδοξίας και τις κρίσεις μελαγχολίας, τις αιχμές και τις πτώσεις. "Κάπου μου σιδέρωσαν τη ζωή", σκέφθηκε. Δούλευε πιο στρωτά, ζούσε πιο ομαλά, κοιμόταν πιο βαθιά.
Αλλά κάποια νύχτα ξαναξύπνησε απότομα. Και τώρα τον τρόμαξε η σιωπή. Κανένας ήχος, ούτε φυσικός θόρυβος.
Η σιωπή του μπετόν και της πόλης ήταν ξαφνικά πιο βαριά από τον τρόμο της παραίσθησης. Από κείνη τη μέρα, παρ' όλα τα πολλά χάπια, πήρε την κάτω βόλτα. Ήταν μελαγχολικός, σκυθρωπός, αμίλητος.
Ξαναπήγε στο γιατρό. Εκείνος του άλλαξε τη σύνθεση των χαπιών. Αλλά δεν έγινε τίποτα.
Άρχισε τώρα να βλέπει περίεργα όνειρα - ακουστικά όνειρα. Πρωταγωνιστούσαν ήχοι - άνεμος φυσούσε, κύματα που σερνόντουσαν στα βότσαλα, φύλλα που θρόιζαν, και πουλιά... πολλά πουλιά.
Στα όνειρα αυτά ήταν ευτυχισμένος. Αλλά όταν ξυπνούσε ξανάπεφτε στην κατάθλιψη. Άρχισε ν' αναρωτιέται, τι θα γινόταν αν σταματούσε τα χάπια. Ένιωσε πως είχαν δημιουργήσει μέσα του ένα τρίτο πρόσωπο - άσχετο με τον υγιή αλλά και με τον τρελό εαυτό του. Αυτό το πρόσωπο τον καταπίεζε φοβερά.
Όμως δίσταζε να σταματήσει γιατί έτρεμε το ανύπαρκτο. Όπως όλοι μας είχε εκπαιδευτεί στο φόβο της τρέλας.
Αλλά μια μέρα τόλμησε. Η αποκόλληση από τα φάρμακα ήταν πολύ οδυνηρή - τον απορύθμισε τελείως. Κάπου όμως είχε ξεπεράσει μέσα του τις συμβάσεις του "κανονικού" και του "ανώμαλου" και άρχισε να δέχεται την αίσθηση όπως του ερχόταν.
Τότε γύρισαν και τα πουλιά. Η εμπειρία δεν ήταν αμιγής. Είχε ευχαρίστηση αλλά και τρόμο. Ιδιαίτερα όταν βρισκόταν μέσα στους κλασικούς συμβατικούς χώρους, στις τυπικές καθημερινές καταστάσεις: στο τρόλεϋ, στη δουλειά, στο πάρτι. Εκεί ξαφνικά η παραίσθηση τον απομόνωνε τελείως από τους άλλους. Αυτό δεν το άντεχε.
Σκέφτηκε να ξαναπάει στο γιατρό. Αλλά θα του έδινε πάλι χάπια.
Πέρασε καιρός - και πολλή ταλαιπωρία - μέχρι να καταλάβει τι έπρεπε να κάνει. Μάζεψε όλα του τα υπάρχοντα, παραιτήθηκε από τη δουλειά του, αποχαιρέτισε τους γνωστούς του.
Πήγε κι έχτισε ένα σπιτάκι σε μια λόχμη ποταμού όπου μαζεύονταν τα περισσότερα πουλιά της χώρας. Εκεί έκανε το καινούριο του νοικοκυριό. Βρήκε δουλειά να βοηθάει στο διπλανό χωριό - πάντα χρειάζεται ένας γραμματιζούμενος. Και βολεύτηκε.
Τώρα, όταν ακούει πουλιά, δεν ξέρει αν είναι τα "δικά του" ή τα πραγματικά. Γιατί ο τόπος είναι παράδεισος των πετεινών - κι έγινε ακόμη πιο πολύ αφότου ήρθε αυτός κι έδιωξε τους λίγους κυνηγούς και τα παιδιά με τις ξόβεργες.
Όλη μέρα κελαηδισμοί αντηχούν στ' αυτιά του. Και τι τον νοιάζει από πού έρχονται;
Ένιωσε τότε πως ο μόνος τρόπος να μη φοβάσαι τη διαφορά ανάμεσα στην ψευδαίσθηση και την πραγματικότητα, είναι να την καταργήσεις.
Χάρηκε που τα ανύπαρκτα πουλιά τον έφεραν κοντά στα υπαρκτά.
Και, για πρώτη φορά, μετά από πολλά χρόνια, ήταν ευτυχισμένος.
© Nίκος Δήμου
Αφιερωμένο στην "όμορφη" παρέα σας με αγάπη για τα όμορφα συναισθήματα που τόσο απλόχερα μου προσέφερε ο απέρριτος λόγος σας..
Νάστε καλά
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius