- UFO no1 - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

Σήμερα νοιώθω λίγο μπερδεμένος κι αιτία είναι κάποια προσπάθεια που κάνω τελευταίως για να βρω μια άκρη με τα περίφημα Eλευσίνια Mυστήρια. Tώρα, βεβαίως, θα αναρωτηθείτε τί σχέση έχουν με τους Nαίτες. Mα, όπως πολύ εύστοχα έχει επισημάνει σε παρελθόντα topics, o σύντροφος (λέτε να μου βγήκε κάτι το κρυφοκουμμουνιστικό στην επιφάνεια;) Spiral, «οι Nαίτες πάντα έχουν σχέση». Tέλος πάντων.

Eνα από τα μεγαλύτερα αναπάντητα ερωτήματα, στην πορεία της ιστορίας, είναι το τί συνέβαινε στο Tελεστήριον, των περίφημων Eλευσινίων Mυστηρίων.
Aς ξεκινήσω όμως από κάπου και συγκεκριμένα από τους Oρφικούς Yμνους, οι οποίοι αποτελούν, σύμφωνα με πολλούς ερευνητές, ένα μικρό μέρος της σωσμένης διδασκαλίας. Διαβάζοντάς τους, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι στο ελληνικό δωδεκάθεο, οι θεοί συμβολίζουν αστρονομικά και άλλα φυσικά φαινόμενα ως μέρη του Eνός σύμπαντος. Tο επόμενο ερώτημά μου είναι: Mήπως ο Mονοθεισμός και το Δωδεκάθεον είναι ένα νόμισμα με δύο όψεις;
(«Είς Ζευς, είς Αίδης, είς Ήλιος, είς Διόνυσος, είς Θεός εν πάντεσσι, τι σοί δίχα αγορεύω; »).
Όλοι οι αρχαίοι σοφοί που εμυήθησαν στα Ελευσίνια Μυστήρια, ομιλούν για Μονοθεϊσμό. («Εις Θεός, εν τε Θεοίσι και ανθρώποισι μέγιστος...» γράφει ο Ξενοφάνης.)

Eπίσης, έχουμε αρκετά διαφωτιστικούς υπαινιγμούς, όπως για παράδειγμα του Δίωνα του Χρυσόστομου που κάνει λόγο για μεγάλη φωτιά που άναβε την ώρατης μύησης. Για «Ηλιο του Μεσονυχτίου» κάνει λόγο και ο Απουλήιος. Ο Πλάτων, πάλι, υπαινίσσεται, ότι στα μυστήρια η ψυχή θυμάται την θεία καταγωγή και τις προηγούμενες ενσαρκώσεις της. Mε τούτη την ανάμνηση, ο θνητός άνθρωπος γίνεται «μύστης». Η εμπειρία αυτή έπειθε τους μύστες περί της Αθανασίας της ψυχής, αλλά για το πώς γινόταν αυτό, δεν γνωρίζουμε τίποτα. Η επιστημονική έρευνα φθάνει - δυστυχώς ή ευτυχώς - μέχρι την πόρτα του Αδύτου. Από κει και πέρα αρχίζουν οι εικασίες.

Aπό τα λίγα και συνήθως έμμεσα, που έχουν διασωθεί, γνωρίζουμε(;) ότι η πλέον σημαντική ημέρα ήταν η 8η, όπου κατά το μεσονύκτιο, ετελείτο στο Τελεστήριο, η Εποπτεία. Το τί γινόταν στην Εποπτεία χάθηκε με το θάνατο του τελευταίου Ιεροφάντη Ιλάριου. Θα σταθώ, όμως, λίγο στον εν λόγω ιεροφάντη. Γνωρίζουμε ότι Ιλάριος ήταν μυημένος και στο Μιθραισμό και μάλιστα είχε φτάσει μέχρι τον 7ο και ανώτατο βαθμό του Πατρός. Η παράδοση σημαντικών ταγμάτων, αναφέρει ότι όλη η γνώση των Ελευσινίων Μυστηρίων, πέρασε στον Μιθραισμό και από κει στον Γνωστικισμό. Mετά τους Γνωστικούς έχουμε τους Μανιχαίους και κατόπιν τους Παυλικιανούς. Aκολουθούν οι Καθαροί και μετά απ' αυτούς guess who? Oι φίλοι μας οι Ναίτες. Kαι μετά ;

Σίγουρα λόγω των πολλών μεταφορών κάποια στοιχεία χάνονται. Aλλά αν δεχτούμε την ακολουθία, ακόμη και «εξωτερικώς», πολλά από τα εν χρήσει τυπικά επιγενόμενων ταγμάτων, περιέχουν στοιχεία από τα αρχαία μυστήρια, τα οποία έγκειται στον καθένα να αποκωδικοποιήσει.

Edited by - Oannes on 16/12/2004 21:16:31

quote:

---

Εκνευρίζομαι αφάνταστα και συγχρόνως λυπάμαι τρομερά όταν γνωρίζω ανθρώπους που έχουν την λογική πως δεν πρέπει να δείνουν τίποτα και να αγαπάνε κανέναν γιατί θα εκλάβουν αχαριστία ή γιατί δεν θα πάρουν τα όσα έδωσαν. Λυπάμαι γιατί δεν συνηδιτοποιούν ότι ο ανώτερος σκοπός του να δώσεις και να αγαπήσεις δεν είναι για να εκλάβεις κάτι για σένα, δεν είναι πάντα το εγώ μας, και εκνευρίζομαι γιατί αναλώνουν τον εαυτό τους με το να σκέφτονται συνέχεια τη πήραν και τι δεν πήραν κι όχι με το τι δείνουν και τι θα μπορούσαν να δώσουν.
Θα αναφέρω ένα βιωμά μου γιατί με έφερε στην συνηδητοποίηση της ευτυχίας μέσα απο την απλότητα κάτι που διαφορετικά δεν θα είχα συνηδητοποιήσει ποτέ.
Πέρσι αποφάσισα να κάνω ένα ταξίδι στην Κένυα κυρίως για το σαφάρι. Έφυγα λοιπόν εγώ κι άλλο ένα άτομο χωρίς γκρουπ. Φτάνοντας εκεί σε ένα έρημο και άδειο αεροδρόμιο πήραμε ταξί με σκοπό να μας πάει σε κάποιο ξενοδοχείο. Στην διαδρομή είδα φτώχεια που τα μάτια μου δεν είχαν αντικρίσει ποτέ. Άνθρωποι να ζούνε σε 4 πασάλους με πανιά γύρω, γύρω. Στο ξενοδοχείο δε, κάτω στην παραλία υπήρχαν άνθρωποι που ζούσαν στην άμμο πουλώντας ότι μπορούσαν. Η πρώτη μου σκέψη; Τι τυχερή που είμαι θέε μου, που ζω εκει που ζω, που δεν μου λείπει τίποτα, που έχω να φάω, να πιω, να κοιμηθώ σε στρώμα. Ζώντας εκεί για 15 ημέρες περίπου και γνωρίζοντας τους ανθρώπους αυτούς απο κοντά είδα το εξής. Οι άνθρωποι αυτοί ποτέ δεν ήταν θλιμένοι, παντού έβλεπες χαμόγελα, ακόμα κι ο κουτσός που σερνόταν και ζητιάνευε χαμογελούσε. Η αίσθηση που σου άφηναν ήταν ότι όλοι είμασταν αδέρφια, παντού σε καλοσώριζαν, παντού σε αγκάλιαζαν, δεν ήσουν κάποιος ξένος που μόλις έφτασες, ήσουν ο αδερφός του λίγο παραπέρα, που μπορούσες ανα πάσα στιγμή να κάτσεις με τον οποιοδήποτε, να φας απο το φαί του που ήταν λίγο και μετρημένο. Όπως τριγύρναγα μια μέρα ήρθε ένα παιδάκι και μου ζήτησε ένα στυλό. Επειδή είχαν αυτό το στυλ να σου ορμάνε προσπαθώντας κάτι να πάρουν κι επειδή εγώ ως αστός είχα συνηθήσει σε μια άλλη έννοια της ζήτησης, του είπα (καθότι είχα κουραστεί απο το γεγονός ότι ξένος σημαίνει οπωσδήποτε και ικανότητα να δείνει τα πάντα) ότι δεν είχα στυλό και ότι οι γονείς μου δεν μου πήραν ποτέ έναν και συνέχισα να περπατάω στην αγορά. Μετά απο λίγο το παιδάκι ξαναήρθε... και μου έδωσε έναν στυλό!!! Το ίδιο συνέβαινε παντού, όλοι σου ζήταγαν, αν όμως έβλεπαν ότι δεν είχεις κάτι ή ότι δεν είχες λεφτά έκαναν τα πάντα για να σου δώσουν εκείνοι. Το κλήμα μοίρηζε αγάπη και αλληλεγκύη, δεν ένοιωθες πουθενά άγχος για τίποτα, πουθενά στεναχώρια για τίποτα και η γνωστή φράση τους σε ότι κι αν συνέβαινε ήταν Hakouna Matata που σημαίνει δεν τρέχει τίποτα.
Δεν μπορούσα παρά να κάνω συγκρίσεις συνέχεια με μας. Άνθρωποι που κατα βάση έχουμε αρκετά υλικά, άνθρωποι που δεν χάσαμε κανέναν απο πείνα κι όμως... χαμόγελα πουθενά. Όλοι σκυθρωποί, δυνασχετισμένοι απο κάτι, με γελοία προβλήματα που αναλώνουν καθημερινά την ζωή μας. Και το μυαλό μας; μην τυχόν μας πάρουν κάτι, μην τυχόν και πέσουμε έξω στην ζυγαριά και δώσουμε κάτι παραπάνω, και πως θα πάρουμε το τελαιυταίο μοντέλο κινητού. Κι απο αλληλεγκύη τίποτα, γιατί ρε φίλε δεν με νοιάζει αν εσύ σήμερα έχασες την μάνα σου, ή αν δουλεύεις 3 δουλειές για να τα βγάλεις περα και είσαι σήμερα αφηρημένος στον δρόμο. Με νοιάζει που μου έκλεισες τον δρόμο για να παρκάρεις, με καθυστέρησες 10 λεπτά απο την σημαντική ζωή μου και εγώ πρέπει να σε βρίσω για να ξεσπάσω και όλη την πίεση που μου έχει δημιουργήσει η ανούσια ζωή μου. Ανθρωποι που φαινομενικά έχουν τα πάντα, και ψυχικά μια άδεια ζωή.
Φεύγοντας απο την Κένυα η σκέψη μου είχε αλλάξει. Θέε μου έλεγα, πόση αλήθεια έχουμε χάσει, πόσο κενοί είμαστε και πόσο δυστυχισμένοι απο το τιποτα.
Το μυαλό μου κόλησε εκεί για πάντα και δεν ήταν λίγες οι φορές που σκέφτηκα να τα αφήσω όλα και να πάω εκεί μόνιμα. Γιατί εδώ τον θεό δεν μπόρεσα να τον αισθανθώ ποτέ. Εκεί ήταν παντού.
Λυπάμαι αν σας κούρασα με το μακρύ μύνημα μου ήταν ομως η πιο αισθητή εμπειρία που είχα ποτέ, του τι σημαίνει ευτυχία μέσα απο την απλότητα και που δυστυχώς οι λέξεις είναι πολύ μικρές για να περιγράψω αυτό που ένοιωσα.
Αν κάποτε κάποιος έχει τα λεφτά για ένα ταξίδι, ας αφήσει τα πολυτελοί ξενοδοχεία κι ας μπει στον κόπο να πάει μέχρι εκεί. Μπορεί γυρνώντας να μην έχει φωτογραφίες απο αξιοθέατα που δημιούργησαν ανθρώποι, θα έχει όμως βιώσει μέσα του μια έννοια του τι σημαίνει αληθινή ζωή και θα έχει καταλάβει πως μπορείς να είσαι ευτυχισμένος χωρίς πολλά, πολλά. Η απλότητα (ψυχική και υλική) μας φαίρνει κοντά στους άλλους, μας ενώνει και αυτό μας τρέφει και μας γεμίζει. Το να θεωρείς όμως τον εαυτό σου πολύ ή το να κατέχεις πολλά, σου δημιουργεί την αυταπάτη της ανεξαρτησίας και το στυλ δεν έχω ανάγκη τίποτα και κανέναν. Κι αυτό σε αποξενώνει και σε σπρώχνει στην μοναξιά και στην συνέχεια στην μιζέρια ενος ανικανοποίητου εγώ που μάταια προσπαθεί να γεμίσει το κενό του στην προσπαθειά του να αποκτήσει κι άλλα παραπάνω υλικά ή να γίνει ακόμα πιο τρανός και μεγάλος.
Μην νοιώσετε θλίψη αν δείτε σε κάποιο ντοκιματέρ ένα μαύρο παιδάκι, με λίγα ρουχαλάκια, να σπρώχνει πάνω στο χώμα ένα αυτοσχέδιο παιχνίδι. Νοιώστε θλίψη για το παιδάκι της απέναντης πολυκατικοίας, που παρόλο που μέσα στο δωματιό του έχει χιλιάδες παιχνίδια αυτό έχει κολήσει την μούρη του στο τζάμι με μια θλίψη στο βλέμα. Περιμένει τους γονείς του να τελειώσουν τις ατέλειωτες υποχρεώσεις τους, κι αν τους έχει μείνει κέφι, να το πάνε στον ψεύτικο χώρο της χαράς μιας παιχνιδούπολης όπου όλα μέσα είναι πλαστικά γιατί ο κόσμος έξω έγινε επικύνδηνος γι' αυτό... κι αυτό αναγκαστικά... κλείστικε στο χρυσό κλουβί του περιμένοντας την προβληματική ενιλικιωσή του.

---

Ας μην πω πιο πολλά. Οι γιατροί χωρίς σύνορα μειώνουν τον πόνο και την ένταση των κραδασμών. Ας κάνει όποιος μπορεί κα όσο μπορεί τη δική του προσπάθεια.

φυσικά και δεν με ενόχλησε καθόλου, και μόνο στο ότι μίλησε μέσα σε κάποιον η εμπειρία αυτή μου δίνει χαρά.
Όσο για μια συνάντηση που ανέφερες κάπου, εύχομαι κάποια στιγμή να μπορέσω να γνωρίσω αρκετούς απο εσάς.

Αγαπητέ Αlfa Omega,

είναι πολύ όμορφο να μπορείς να λειτουργείς μέσω του επαγγελματός σου με τον τρόπο που αναφέρεις, πολλές φορές όμως παίζει βασικό ρόλο να σου ανοίκει και το επάγγελμα που κάνεις. Τι εννοώ; ο κάτοχος της ψησταριάς έχει δικαίωμα να δώσει κάπου τσάμπα φαί, ο υπαλληλός του όμως το έχει; Διότι τι να κάνει ο φουκαράς φιλεσπλαχνος υπάλληλος του φτωχού που μπήκε, αν δίπλα του στέκεται ένας τσιγκούνης και άσπλαχνος προιστάμενος; Μονο να του το αγοράσει μπορεί, μα αυτό μπορούσε να το κάνει άσχετα με το επαγγελμά του.

Δυστυχώς όταν δουλεύεις για κάποιον άλλον τα πράγματα δεν είναι τόσο εύκολα, θα πρέπει να είσαι πολύ τυχερός για να δουλεύεις για έναν άνθρωπο που θα καταννοεί την φιλεσπλαχνία σου και θα την σέβετε. Που θα τον βρείς όμως αυτόν όταν η φιλοσπλαχνία σου θα γίνεται με υλική ζημιά του; χμμμμμ, πουθενά μάλλον;

Για να είσαι λειτουργικός με τον τρόπο που εννοούμε αυτή την στιγμή, για να βιώνεις την αληθινή ζωή μέσω του επαγγελματός σου, πρέπει να σου ανοίκει η δουλειά. Τουλάχιστον βάση της δικής μου εμπειρίας, και δεν έχω αλλάξει και λίγες εργασίες, οι περισσότεροι ήταν απο πάνω μου μη τυχόν και φάω εγώ τίποτα ή μη τυχόν και με πληρώνουν κανα 10λεπτο που δεν δούλεψα, όχι να προσφέρω και σε κάποιον άλλον τσάμπα απο τα υλικά τους.

Οπότε γυρνάμε στο ότι τουλάχιστον για του υπαλλήλους είναι ότι κάνουνε τον ελεύθερο χρόνο τους. Αν το επαγγελμά σου μπορείς να το εξασκήσεις εκτός δουλειάς βοηθώντας κάποιους έχε καλώς, αν όμως όχι τότε μέσω επαγγέλματος είναι πολύ δύσκολο να βοηθήσεις. Γιατί έστω και ότι είσαι νοσοκόμα και έχεις 5 βασικές γνώσεις να βοηθήσεις έναν φτωχό, σάμπως εκτός νοσοκομείου έχεις τα απαραίτητα εργαλεία και μηχανήματα να το κάνεις, μόνο τα απλά βασικά μπορείς να κάνεις.

Μακάρι όμως και το εύχομαι ειλικρινά όσοι έχουν την δυνατότητα αυτή να την πράτουν, και πολύ καλά κάνεις και το αναφέρεις φίλε μου γιατί ορισμένα παλιά αυτοκίνητα θέλουν απλώς σπρώξιμο για να πάρουν μπροστά.

Πέρα απο όλα όμως, όλοι μα όλοι έχουμε την δυνατότητα να βοηθήσουμε σε αυτή την κοινωνία. Δεν χρειάζεται να έχουμε την δυνατότητα να αλάξουμε ολόκληρη χώρα, αρκεί να αλλάξουμε και να βοηθήσουμε τον μικρόκοσμο που μας περιβάλει. Γιατί αν κάθε γείτονας βοήθαγε τον γείτονα, αν στον φτωχό της γειτονιάς δεινόταν ένα πιάτο φαί, αν στο ζώο της γειτονιάς δεινόντουσαν τα υπολείματα φαγητού αντί να πηγαίνουν στα σκουπίδια ολόκληρα πιάτα κι αν το ψωμί πεταγώταν στους δρόμους για τα πουλιά,αν αυοί που ήταν καλά ψυχολογικά βοηθούσαν αυτούς που δεν ήταν, τότε σε πια γειτονιά θα υπέφερε κάποιος; κι αφού η χώρα αποτελείτε απο γειτονιές πια γειτονιά θα είχε πρόβλημα;

Έβλεπα στην Ρωσία τους ανθρώπους που πέθαναν απο το κρύο στους δρόμους και αναρωτιόμουν απο όλους όσους ζούσαν εκει γύρω κανείς δεν κοίταξε απο τα παραθυρά του; Και μην πάμε πολύ μακριά θυμάστε κάποια Χριστούγεννα; Ο κόσμος είχει βγει για ψώνια, κρύο αρκετό και στο Σύνταγμα πήγαινε και ερχώταν κόσμος με τις σακούλες στα χέρια. Κάπου εκεί σε ένα αναπηρικό καροτσάκι κάποιος ζητιάνευε για λίγα λεφτά. Ο άνθρωπος είχε πεθάνει απο το κρύο 1 ωρα το λιγότερο και κανείς απο όλους αυτούς δεν τον είχε πάρει χαμπάρι. Γιατί; γιατί κανείς δεν μπήκε στον κόπο να τον κοιτάξει στα μάτια και να αντικρίσει τον πόνο του. Γιατί όλοι εκείνοι την στιγμή πρόσεχαν τις σακούλες τους.

Για τους γιατρούς χωρίς σύνορα δεν έχω να πω κάτι πέρα το ότι είναι ανθρωποι που αξίζουν τα συνγχαρητήρια όλων. Είναι άνθρωποι που πρέπει να θαυμάζουμε και να λυπόμαστε που δεν τους φτάνουμε.

Δεν έχουμε όλοι την δύναμη να κάνουμε κάτι τόσο μεγάλο, δεν έχουμε όλοι την οικονομική άνεση να βοηθήσουμε χρηματικά, δεν έχουμε όλοι τις ανάλογες ζωές που να μας δείνουν τα απαραίτητα εφόδια είτε αυτό λέγεται ψυχική δύναμη, είτε χρόνος είτε οτιδίποτε.
Ολοι όμως έχουμε έναν τρόπο να κάνουμε κάτι έστω και μικρό, όλοι έχουμε ένα διαφορετικό χάρισμα να προσφέρουμε, όλοι μπορούμε και για όλους υπάρχει κάτι ή κάποιος που να μπορεί να βοηθηθεί απο εμάς.

Η εργασία ροκανίζει πραγματικά ένα μεγάλο μερίδιο από τον χρόνο μας. Η επιλογή του επαγγέλματος είναι καθαρά προσωπική υπόθεση και έχει να κάνει με τι εκφράζει τον καθένα μας.
Νομίζω λοιπόν πως η συσχέτισή της με την αληθινή ζωή, αν και πολύ σημαντική παράμετρος λόγω ακριβώς της χρονικής της έκτασης, έγκειται στο αν η δουλειά που κάνουμε μας εκφράζει.

Τώρα αν εμείς την δουλεία μας θέλουμε να την κάνουμε λειτούργημα τότε αυτό νομίζω πως είναι θέμα ευσυνειδησίας. Αν θέλουμε να εκμεταλλευτούμε αυτόν τον χρόνο για να βελτιώσουμε τον εαυτό μας, για να βοηθήσουμε τον συνάνθρωπο μας αυτό έχει να κάνει με την ανθρωπιά που κουβαλάμε μέσα μας. Αυτή την ηθική όπως αναφέρεις και συ μπορούμε να την εφαρμόσουμε σε κάθε πτυχή της ζωής μας εντός ή εκτός εργασιακού πλαισίου.

Φιλικά,

Γνωρίζεται φίλοι μου ότι δεν είναι απλή η απάντηση, εκτός βέβαια και αν κάποιος είναι τόσο προχωρημένος στην αληθινή ζωή , ώστε να την έχει κάνει ήδη τρόπο ζωής .

Αν είχαμε φτάσει όλοι στο σημείο αυτό , δεν θα είχαμε τις ανησυχίες που εκφράσαμε ομαδικά μέχρι αυτήν την στιγμή .

Θέλω να πω ότι είναι πανεύκολο για κάποιον που ζει αληθινά , να μιλήσει για το ανώτερο πνευματικό αξίωμα εντός του , σε σχέση ,σύγκριση με κάποιον που δεν έχει φτάσει ακόμη στο επιθυμητό σημείο .

Προσωπικά εκτιμώ ότι το ανώτερο πνευματικό μου αξίωμα ( κάνοντας αυτοκριτική ) , είναι η αντίληψη .

Ο τρόπος που αντιλαμβανόμουνα παλαιότερα τα γεγονότα & γενικά οτιδήποτε είχε σχέση με την ύπαρξή μου , ήτανε διαφορετικός από τον σημερινό .

Θέλω να πιστεύω ότι έχω αναβαθμίσει ποιοτικά τον τρόπο αυτόν .

Πως μπορώ να το γνωρίζω όμως ;;;

Συγκρίνοντας τον παλιό με τον καινούργιο .

Με τον παλιό τρόπο ( μιλάμε για αρκετά χρόνια πίσω ) , δεν είχα καν κατορθώσει να συνειδητοποιήσω την έννοια πνευματικό αξίωμα .

Ανάλογα με την ψυχολογία μου ( αν ήτανε θετική ,η αρνητική προς κάτι , έπραττα & ενεργούσα ) .

Σήμερα γνωρίζω το αίτιο , που μου προκαλεί την θετική η την αρνητική ψυχολογία .
Αντιλαμβάνομαι την ρίζα από όπου πηγάζει ,το κακό , η το κακό .

Γνωρίζω τι είναι καλό & κακό .
Αυτή η γνώση φίλοι μου δεν διαμορφώθηκε ξεκάρφωτα & εντελώς τυχαία .

Την στηρίζουνε πνευματικές αξίες .
Αυτές πάλι κατακτήθηκαν με πολύ μεγάλο κόπο ,( ουσιαστικά μέσω της εξάσκησης στην καθημερινότητα ) .

Η ταπεινότητα , η υπομονή , ο σεβασμός , η αλληλεγγύη , η συμπόνια , η συμπαράσταση στον πόνο του συνανθρώπου μου , η αρετή της καλοσύνης , η φιλανθρωπία και γενικά οτιδήποτε μπορεί να καλλιεργηθεί πνευματικά εντός μας , δεν είναι αυτονόητη ,εύκολη υπόθεση .
Είναι μια μεθοδική διαδικασία .

Η μέθοδος είναι πανεύκολη και απλή στην θεωρία , η εφαρμογή είναι πολυπλοκώτατη υπόθεση , διαδικασία .

Ένα από τα πολύ όμορφα & απλά κείμενα που έγραψε η αγαπητή & σοφή serenite είναι :
Πέρα απο όλα όμως, όλοι μα όλοι έχουμε την δυνατότητα να βοηθήσουμε σε αυτή την κοινωνία. Δεν χρειάζεται να έχουμε την δυνατότητα να αλάξουμε ολόκληρη χώρα, αρκεί να αλλάξουμε και να βοηθήσουμε τον μικρόκοσμο που μας περιβάλει. Γιατί αν κάθε γείτονας βοήθαγε τον γείτονα, αν στον φτωχό της γειτονιάς δεινόταν ένα πιάτο φαί, αν στο ζώο της γειτονιάς δεινόντουσαν τα υπολείματα φαγητού αντί να πηγαίνουν στα σκουπίδια ολόκληρα πιάτα κι αν το ψωμί πεταγώταν στους δρόμους για τα πουλιά,αν αυοί που ήταν καλά ψυχολογικά βοηθούσαν αυτούς που δεν ήταν, τότε σε πια γειτονιά θα υπέφερε κάποιος; κι αφού η χώρα αποτελείτε απο γειτονιές πια γειτονιά θα είχε πρόβλημα;

Ευτυχώς που δεν έχουμε όλοι αυτήν την αντίληψη .
Γράφω ευτυχώς επειδή , αν όλοι την είχαμε δεν θα υπήρχε κάτι στραβό σε αυτόν τον κόσμο για να το σιάξουμε .

Δεν θα υπήρχε καν το αίτιο ,έναυσμα ,ερέθισμα ,αφορμή της εφεύρεσης του παραδείσου

Η γνώση του καλού & του κακού και συνεπώς η γνώση της διαφοράς μεταξύ των δύο αυτών πόλων έλξης της ψυχής μας , είναι το ανώτερο πνευματικό αξίωμα που μπορεί να κατακτήσει , εδώ σε αυτήν την ζωή ,μια ανθρώπινη ύπαρξη .

Συμπέρασμα .
Επιλέγω συνειδητά την πράξη του καλού στην ζωή μου .

Και ερωτώ :
Είναι ,η δεν είναι η γνώση του καλού & του κακού , το ανώτερο πνευματικό αξίωμα ,για μια ανθρώπινη ύπαρξη ;;;

Μια ερώτηση που έκανα στον εαυτό μου τελευταία, και ελπίζω να μην ξεφύγω από το θέμα, είναι σχετικά με τα όνειρα που κάνουμε για τον εαυτό μας. Κατά πόσο πρέπει είναι έστω και δύσκολα πραγματοποιήσιμα ώστε να μην απομακρυνόμαστε από την πραγματικότητα, από την αλήθεια της ζωής μας; Θα ήταν άραγε ολέθριο για την προσέγγιση της αληθινής ζωής ένα σχεδόν απραγματοποίητο όνειρο;
Θα μπορούσε να οδηγούσε σε μια ουτοπία η οποία θα μας εγκλώβιζε στο απραγματοποίητο από την μία. Από την άλλη πλευρά όμως μήπως μας δίνει μία ώθηση για να προσεγγίσουμε αυτό που πραγματικά θέλουμε και αναζητάμε;

Φιλικά

Τι θα γινόταν αν στις γειτονιές δεν υπήρχε πρόβλημα; Θα σταματάγαμε πράγματι να ψάχνουμε τον παράδεισο ή θα ήταν μια αφορμή να τον αγκίξουμε περισσότερο. Γιατί ο πεινασμένος αναλώνεται στο να βρει την τροφή του, ο ψυχικά κουρασμένος στο να βρει την δύναμη του, ο δυστυχισμένος στο να βρεί τις λύσεις του και γενικά ο κόσμος αναλώνεται στα προβλήματα τις καθημερινής ζωής του. Αν τα προβλήματα αυτά μειωνόντουσαν, αν βοηθούσαμε στο να μειωθούν, αν υπήρχε εκείνη η ώρα που θα καθόταν κάποιος στο καναπέ του μην έχοντας να σκεφτεί το πρόβλημα του δεν θα ήταν μια καλή ώρα να ψάξει τον εσώτερο εαυτό του, να τον αναλύσει, να τον διορθώσει. Συνήθως οι κενές ώρες είναι εκείνες που μας οδηγούν σε περίεργα μονοπάτια. Γιατί πώς να ασχοληθεί ο άλλος με τον εαυτό του όταν πρέπει να λύσει την καθημερινότητα του.

“Και ερωτώ :
Είναι ,η δεν είναι η γνώση του καλού & του κακού , το ανώτερο πνευματικό αξίωμα ,για μια ανθρώπινη ύπαρξη ;;;”

Κατά την άποψη μου καλέ μου φίλε Omega όσοι έχουν επαφή με την συνείδηση και την διαίσθηση τους ξεχωρίζουν αυτόματα πιο είναι το κακό και το καλό ακόμα και εκεί που η λογική αδυνατεί να δώσει μια απάντηση. Έχουν τον εσώτερο πνευματικό οδηγό τους. Δεν ξέρω λοιπόν αν είναι κάτι που θελητά προσπαθείτε από έναν άνθρωπο προκειμένου να φτάσει στο σημείο αναγνώρισης των δύο αυτών πόλων ή αν το μόνο που πρέπει να προσπαθήσεις κάποιος είναι να έρθει σε επαφή με τα άλλα δύο κομμάτια του εαυτού του.

Είναι η γνώση του καλού & του κακού το ανώτερο πνευματικό αξίωμα; Είναι η συνειδητή επιλογή του καλού στη ζωή κάποιου; ή μήπως είναι η επιλογή που δεν γίνεται συνειδητά, το ανώτερο πνευματικό αξίωμα. Όταν δηλαδή κάποιος έχει φτάσει στο σημείο που δεν χρειάζεται συνειδητά να επιλέξει το καλό, δεν χρειάζεται να το επεξεργαστεί εγκεφαλικά αλλά είναι ένας έμφυτος τρόπος ζωής που γίνεται αυτόματα γιατί προέρχεται απευθείας από την καρδιά του και δεν περνάει μέσα από τα πλαίσια της επεξεργασίας (ίσως αυτό να εννοείς και εσύ πίσω από την ερώτηση σου). Πιστεύω ότι όλα τα ανώτερα πνευματικά επιτεύγματα ενός ανθρώπου είναι αυτά που είναι ή γίνονται στην πορεία έμφυτα σε σημείο που αποτελούν τον καθημερινό τρόπο σκέψης, αντίδρασης και εκτέλεσης χωρίς να περνάνε από την διαδικασία σκέψεως χωρίς να χρειάζονται πλέον την προσπάθεια να γίνουν εφικτά. Και δεν ξέρω κι αν η προσπάθεια του να γίνεις κάτι είναι σωστή επιλογή. Πιστεύω πως αν θέλεις π.χ να είσαι ένας καλός άνθρωπος το μόνο που χρειάζεται προσπάθεια είναι να έρθεις σε επαφή με το κομμάτι του καλού εαυτού σου, με τα καλά σου στοιχεία με την ευαισθησία σου και να παραμείνεις προσηλωμένος εκεί, αυτό από μόνο του θα σε οδηγήσει να επιλέγεις το καλό στην ζωή σου. Και ίσως πάλι να μην είναι αυτό ακριβώς το σημείο που χρειάζεται προσπάθεια, εκείνο που χρειάζεται προσπάθεια είναι να μην παρασύρεσαι από την κακή πλευρά του εαυτού σου να μην σε αποπροσανατολίζει.

Το δικό μου συμπέρασμα, αυτό που εγώ ακολουθώ στην ζωή μου δεν είναι να κάνω ή να μην κάνω συνειδητά κάποια πράγματα αλλά να προσπαθώ να έρχομαι σε επαφή με όλα εκείνα τα εσώτερα στοιχεία του εαυτού μου που από μόνα τους θα με οδηγήσουν εκεί που πρέπει να με οδηγήσουν. Από την άλλη ο κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του τρόπο να βρει τον σωστό δρόμο του και ανάλογα την ψυχοσύνθεση του ακολουθεί εκείνη την διαδικασία που είναι καταλληλότερη για εκείνον και ίσως πάλι το ανώτερο πνευματικό αξίωμα μιας ανθρώπινης ύπαρξης να μην είναι για όλους το ίδιο. Κάποιοι άνθρωποι από την φύση τους γεννιούνται με το καλό στην ύπαρξη τους και ίσως αυτοί να έχουν κάποιο άλλο πνευματικό αξίωμα που να πρέπει να αγκίξουν σ΄αυτή στην ζωή.

Το μεγαλύτερο πνευματικό αξίωμα που μπορεί να αγκίξει ένας άνθρωπος καθορίζετε από την μεγαλύτερη αδυναμία που τον κατέχει.

Πρώτα από όλα πρέπει να σου πω ότι ενθουσιάστικα πάρα πολύ με το αγγλικό κείμενο που έστειλες στο άλλο θέμα της προσφοράς (the window of hospital). Ηταν από αυτά που απόλαυσα να διαβάσω. Μια απλή ιστορία έβγαλε όλη την ουσία, το συναίσθημα και την έννοια της πραγματικής προσφοράς. Όσοι δεν το έχουν διαβάσει ακόμα αξίζει να του ρίξουν μια ματιά.

Όσο για το θέμα που άνοιξες νομίζω ότι πρέπει να διευκρινήσεις λίγο για τα όνειρα που εννοείς. Όνειρα για έναν καλύτερο εαυτό (όπως αυτό που αναζητήτε εδώ), όνειρα για μια συναισθηματική ζωή (θέλω να κάνω παιδιά, φίλους, οικογένεια), όνειρα για περισσότερα υλικά (θέλω σπίτι, αυτοκίνητο κ.λ.π.) νομίζω ότι πρέπει να το ξεχωρίσουμε αυτό για να δούμε αν σε αποπροσανατολίζουν ή όχι.
Σαν γενική άποψη πιστεύω ότι τα όνειρα είναι καλά και απαραίτητα διότι τροφοδοτούν την σκέψη μας σε πράξη, αρκεί να είναι ισορροπημένα και μετρημένα, αρκεί να μην αναλωνόμαστε μόνο με την επιτευξή τους και τίποτα άλλο, να μην μας γίνονται εμμονές και πάθος και να είμαστε και προετιμασμένοι για την μη υλοποιησή τους.
Τώρα αν μιλάμε για όνειρα που γνωρίζουμε από την αρχή και είμαστε σίγουροι πως δεν υπάρχη περίπτωση να υλοποιηθούν τότε μάλλον τσάμπα κουράζουμαι τον εαυτό μας και τον οδηγούμε να ζει με την απογοίτευση μιας ψευδαίσθησης.
Προσωπικά ίσως να μην είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος να δώσω μια απάντηση στο θέμα αυτό, έβγαλα μόνο την αυθόρμητη σκέψη μου, καθότι είμαι από εκείνους τους ανθρώπους που δεν είχαν ιδιαίτερα όνειρα στην ζωή τους. Τα όνειρα συνήθως ταυτίζονται με μελλοντικές καταστάσεις, εγώ προτιμώ να σκέφτομαι το παρόν μου γιατί αν κάθε παρόν μου είναι καλό τότε και το μέλλον μου θα είναι. Δεν θέλω να αναλώσω τον εαυτό μου με το τι μπορεί να κάνω ή να είμαι σε 10 χρόνια ούτε να καταπιέσω τον εαυτό μου και την ζωή μου στο παρόν μου για να το πετύχω. Κανείς δεν μου έχει υπογράψει ότι θα ζω σε 10 χρόνια και κανείς δεν με έχει ενημερώσει για τις απρόβλεπτες μελλοντικές καταστάσεις που μπορούν να τα ανατρέψουν όλα.

quote:

---

Για παράδειγμα πες ότι μια καλή σου φίλη έπραξε για τους δικούς της λόγους το Α, που για σένα είναι κατακριτέο. Αν λοιπόν δεν στο πει αλλά το μάθεις εσύ έστω συγκυριακά από κάποιο τρίτο πρόσωπο, πιστεύεις ότι θα αλλάξει κάτι στην φιλία σου?

---

Αν την αφήσεις ανεκπλήρωτη , μπορεί να εξελιχθεί σε πάθος και τότε είναι ( σχεδόν ) αδύνατον να το δαμάσεις .

Ο τρόπος όμως που κυνηγάμε ( μερικοί ,ίσως και πολλοί ) τα όνειρα μας αυτά , δεν είναι ο ίδιος .

Πιστεύω ότι ο άνθρωπος που χρησιμοποιεί τακτικά την φαντασία του, έχει τις καλύτερες πιθανότητες να το πραγματοποιήσει, υλοποιήσει .

Αν θέλω για παράδειγμα να ζήσω ένα όνειρο, που μπορεί να είναι η αληθινή ζωή ,θα πρέπει να το επιδιώξω με την συνεχή εξάσκηση των πνευματικών μου αρετών .
Άλλος δρόμος δεν υπάρχει .

Για παράδειγμα δεν μπορεί να φτάσει κάποιος στην αρετή της ταπεινότητας , αν δεν αφοσιωθεί αποκλειστικά σε αυτήν ( συνεχή εξάσκηση απέναντι στους συνανθρώπους μου ).
Όταν βέβαια αρχίσω την εξάσκηση και βρεθεί μπροστά μου ένας πολύ δύστροπος άνθρωπος , μπορεί να μου κοπεί η όρεξη να συνεχίσω .

Πρέπει να γνωρίζει όμως αυτός που θα προσπαθήσει , ότι η πνευματική ηθική ικανοποίηση που θα εισπράττει ,θα μεγαλώνει ,όσο θα μεγαλώνουν μέσα του οι αρετές που θα προσπαθήσει να καλλιεργήσει .

Στην ουσία δεν πρέπει να εγκαταλείψει, την προσπάθεια ώσπου να γευθεί τον καρπό της πνευματικής του ανωτερότητας απέναντι σε συνανθρώπους του .

Αυτό πρέπει να το βάλει στόχο .

Η πνευματική ανωτερότητα , είναι πιστεύω ο ποιο γλυκύς καρπός .

Τον έχω δοκιμάσει , δεν υπάρχει καλύτερος ( προσωπική εκτίμηση ) .

Κάποιοι από την φύση τους έχουνε το χάρισμα αυτό .
Είναι που λέμε οι τυχεροί στην ζωή , γιατί γεννηθήκαμε με πλεονέκτημα, έναντι των συνανθρώπων τους , που θα πρέπει να το καλλιεργήσουνε .

Προσωπικά ήμουνα πολύ οξύθυμος & χρειάστηκε να καλλιεργήσω σε μεγάλο χρονικό διάστημα την υπομονή, ταπεινοσύνη ,ευγένεια , καλοσύνη ,σεβασμό και όλες τις υπόλοιπες πνευματικές αρετές ώσπου να νιώσω & να αισθανθώ μέσα μου αυτόν τον γλυκύτατο καρπό της πνευματικής ανωτερότητας .

Αυτό ήτανε το δικό μου προσωπικό όνειρό , να γίνω αληθινός μέσα στην ζωή, με οποιοδήποτε κόστος .
Το ψέμα & η μικροπρέπεια που είχα ανακαλύψει στον ίδιο τον εαυτό μου , με αηδιάζανε .
Στάθηκε όμως μια πολύ καλή αφορμή για να ξεκινήσω ( μιλάμε για πολύ παλιά ) , το εσωτερικό μονοπάτι , το κυνήγημα του ονείρου μου .

Δεν το μετάνιωσα .
Τώρα τα έχω όλα και όλα για εμένα σημαίνει :
Έχω άριστες δημόσιες σχέσεις με τον ίδιο τον εαυτό μου .

TO ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΤΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ

Δύο άντρες σοβαρά άρρωστοι μοιράζονταν το ίδιο δωμάτιο νοσοκομείου. Στον έναν απο τους δύο, του επιτρεπόταν να κάθετε καθιστός στο κρεβάτι επι μία ώρα κάθε απόγευμα. Το κρεβάτι του βρισκόταν δίπλα στο μοναδικό παράθυρο του δωματίου.

Ο άλλος άντρας ήταν υποχρεωμένος να περάσει όλο του τον χρόνο ξαπλωμένος.
Οι άντρες ξεκίνησαν να μιλάνε για ώρες στο τέλος. Μιλούσαν για τις γυναίκες τους και τις οικογενειές τους, για τα σπίτια που μένανε, τις δουλειές τους, την στρατιωτική τους θητεία, τις διακοπές τους.

Κάθε απόγευμα όταν ο άντρας δίπλα στο παράθυρο μπορούσε να καθίσει, πέρναγε τον χρόνο του περιγράφοντας στον συγκατοικό του όλα τα πράγματα που μπορούσε να δει έξω απο το παράθυρο.

Ο άντρας στο άλλο κρεβάτι, ξεκίνησε να ζει την χρονική διάρκεια της μίας ώρας, όταν ο κόσμος του μπορούσε να διευρινθεί και να ξαναζωντανέψει μέσα απο τις δραστηριοτήτες και τα χρώματα του έξω κόσμου.

Το παράθυρο κοίταγε σε ένα πάρκο με μια όμορφη λίμνη. Πάπιες και κύκνοι παίζαν στο νερό ενώ τα παιδάκια δοκίμαζαν τις βαρκούλες τους.
Νεαρά ζευγαράκια περπατούσαν αγκαλιά απολαμβάνοντας τα λουλούδια του κάθε χρώματος και μια όμορφη θέα της πόλης φαινόταν σε απόσταση.

Καθώς ο άντρας στο παράθυρο περιέγραφε τα πάντα με λεπτομέρειες, ο άντρας στην άλλη πλευρά του δωματίου έκλεινε τα μάτια και έφερνε τις εικόνες στο μυαλό του.

Ένα ζεστό απόγευμα ο άντρας στο παράθυρο περιέγραψε μια μπάντα που περνούσε. Παρόλο που ο άλλος άντρας δεν μπορούσε να ακούσει την μπάντα, μπορούσε να την δει με τα μάτια του μυαλού του καθώς ο ευγενικός κύριος του παραθύρου την υλοποιούσε με τις περιγραφικές λέξεις του.

Μέρες και μήνες πέρασαν. Ένα πρωινό μπηκε η νοσοκόμα για να φέρει νερό για το μπάνιο τους, μόνο και μόνο, για να βρεί το άψυχο κορμί του άντρα στο παράθυρο που είχε πεθάνει γαλήνια μέσα στον ύπνο του. Στεναχωρημένη φώναξε τους υπεύθυνους για να πάρουν το κορμί του.

Ο άλλος άντρας, μόλις έκρινε πως αυτό ήταν κατάλληλο, ρώτησε αν θα μπορούσε να μεταφερθεί δίπλα στο παράθυρο. Η νοσοκόμα με χαρά τον μετέφερε και μόλις βεβαιώθηκε πως ήταν αναπαυτικά τον άφησε μόνο.

Αργά και επίπονα σηκώθηκε στον έναν του αγκώνα για να μπορέσει να δει τον αληθινό κόσμο έξω. Το μόνο που αντίκρισε ήταν ένας τοίχος. Ρώτησε την νοσοκόμα για πιο λόγο ο άρρωστος συγκατοικός του να είχε περιγράψει τόσο όμορφα πράγματα έξω απο το παράθυρο.

Εκείνη απάντησε πως ο άντρας ήταν τυφλός και ότι ούτε τον υπάρχον τοίχο δεν μπορούσε να δει. Πιθανόν να ήθελε απλά να σου δείνει κουράγιο του απάντησε.

Επίλογος:

Υπάρχει απίστευτη ευτυχία στο να κάνεις τους άλλους ευτυχισμένους, παρόλο την δική σου κατάσταση.
Όταν μοιράζεσαι την λύπη, σου φεύγει το μισό σου βάρος αλλά όταν μοιράζεσε την ευτυχία αυτή διπλασιάζετε.

Αν θέλεις να νοιώσεις πλούσιος, απλά μέτρα όλα τα πράγματα που έχεις και που το χρήμα δεν μπορεί να αγοράσει.

"Το σήμερα είναι ένα δώρο, γι΄αυτό το λόγο ονομάζεται παρόν."

Μου επιτρέπεται ελπίζω να τελειώσω τώρα , την αναφορά μου για τα όνειρα .
Δυστυχώς το όνειρο δεν είναι ένα απλό φαινόμενο .

Αν για παράδειγμα , ονειρευόμασταν αυτά που μας βασανίζουνε την μνήμη του εγκεφάλου μας , θα είχαμε εύκολη τακτοποίηση των ονείρων μας .

Όνειρα βλέπουνε και μικρά βρέφη .
Δηλαδή πλάσματα που δεν έχουνε πληροφορίες στην μνήμη τους .

Η serenite το διευκρίνισε πολύ ρεαλιστικά .
Λοιπόν τι εννοούσα εγώ με τις έμφυτες δυνάμεις εντός μας, εννοούσα τις δυνάμεις με τις οποίες γεννιόμαστε, τις έχουμε έμφυτες απο την στιγμή που το σώμα μας αποκτάει ψυχή. Όταν ένα παιδί γεννιέται τις γνωρίζει και μεγαλώνοντας τις αντιλαμβάνεται, το αν αυτό θα καλλιεργηθεί ή όχι εξαρτάται απο το περιβάλλον του. Για πιο λόγο όλα τα παιδάκια φοβούνται το σκοτάδι; τον μπαμπούλα και πολλές φορές βλέπουν σκιές που τα τρομάζουν; επειδή τυχαίνει εδώ και χιλιάδες χρόνια να έχουν όλα την ίδια φαντασία ή επειδή έχουν επαφή με έναν αόρατο κόσμο που φευγαλέα κοιτάνε; Για πιο λόγο πολλά παιδάκια πιστεύουν ότι οι κούκλες τους ή κάποια συγκεκριμένη κούκλα κουνήθηκε; επειδή έχουν πολύ ζωντανή φαντασία ή επειδή είναι τόσο δυνατή και καθαρή η αγάπη τους για το κουκλάκι αυτό, που αθελά τους έχουν την δυνατότητα να του περνάν ενέργεια και να του δημιουργούν έστω και μια μικρή φευγαλέα κίνηση;

Που θέλω να καταλήξω ?
Έχουμε η δεν έχουμε μνήμη ( εικόνες ) ,από την στιγμή πριν εμφυτευτεί στο σώμα μας η περίφημη ψυχή ;;;

Τι σχέση μπορεί να παίξει αυτό ,στην μετέπειτα εξέλιξη μας ;;;

Λέω τώρα εγώ , ότι :

Τα όνειρα μας δείχνουνε τον τόπο από τον οποίο προήλθαμε .
Έναν τόπο , που είναι άπειρος και αυτό τι σημαίνει ;;;

Για εμένα σημαίνει , ότι όποιος δεν ακολουθεί το όνειρό , όνειρα του , δεν θα φτάσει ποτέ εκεί που του δείχνουνε να πάει .

Εντάξει θα μείνει προσγειωμένος στο σύστημα που του επιβάλλανε κάποιοι να υιοθετήσει και τι έγινε ?

Έγινε ότι έτσι θα χάσει την ευκαιρία της υπάρξεώς του .
Να γίνει , εξελιχθεί σε αυτό που δεν πίστεψε .

Ναι θέλει πίστη το όνειρο .
Η γνώση έρχεται μετά .

Αν δεν έρθει ;;;

Μένεις εκεί στο πνευματικό επίπεδο, πνευματική στάθμη που ήσουνα και εχθές , πριν προσπαθήσεις να υλοποιήσεις το όνειρό σου και ούτε γάτα ούτε ζημιά .

Μπορεί όμως ο σκεπτόμενος άνθρωπος και συγκεκριμένα αυτοί που προσπαθούνε να ισορροπούνε την δύναμη της λογικής & του αισθήματος , να φτάσουνε με ορθολογιστικό τρόπο στην γνώση του καλού & του κακού .
Αυτό προσπάθησα να υποδείξω με το μήνυμα μου, περί γνώσεως καλού & κακού .

Ο δρόμος της λογικής είναι γεμάτος αμφισβητήσεις , πνευματικές αναβαθμίσεις , αναθεωρήσεις κάποιας παλιάς μας άποψης .
Είναι όμως εργαλείο χρήσιμο .

Ο δρόμος της αίσθησης είναι ίσιος , ντόμπρος , ουσιαστικός , ασυμβίβαστος , αληθινός .

Σήμερα είχα έναν μεγάλο προβληματισμό .
Ήθελα να αγοράσω ένα υλικό αγαθό , που επιθυμούσα εδώ και αρκετό καιρό .
Αν δεν σκεφτόμουνα θα το έπραττα άμεσα .
Ήρθε όμως η σκέψη να με αναστατώσει .
Σκεφτόμουνα πόσο ψεύτης θα ήμουνα αν το αγόραζα .
Ο λόγος ;;;

Πριν από λίγο δημοσίευσα την ιστοσελίδα των γιατρών χωρίς σύνορα .
Άρχισα να σκέφτομαι ποιο θα ήτανε ποιο λογικό .
Να σκεφτώ το εγώ μου , η τον αληθινό εαυτό μου ;;;

Έπεισα τον εαυτό μου να κάνω το καλό .
Με ποιον τρόπο ;;;

Με τον τρόπο της λογικής .

Σκέφτηκα ότι δεν είναι σωστό να έχω εγώ τόσα πολλά υλικά αγαθά και να θέλω και άλλα , ενώ κάποιοι άλλοι δεν έχουνε ούτε την δυνατότητα να φάνε .
Τα ζιζάνια ( σκέψεις κοινής κοινωνικής αντίληψης ) τα έχω αποβάλλει από καιρό ,μέσα από το μυαλό μου .
Παλιά ανέδινα σε αυτά .
Έλεγα μέσα μου , καλά εγώ θα σώσω αυτούς τους ανθρώπους ,γιατί να μην το κάνει η πολιτεία ;;;
Γιατί να μην δώσουνε οι πάμπλουτοι οικονομική βοήθεια , σε αυτούς τους συνανθρώπους μας ;;;

Ψάχνοντας βρήκα την απάντηση .
Αν οι πάμπλουτοι του πλανήτη μας βοηθήσουνε ουσιαστικά , ώστε να λυθούνε αυτά τα προβλήματα ,δεν θα προχωρήσει η εξέλιξη στον δικό μας κόσμο, που επικρατεί ο σύγχρονος τρόπος αντίληψης .
Κάτι παρόμοιο έγινε και όταν ενώθηκε η ανατολική με την δυτική Γερμανία .
Η δυτική επένδυσε μεγάλα κεφάλαια για να αναστηλώσει την ανατολική και στο τέλος πατώσανε (οικονομικά )και οι δύο χώρες .

Εγώ λοιπόν θα πρέπει να το κάνω για τον εαυτό μου .
Η καλή πράξη που θα κάνω , θα πάει στην διεύθυνση που καλούμε σύμπαν .
Αυτό λειτουργεί πολύ καλύτερα από το κοινωνικό μας σύστημα .
Είναι ποιο δίκαιο ,ποιο τελειοποιημένο ,ποιο αρμονικό με όλες τις υπάρξεις σε αντιπαράθεση με το κοινωνικό .

Πάνω κάτω αυτές τις σκέψεις έκανα παλιά .

Τώρα πλέον δεν τις κάνω γιατί με κουράζουνε .
Απλά όταν μου δίνεται η δυνατότητα για να πράξω το καλό , το κάνω γιατί συνήθισα την ψυχή μου :

ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΓΕΝΝΑΙΟΔΩΡΗ .

Μεγάλη η απόλαυση της γενναιόδωρης πράξης .
Νιώθω αισθάνομαι και είμαι εκείνη την στιγμή που το πράττω ευτυχισμένος από την κορυφή των μαλλιών μου , μέχρι τα νύχια των ποδιών μου .

Ναι εκείνη την στιγμή απολαμβάνω στο μέγιστο βαθμό, το γεγονός ότι είμαι άνθρωπος .

Αγαπητοί φίλοι αναρωτηθήκατε ποτέ το εξής :
Αν γινόσαστε αύριο κιόλας πάμπλουτοι ( δεχθείτε παρακαλώ το υποθετικό αν ) .

Πως με ποιον τρόπο θα διαχειριζόσαστε την περιουσία αυτή ;;;

Μόνο αν απαντήσουμε ειλικρινά , θα συνεισφέρουμε καλούς πνευματικούς καρπούς στο θέμα αυτό .

quote:

---

Φίλε Trovadouros θερμή παράκληση .
Μετάφρασε σε παρακαλώ αν βρεις τον χρόνο , στα ελληνικά ( ελεύθερη μετάφραση ) το THE HOSPITAL WINDOW μύνημά σου .
Η serenite μου κόλλησε το μικρόβιο της περιέργειας .

---

Trovadouros

Την γνώση .

Όχι φίλοι μου την εξωτερική , την επίκτητη .
Αναφέρομε στην εσωτερική , την έμφυτη .

Θα δημιουργούσα ένα καινούργιο esoterica.gr , με διαφορετικό όνομα .
Θα το ονόμαζα :

ΑΝΤΙΚΑΤΟΠΤΡΙΣΜΟΙ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ .

Σκοπός του δικτύου θα ήτανε :

Η ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΕΙΟΥ ΤΟΥ .

Αυτό το μεγαλείο , θα προσπαθούσα να περάσει μέσα στην μνήμη ,όσων περισσότερων συνανθρώπων μου γίνεται .

Με ποιο τρόπο ;;;

Με επιστήμονες που σπουδάσανε , επάνω σε αυτό το ( ανεξήγητο ) δεδομένο .
Με ανθρώπους που έχουνε βιώσει το μεγαλείο του , στην καθημερινότητα τους .
Γενικά με ένα επιτελείο ανθρώπων ,που θα είχε ως οδηγό στην ζωή ,πάνω από όλα αυτό το ζωντανό δεδομένο .

Γιατί ;;;

Διότι η πορεία της ανθρωπότητας , είναι προκαθορισμένη , έτσι όπως βαδίζουμε .

Ποιο θα ήτανε το αποτέλεσμα ;;;

Κάθε επισκέπτης που θα έκανε μια περιήγηση στο - αντικατοπτρισμοί του σύμπαντος - :

ΝΑ ΕΧΕΙ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ΤΟΝ ΧΩΡΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ ΟΛΟΙ .

Είναι ένας χώρος με άπειρες δυνατότητες , για τον καθέναν από εμάς .
Αν τον συγκρίνουμε με τον χώρο ,όπου βιώνουμε καθημερινά ο καθένας μας την προσωπική του ύπαρξη , μοιάζει σαν ένα κελί, μια φυλακή .

ΑΥΤΟ ΘΑ ΕΚΑΝΑ .

Εσείς ;;;

χμμμμ, χάρηκα ιδιαίτερα που το δυνατό σου σημείο δεν είναι τα αγγλικά γιατί αυτή η κόκκινη φατσούλα στην παρένθεση με αγριοκοίταγε πολύ... αχ ευτυχώς που ακολούθησε η κίτρινη μετά, αυτή μάλιστα, μια χαρά κυρία ήτανε, με το χαμόγελο της, την γοητεία της και λίγο παιχνιδιάρα όπως την κόβω, μια χαρά, μ΄αυτήν να κάνεις παρέα την άλλη την κοκκινομούρα άστη χάλια είναι η κακομοίρα...

Φίλε Alfa Omega,

(quote)
(Έχουμε η δεν έχουμε μνήμη ( εικόνες ) ,από την στιγμή πριν εμφυτευτεί στο σώμα μας η περίφημη ψυχή ;;;)

Προσωπικό μου πιστεύω είναι πως η μνήμη και οι εικόνες βρίσκονται στην ψυχή που εμφυτεύεται στο σώμα μας και όχι πριν ή χωρίς αυτήν και οι μνήμες αυτές υπάρχουν μέχρι τα τρεία του χρόνια μετά ξεχνάει.

(quote)
(Τα όνειρα μας δείχνουνε τον τόπο από τον οποίο προήλθαμε.)

Δεν γνωρίζω αν μπορεί να συμβεί αυτό μέσα απο τα όνειρα, γνωρίζω όμως πως αν ρωτήσεις ένα παιδάκι πριν τα τρεία του χρόνια να σου πει απο που προήλθε τις περισσότερες φορές θα σου δώσει μια ικανοποιητική απάντηση με αρκετές λεπτομέρειες. Οι γονείς μου μας είχανε ρωτήσει. Αν τυχαίνει να έχει κάποιος απο όλους κάποιο παιδάκι σ΄αυτήν την ηλικία ας το ρωτήσει, μπορεί να πάρει μια ενδιαφέρον απάντηση. Ο συνηθέστερος τρόπος να τα ρωτήσεις και να καταλάβουν τι τα ρωτάς είναι που ήσουνα ή τι έκανες πριν μπεις στην κοιλίτσα της μαμάς.

(quote)(Πως με ποιον τρόπο θα διαχειριζόσαστε την περιουσία αυτή ;;;)

H αλήθεια είναι πως δεν θα ήθελα να απαντήσω σε μια ερώτηση σαν κι αυτή γιατί πιστεύω πως δύσκολα να είσαι ειλικρινής με μια κατάσταση που δεν βιώνεις αλλά φαντάζεσαι πως βιώνεις. Αλλά απο την άλλη δεν θέλω να σου χαλάσω και το χατήρι.
Πιθανόν αν καθόμουνα να σκεφτώ το τι θα έκανα θα προσπαθούσα να βρώ τι θα ήταν πιο σωστό και πιο καλό να κάνω και θα έδεινα πολλές όμορφες απαντήσεις αλλά ποτέ δεν θα γνώριζα αν θα ήτανε ειλικρινείς απλά και μόνο γιατί θα ήθελα να με φανταστώ να κάνω το καλύτερο.
Κι επειδή δεν γνωρίζω αν θα ήταν ειλικρινείς και επειδή δεν μου αρέσει να λέω λόγια απλά για να γίνομαι αρεστή στον εαυτό μου δεν θα κάτσω να σκεφτώ καθόλου τι θα ήταν το καλύτερο να κάνω.
Θα σου πω απλά αυτό που βγαίνει απευθείας απο την καρδιά μου αυτή την χρονική στιγμή κι ας μην ήταν το καλύτερο που θα μπορούσα να κάνω. Το πρώτο που θα έκανα θα ήταν να φροντίσω την οικογενειά μου και τους αγαπημένους του σογιού μου, όχι να τους κάνω πλούσιους, αλλά να τους κλείσω την όποια ανοιχτή τρύπα και να τους βοηθήσω να αποκτήσουν τις πιο βασικές ανάγκες τους. Είναι δεν είναι εγωιστικό, αφου κανείς απο όλους δεν πεινάει και όλοι μια χαρά θα ζούσαν και χωρίς αυτά, η αλήθεια είναι ότι αυτό θα ήταν το πρώτο που θα έκανα και δεν μπορώ να λέω ψέματα. Το επόμενο;
Θα αγόραζα ένα σπίτι λοιπόν στην Κένυα, θα φρόντιζα να κρατήσω όσα θα μου χρειαζόντουσαν για την υπόλοιπη ζωή μου χωρίς πολλά πολλά λούσα αλλά και χωρίς υπερβολικές στερήσεις, δεν θα πω δηλαδή πως θα έπαιρνα μια παράγκα ούτε όμως και μια βίλα χιλιομέτρων, και θα αφιέρωνα την ζωή μου στους ανθρώπους εκεί. Θα έχτιζα σχολεία, θα δημιουργούσα επαγγέλματα, νοσοκομεία ότι τελοσπάντων μπορούσα να κάνω, προσέχωντας όμως πάρα πολύ να μην επιρρεάσω την αγνότητα και τον τρόπο ζωής τους. Δεν θα έφτιαχνα ποτέ π.χ. επαγγέλματα που θα έπρεπε να πάνε με κοστούμι, δεν θα δημιουργούσα τάξεις ανθρώπων όσο αυτό είναι δυνατό και εφικτό, δεν θα έφερνα την τεχνολογία στις ζωές τους και δεν θα μοίραζα χρήματα σε ίσες ποσότητες, θα τα μοίραζα όσο χρειαζόταν ο καθένας για να φτάσει στο ίδιο σημείο με τον δίπλα του. Όσο πάλι αυτό είναι εφικτό κι αν είναι εφικτό. Και συγχρόνος θα φρόντιζα την ψυχή μου, να μην φτάσει ποτέ να πιστέψει πως είναι ένα βήμα πάνω απο αυτούς, να μην πιστέψει ποτέ πως είναι ο ευεργέτης τους, να θεωρεί πάντα πως δεν είναι τίποτα άλλο παρά το μέσο που του δόθηκε η κατάλληλη βενζίνη για να τσουλίσουν κάποιοι άλλοι.

Αυτά μου λέει η καρδιά μου τώρα.
Αν η καρδιά μου κάνει λάθος στον ερχομό τέτοιων χρημάτων, αν αλοιωθεί αυτή ή η σκέψη μου στο αγγιγμά τους, τότε μακάρι να μην έρθουνε ποτέ.

Φίλε Alfa Omega,
έχω ένα ερώτημα εδώ και πολύ καιρό κι αν δεν το εκφράσω θα με τριγυρνάει. Απο τα λεγομενά σου δείχνεις πως είσαι ένας άνθρωπος που πάλεψε πολύ με την ψυχή του, που την αναζήτησε, που την δούλεψε που έφαγε χρόνο πολύ μαζί της κι απο ότι έχεις αφήσει εσύ να εννοηθεί ο παλιός σου εαυτός απέχει πολύ απο αυτόν που δημιουργήθηκε μέσο της εσοτερικής σου αναζήτησης. Πολλές φορές λοιπόν πέρασε απο το μυαλό μου πως κάτι δυνατό συναίβει στην ζωή σου πριν την απόφαση αυτής της αλαγής, πως κάποιο γεγονός έφερε συνηδητοποίηση και ταρακούνησε το μέσα σου. Πως δεν ξύπνησες ένα πρωί και είπες πως απο σήμερα αλλάζω αλλά κάποιο γεγονός της ζωής σου σε οδήγησε στην επιλογή σου αυτή. Μερικές φορές μάλιστα πέρασε απο το μυαλό μου πως ήταν οικογενειακής φύσης, αυτής δηλαδή με την γυναίκα σου και όχι με τους γονείς σου, ένα διαζύγιο π.χ. ή μια δύσκολη περίοδος. Δεν ζητάω φυσικά να μπω στα προσωπικά σου ούτε και θέλω να μάθω λεπτομέρειες απο την ζωή σου. Απλά θέλω να μάθω αν πράγματι κάποιο γεγονός (χωρίς να μου πεις πιο ήτανε αυτό) σε ταρακούνησε για το μεγάλο σου ξεκίνημα ή αν απο μόνος σου συνηδητοποίησες με το χρόνο πως έπρεπε να αλλάξεις. Τώρα γιατί θέλω να το ξέρω αυτό ούτε και γω ή ίδια ξέρω ακριβώς. Πιθανόν γιατί με έχει εντυπωσιάσει ο όλος σου αγώνας και θέλω ένα στοιχείο ακόμα γι αυτόν (αν θες φυσικά απαντάς στο ερωτημά μου).

Ασχετα με τον λόγο πάντως σε συνχαίρω για όλη σου αυτή την προσπάθεια και σε συνχαίρω πάνω απο όλα γιατί έχω καταλάβει πως πολλά δεν τα είχες έμφυτα, τα πάλεψες πραγματικά για να τα αποκτήσεις. Κι αυτός ο αγώνας είναι πολύ πιο δύσκολος, θέλει πολύ δυνατή θέληση και αξίζεις ένα απο ψυχής μπράβο γι αυτό. Είναι πολλοί λίγοι αυτοί που θα το έκαναν...

Την καληνύχτα μου σε όλους.

Ναι θα ήθελα να βοηθήσω , αν τις συμβαίνει κάτι σοβαρό , που βέβαια δεν το εύχομαι .
Ελπίζω να δώσει το παρόν ,για να έχουμε την ευκαιρία να αποδείξουμε την καλή μας θέληση ( να την βοηθήσουμε ) και στην πράξη .

Αγαπητή serenite η πορεία μου στα ενδότερα του εαυτού μου ξεκίνησε για την ακρίβεια , όταν ήμουνα 14 χρονών .

Ζούσα στο Μόναχο της πρώην δυτικής Γερμανίας .
Κάποια στιγμή χρειάστηκα πρόσθετο υλικό για τα μαθήματά στο γυμνάσιο όπου φοιτούσα .

Επισκέφτηκα την μεγαλύτερη βιβλιοθήκη .
Όταν κάλυψα το υλικό ( μαθηματικές εξισώσεις ) που χρειαζόμουνα επαρκώς , περιφέρθηκα μέσα σε αυτήν .

Προς πολύ μεγάλη μου έκπληξη ανακάλυψα ένα μεγάλο μέρος της βιβλιοθήκης , που ήτανε αποκλειστικά αφιερωμένο στην αρχαία Ελλάδα .

Είχε τα πάντα .
Άρχισα στις ελεύθερες ώρες μου να διαβάζω την αρχαία ελληνική φιλοσοφία .
Θυμάμαι ότι το πνευματικό ξύπνημα ήρθε από τον Σωκράτη ,Πλάτωνα ,Αριστοτέλη & Πυθαγόρα .
Διάβασα ότι ένας άνθρωπος που δεν στοχάζεται στην ζωή , δεν μπορεί ουδέποτε να γίνει χρήσιμος στην κοινωνία .

Αυτό έμεινε μέσα στο υποσυνείδητο μου .
Ξικήνησα λοιπόν τους στοχασμούς .

Όταν γύρισα στην Ελλάδα για πάντα , ήμουνα σε μια ώριμη ηλικία .
Είχα διαμορφώσει χαρακτήρα και ήθος .

Όμως η ανεργία που ποτέ δεν αντιμετώπισα όσο ζούσα στο Μόναχο , με κλόνισε .
Άρχισα να πετάω μία – μία τις αρετές που είχα καλλιεργήσει μέσα μου στους χήρους .

Έγινα όντως άθλιος .
Αυτό μου έδωσε την χαριστική βολή .
Θυμάμαι ότι ήτανε η αφορμή να σηκώσω ψηλά το κεφάλι στον ουρανό και να ψιθυρίσω .

-Γιατί θεέ ;;;
Μίλησα μέσω του εαυτού μου στον θεό .
Μέσα στην απελπισία μου θυμήθηκα τον Σωκράτη ,που δίδαξε ,ότι είναι καλό να μιλάς με τον εαυτό σου .
Συνέχισα τον διάλογο και απαίτησα από τον θεό , μέσω του απέραντου, άπειρου εαυτού μου να με βοηθήσει .
Να σημειώσω ότι έκλαψα για πρώτη φορά στην ζωή μου τόσο πολύ .
Υποσχέθηκα αν με βοηθούσε , να κάνω ότι είναι δυνατόν , για να δοξάσω το όνομά του .

Από την άλλη ημέρα και μετά τα πράγματα ήρθανε ποιο βολικά στην ζωή μου .
Η γυναίκα μου ,μου έλεγε ότι έβλεπε παράξενα όνειρα .

Βρήκε εργασία μετά από 10 χρόνια ,που ζούσαμε εδώ στον ελλαδικό χώρο .
Αυτό το γεγονός το συνάρτησα, συνέδεσα με τον διάλογο ,που είχα κάνει με τον εαυτό μου .

Για πρώτη φορά επισκέφθηκα το παπάφειο ορφανοτροφείο στην Θεσσαλονίκη .
Άρχισα να πράττω το καλό όπου μου δινότανε η ευκαιρία .

Θυμάμαι ότι είχα πληρωθεί από τον Ο.Α.Ε.Δ και το μεγαλύτερο ποσό το έδωσα για φιλανθρωπικούς σκοπούς .

Κοιτάω σήμερα πίσω και βλέπω την αλήθεια .

Από εκείνη την ημέρα που έπραττα το καλό , δεν με βρήκε καμιά αναποδιά .
Αντίθετα τα πράγματα προχωρούσανε προς το καλύτερο .

Στο esoterica,gr κατέληξα μετά από την επαφή μου στο cristianity .gr φόρουμ , όπου ένα μέλος ισχυριζότανε ότι υπάρχει ένα φόρουμ του διαβόλου ,που δεν ήτανε άλλο από το esoterica,gr .
Έτσι κατέληξα εδώ .
Στην αρχή δεν κατάφερα και πολλά πράγματα .

Συζητώντας όμως με άτομα που είχανε πολύ ποιο ανεπτυγμένο πνευματικό επίπεδο από εμένα , άρχισα και εγώ να αναβαθμίζω με την βοήθειά τους το μέτριο , θα έλεγα πνευματικό μου επίπεδο .

Από εσένα πήρα μέχρι τώρα , αρκετά χρήσιμα πνευματικά ερεθίσματα .

Ακόμη βέβαια έχω μεγάλο δρόμο μπροστά μου και το χαίρομαι ιδιαίτερα αυτό .
Ο πνευματικός διάλογος , βαθύς στοχασμός , διαλογισμός , μου δίνουνε την τροφή που αναζητάει πλέον η διψασμένη ψυχή μου .

Όσο και αν αναβαθμίζω τις απόψεις μου για ένα θέμα , πάντοτε υπάρχει κάτι που μπορώ να καλυτερεύσω στον απέραντο εαυτό μου .

Γνωρίζω πλέον αγαπητή serenite ,ότι όλα αυτά που μου συμβαίνουνε ,είναι δοκιμασίες .
Προσπαθώ να τις ξεπεράσω επιμένοντας στην προσπάθεια της καλής πράξεως .
Όσο επιμένω σε αυτές τόσο ποιο πολύ κατανοώ ,ότι η πράξη του καλού είναι μια επένδυση για ένα καλύτερο μέλλον .

Το καλό ήρθε ,επέστρεψε πίσω σε εμένα, αρκετές φορές στην ζωή μου και αυτό είναι η απόδειξη ότι , ο δρόμος που ακολουθώ είναι σωστός .

Στην ουσία αυτό που προσπαθώ να πετύχω μέσω του esoterica.gr είναι να μεταφέρω αυτήν την πίστη ( γνώση μου , μέσω εμπειριών ) σε όλους όσους δεν είχανε την τύχη να τις αποκτήσουνε .

Να ξέρεις ότι εάν συμβεί και γίνεις πλούσια , θα μου δώσεις και εμένα το χρηματικό ποσό που χρειάζομαι για να υλοποιήσω το δικό μου όνειρο .
Το υπόσχεσαι ;;;
Αν πάλι είναι θέλημα θεού να γίνω εγώ πλούσιος ,θα σου δώσω τα χρήματα που χρειάζεσαι για να υλοποιήσεις τον δικό σου ,πραγματικά αξιόλογο φιλανθρωπικό σου στόχο .
Αυτό στο υπόσχομαι .

Αν παρακολουθεί κάποιος εφοπλιστής , το θέμα αυτό παρακαλώ να μπει στον κόπο, να του ξαλαφρώσουμε λίγο την συνείδηση , κάνοντας μια δωρεά για την επίτευξη των άνωθεν στόχων .

Τα όνειρα, τουλάχιστον όπως αυτά τα εννοώ προσεγγίζουν πιο πολύ την κατηγόρια της συναισθηματικής ζωής, χωρίς να αποκλείουν τον εργασιακό τομέα και λιγότερο τον υλικό (για την πνευματική και ψυχική ανάταση δεν θα πρέπει να είναι όνειρο αλλά πρέπει να είναι καθημερινός αγώνας).

Ας πούμε λοιπόν, πόσο αληθινά ή εφικτά πρέπει να είναι τα όνειρα ή στόχοι που έχουμε για να προσεγγίσουμε αληθινή ζωή όπως αυτή μπορεί να εκφραστεί μέσα στην καθημερινότητά μας;

Σε γενικές γραμμές θα συμφωνήσω ότι πρέπει να κυνηγάμε τα όνειρά μας αν αυτά περιέχουν ένα δυνατό περιεχόμενο γι εμάς ακόμα και αν είναι ουτοπικά, όπως γράφουν οι nst και Αlfa-omega. Ακόμα θα συμφωνήσω με την αγαπητή serenite, ότι πρέπει να πλαισιωνόμαστε σε μια λογική βάση γιατί διαφορετικά πέφτουμε σε μεγάλη λούμπα και άντε μετά να δεις και να βρεις την άκρη των γιατί.

Θα σταθώ όμως στην πρόταση που αναφέρεται, δανεισμένη από τον φίλο Lorenzo, την οποία ασπάζομαι αλλά με κάποια ερωτηματικά.

quote:

---

τα λόγια του Αμερικανού θεολόγου Reinhold Niebuhr, ενός από τους σημαντικότερους συντηρητικούς στοχαστές: «Θεέ μου, προίκισε με τη διαύγεια να δέχομαι πράγματα που δεν μπορώ να αλλάξω, κουράγιο να αλλάζω τα πράγματα που μπορώ, και σοφία να γνωρίζω τη διαφορά ανάμεσα τους

---

Trovadouros