- Ανωτερότητα - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
Μήπως όταν λέμε μάσκα εννοούμε εκτός των άλλων και μία αναγκαστική προσαρμογή στο εξωτερικό περιβάλλον?
Νομίζετε οτι μπορούμε να επιβιώσουμε χωρίς αυτές που τοποθετούμε εμείς συνειδητά κάποιες φορές?
quote:
Και τότε συμβαίνει το φαινόμενο της σχιζοφρένειας ή της διχασμένης προσωπικότητας. Αν σπάσει αυτή η γέφυρα – κι είναι μια πολύ εύθραυστη γέφυρα – τότε γίνεσαι δύο, συμπεριφέρεσαι σαν δύο διαφορετικά πρόσωπα
Στη σχιζοφρένεια ο ασθενής είναι δύο διαφορετικά πρόσωπα, δεν συμπεριφέρεται απλώς. Συμφωνώ οτι η λογική και η παράνοια είναι ενωμένες με μια λεπτή κλωστή που κάτω απο συνθήκες δύναται να σπάσει.
Ενας όμως υγιής άνθρωπος μπορεί να αλλάζει κατά κάποιον τρόπο την συμπεριφορά του ανάλογα την περίσταση ή το απέναντι άτομο χωρίς να μεταβάλλεται ο ίδιος.
quote:
Ο αετός ενσαρκώνει τη δύναμη και τη μοναχικότητα. Ο κύκνος ενσαρκώνει την απλοχωριά και την αγνότητα, καθώς πλέει μέσα στο νερό, το στοιχείο των συναισθημάτων, και βουτάει απόλυτα ικανοποιημένος και ολοκληρωμένος μέσα στην τελειότητα και την ομορφιά του. Είμαστε η ένωση του αετού και του κύκνου: αρσενικό και θηλυκό, φωτιά και νερό, ζωή και θάνατος.
Η άποψη μου είναι οτι τα συναισθήματα δεν είναι αυτόνομα εκτός απο σπάνιες περιπτώσεις. Δηλαδή νιώθουμε, εις απάντηση του ερεθίσματος που το προκαλεί. Αυτό που είναι δικό μας είναι η ποιότητα του συναισθήματος και ο τρόπος εκδήλωσης του.
Νομίζω οτι και ο αετός και ο κύκνος συνυπάρχουν, αλλά ανάλογα την περίπτωση υπερισχύει το ένα ή το άλλο.
Θεωρείς οτι μπορούμε να έχουμε πλήρη αρμονία σε όλες τις συνθήκες ανεξαιρέτως καλέ μου Lorenzo?
Παλί ξεφεύγουμε ή οχι απο την ανωτερότητα?
Καλή μου φίλη,
Φυσικά οι διαχωριστικές γραμμές είναι τόσο λεπτές που εύκολα ξεφεύγουμε από το θέμα μας και φτάνουμε να αγγίζουμε οντολογικές θεάσεις..
Όσο τα όρια της γνώσης μας, φτάνουν ως τα όρια της εμπειρίας μας, όπως αποφάνθηκε ο Καντ, τότε θα συμφωνήσω πως κάθε φιλοσοφικό σύστημα που υπερβαίνει αυτά τα όρια, θα παραμένει απλώς λέξεις. Με πολλές και τραγικές συνέπειες που δεν είναι της παρούσης να αναφέρουμε.
Όμως η γνώση δεν προσεγγίζεται μονάχα διανοητικά - λεκτικά, αλλά και συναισθηματικά - βιωματικά!
Το είναι, το μηδέν και κάθε τελικό γιατί, που έχει ουσιαστικό νόημα για την ζωή μας (όπως το γιατί ζω, γιατί υπάρχει η ζωή κοκ) μπορούν να προσεγγιστούν και να απαντηθούν από το συναίσθημα.
Όχι όμως από αυτό το συναίσθημα που ρέει στην υπάρχουσα κατάστασή μας. Αυτό όντως έχει γνωστικά μικρότερη αξία από την διανόηση και δικαίως οι ορθολογιστές το απαξίωσαν.
Μπορεί να προσεγγισθεί από ένα ανώτερο επίπεδο συναισθηματικής ενέργειας (προϊόν της θανάτωσης - μεταστοιχείωσης των τωρινών μας συναισθημάτων, που κάπου αλλού ονόμασα Αγάπη) που δύναται να ρέει μέσα μας - φωτίζοντας μ' έναν νέο τρόπο την πραγματικότητα, τέτοιο, που η συνηθισμένη σκέψη αδυνατεί να κάνει - μόνο εφ' όσον αναπτύξουμε το είναι μας (το επίπεδο της συνειδητότητάς μας).
Σε πολλές παραδόσεις υπάρχει πλούτος, το πενταπόσταγμα της ανθρώπινης εμπειρίας, αλλά πόσοι είναι σε θέση να το δουν; Δε χρειάζεται να διαβάζεις πολλά, να κατανοείς χρειάζεται. Η ποιότητα της γνώσης μετράει, όχι ο όγκος της. Αν η Οντολογία ή η διατύπωσή της ήταν θέμα ποσότητας γνώσης και όχι ποιότητας, τότε θα έπρεπε να μην κάνουμε τίποτα άλλο στη ζωή μας μόνο να σαπίζουμε μέσα στις βιβλιοθήκες.
Ένας Παρμενίδης ή ένας Ηράκλειτος δεν έχει καμιά πρεμούρα να μας πείσει για κάτι. Δε χρειάζεται γνώση ή ανάγνωση, κατανόηση χρειάζεται, οπότε το θέμα είναι αν εσύ μπορείς να τον κατανοήσεις, αν δεν μπορείς δικό σου πρόβλημα κι όχι δικό του. Όταν κάποιος μιλάει για την πραγματικότητα και όχι για τον εαυτό του, αν τον παρεξηγήσεις εσύ θα χάσεις, δε θα χάσει αυτός.
Kάθε λόγος μπορεί να έχει αντίλογο. Κάθε αντίλογος πρέπει να έχει λόγο.
Μια οντολογία δεν είναι προβληματισμός, ώστε να επιζητεί λύση. Ένας προβληματισμός απαιτεί να θέσεις τα δεδομένα πριν θέσεις τα ζητούμενα. Μια οντολογία ως, διατύπωση, ανιχνεύει τα δεδομένα και ούτε καν μπορεί να "διανοηθεί" τα ζητούμενα!
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
quote:
"Η εξέλιξη του ανθρώπου είναι η εξέλιξη της συνειδητότητάς του. Και η συνειδητότητα δεν μπορεί να εξελιχθεί μη συνειδητά. Η εξέλιξη του ανθρώπου είναι η εξέλιξη της θέλησής του, και η θέληση δεν μπορεί να εξελιχθεί άθελα. Η εξέλιξη του ανθρώπου είναι η εξέλιξη της δύναμής του να πράττει και το πράττειν δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα πραγμάτων που συμβαίνουν."
quote:
Το πως θα μπορέσουμε να δούμε, στην αρχή τουλάχιστον της αναζήτησης μας ή και στην επιτακτικότατα της ανάγκη μας κάποιες φορές, ας χρησιμοποιήσουμε και τον διακόπτη βρε αδελφέ, - που κάποιοι άλλοι πριν από μας φρόντισαν να τον βρουν - ώστε να ξεστραβωθούνε πιο εύκολα οι απόγονοι τους κι ας τον πατήσουμ
quote:
Η γέννηση μέσα μας της επισυνείδησης { Συνειδητοποίηση της συνείδησης} παρεμποδίζεται από μηχανισμούς ταύτισης με τα αισθήματά μας, με ανθρώπους, με "απόψεις", με φιλοδοξίες, με τρόπους ζωής, με ανασφάλειες και άλλα πολλά. Έχουν δίκιο αυτοί που λένε ότι πρέπει να αποβάλλουμε τα πάθη και τις προκαταλήψεις μας. Το πάθος είναι κάτι από το οποίο φοβόμαστε να απελευθερωθούμε.
quote:
Οπότε μια συζήτηση περί χαρτών ποτέ δεν βλάπτει και πάντα θα έχει νόημα, αρκεί βέβαια να νοιαζόμαστε και για το βίωμα της πραγματικότητας που αναπαριστούν. Την πρακτική εφαρμογή των ιδεών.
Αλλά νοιαζόμαστε άραγε για κάτι τέτοιο, η μονάχα συζητάμε για υψιπετείς ιδέες, πιστεύοντας ότι μ' αυτό τον τρόπο γινόμαστε και εμείς υψιπετείς
quote:
Απλώς είναι θέμα συγκυριών (πες το ανατροφής και επιδράσεων του περιβάλλοντος που ζει), το ποια από τις δύο πλευρές θα κυριαρχήσει και ποια θα είναι περισσότερες φορές στο προσκήνιο, ώστε να χαρακτηρίσουν μία κάμπια έτσι ή αλλιώς, αλλά τι σημασία έχουν όλα αυτά από το επίπεδο της πεταλούδας;
quote:
Μπορεί να προσεγγισθεί από ένα ανώτερο επίπεδο συναισθηματικής ενέργειας (προϊόν της θανάτωσης - μεταστοιχείωσης των τωρινών μας συναισθημάτων, που κάπου αλλού ονόμασα Αγάπη) που δύναται να ρέει μέσα μας - φωτίζοντας μ' έναν νέο τρόπο την πραγματικότητα, τέτοιο, που η συνηθισμένη σκέψη αδυνατεί να κάνει - μόνο εφ' όσον αναπτύξουμε το είναι μας (το επίπεδο της συνειδητότητάς μας).
Οπως φαίνεται η λέξη << συνειδητότητα>> είναι παντού παρούσα.
Αν έχω αντιληφθεί σωστά αυτό που εμποδίζει την συνειδητότητα είναι το συναίσθημα το οποίο είναι και η ''φυλακή '' μας.
Επίσης νομίζω οτι ο έλεγχος του συναισθήματος δεν είναι το '' πάγωμα'' και η άρνηση αυτού αλλά η αλλαγή του σε κάτι ανώτερο και θετικό.
Τι εννοούμε όταν λέμε πρακτική εφαρμογή ιδεών στην προκειμένη περίπτωση?
Γιατί [ αν κατάλαβα καλά] μιλάμε για ένα διαφορετικό είδος συναισθήματος που υπερβαίνει τα άλλα και δίνει απαντήσεις στα ερωτηματικά. Παραμένει όμως κάτι που δεν μετριέται και δεν συγκρίνεται αφού πάλι στην σφαίρα των ιδεών κινείται.
Αγαπητέ Lorenzo δεν ξέρω πως θα φανεί η ερώτηση μου αλλά πως θα ξέρουμε σε πιο επίπεδο βρίσκεται ο καθένας μας και ακόμα και αν το μάθουμε πως θα το ανεβάσουμε?
Πιθανώς να προκαλώ χαμόγελα αλλά παντού ακούω και διαβάζω για επίπεδα και συνειδήσεις που όλα είναι μέσα μας.
Δεν υπάρχει όμως ένα σημείο αναφοράς και αυτό με μπερδέυει...
Φιλικά και αγνοώντας...
quote:
Αν έχω αντιληφθεί σωστά αυτό που εμποδίζει την συνειδητότητα είναι το συναίσθημα το οποίο είναι και η ''φυλακή '' μας.
Αυτό που εμποδίζει την συνειδητότητα είναι ολόκληρος ο εαυτός μας (η μη γνώση του) και όχι το συναίσθημα.Η φυλακή μας είναι η άγνοια του εαυτού.Η παραδοχή όμως αυτής της άγνοιας και μάλιστα βιωματικά και όχι διανοητικά, παρ΄ όλο που είναι οδυνηρή, προσθέτει έναν σημαντικό βαθμό ελευθερίας, και παράγει μια τρομερή ενέργεια (συνήθως συναισθηματικής φύσης) που μπορεί να μας βάλει σε μιά ουσιαστική προσπάθεια να δραπευτεύσουμε απο αυτή την φυλακή.
quote:
Επίσης νομίζω οτι ο έλεγχος του συναισθήματος δεν είναι το '' πάγωμα'' και η άρνηση αυτού αλλά η αλλαγή του σε κάτι ανώτερο και θετικό.
Το συναίσθημα για να το ελέγξεις πρέπει πρώτα να το παρατηρήσεις σε κατάσταση μη ταύτισης.Και αφού το δεις ο έλεγχος έχει να κάνει με την απόφαση αυτή την ενέργεια να την κρατήσεις (πάγωμα όπως περιγράφεις) ή να την αφήσεις να ρεύσει προς τα έξω.Και η δυνατότητα αυτής της απόφασης έχει να κάνει με την συνειδητότητα.Συνήθως αυτή η δυνατότητα δεν υπάρχει, ή υπάρχει μόνο στο διανοητικό μας μέρος.
quote:
..... αλλά πως θα ξέρουμε σε πιο επίπεδο βρίσκεται ο καθένας μας και ακόμα και αν το μάθουμε πως θα το ανεβάσουμε?
Το επίπεδο που βρισκόμαστε θα το μάθουμε μόνον όταν ασχοληθούμε συστηματικά με την μελέτη του εαυτού μας και η βάση αυτής της μελέτης είναι η αυτοπαρατήρηση, μια λέξη απλή αλλά με μεγάλο βάθος.Και ήδη με την γνώση που αποκομίζουμε το επίπεδο ανεβαίνει.Είναι λάθος να μας απασχολεί το ανέβασμα του επιπέδου για κάτι στο οποίο η γνώση μας είναι ελλειπής.
To Know | To Be | To Understand
οι τοποθετήσεις με βρίσκουν σύμφωνο και δεν έχω να προσθέσω τίποτα άλλο!!
quote:
To Know | To Be | To Understand
Θα παραθέσω - μόνο προς επικουρία - και τα λόγια του Αμερικανού θεολόγου Reinhold Niebuhr, ενός από τους σημαντικότερους συντηρητικούς στοχαστές: «Θεέ μου, προίκισε με τη διαύγεια να δέχομαι πράγματα που δεν μπορώ να αλλάξω, κουράγιο να αλλάζω τα πράγματα που μπορώ, και σοφία να γνωρίζω τη διαφορά ανάμεσα τους».
Όσο για την πρακτικό σκέλος που αναφέρεσε καλή μου nst νομίζω ότι ο Γερμανός φιλόσοφος Immanuel Kant δίνει το περίγραμμα αυτού του οράματος, με τον ιδιαίτερο τρόπο που τον χαρακτηρίζει:
«Εκείνοι που έχουν διαρκώς προσηλωμένα τα μάτια τους στο αγαπημένο τους εγώ, και για τους οποίους το ατομικό συμφέρον είναι ο άξονας γύρω από τον οποίον θα ήθελαν να στρέφεται το κάθε τι, αυτοί είναι οι πολυπληθέστεροι μεταξύ των ανθρώπων. Και αναμφιβόλως δεν υπάρχει τίποτε το πιο ωφέλιμο από τούτο: αυτοί είναι οι πλέον δραστήριοι, οι πλέον εύτακτοι, οι πλέον συνετοί. Αυτοί προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο το θεμέλιο και τη σταθερότητα, εργάζονται αθέλητα για το γενικό συμφέρον, υποκινώντας τις ανάγκες και παρασκευάζοντας τις βάσεις από τις οποίες οι περισσότερο λεπτές και ευγενικές ψυχές θα σκορπίσουν την ομορφιά και την αρμονία».
ΥΓ.
Φίλε force385 καλώς όρισες!
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Αγαπητέ lorenzo,
Έχουν πολύ ενδιαφέρον οι επισημάνσεις σου και δίνουν τροφή για σκέψη.
Θα επανέλθω δριμύτερος.
Να’ σαι καλά
Ο Wilber με αφησε αφωνο.
Ελπιζω να συνελθω καποια στιγμη.
Γιωργος.
quote:
Αυτό που εμποδίζει την συνειδητότητα είναι ολόκληρος ο εαυτός μας (η μη γνώση του) και όχι το συναίσθημα. Η φυλακή μας είναι η άγνοια του εαυτού. Η παραδοχή όμως αυτής της άγνοιας και μάλιστα βιωματικά και όχι διανοητικά, παρ΄ όλο που είναι οδυνηρή, προσθέτει έναν σημαντικό βαθμό ελευθερίας, και παράγει μια τρομερή ενέργεια (συνήθως συναισθηματικής φύσης) που μπορεί να μας βάλει σε μία ουσιαστική προσπάθεια να δραπετεύσουμε από αυτή την φυλακή.
Νομίζω πως η φυλακή δεν είναι η άγνοια του εαυτού μας. Αντίθετα μάλιστα, η άγνοια, κάποιες φορές δίνει την αίσθηση της ελευθερίας. Η γνώση του εαυτού μας είναι σαν να ρίχνουμε φως στον χώρο που βρισκόμαστε. Και αυτό το φως είναι που μας δίνει την ελευθερία κινήσεων που αναφέρεις. Τότε μπορούμε να δούμε αν είμαστε φυλακισμένοι ή όχι, τότε μπορούμε να δούμε ότι είμαστε εγκλωβισμένοι και να συνειδητοποίησουμε την κατάσταση που βρισκόμαστε. Αυτή η κατάσταση, η πραγματική, είναι και η φυλακή μας. Και νομίζω ότι πάντα θα υπάρχει είτε την βλέπουμε, είτε όχι. Μπορεί τα κάγκελα να είναι πολύ μακριά αλλά υπάρχουν...
Φιλικά,
Trovadouros
στο βιβλίο του Πριγκοζίν "Τάξη μέσα από το Χάος", λέει ότι όταν ένα σύστημα φτάσει σε μια οριακή κατάσταση, τότε δύο επιλογές του μένουν (που γίνονται και από μια τυχαία διακύμανση). Είτε αντέχει αν έχει μια στοιχειώδη αυτοοργάνωση και μεταβαίνει σε μια "ανώτερη" μορφή τάξης, είτε καταρρέει και διαλύεται.
Πως μπορείς λοιπόν να θέτεις όρια σε κάτι που διαρκώς γεννιέται και πεθαίνει ?
Πως μπορείς να φυλακίσεις την σκέψη?
Ένας Θεός γεννιέται. - Άλλοι πεθαίνουν.
Η Αλήθεια, δεν έφυγε: άλλαξε απλώς το Λάθος!
Ο Θεός δεν έχει ενότητα. Πως μπορώ να έχω εγώ?
Ο Θεός είναι ένα απέραντο Διάστημα. Ανάμεσα σε τι και τι, όμως?
Ακόμη κι ο Θεός είναι ο Άνθρωπος ενός άλλου μεγαλύτερου Θεού!
Και η απουσία ενός Θεού, Θεός είναι!
Όσο για την αυτοβουλία και την ελευθερία, πάλι είναι θέμα ορισμού για τον καθένα και τη κάθε μια μας. Πάλι από τη θέση που βρισκόμαστε, έχουμε ορίσει ότι αυτόβουλος είναι αυτός που έχει κατακτήσει πλήρως το "γνώθι σαυτόν", και τότε είναι και πραγματικά ελεύθερος. Εγώ όμως δέχομαι και τις διαβαθμίσεις σε όλα τα πράγματα. Δεν υπάρχει μόνο το άσπρο ή το μαύρο, η απόλυτη ανηφόρα ή η απόλυτη κατηφόρα.
Έχεις πολύ δίκιο για τον περιορισμό των αισθήσεων μας κ την εξαρτωμένη από αυτές αντίληψη που δεν είναι ολοκληρωμένη. Π.χ. μια μέλισσα βλέπει ένα λουλούδι στο υπεριώδες του φάσματος. Εμείς όχι. Ποιο είναι πραγματικά το χρώμα του λουλουδιού?
Κι αν οι αισθητήρες «έπιαναν» όλο το φάσμα, τι συμπέρασμα θα βγάζαμε? Μάλλον εξυπηρετεί που δεν είναι έτσι για να κάνουμε διάκριση κ να μην παθαίνουμε overload. (πρακτικότητα κ οικονομία της Φύσης)
Και το προχωράω λοιπόν το θέμα παραπέρα:
πολλοί μιλάνε για πνεύματα, για φαντάσματα, για υπέρ-φυσικά φαινόμενα, για αγγέλους, για οντότητες εξωγήϊνες. και πρώτη από όλους η αγία γραφή:
«πιστεύω εις έναν θεό, πατέρα παντοκράτορα, ποιητή ουρανού και γης, ορατών ντε πάντων και αοράτων»
Αοράτων μεν, αλλά όχι αοράτων για όλους. Αυτά τα «αόρατα», όπως είναι τα ραδιοκύματα που δεν μπορούμε να ακούσουμε λόγω περιορισμένου φάσματος στο οποίο κινείται η αντίληψή μας, υπάρχουν. Το ότι είναι αόρατα δεν σημαίνει ότι δεν είναι εκεί. Δηλαδή υπάρχει μεγάλη πιθανότητα αυτή τη στιγμή από δίπλα μας να περνούν ένα σωρό όντα, τα οποία δεν βλέπουμε και τα οποία ίσως δεν μπορούν να δουν εμάς. Ένα ωραίο παράδειγμα είναι η ταινία «οι άλλοι», την οποία βρήκα πολύ ενδιαφέρουσα. σε ένα «στοιχειωμένο σπίτι», όπου τα έπιπλα μετακινούνται μόνα τους, ακούγονται θόρυβοι, φωνές... στο τέλος ανατρέπονται όλα όταν οι παρατηρητές ανακαλύπτουν ότι οι ίδιοι είναι τα φαντάσματα, που όμως δεν μπορούν να δουν τους ζώντες. (βλ. και την ταινία «6η αίσθηση»)
Αν λοιπόν οι άγγελοι είναι όντα υπαρκτά, τότε ίσως και πάρα πολλές οντότητες εκτός από αυτούς, να είναι κυριολεκτικά δίπλα μας και να μην έχουμε συναίσθηση αυτού ούτε εμείς, αλλά ούτε και εκείνα. Ή να είναι πιο εξελιγμένα από εμάς νοητικώς, ώστε να μπορούν να κάνουν την υπέρβαση. Στον χριστιανισμό, κάποια από αυτά αναφέρονται ως σεραφείμ και χερουβείμ και άλλα ως δαίμονες ή δαιμόνια. {μιας που ανέφερα τη λέξη «δαίμων», να πω ότι σημαίνει «εκείνος που γνωρίζει», ο «γνώστης»}. Όλα αυτά αναφέρονται από τα αρχαία χρόνια μάλιστα... από τους αρχαίους πολιτισμούς, οι οποίοι ήταν πιο πνευματικοί από εμάς και είχαν περισσότερες δυνατότητες όσων αφορά στη σκέψη τους, ενώ είχαν πολύ περισσότερες γνώσεις από εμάς για το σύμπαν και χωρίς να χρειάζονται πανάκριβα τηλεσκόπια και υπολογιστές.
Με άλλα λόγια, δεν υπάρχουν υπέρ-φυσικά φαινόμενα, παρά μόνο φαινόμενα που η εξήγησή τους δεν μπορεί να δοθεί βάσει της δικής μας διάστασης.
Υπ' αυτήν την έννοια πιθανολογώ ότι οριοθετής τα "κάγκελα της φυλακής" είναι όμως έτσι μόνον αν έτσι θέλουμε να νομίζουμε!!.
Ελεύθερη Επιλογή μας όμως δεν είναι και πάλι ή "φυλακή" ή η ελευθερία!..
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
quote:
Ένα πράμα προκύπτει από δυόμιση χιλιάδες χρόνια φιλοσοφικού στοχασμού: πως καμιά αλήθεια δεν είναι απόλυτη. Πως τίποτα δεν ισχύει "αναγκαστικά για όλους
Αγαπητέ lorenzo δεν σου κρύβω ότι κάποιες φορές μου περνάνε και εμένα αυτές οι σκέψεις από το νου, αλλά με βάζουν σε σκεπτικισμό γιατί αν πράγματι είναι έτσι τότε ποιο το νόημα της παραπάνω πρότασης αφού και αυτή είναι απόλυτη. Σκέφτομαι πως : ναι δεν υπάρχει απόλυτη αλήθεια γιατί κανείς δεν είναι απόλυτος αλλα και αυτό που λέω δεν είναι απόλυτο ; Άρα να μια απόλυτη αλήθεια!
Εστω τώρα (διατυπωμένο διαφορετικά) ότι υπάρχει μια μόνο απόλυτη αλήθεια και αυτή είναι πως καμιά αλήθεια δεν είναι απόλυτη πλην αυτής εδώ της ίδιας που διατυπώνεται τώρα. Τι σημαίνει αυτό ;
Προφανώς για να είναι απόλυτη θα ισχύει για όλους. Εφόσον ισχύει για όλους σημαίνει πως μας εξισώνει όλους ως προς ένα σημείο εκκίνησης. Ολοι δηλαδή είμαστε ίσοι ως προς αυτό, είναι το μόνο στο οποίο συμφωνούμε και είναι κοινό.
Μετά όμως για να επικυρώσουμε την αλήθεια της μοναδικότητας και της διαφορετικότητάς μας θα πρέπει να την εκδηλώσουμε, αλλιώς δεν υπάρχουμε. Για να την εκδηλώσουμε θα πρέπει με τη θέλησή μας να συνάψουμε σχέσεις διαπροσωπικές με τους άλλους και νόμους (ή αλήθειες) πάνω στους οποίους συμφωνούμε όλοι ή κατά ομάδες. Κατά κάποιο τρόπο λοιπόν προκριμένου να εκδηλώσουμε αυτό για το οποίο είμαστε απόλυτοι πρέπει αυτόματα να το αρνηθούμε. Και τότε τι είναι αυτό το καθαρά απόλυτο;
Έκανες πιο πάνω λόγο για τους κανόνες (νόμους). Ποιος τους ορίζει; Μεγάλο ερώτημα αγαπητέ που απασχολεί πολλούς. Θα επανέλθω πάνω σε αυτό.