- TZIXANT ΣΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.
Καλημερα καλοι μου φιλοι!
Ειχα καιρο να μπω στο φορουμ και ομολογω πως χαρηκα που βρηκα να συνεχιζετε ομορφα η κουβεντουλα μας.
Λοιπον,θα τα παρω με την σειρα.
nst,
μηπως με την εξομολογιση καταλαγιαζουμε τον φορτο συναισθηματων μας και λειτουργει σαν καταλυτης?
Αν δεν τα βγαζουμε απο μεσα μας τα συναισθηματα μας και αυτο που μας τρωει στην ουσια,τελικα μηπως καποια στιγμη ξεσπασει και εμεις απλα φρικαρουμε και την πληρωσει ο πρωτος τυχοντας.(βλεπε φωνικο κυνηγων)
Μου ειχε τυχει καποτε σε μια μακροχρονια σχεση.
Οταν χωρισα,ειχα αποθημενα που δεν ειχα καταλαβει...
Τα οποια χωρις να το θελω τα πληρωσε η επομενη σχεση μου.
Απλα οταν γκρεμιστικαν την πρωτη φορα τα ονειρα μου κατι αλλαξε μεσα μου κι εγω το αποδεχτηκα.
Ενω αυτο ηταν παραπλανητικο,απλα ειχαν συσωρευτει συναισθηματα που με χαλουσαν,με φθειραν.
Αφου εκαναν τον κυκλο τους και συνηδητοποιησα πως ηταν αποθημενα κρυμενα και μεταμορφωμενα σε δηθεν ωριμοτητα,συνειδητοποιησα πως ειχα χασει το σπουδαιοτερο απο ολα.
Τον εαυτο μου,τον αυθορμητισμο μου!
εδω δενει και η απαντηση μου στον φιλο Trovadouro,
οταν ειμαι συνειδητη στις πραξεις και την συμπεριφορα μου,
καταπιεζομαι διοτι χανω τον αυθορμιτισμο μου.
Γιαυτο κι εγω αντκατεστησα την λεξη ωριμαζουμε με ψυχραινομαστε.
Δεν μπορω να λυσω ενα προβλημα ψυχικο-ψυχολογικο μου δημιουργοντας ενα αλλο.
gwgw μου,
αν δεν μπορουμε να συγχωρεσουμε τον εαυτο μας,τοτε σιγουρα μπορουμε να παραδειγματιστουμε και να τον κανουμε καλυτερο.
Οπως ειπα και στην πρωτη σελιδα,το λαθος μας το κανουμε ενα με εμας.
Το απορροφαμε,για να το χρησιμοποιησουμε σαν αντισωματα για την επομενη φορα ωστε να μην πεσουμε στα ιδια λαθοι.Ή αν θες να γινουμε περισσοτερο ανθρωπινοι.
Mε εκτιμηση Άντα
quote:
gwgw μου,
αν δεν μπορουμε να συγχωρεσουμε τον εαυτο μας,τοτε σιγουρα μπορουμε να παραδειγματιστουμε και να τον κανουμε καλυτερο.
Οπως ειπα και στην πρωτη σελιδα,το λαθος μας το κανουμε ενα με εμας.
Το απορροφαμε,για να το χρησιμοποιησουμε σαν αντισωματα για την επομενη φορα ωστε να μην πεσουμε στα ιδια λαθοι.Ή αν θες να γινουμε περισσοτερο ανθρωπινοι.
σαφως, και παραδειγματιζομαστε, και δεν το ξανακανουμε, αλλα αυτο δε σημαινει οτι το εχουμε ξεχασει και οτι εχουμε συγχωρησει τον εαυτο μας..
και πως μπορουμε αλλωστε να τον συγχωρησουμε, οταν αυτο που εχει γινει ειναι κατι ανεπιτρεπτο για το δικα μας δεδομενα ωστε να θεωρουμε δικαιο το να μη συγχωρήσουμε τον εαυτο μας..
πως μπορουμε να τον συγχωρησουμε, οταν η ελλειψη ειναι τοσο μεγαλη που δεν μας αφηνει να συγχωρεσουμε τον εαυτο μας.?
ξερω τι θα πειτε.. ο χρονος ειναι ο καλυτερος γιατρος..
δεν ειναι ομως ολες οι περιπτωσεις ιδιες, και παντα κατι μενει..
Η Μεγάλη μου Αγάπη!
Aσχετο αλλα βρε GWGW,
να μην ηξερα περσι που πηγα στην Κερκυρα οτι νοικιαζεις διαμερισματα...
Βρε κακο με αυτην την Κερκυρα,τα τελευταια χρονια ολο Κερκυραιους γνωριζω!!!!!! 
Mε εκτιμηση Άντα
quote:
Aσχετο αλλα βρε GWGW,
να μην ηξερα περσι που πηγα στην Κερκυρα οτι νοικιαζεις διαμερισματα...
Βρε κακο με αυτην την Κερκυρα,τα τελευταια χρονια ολο Κερκυραιους γνωριζω!!!!!!
Mε εκτιμηση Άντα
χμμ, αυτο είναι παρα πολυ καλο..το οτι γνωριζεις δηλ ατομα απο κερκυρα..
ειμαστε λιγο τρελιαρηδες βεβαια(εως πολυ) αλλα ειμαστε και πολυ φιλοξενοι..
εγω παλι αυτη τη περιοδο θελω να γνωριζω κρητικους...
οσο για τα διαμερισματα...δε πειραζει..
takis...? last year..!! 
Η Μεγάλη μου Αγάπη!
Edited by - GWGW on 11/12/2006 10:23:31
quote:
εγω παλι αυτη τη περιοδο θελω να γνωριζω κρητικους...
Με φώναξε κανείς?
Χεχε! 
In anticipation of my resurrection...
quote:
μηπως με την εξομολογιση καταλαγιαζουμε τον φορτο συναισθηματων μας και λειτουργει σαν καταλυτης?
Αν δεν τα βγαζουμε απο μεσα μας τα συναισθηματα μας και αυτο που μας τρωει στην ουσια,τελικα μηπως καποια στιγμη ξεσπασει και εμεις απλα φρικαρουμε και την πληρωσει ο πρωτος τυχοντας.(βλεπε φωνικο κυνηγων)
Λέμε όμως την αλήθεια όταν εξομολογούμαστε και κυρίως λέμε την αλήθεια στον εαυτό μας? Την απόλυτη αλήθεια και όχι αυτή που έχει κατασκευάσει ο εαυτός μας ως αντίδραση σε αυτό που και ο ίδιος δεν θέλει να πιστέψει?
Αν εμβαθύνουμε σε αυτό, και με θάρρος άνευ εγωισμού παρατηρήσουμε τι λέμε και πως το λέμε σε αυτές τις περιπτώσεις, θα δούμε οτι πάντα ανάμεσα στην περιγραφή του ''αμαρτήματος'' ΄παρατάσσουμε και ένα σωρό δικαιολογίες η ελαφρυντικά για να τα ακούμε εμείς οι ίδιοι.
Την στιγμή εκείνη κατακλυσμένοι απο ένα σωρό αντιφατικά συναισθήματα που όσο τα αφήνουμε και πλημυρίζουν την σκέψη μας τόσο αυτά μας πνίγουν, πιστεύουμε οτι παρουσιάζουμε το γεγονός όπως είναι.
Ισως η εξωτερική περιγραφή να είναι αληθινή αλλά το βαθύτερο σχήμα που κρύβεται και απο εμας δεν το παραδεχόμαστε παρα πολύ αργότερα.
Συνήθως δε διαλέγουμε για την εξομολόγηση μας άτομα που θα μας ''ελαφρύνουν'' η θα μας ''απενοχοποιήσουν'' [ νομίζουμε] τα οποία ασυνείδητα παραπλανούμε με το ύφος, το συναίσθημα κλπ κλπ έτσι ώστε να βρούμε συμπαραστάτη.
Πιστέυω οτι το όλο θέμα έχει να κάνει με την μη αποδοχή των πλευρών του εαυτού μας που έχουμε σκεπάσει ακόμη και απο εμάς. Φρασεις όπως << πρόδωσα τις αρχές μου >> , << τα ιδανικά μου >> κλπ ανάγονται στην προσωπικότητα και όχι στην ουσία μας.
Νομίζω οτι ένας άνθρωπος με απόλυτη γνώση του εαυτού του και του ηθικού πλαισίου που ΑΥΤΟΣ έχει ορίσει, ποτέ δεν το παραβαίνει επειδή ελέγχει αυτός το σύνολο του και όχι εκείνο, αυτόν. Εμείς όμως απέχουμε απο εκεί πρός το παρόν.
Στο δεύτερο σκέλος η άποψη μου είναι οτι όντως πρέπει να τα ''βγάλουμε απο μέσα μας'' και όσο πιο γρήγορα γίνεται. Αλλά αυτή η εξαγωγή σημαίνει να βρούμε τη πραγματική αιτία που είναι μέσα μας, για οτι έγινε η γίνεται και να την φέρουμε στην επιφάνεια...παρά να ανακοινώσουμε σε κάποιον άλλο το μεταμφιεσμένο συμβάν.
Ι΄σως ένας άλλος, πιο νηφάλιος απο εμάς, μας δείξει εκείνη την ώρα την μέθοδο ''ανασκαφής'' και μας δώσει τα ''εργαλεία'' αλλά μέχρι εκεί...και αυτό προυποθέτει να είναι ο άλλος γνώστης και να υπάρχει μεταξύ μας μια σχέση ιδιαίτερη διότι στην αντίθετη περίπτωση η πιθανότητα να διαλυθούμε είναι μεγάλη.
Φιλικά
Με φώναξε κανείς?
Χεχε!
βρε βρε...το κρητικατσι μας
πως μου ξεφυγες εσυ???
χαχαχα
Η Μεγάλη μου Αγάπη!
quote:
οταν ειμαι συνειδητη στις πραξεις και την συμπεριφορα μου,
καταπιεζομαι διοτι χανω τον αυθορμιτισμο μου.
porqué καλή μου Whiz ;
Γιατί η καταπίεση; Μήπως δεν είναι καλύτερα να γνωρίζεις τον εαυτό σου; Αυτό που πραγματικά θέλεις να κάνεις, γιατί θα πρέπει να έχει και μια αιωρούμενη αβεβαιότητα. Δηλαδή, αν η πρώτη αυτόματη αντίδραση είναι πραγματι η ίδια με αυτό που θα έκανες άν το καλοσκεπτόσουν, δεν λογίζεται σαν αυθορμιτισμός;
και γιατί πρέπει η συνειδητότητα να ταυτίζεται με την καταπίεση;
νομίζω οτι είναι καλύτερα να συνειδητοποιούμε κάτι και μετά το αφομοιώνουμε. κάποια στιγμή μπαίνει στον χαρακτήρα μας, και αυτό το βγάζουμε στην συμπεριφορά μας.
Filika
Trovadouros
Αγαπητε μου Trovadoure,
κοιταξε να δεις πως εχουν τα πραγματα..
->Στην δουλεια πρεπει να ειμαι προσεχτικη σε καθε μου κινηση και
καθε μου εκφραση ,καθε μου φραση.
->Στην οικογενειακη μου ζωη (δυστηχως)το ιδιο.
Γιατι λοιπον πριν να παρω παρω την οποια αποφαση να βαζω ενα καλουπι και μετα να πρατω και στην προσωπικη μου ζωη?
Γιατι να πρεπει να μπαινω στην διαδικασια να υποβαλλω στον εαυτο μου ενα ειδος προγραμματιστικης αναλυσης?
Ειναι τοσο δυσκολο να ειμαστε αυθορμητοι πια?
Δεν μπορουμε να ειμαστε και συνηδειτοι και αυθορμητοι?
Γιατι πρεπει να χανουμε την δημιουργηκοτητα μας?
Οταν την χανουμε δεν ειμαστε πιο ψυχροι?
Η δημιουργηκοτητα ειναι στιγμιαια οπως και ο αυθορμητισμος.
Ας παρουμε για παραδειγμα το.... σεξ!
Ποτε περναμε καλυτερα,οταν αυθορμητα σε ασχετη στιγμη υπαρξη ερωτισμος απο την/ον συντροφο και μας ξαφνιασει ή......
οταν εχουμε κανει ολοκληρη μελετη για το που,το πως,και με ποιο τροπο θα κανουμε?
Λες:
"νομίζω οτι είναι καλύτερα να συνειδητοποιούμε κάτι και μετά το αφομοιώνουμε. κάποια στιγμή μπαίνει στον χαρακτήρα μας, και αυτό το βγάζουμε στην συμπεριφορά μας. "
Γιατι να επιτρεψω να αλλαξει κατι στον χαρακτηρα μου και να αλλαξει και η συμπεριφορα μου αφου δεν θα πηγαζει αυτο απο μεσα μου?
Αναγκη εχω τον εαυτο μου και αυτος εκφραζετε αυθορμητα.
Και γιαυτο εχω την υποχρεωση σε μενα να τα εχω καλα με μενα για να τα εχω και με τους αλλους.
Διαφορετικα..
δεν θα ειμαι εγω...
αλλα Θα ειμαι αυτη που μου επιβαλλετε να ειμαι.
Ετσι το βλεπω εγω,
ειναι η προσωπικη μου αποψη συμφωνα με τον χαρακτηρα μου.
Μπορει για σενα να ειναι διαφορετικη.
Δεν σημαινει οτι ειναι και λαθος.Απλα ισως να μην ειναι και η καλυτερη.
(Πω πω λογοδιαρεια με εχει πιασει πρωι πρωι)
Mε εκτιμηση Άντα
quote:Trovadouros ελπίζω να μην έκανες φόνο....μόνο εκεί με παραπέμπει τόση ενοχή...
Μην ανησυχείς… πολύ. Όχι ακόμα δεν έχω φτάσει σε αυτό το σημείο.
Αν και εδώ που τα λέμε, μπορείς να φονεύσεις την ψυχή κάποιου. Πνευματικό το κελί λοιπόν….
quote:
Αν δεν μπορούμε να συγχωρέσουμε τον εαυτό μας, γιατί να μην σταματήσουμε να θέλουμε να τον συγχωρέσουμε και να δεχθούμε την αμαρτία μας σαν τμήμα του εαυτού μας?
Ετσι αυτό που είναι έξω απο εμάς και αντίθετο, ενσωματώνεται...μέχρι να το εξηγήσουμε...
Το να συγχωρήσουμε τον εαυτό μας είναι ένα μεγάλο ζήτημα, και βήμα. Και η αποκωδικοποίηση μιας συμπεριφοράς είναι και αυτό πρόοδος. Ίσως και η αποδοχή του λάθους να είναι θέμα εγωισμού, για το αλάθητο του καθένα μας.
quote:
Μα αφού ο καθένας έχει την δική του αλήθεια και τα δικά του κριτήρια πως γίνεται να σε διαβεβαιώσει κάποιος για το περιεχόμενο του μυαλού σου και της ψυχής σου?
Ισως ένας άλλος να σου δείξει την διαδρομή ενός βοηθητικού τρόπου σκέψεως αλλά την όλη εργασία μόνο εσύ μπορείς να την κάνεις.
Οσον αφορά την οπτική πιστεύω οτι αυτό συμβαίνει σε κάθε τι που αποφασίζουμε και πράττουμε ΑΝΑΛΟΓΑ του σκοπού μας και του στόχου μας.
Δλδ ο στόχος είναι αυτός που καθορίζει την οπτική κατά βάθος, μόνο που έχω την άισθηση οτι αυτό είναι πολύ καλά κρυμμένο...
Αλήθεια κανείς. Απλά λέω ότι μπορεί τα πράγματα να γίνουν σαλάτα. Αυτός ο διαφορετικός δρόμος μπορεί να είναι ένας τρόπος για να δοθούν ελαφρυντικά. Σε ότι αφορά τον στόχο και την οπτική με βρίσκεις σύμφωνο αλλά ξέρεις καμιά φορά η αδυναμία… καραδοκεί για εναλλακτικές, όταν βρίσκει μπροστά το τέρας…
Filika
trovadouros
quote:
Αν και εδώ που τα λέμε, μπορείς να φονεύσεις την ψυχή κάποιου. Πνευματικό το κελί λοιπόν….
Νομίζω ότι είναι εξίσου άσχημο με τον φόνο.Μόνο που με αυτό το έγκλημα δεν διωκόμαστε ποινικά.Ότι καταφέρουν να κάνουν οι τύψεις μας(άμα το πάρουμε χαμπάρι)...
quote:
Πιστέυω οτι το όλο θέμα έχει να κάνει με την μη αποδοχή των πλευρών του εαυτού μας που έχουμε σκεπάσει ακόμη και απο εμάς. Φρασεις όπως << πρόδωσα τις αρχές μου >> , << τα ιδανικά μου >> κλπ ανάγονται στην προσωπικότητα και όχι στην ουσία μας.
Νομίζω οτι ένας άνθρωπος με απόλυτη γνώση του εαυτού του και του ηθικού πλαισίου που ΑΥΤΟΣ έχει ορίσει, ποτέ δεν το παραβαίνει επειδή ελέγχει αυτός το σύνολο του και όχι εκείνο, αυτόν. Εμείς όμως απέχουμε απο εκεί πρός το παρόν.
Δεν νομίζω ότι η ανθρώπινη συμπεριφορά μπορεί να εγκλωβιστεί σε όρια,είτε τα όρια αυτά τεθούν από εξωτερικούς παράγοντες,είτε είναι τα δικά μας όρια.Και δεν μιλάω για τα απλά πραγματάκια,π.χ.τα όρια μέσα στον εργασιακό χώρο κλπ.Οι άνθρωποι είμαστε απρόβλεπτοι..
Πριν περίπου δυο χρόνια έκανα κάτι που πρόδωσε τις αρχές μου και τον προσωπικό μου κώδικα ηθικής,βάσει των οποίων ζούσα από τα 15 μου..Δεν το έκανα αυθόρμητα,το σκέφτηκα πολύ καλά.Η κατάληξη ήταν να με διαγράψει ένα από τα πλέον αγαπημένα μου άτομα,κάτι που με πονάει ακόμα και σήμερα,αλλά να κερδίσω ένα άλλο άτομο που με κάνει πλέον ευτυχισμένη,εδώ και δυο χρόνια...Καταπάτησα τις αρχές μου,αλλά δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς..Ήταν η μοναδική φορά που σκέφτηκα τον ΕΑΥΤΟ μου κι έκανα κάτι "κακό" αλλά βγήκε κάτι καλό από αυτό.Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έχω ακόμα τύψεις...
Νομίζω ότι οι κώδικές μας,αλλάζουν όσο μεγαλώνουμε.Άλλα πράγματα θεωρούσαμε κακά στα 15 μας,άλλα στα 25 και άλλα στα 35...
quote:
μπορείς να φονεύσεις την ψυχή κάποιου. Πνευματικό το κελί λοιπόν….
Χμ!!! Προσωπικά δεν το πιστεύω με κανένα τρόπο. Δεν μπορεί ένας άνθρωπος να σκοτώσει την ΨΥΧΗ ενός άλλου...αυτό που μπορεί να εκμηδενιστεί και που θα μπορούσε να περιγραφτεί σαν ''θάνατος'' είναι η προσωπικότητα.
Ας το δούμε όμως και απο τις δύο πλευρές περιφερικά.
Από την πλευρά του θύτη, αυτός που αποφασίζει με πλήρη συνείδηση να κάνει μια τέτοια πράξη, η είναι ένα άτομο ''μαύρο'' η είναι ένας παρανοϊκός που βρίσκει ικανοποίηση στην κυριαρχία και την επιβολή σαν ιδέες για να υπάρξει και να αυτοπραγματώνεται.
Το σύνηθες νομίζω οτι είναι η δράση με την υποθετική κάλυψη του καλού η μια ασυνείδητη απόφαση.
Οταν μιλάμε για συνείδηση και συνειδητότητα θα πρέπει να έχουμε υπ' 'οψιν οτι εννοούμε μια ιδιότητα που αν υπάρχει είμαστε απόλυτοι κύριοι του εαυτού μας, των παρορμήσεων μας, των επιθυμιών μας κλπ δλδ κάτι που είναι σπάνιο στην ανθρώπινη αντίληψη.
Ερχόμαστε τώρα στο θύμα. Για να μπορέσει κάποιος να διαρρήξει τόσο πολύ την προσωπικότητα[ η την άυρα ενός άλλου]θα πρέπει εκείνος να εχει πολλά κενά που δεν τα ξέρει. Θα έχει άγνοια του μεγαλύτερου τμηματος του εαυτού του. Επίσης κάπου υπάρχει ένα πολυ χαρακτηριστικό και αδύνατο σημείο του, που αν δεν υφίστατο δεν θα είχε και αυτό το αποτέλεσμα.
Ισως ενα τέτοιο γεγονός να είναι έναυσμα και για τούς δυο ως πρός την εξέλιξη τους.
quote:
Καταπάτησα τις αρχές μου,αλλά δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς..Ήταν η μοναδική φορά που σκέφτηκα τον ΕΑΥΤΟ μου
Κάτω απο κάθε τι που κάνουμε είναι ο εαυτός μας, ακόμη και αν αυτό μοιάζει σαν την πιο αλτρουστική πράξη. Αν ήταν αλλιώς δεν θα είχαμε τύψεις, θα είχαμε απλώς μια θλίψη για την αποτυχίας μας η μια εκρηξη του εγωισμου μας.
Νοιώθουμε τύψεις οταν κάνουμε κάτι σε κάποιον άλλο άνθρωπο και όχι οταν κάνουμε μια λάθος ενέργεια στρεφόμενη σε ένα αντικείμενο, επειδή θλιβόμαστε ΕΜΕΙΣ... η ψυχή μας ...η οποία συνδέεται μόνιμα με την συνολική ανθρώπινη ψυχή και ως εκ τούτου πονάει και η ίδια.
quote:
Δεν μπορουμε να ειμαστε και συνηδειτοι και αυθορμητοι?
Ισως να γίνεται....
Φιλικά
quote:
Ειναι τοσο δυσκολο να ειμαστε αυθορμητοι πια?
Δεν μπορουμε να ειμαστε και συνηδειτοι και αυθορμητοι?
Γιατι πρεπει να χανουμε την δημιουργηκοτητα μας?
Οταν την χανουμε δεν ειμαστε πιο ψυχροι?
Η δημιουργηκοτητα ειναι στιγμιαια οπως και ο αυθορμητισμος.
Αυτό ακριβώς λέω κι εγώ, αλλά μάλλον με διαφορετικά λόγια. Το θέμα είναι καλύτερα να κάνει αυτό που πραγματικά αισθάνεσαι, χωρίς καταπίεση ή κάτι παρόμοιο. Απλά όταν θα έχεις κάνει κάποιες αλλαγές στον εαυτό σου (βλέπε παρακάτω), και αυτές θα έχουν περάσει στον χαρακτήρα σου, τότε και συνειδητά θα κάνεις κάποιες αντιδράσεις, και αυθόρμητα. Χωρίς να περνά από επεξεργασία και πολύ σκέψη. Και αυτό ισχύει για οποιαδήποτε ζήτημα ή πτυχή της ζωής μας και της προσωπικότητάς μας.
Όσο για την δημιουργικότητα γιατί λες ότι είναι στιγμιαία…. Μόνο; Δεν μπορεί να έχει κάποια διάρκεια κάποια συνέχεια;
quote:
Γιατι να επιτρεψω να αλλαξει κατι στον χαρακτηρα μου και να αλλαξει και η συμπεριφορα μου αφου δεν θα πηγαζει αυτο απο μεσα μου?
Μα αυτό που θα αλλάξεις στον χαρακτήρα σου, όταν χρειαστεί, θα είναι γιατί καταλαβαίνεις ότι κάπου είσαι λάθος. και αυτό θα είναι πηγαίο.
quote:… ίσως ούτε και η χειρότερη…
Δεν σημαινει οτι ειναι και λαθος.Απλα ισως να μην ειναι και η καλυτερη.
filika
trovadouros
σωστά αυτά που λες αλλά που ξέρεις όμως το μικρό ή το μεγάλο που θα κάνεις, και δεν λέω αναγκαστικά επί σκοπό, αλλά θες λόγω αδυναμίας και μη σωστής κρίσης των πραγμάτων, αν ο αποδέκτης είναι αρκετά δυνατός για να το αντέξει; Σωστά πάλι λες ότι και το θύμα έχει ευθύνες για τα κενά που έχει, αλλά σε τι αλλάζει αυτό την πράξη που κάνουμε; Και αλήθεια τι περισσότερο μετράει το αποτέλεσμα ή την κάθε αυτή πράξη;
quote:
Ισως ενα τέτοιο γεγονός να είναι έναυσμα και για τούς δυο ως πρός την εξέλιξη τους.
Τελικά ναι αλλά είναι πολύ λίγοι οι άνθρωποι που το βλέπουν έτσι. Η για να το λέμε καλύτερα είναι πολύ λίγοι αυτοί που από την θέση του θύματος το βλέπουν έτσι. Γιατί από την πλευρά του «μαύρου»….
quote:
Νοιώθουμε τύψεις οταν κάνουμε κάτι σε κάποιον άλλο άνθρωπο και όχι οταν κάνουμε μια λάθος ενέργεια στρεφόμενη σε ένα αντικείμενο, επειδή θλιβόμαστε ΕΜΕΙΣ... η ψυχή μας ...η οποία συνδέεται μόνιμα με την συνολική ανθρώπινη ψυχή και ως εκ τούτου πονάει και η ίδια.
Γιατί δεν νιώθουμε πάντα τις ίδιες τύψεις όταν κάνουμε αυτό το κάτι στον εαυτό μας. Γιατί μπορούμε αυτόν να τον εξαιρούμε από το σύνολο αυτό της ανθρώπινης ψυχής. Πως αποκοβόμαστε από τον εαυτό μας, καταπιέζοντας τις ανάγκες της ψυχής μας, απομακρύνουμε το είναι μας…
filika
trovadouros
quote:
Πριν περίπου δυο χρόνια έκανα κάτι που πρόδωσε τις αρχές μου και τον προσωπικό μου κώδικα ηθικής,βάσει των οποίων ζούσα από τα 15 μου..Δεν το έκανα αυθόρμητα,το σκέφτηκα πολύ καλά.Η κατάληξη ήταν να με διαγράψει ένα από τα πλέον αγαπημένα μου άτομα,κάτι που με πονάει ακόμα και σήμερα,αλλά να κερδίσω ένα άλλο άτομο που με κάνει πλέον ευτυχισμένη,εδώ και δυο χρόνια...Καταπάτησα τις αρχές μου,αλλά δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς..Ήταν η μοναδική φορά που σκέφτηκα τον ΕΑΥΤΟ μου κι έκανα κάτι "κακό" αλλά βγήκε κάτι καλό από αυτό.Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έχω ακόμα τύψεις...
Το γεγονός ότι κάποιος σκέφτεται τον εαυτό του και κάνει κάποια πράξη, αντίθετη από τα πρέπει του, σημαίνει ότι η ανάγκη ή θέληση που τον ωθεί είναι μεγάλη. Αν δεν γίνονταν λοιπόν αυτό το βήμα θα έπρεπε να καταπατήσεις την ανάγκη της ψυχής σου δηλαδή τον ίδιο σου τον εαυτό. Η ιδανική κατάσταση θα ήταν αν το θέλω και το πρέπει σου ήταν ταυτόσημα. Μόνο στην περίπτωση αυτή δεν θα υπάρχει σύγκρουσή. Ξέρεις είναι τελικά πολύ σημαντικό να προσδιορίσουμε το πρέπει και το γιατί του.
Κάποιες φορές, και νομίζω τις περισσότερες η ανάγκη της ψυχής ξεπερνά τους λογικούς κανόνες και ο συναισθηματισμός δρα ανεξέλεγκτα και αυτόβουλα. Δεν είναι εύκολο να τον δαμάσεις. Ειδικά όταν αναφέρεις ότι το σύνηθες ήταν να θυσιάζεις τον εαυτό σου για χάρη της ηθικής των αρχών σου, τότε η εκτόνωση θα είναι και ανάλογη της εσωτερικής πίεσης που ασκείς στον εαυτό σου.
Να κάνω μια ερώτηση και αν θες απαντάς…
Τα δύο αυτά γεγονότα ή οι δύο καταστάσεις του τότε και τώρα φαίνεται σαν να είναι δεμένα μεταξύ τους. Οι τύψεις αυτές που ακόμα υπάρχουν κατά πόσο περιορίζουν, αν το κάνουν, την τωρινή σου ευτυχία. Και κατά πόσο νομίζεις ότι υπάρχει πιθανότητα να σκιάξει ή να στοιχειώσει το μέλλον σου;
filika
trovadouros
quote:
Να κάνω μια ερώτηση και αν θες απαντάς…
Τα δύο αυτά γεγονότα ή οι δύο καταστάσεις του τότε και τώρα φαίνεται σαν να είναι δεμένα μεταξύ τους. Οι τύψεις αυτές που ακόμα υπάρχουν κατά πόσο περιορίζουν, αν το κάνουν, την τωρινή σου ευτυχία. Και κατά πόσο νομίζεις ότι υπάρχει πιθανότητα να σκιάξει ή να στοιχειώσει το μέλλον σου;
Δεν έχω πρόβλημα αγαπητέ μου.Ίσα ίσα που η ανωνυμία εδώ μέσα μας κάνει και μιλάμε πιο άνετα,πιο ελεύθερα.
Οι τύψεις που ένιωθα τον πρώτο καιρό,μιας και ήταν πιο φρέσκο,ήταν περισσότερες.Τώρα πλέον έχουν μετριαστεί ή μπορεί ακόμα και να έχουν εξαφανιστεί και να έχει μείνει απλά η νοσταλγία για το άτομο που εξαιτίας της πράξης μου απομακρύνθηκε από εμένα.Μπορώ να σου πω με βεβαιότητα ότι ούτε θα στοιχειώσει,ούτε θα σκιάξει το μέλλον μου.Ότι κακό ήταν να γίνει,έγινε...
Καλοι μου φιλοι,
Καταρχην ευχαριστω πολυ για την συμμετοχη σας,και την συντροφια που κρατατε σε αυτο το θεμα.
Υπαρχει ομως κι ενα σκελος που δεν εχει διαχωριστει και η καταθεση των αποψεων σας ειναι σημαντικη.
θα ηθελα να απαντησουμε λοιπον και στο παρακατω ερωτημα:
"Ειναι η φωνη της καρδιας μας που πονα?ή ισως και η συνηδειση μας?"
Τι ειναι αυτο τελικα που μας κανει να τα βαζουμε με τον εαυτο μας?
Ειναι η καρδια μας?
το συναισθημα που τοσο εντονα αισθανομαστε....?
Ή ειναι η συνηδειση μας?
Ενα συναισθημα προδοσιας απεναντι στον εαυτο μας,ενας πληγωμενος εγωισμος που μονοι μας
γκρεμισαμε και στοιχειωσαμε την συνειδηση μας?
Mε εκτιμηση Άντα
καλως ηρθες στο θεμα!
Κι εγω συμφωνω μαζι σου.
Μονο που αυτο που θελω να συζητησουμε ειναι παντα με γνωμονα το θεμα.
στο αρχικο μου ποστ γραφω.....
[Εχετε τυψεις για κατι που κανατε ή που δεν κανατε?
Νομιζω πως λιγο πολυ ολοι βραζουμε μεσα στο ζουμι μας για κατι που καναμε ή δεν καναμε?Κατηγορουμε τον εαυτο μας για κατι που συνεβει επειδη εμεις δεν το ξεραμε ωστε να το αποτρεπαμε...
Σιγουρα αυτο μας κανει να κοιμομαστε ανησυχα τα βραδια..
Και κατι μεσα μας φωναζει κλαιγοντας,το θεμα ειναι τι ειναι αυτο.
Ειναι η φωνη της καρδιας μας που πονα?ή ισως και η συνηδειση μας? ]
Mε εκτιμηση Άντα
Νομίζω πως στη ζωή μας, η λογική ελέγχει (δίνει όρια και αξιολογεί) το συναίσθημα, και το αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας είναι οι ψυχολογικές επιπτώσεις που έχει επάνω μας η κάθε πράξη.
Οι τύψεις είναι ένα μέσο ελέγχου των πράξεών μας και αποτελούν σημαντικό χαρακτηριστικό του κάθε ατόμου. Πιστεύω πως αποτελούν έναν ψυχολογικό έλεγχο του "μετά" και μέσα από τις διαρκείς τριβές μας στη ζωή, καταφέρνουμε να δημιουργήσουμε ένα αρχέτυπο που περιλαμβάνει όλα αυτά τα ψυχολογικά "μη" και "όχι". Χρειάζονται για να μην επαναλάβουμε τα ίδια σφάλματα, άρα βοηθούν στην εξέλιξή μας.
Τώρα η εξομολόγηση είναι απαραίτητη διαδικασία για να δόσουμε κουράγιο στον εαυτό μας και να νοιώσουμε πάλι δυνατοί. Το θέμα είναι να μην εκμεταλλευόμαστε την εξομολόγηση και κάθε τρεις και λίγο να τη χρησιμοποιούμε ως ψυχολογικό "reset" για κάθε ατόπημά μας. Κοινώς εξέλιξη και βελτίωση θα υπάρχει αν εξομολογούμαστε όλο και πιο αραιά. Φυσικά η εξομολόγηση έχει διαφορετικό χαρακτήρα κι έννοια για τον καθένα. Άλλη η χριστιανική εξομολόγηση και άλλη η εξομολόγηση σε έναν ψυχολόγο ή προς τον θεό (όπως τον εννοεί ο καθένας) και ακόμη πιο διαφορετική (και δύσκολη) προς τον εαυτό μας.
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, ΓΕΜΑΤΑ ΑΓΑΠΗ, ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΦΩΤΙΣΗ!
Lux e tenebris