- Αθηνα 2004 (καταστροφη ολυμπιακων αγωνων) - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

Για να τελειώνω, το χαντάκι εκείνο τελικά το πέρασα, αφού με βοήθησε στην αρχή μία κοπελίτσα, η οποία δεν σου γέμιζε καν το μάτι. Μετά, μόλις συνειδητοποίησα ότι η δυσκολία βρισκόταν μόνο μέσα στο νου μου, το πέρναγα και το ξαναπέρναγα πολλές φορές. Ηταν τελικά το ίδιο εύκολο, με το να βρίσκονται οι σανίδες στο έδαφος.

(Φίλη simori,
δυστυχώς δεν έχω χρόνο αυτή τη στιγμή να σου απαντήσω.
Θα προσπαθήσω να το κάνω λίγο αργότερα.)

Ε όχι ρε παιδιά η φαντασία να δημιουργεί τον φόβο... Η φαντασία οργιάζει με τον φόβο... ο φόβος όμως δημιουργείτε από την ανάκληση κάποιας μνήμης, άμεσης ή έμεσης!!!

Η Πείρα δεν ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ

Μπα! Ο φόβος έχει σχέση με το ένστικτο της αυτοσυντήρησης.

'We are either alone in the universe or we are not. Both ideas are overwhelming'
-Arthur C. Clarke-

Γράφει λοιπόν για το νου (σκέψη):
"Ο Νους είναι ο μεγάλος φονιάς του Πραγματικού.
Ο Μαθητής ας σκοτώσει το Φονιά."

Πως όμως μπορούμε να σταματήσουμε τον νου; Να τον κάνουμε να σταματήσει το αδιάκοπο σφυροκόπημά του, ώστε μέσα από την ήρεμη αταραξία του να αναδυθεί η φωνή της σιγής;

Σε μία ποιητικότατη φράση, που περικλύει σοφία τυλιγμένη σε θαυμαστή απλότητα, η Ε.Π.Μ. γράφει:
" Προτού η ψυχή μπορέσει ν'ακούσει, το είδωλο (ο άνθρωπος) πρέπει να γίνει κουφός στις βροντές και στους ψιθύρους, στις κραυγές και στα μουγκρίσματα των θυμωμένων ελεφάντων, καθώς και στο αργυρόηχο βούισμα της χρυσής πυγολαμπίδας"

Τι μας λέει η φράση αυτή;
Πως για να συγκρατήσουμε τον νου που επιθυμεί (τον νου της χωριστηκότητας - τον "φονιά νου") θα πρέπει να απελευθερωθούμε από τις επιθυμίες μας. Να αγνοήσουμε τα πάθη που προέρχονται από τους φόβους και τις ήττες μας, αλλά και να μένουμε ατάραχοι απέναντι στη γλυκιά δόξα της νίκης.
Δεν πρέπει λοιπόν να χαιρόμαστε;
Ούτε και να λυπόμαστε;
Η μήπως, να μην εξαρτούμε την ευτυχία μας, να μην συνδέουμε την υπόστασή μας με κάτι τόσο επίκαιρο, όπως μία συγκυριακή χαρά ή μία συγκυριακή λύπη;...

Σε πιο πρακτικό επίπεδο, για να πετύχουμε κάτι τέτοιο, πρέπει να αντιληφθούμε τον έλεγχο που ασκούν τα συναισθήματά μας (οι φόβοι και οι επιθυμίες μας) στον νου μας. Και για να το αντιληφθούμε αυτό, πρέπει να εργαστούμε σκληρά με το νοητικό μας σώμα, όπως θα έπρεπε να εργαστούμε με κάθε σώμα μας για να το κάνουμε να υπηρετεί τον ανώτερο εαυτό μας, δηλαδή πραγματικά Εμάς.
Σε πρώτο στάδιο λοιπόν, βοηθάει στην άσκηση του νοητικού, η εξάσκηση της συγκέντρωσης και της προσοχής. Δύο εργαλεία, που μας βοηθούν να απλώσουμε τη συνείδησή μας στον περιβάλλοντα χώρο φυσικό ή μη (προσοχή), αλλά και να την ελέγχουμε μπορώντας σε κάποια δεδομένη στιγμή να την εστιάσουμε με μεγάλη αφοσίωση κάπου (συγκέντρωση).

Για την επίτευξη των παραπάνω στόχων, είναι αρκετά αποτελεσματικές οι ασκήσεις προσοχής (π.χ. να σκεφτόμαστε κάποια στιγμή τι ακριβώς πέρασε από τα μάτια μας το τελευταίο δίωρο, τι άκουσαμε όλη την ημέρα, τι ακριβώς κάναμε, κ.λπ) και οι ασκήσεις συγκέντρωσης (να αφιερώσουμε μισή ώρα διαβάζοντας μία παράγραφο από ένα βιβλίο, προσπαθώντας να αντλήσουμε όσο περισσότερο νόημα μπορούμε από το περιεχόμενό της, ή να συγκεντρωθούμε κοιτάζοντας απλά μία γλάστρα, κ.λπ).

Με τέτοιες μεθόδους, αποκτάμε την ικανότητα να "δούμε" πως λειτουργεί το νοητικό όργανο που διαθέτουμε, και επίσης συνειδητοποιούμε ότι ενώ μέχρι τώρα ταυτίζαμε την ύπαρξή μας με το όργανο αυτό, στην πραγματικότητα είμαστε κάτι πολύ περισσότερο από αυτό, που υπάρχει σαν μέσο ώστε να πλοηγηθούμε στον κόσμο της ύλης.