- ΑΣΕ ΕΝΑ ΣΤΙΧΟ... - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
The two of us,
And we both know why we've come along.
Nothing to explain,
It's a part of us
To be found within a song.
Not as market campaigns
Will still capture our imaginations.
Given the same
State of integrity,
It will surely help us along.
Μονάχα η παρουσία...
***Λουλούδι σε βιβλία
ανάσα κι ευλογία
φιλί ηδονικό.
***Μονάχα η παρουσία
νικά την απουσία
σκοτώνει αγωνία
και πόνου οδυρμό.
***Οι άνθρωποι πληγώνουν
νομίζουν άθελά τους
και με ένα απλό συγνώμη ξανά κι απ΄την αρχή
σαν πρώτα,
τα φώτα
ανάβουν, και οι δρόμοι, χαράζουν μυστικοί
ο χρόνος χάρισμά τους
κι οι νίκες που βιώνουν.
***Μονάχα η παρουσία
αυτή είναι η ουσία
το άλφα και το ωμέγα
στο χρώμα αστεριών.
***Πιστή περιουσία
μοιραία αθανασία
τα λόγια μπερδεμένα
κι ο έρωτας παρών.
***Μονάχα η παρουσία
δηλώνει σημασία
κι εκείνο το τραγούδι
της λήθης φεγγαριού.
***Παράξενη θυσία
των μύθων ασωτία
να γίνομαι λουλούδι
στο χάος φαραγγιού.
***Μονάχα η παρουσία
κρατάει τα ηνία
σε πάει στου παραδείσου
το χάδι τ΄αρεστό.
***Ανοίγω τα ηχεία
μπαλάντα άγια! θεία!
Στου κόσμου τα πρωτεία
αγάπης η αιτία
με παίρνει στο βυθό...
Μονάχαη παρουσία...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
Edited by - ΑΦΡΟΔΙΤΗ on 30/01/2006 11:05:12
Γιώργος Σαραντάρης
ΝΑ ΚΟΙΜΑΣΑΙ ΝΗΣΤΙΚΟΣ
Να κομάσαι νηστικός σε μια σοφίτα
Να είσαι ο τεμπέλης του σπιτιού
Να γίνεσαι σκουπίδι
Όταν ανοίγεται ένα λερωμένο στόμα
Θα σηκώσω το γιακά
Για να φύγω σαν ένας ληστής
Από το δικό μου σπίτι
Θα κοιμηθώ στους δρόμους
Για να νιώσω ολάκερη την πολιτεία
Να τουρτουρίζει μαζί μου
Στο παλτό μου έχω ένα λεκέ
Αλλά είναι καλό που δεν τον βλέπω
Θα το ξαπλώσω χάμω
Και θα στρωθώ πάνω του
Να πιω λίγη βραδυά
Στη γωνιά του έρημου κήπου
Θα αιστανθώ τη σελήνη
Όπως δεν αιστάνθηκα τίποτε
Στη ζωή μου
Θα την αιστανθώ στα χείλια μου
Σαν ένα αχλάδι
Στα μάγουλα
Σαν άλλα μάγουλα.
Γιατι τώρα??
Dead men lying on the heart of the grave
Wondering when savior comes, if he is gonna be saved
Maybe you're a sinner and to your turn in life
Maybe you're a joker, maybe you deserve to die
They were crying when their sons left
God is wearing black
He's gone so far to find no hope
He's never coming back
They were crying when their sons left
All your men must go
He's come so far to find no truth
He's never going home
Young men standing on the top of their own grave
Wondering when Jesus comes, are they gonna be saved
Holy to the little bishop, tells the king his lies
Maybe you're a mourner, maybe you deserve to die
They were crying when their sons left
God is wearing black
He's gone so far to find no hope
He's never coming back
They were crying when their sons left
All your men must go
He's come so far to find no truth
He's never going home
Welcome to the soldier side
Where there is no one here but me
People all grow up to die
There is no one here but me
Welcome to the soldier side
There is no one here but me
People on the soldier side
There is no one here but me
Brother will kill brother, spilling blood across the land, killing for religion, something I don't understand...
Η Ακρόπολη ανήκει σε αυτούς που την έχτισαν...
Ο ΚΕΦΤΕΣ ΓΑΡ ΒΑΡΥΣ....ακόμα πονάει το στομάχι μου...
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Δήμητρα Γαλάνη
Ερμηνευτές: Δήμητρα Γαλάνη
Όλα ξέρω γιατί γίνονται
και πως λειτουργούν,
το μυαλό με βοήθησε
να καταλαβαίνω,
οι ευαίσθητοι αμύνονται
στη ζωή και αργούν,
κι η λαχτάρα τους συνήθισε
να πατάει το φρένο.
Όλα ξέρω τι σημαίνουν
και τι εννοούν,
το μυαλό μου με συντόνισε
στο καινούργιο μήκος,
οι ευαίσθητοι παθαίνουν
και παρανοούν,
λες κι ο κόσμος το κανόνισε
να γλιτώνει ο λύκος.
Μα εγώ μιλάω για δύναμη,
της αγάπης ισοδύναμη,
και ζητάω προτεραιότητα,
φύση, θέση, κι ιδιότητα.
Μα εγώ μιλάω για δύναμη,
της ελπίδας ισοδύναμη,
και γυρνάω στην αθωότητα,
την παλιά μου την ταυτότητα.
"Once you have tasted the secrets, you will have a strong desire to understand them"
σε όνειρα και πάθη
σε λόγια και αισθήσεις...
Πληγές σε πτυχές που δάκρυσαν.
Αρνούμαι να ξεφτίσω...
Κι εσύ να φεύγεις σαν το κύμα του γυαλού,
σ΄ένα ξεψύχισμα που ακόμα με σκοτώνει...
Α.
---------------------------------------------------------------------
ΜΑΚΡΥΑ...
θάθελα αυτήν την μνήμην να την πω...
Μα έτσι εσβήσθη πιά...σαν τίποτε δεν απομένει.
Γιατί μακρυά στα πρώτα εφηβικά μου χρόνια κείται.
Δέρμα σαν καμωμένο από ιασεμί.
Εκείνη του Αυγούστου -Αύγουστος ήταν, η βραδυά.
Μόλις θυμούμαι πιά τα μάτια. ήσαν θαρρώ μαβιά.
Α ναι μαβιά. ΄Ενα σαπφείρινο μαβί...
Κ.Π. Καβάφης.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
...Μυστικά ψιθύριζε το κύμα
Τα γαλάζια όνειρα του
έσπαζε στων βράχων τις αιχμές
έσταζε το αίμα από το δάκρυ
και το φιλί καυτό σαν λίβας
νοερά σκεφτόταν τους μουσώνες
μυστικά και ψέματα στα μάτια
ερπετά σαν ερινύες τριγυρνούν
σφίγγοντας ολοένα την ψυχή
βαλτομενες σκέψεις που ξεψυχουν
μέρες οπλισμένες κενό
σε αόρατα μάτια
Τα ηλιοτρόπια στάθηκαν δίπλα
και οι καρδερίνες στήσαν φωλιές
στα δέντρα που γείραν
η φωνή των κορυδαλλών ενώθηκε
με την κραυγή του ανύποπτου σπόρου .
...mat...
Γιατι τώρα??
ΚΑΙ ΤΟ IN TRANCE-SCORPIONS,ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΙΣ ΣΥΓΧΟΡΔΙΕΣ ΓΙΑ ΟΠΟΙΟΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΤΑΙ
I [Am]wake up in the morning
and the [G]sun begins to shine
[F]the day did sneak up from the [E]night
I [Am]see your face and I see myself
and I [G]get a little taste of life
[F]I try to stand it for a [E]while
chorus:
But I'm in [Am]trance
Hey baby [C]tell me can't you hear me [G]calling
I'm in [Am]trance
I take too [C]much of the Saturday [G]night
Hey... Hey...[Am]Hey
Hey baby [C]tell me can't you hear me [G]calling
I'm in [Am]trance
I wanna [C]try to stop this [G]life
I feel so sad I'm feeling down
On the radio the music plays
I'm in love with her and I revive
I close my eyes
I think today is getting better with a sip of wine
and I can stand it for a while
But I'm in trance
Hey baby tell me can't you hear me calling
I'm in trance
I take too much of the Saturday night
Hey... Hey
Hey baby tell me can't you hear me calling
I'm in trance
I wanna try to stop this life
"the world is full of kings and queens,who blind your eyes and steal your dreams"
ο κύρης του σπιτιού ( ο κύρης του σπιτιού)
Είμαι τ'αφεντικό (είσαι ξωτικό).....
Είμαι ο κύρης του σπιτιού,
του σαλονιού,
της πολυθρόνας,
της αγαπημένης μου τηλεοπτικής εκπομπής,
των πιάτων που πλένει η γυναίκα μου
είμαι ο κύρης των πάντων!!!!
Αφιερωμένο με αγάπη ένθεν και ένθεν.....
Ξωτικούλα
Θα αλλάξει η ζωή μας μου είπες...
Δεν άλλαξες όμως εσύ...
from album:Filosofem
When night falls she cloaks the world
in impenetrable darkness.
A chill rises
from the soil
and contaminates the air.
Suddenly...
Life has new meaning...
quote:
Burzum:Dunkelheit
from album:FilosofemWhen night falls she cloaks the world
in impenetrable darkness.
A chill rises
from the soil
and contaminates the air.
Suddenly...
Life has new meaning...
χε,χε!
το απόλυτο έπος!
η απόλυτη ατμόσφαιρα!
Never Leave Me...
on my leg
not right
supposed to beg daily
to the filling station
underwater navigation oh oh oh...
Που άραγε δεν ξέρω,
σκορπίζεσαι
ποιός κερδίζει ποιός νικά.
Αξίζει να παλεύεις στην ζωή,
κι ας είναι ο θάνατος το άλλο βήμα.
Αξίζει του ονείρου τους ανασασμούς στα χείλη να φιλάς,
κι ας χάνεται το αύριο σαν άμμος που πάνω της ξεψυχά το κύμα.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
Χάνεσαι και βρίσκεσαι.
΄Ηλιος πίσω από σύννεφα.
Ποιός είσαι δεν ρωτώ...
Στους ουρανούς των ονείρων μου
μόνη σπαράζω πενθώ κι ανασταίνομαι.
Χίλια όνειρα κλείσαν το κενό της ψυχής.
Παίζω ξανά της αυγής μουσικά τραγούδια.
Δεν κατεβάζεις το φεγγάρι να στολίσεις το κορμί μου.
Εγώ στο πρόσφερα, στεφανώνοντας φανερές και κρυφές πτυχές σώματος και νου.
Καντηλέρι ακοίμητο της νύχτας, σε βλέπω να σκορπίζεσαι αλλού.
Και ξέρω το που.
Σιωπώ στο γυμνό κι αιμόφυρτο τώρα. ΜΑ ΑΝ ΦΥΓΩ ΘΑ ΠΟΝΕΣΕΙΣ.
Και δεν θα ξεχάσεις.
Το όνομά μου ήταν αγάπη...
Τι πεζό αλήθεια. Τι συνηθισμένο...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
ΦΤΙΑΓΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΕΡΟΧΟ...ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ.
θα δω το ήλιο στσογγυλό
και με το όμορφο στερνό χαμόγελο σου
μαι καλημέρα θα σου πώ
μετα θα φύγω θα χαθώ
κ ίσως με ξαναδείς μονάχα στ'όνειρο σου!
Γιατί είμαι αέρας που περνά
μέσα στης πόλης τα στενά
και κάνει τα κλειστά παράθυρα να τρίζουν.
Γιατί είμαι αύρα εσπερινή,
πνοή καθάρια ζωντανή,
που κάνει τα γερμένα φύλλα να θροίζουν.
Φεύγω ψιλά για το βουνό
κ ύστερα πέφτω στο κενό,
και ταλαντεύομαι στα βάθη και στα ύψη,
και κουβαλάω μες τη σιγή,
μιαν ανυπότακτη κραυγή
και κάποια ανείποτη ελπίδα που χεις κρύψει
Where is all you angels now the figureheads
have fell (fell, fell)
and lovers war with arrows over secrets they could tell
looks like they'll try again
Wild boys never chose this way
Wild boys never close your eyes
Wild boys always shine.
Eίχα πει ότι δε θα ξανασυμμετάσχω ποτέ σε αυτό το τόπικ και στα ανέκδοτα γιατί υπάρχει φόβος να παρεξηγηθώ ότι θέλω να αυξήσω τον αριθμό των μηνυμάτων μου.
Είναι πολύ εύκολο να γράφω στο word και μετά να κάνω αντιγραφή εδώ…
Όμως δεν τα κατάφερα… Μόλις διάβασα αυτό το ποίημα που θέλω να μοιραστώ μαζί σου θυμήθηκα –περιέργως- εσένα! Αγνωστο το γιατί… Ισως κάτι στο ύφος...
ΕΚΣΤΑΣΗ
Εκσταση,
μια μεγάλη ερωτική ιστορία
η ζωή,
με μουσική του Χατζιδάκη.
Δυο λογάκια να πούμε μαζί τραγουδιστά
ανοίγουν τα αλλιώς ειδωμένα.
Όχι φόβους και πανικούς,
απλά
οπως κυλάνε τα χρώματα μέσα σου.
Του κρυστάλλινου ορίζοντα
αντανακλάσεις είμαστε
κι όλοι μαζί
κάνουμε λευκό…. (της Μαρίας Σταμάτη)
