- To «τουπέ» του Γνώστη και του Φιλοσόφου - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

Το να παρατηρείς κάτι που είναι αυτονόητο ή μάλλον το θεωρείς εσύ αυτονόητο και το παρατήρησαν και οι άλλοι όντως δεν σου δίνει φως αλλά σε τυφλώνει ακόμα περισσότερο.

Απλά πιστεύω ότι ο άνθρωπος όταν δεν είναι παρατηρητής από την φύση του, δεν βάζει στόχους ή δεν ξέρει τι να παρατηρήσει, τα κομβικά σημεία τον βοηθούν, δηλαδή πατώντας και παρατηρώντας στα ίδια σημεία που παρατήρησαν οι άλλοι και μαθαίνοντας ή μάλλον προσπαθώντας να φανταστεί πως το έκαναν, τον βοηθάει ως προς το να μάθει να το κάνει, δεν σημαίνει όμως ότι θα γίνει φιλόσοφος ή παρατηρητής επειδή έμαθε να το κάνει.

Και γιαυτό πιστεύω ότι αποτυγχάνουμε, άλλα τα μάτια του λαγού και άλλα της κουκουβάγιας.

Ως προς την γλωσανάλυση, ακόμα μας παιδεύουν οι ιδέες των φιλοσόφων μας, υπάρχουν πολλοί ορισμοί και ο καθένας τους εκλαμβάνει με τα δικά του κριτήρια και τις δικές του σκέψεις, είναι βέβαια και το πέρασμα των αιώνων, τότε μπορεί να μιλούσαν ξεκάθαρα και αυτονόητα απλά εμείς να δίνουμε λάθος τους ορισμούς, αν σκεφτούμε μάλιστα ότι σε έναν αιώνα από τώρα κάποιος θα προσπαθεί να καταλάβει τα δικά σου γραπτά Κηφεύς και θα δίνει τους ορισμούς σύμφωνα με την εξέλιξη, πάλι θα υπάρχει αυτός ο αιώνας η αλλαγή της σκέψεις των γενεών και της τεχνολογίας, οπότε πάλι η γλωσσανάλυση θα διαφέρει και ο καθένας θα δίνει τους δικούς του ορισμούς.

Άρα είναι η γλώσσα το κριτήριο, ή γνώση έρχεται διαφορετικά;

Δηλαδή στην αναζήτηση του Α και του Β είσαι τυχερός ή ευφυής και ανακαλύπτεις το Γ και το Δ, γιατί το ενδιάμεσο είναι δύσκολο όπως το θέτεις γιατί δεν υπάρχει τίποτα στην μέση, δεν είναι αριθμοί, λέμε Α και Β.

Αλλά πρέπει να σκεφτούμε ότι στους πρώτους αριθμούς, δεν θα υπήρχαν τα κλάσματα υπήρχε το 1 και το 2 μετά βρήκαν το 1,5 άρα κάπως έτσι δεν γίνεται και στην γλώσσα, μάλλον στις λέξεις, χωρίς να αλλάζουν βέβαια το αλφάβητο.

Mερικέ φορές, είσαι εκπληκτική.
Ομορφο κείμενο.!

Όταν εκείνο που σ’ ενδιαφέρει δεν είναι ν’ ανακαλύψεις το “πραγματικό πρόσωπο της πραγματικότητας” , αλλά να διαλύσεις τις φιλοσοφικές πλάνες (στις οποίες συγκαταλέγεται και η πλάνη να αναζητάς το “πραγματικό πρόσωπο της πραγματικότητας”), τότε τα όργανα της μεθόδου που θα χρησιμοποιήσεις δεν μπορεί να εξυπηρετούν τους σκοπούς εκείνους που η μέθοδος καλείται να υπονομεύσει .

Εξ ορισμού η αναλογία δεν μπορεί να μας “γνωρίσει” κάτι που δεν ξέραμε . Φέρνει στην επιφάνεια κάτι που ξέραμε αλλά δεν το “βλέπαμε” .

Η αναλογική σύγκριση γίνεται μεταξύ δύο πραγμάτων που γνωρίζουμε εξίσου καλά .

Αλλά πολλοί άνθρωποι μπορεί να γνωρίζουν κάτι εξίσου καλά με μας , κι ωστόσο να το βλέπουν διαφορετικά από εμάς .

Και αυτή η διαφορά άποψης να οδηγεί σε εντελώς διαφορετικές στάσεις απέναντι στο γνωριζόμενο και σε όσα σχετίζονται μ’ αυτό .

Η γλωσσανάλυση δεν στοχεύει σε απόκτηση γνώσης (είτε εμπειρικής είτε υπερβατικής) , αλλά στη απαλλαγή από την “ανάγκη” αναζήτησης ενός πράγματος που μοιάζει να υποστασιοποιείται μέσα από ανυπόστατα ερωτήματα .

Η διαστρεβλωμενη σκεψη, αιτια των παθολογιων της ψυχης , γινεται ενα με την αντιστροφη της , που ειναι επισης διαστρεβλωση.

Σε καθε περιπτωση η διαρκης αφιερωση της ενεργητικοτητας του ατομου, για την απομακρυνση του οικιοθελως απο τις εσωτερικες ενορμησεις και τα σωματικα ενστικτα, οδηγουν με μαθηματικη ακριβεια στο διαχωρισμο της συνειδησης απο τις βαθυτερες της αληθειες (γιατι ειμαστε ανθρωποι, αρα με συναισθηματικο/ιστορικο κινητρο ) .

Ειδωμενο διαφορετικα και οχι μιωπικα, ο ιδιος πρωτογονος τρομος και τροπος αντιδρασης προς το αγνωστο , επενδιεται και μετασχηματιζεται μεσα απο στην πορεια του στο χρονο και τον πολιτισμο, με εξωτερικα στοιχεια παραλλαγης (απολυτοτητα, γραμμικοτητα), για να κρυψει τηνν αρχαια και πηγαια εωτερικη αγωνια, προς την γυμνη και αληθινη σκεψη.

Σημερα ομως στις αρχες του 21ου αιωνα, γνωριζουμε την αληθεια απο την μελετη συστηματων και πολυπλοκοτητας, οτι δηλαδη απο καθε διαφορετικο επιπεδο αυτοοργανωσης των συστηματων της υλης, αναφυονται νεες πρωτογνωρες ιδιοτητες που δεν συναντονται σε προηγουμενο σταδιο οργανωσης ουτε και εχουν αναλογιες.

Οι διαφοροποιησεις ειναι κατεξοχην ποιοτικες , και προκυπτουν σαν αποτελεσμα μια κρισιμης μεταβολης στο πλαισιο της συσσωρευσης μιας ποσοτητας που αναγκαζεται να αυτοοργανωθει. Υπο αυτην την οπτικη λοιπον, μιλαμε για ιδιοτητα διαδοχικων νεων αλλαγων φασεων .

Μια αλλαγη φασης φερνει μια νεα κατασταση σε μια δομη, εντελως διαφορετικη απο οποιαδηποτε προηγουμενη.

Μια αλλαγη υψηλοτερης ταξης , ειναι η σταδιακη αυτοοργανωση ενος συστηματος σε διαδοχικα επιπεδα αναφυομενων ιδιοτιτων.

Κεντρικη ιδεα στα συστηματα υψηλοτερης ταξης , ειναι οτι το καθε νεο επιπεδο αναφυομενων ιδιοτητων δεν αποτελει ουτε το ποσοτικο ουτε το ποιοτικο αθροισμα ολων των προηγουμενων, αλλα αποτελει ενα εξ ολοκληρου νεο φαινομενο χωρις γραμμικοτητες και αναλογιες με το παρελθον .

Επομενως η αναφυομενη ποιοτητα της υλης, των συστηματων ,της πληροφοριας, κτλ, αποτελει και ειναι κεντρικο γνωρισμα της δομης της φυσης και της ιδιοτητας της, να ανασυγκροτειται και να αυτοοργανωνεται κατω απο διαφορετικους βαθμους πολυπλοκοτητας, σε νεες μορφες ποιοτητας .

Ξεκινωντας απο μια αυθερετη κλιμακα οργανωσης της υλης (σωματιδιου πρωτονιου), βλεπουμε οτι αυτο αποτελειται απο 3 κουαρκ και αντιστοιχα γλοιονια αναμεσα τους για τους σκοπους αυτοσυγρατησης της δομης. Το επιπεδο της πολυπλοκοτητας σε αυτο το σταδιο επιβαλει διαφορετικες ιδιοτητες και αρχες απο τα αμεσως επομενα της ατομικης και μοριακης πολυπλοκοτητας.

Οι ιδιοτητες των ατομων δεν ειναι το αθροισμα των ιδιοτητων των πρωτονιων, των νετρονιων, των κουαρκ κτλ . Τα ατομα διακρινονται για τις πιθανοτητες και τα νεφοι των ηλεκτρονιων τους που ειναι σε κατανομη στοιβαδων , εχουν επισης ατομικο αριθμο κ.α.

Προχωροντας στο επομενο επιπεδο οργανωσης , τα μορια δεν ειναι το αθροισμα των ιδιοτητων των προηγουμενων συντελεστων. Η νεες αναφυομενες ιδιοτητες αποσκοπουν στην συσωματωση σε ολο και πιο μακροσκοπικες φυσικες δομες , οπως ειναι για παραδειγμα οι χημικες ενωσεις, και οι βασεις για μετασχηματισμους μεγαλυτερου επιπεδου πολυπλοκοτητας.

Φτανοντας στο επιπεδο της ζωης απο την αβια υλη, το επιπεδο της οργανωσης στα πιο απλα εμβια οντα (βακτυρια-κυτταρα-και οργανιδια τους) βρισκεται σε μια χαοτικη διαφορα ποιοτητας και ιδιοτητων, απο τα πιο πολυπλοκα αβια μορια και μοριακες ενωσεις.

Σε αυτο το επιπεδο , δηλαδη της ζωης , το κυτταρο δεν ειναι το ποιοτικο αθροισμα των ιδιοτητων των προηγουμενων μερων. Το κυτταρο ειναι ζωντανο, το κυτταρο αναπαραγεται μεσω αυτοαναπαραγωγης σχασης, και επισης μεταβολιζεται. Ο μεταβολισμος του, ειναι μια νεα ιδιοτητα που ρυθμιζει τους ρυθμους απορροφησης και εξαγωγης ενεργειας απο και προς το περιβαλλον. Επισης το κυτταρο πεθαινει.

Στην περιπτωση των νευρικων κυττταρων του κεντρικου νευρικου συστηματος , το κυτταρο εχει την ιδιοτητα να συνομιλει με τα γειτονικα του κυτταρα μεσω πολλαπλων σηματων , εισοδων και εξοδων , τις οποιες εχει την δυνατοτητα να τις ανακατευθυνει, να τις μεταβαλει, να τις νεκρωνει, να τους αλλαζει την γεωμετρια και την ηλεκτροχημεια.

Στο επιπεδο λοιπον του νευρικου κυτταρου, οι νεες ιδιοτητες ειναι πολλαπλες και δυναμικες, αδυνατες για ολα τα προηγουμενα επιπεδα πολυπλοκοτητας της δομης.

Στο επομενο επιπεδο των κυτταρων που συνομιλουν , το συστημα περνα σε μια διαφορετικη αλλαγη φασης και συμβαινει μια μεταβαση σε επιπεδο ανταλαγης σηματων, και λογισμικου.

Σε αυτο το επιπεδο οργανωτικοτητας, το συστημα ξεφευγει απο το φυσικο επιπεδο , και γινεται επιπεδο πολυπλοκοτητας της πληροφοριας. Ειναι δηλαδη πανω απο το φυσικο, γιατι γινεται λογισμικο.

Αλλα δεν τελειωνει εδω ...καθε επομενο επιπεδο μετα το πληροφοριακο/λογισμικο, φερνει νεες ιδιοτητες που δεν αποτελουν αθροισμα και αναλογιες παλιων.

Ο Καθενας μπορει ισως να φανταστει οτι οι νεες ιδιοτητες απο τους νεους βαθμους πολυπλοκοτητας σε ενα επομενο επιπεδο , ειναι κατι που δεν το απαγορευει ουτε η φυση ,ουτε η κατανοηση μας για αυτη.

Και οι διαφορές ανάμεσά τους είναι ασφαλώς σημαντικές και κρίσιμες για τη λογοτεχνία , στο μέτρο που τροποποιούν δραστικά το ύφος ενός λογοτεχνικού κειμένου .

Για τη δική μας θεώρηση ωστόσο , αποτελούν όλα υποπεριπτώσεις της αναλογίας .

Ο λόγος είναι ότι εκείνο που η γλωσσαναλυτική πρακτική χρειάζεται είναι ένα εργαλείο που να της επιτρέπει τη “συγκριτική αντιπαράθεση δύο πραγμάτων και τον τονισμό των μεταξύ τους ομοιοτήτων” , σύμφωνα με τον ορισμό που δώσαμε παραπάνω .

Και τον ρόλο ενός τέτοιου εργαλείου μπορεί να παίξει οποιοδήποτε από τα ειδικά αυτά λογοτεχνικά υφολογικά τεχνάσματα.

Ο λόγος για τον οποίο ο γλωσσαναλυτής θα επιλέξει κάποιο απ’ αυτά θα είναι είτε συγκεκριμένες λογοτεχνικές επιδιώξεις που παρεπιδημούν στις φιλοσοφικές του ερευνητικές προσπάθειες είτε διδακτικής υφής απαιτήσεις , υπό την έννοια ότι ένα συγκεκριμένο υφολογικό στοιχείο μπορεί να είναι αποτελεσματικότερο από κάποιο άλλο σε ορισμένα νοηματικά περιβάλλοντα .

Σε ενα αδιαλειπτο φασμα λυσεων που ενελλασονται διαφοροι βαθμοι υποκειμενικοτητας -αντικειμενικοτητας, η εννοια του λιγοτερο αντιφατικου αποτελεσματος ειναι και η περισσοτερο αντικειμενικη εικονα. Αν δηλαδη φανταστουμε το φασμα των λυσεων που εχουμε για την πραγματικοτητα σε ολους τους τομεις απο ακρο σε ακρο, τοτε στο ενα ακροτατο θα εχουμε την πειραματικα επαληθευμενη και λιγοτερο αντιφατικη αντικειμενικοτητα, ενω στο αλλο ακροτατο θα εχουμε την περισσοτερο υποκειμενικη μη πειραματικα επαληθευμενη , και αρα για αυτο αντιφατικοτερη "αντικειμενικοτητα ".

Στις θεωρητικες μεθοδολογιες που δεν χαρακτηριζονται επιστημες, που θελουν ομως παρ ολα αυτα να προσεγγισουν με καποιες προυποθεσεις την αντικειμενικη γνωση που φιλοδοξουν να μας προσφερουν, αυτο που θα μπορουσε να τους προσδωσει μεγαλυτερη αντικειμενικοτητα και κυρος , θα ηταν ισως ενα ισχυρο μαθηματικο πλαισιο αναφορας.

Σε αυτες που θεωρητικολογουν πανω σε συμβολα και συμβολισμους που μπορουν να ειδωθουν απο χιλιες δυο υποκειμενικες προσεγγισεις και δεν στιριζονται σε μαθηματικο υποβαθρο, αυτο που θα πρεπει να πλειρουν, ειναι τουλαχιστον, το αν το πλαισιο τους δεν ερχεται σε συγκρουση με τον ιδιο του τον εαυτο.

Μια "φιλοσοφικη" μεθοδολογια που στρεφεται εναντιον του ιδιου της του εαυτου ειναι αναξιοπιστη και μη αντικειμενικη. Ειναι αναξιοπιστη και μη αντικειμενικη , γιατι γινεται ασυνεπης.

Η "γλωσσαναλυση ", ειναι μια μεθοδολογια αυτοαναφορας, αφου με εργαλειο την γλωσσα εξεταζει τη ιδια την γλωσσα, ειναι σαν το μετρητικο οργανο του πειραματος να ειναι ταυτοχρονα και το μετρουμενο γεγονος . Φυσικα καποιος θα βγει και θα πει οτι αυτο που ειναι η "γλωσσαναλυση" ειναι κατι πανω απο την γλωσσα αφου ειναι μεταγλωσσα. Τελικα ομως , θα βγει η ιδια η μεθοδολογια μεσα απο τα αξιωματα της, και θα πει οτι η μεταγλωσσα ειναι μια αναλογια , δηλαδη απλα μια μετονομασια του ιδιου πραγματος.

Αρα λοιπον καταληγουμε στο συμπερασμα και χωρις περρητες εξηγησεις, οτι η μεθοδολογια τυπου "γλωσσαναλυση ", ειναι μεθοδολογια αυτοαναφορας συμβολισμων, και αρα για αυτο ασυνεπης , αφου τελικα αυτο που κανει ειναι να παραβιαζει το δευτερο θεωρημα λογικης.

Οσο για τις μορφες ζωης του Wittgenstein, αυτες δεν ειναι αχρονες ουτε φυσικα νεκρες. Καθε συστημα αναφορας θα πρεπει να εξεταζεται στο ιστορικοπολιτισμικο πλαισιο που ανοικει. Οι μορφες ζωης ειναι δυναμικες μορφες και μεσα απο την πορεια τους στον χρονο ειτε καταργουνται , ειτε εμφανιζονται νεες (βαθμοι πολυπλοκοτητας και κοινωνια). Καθε ιστορικοπολιτισμικο πλαισιο γεννα νεες μορφες που μεχρι πριν ηταν αδιανοητες , και που ερχονται να αντικαταστησουν τις παλιες, και την υποκειμενικη αντιληψη που εχουμε για αυτες (κλασικη διαισθητικη φυσικη -συγχρονη κβαντικη θεωρια) .

Ειδικοτερα στην σημερινη εποχη των ταχυτατων αλλαγων σε πολλα επιπεδα, και της εισοδου της εννοιας της πολυπλοκοτητας στην ζωη μας , οι απλες μεθοδοι και οι απλες προσεγγισεις μοιαζουν ολο και περισσοτερο ιστορια.

Η μία είναι η ενθουσιώδης κατασκευή θεωρίων εντασσομένων σε μεγαλόσχημα φιλοσοφικά προγράμματα , στα οποία η επιστήμη — είτε ως πρότυπο είτε ως μεθοδολογία — έχει προεξάρχοντα ρόλο .

Η άλλη είναι η απόρριψη της επιστημονικής μεθοδολογίας — τουλάχιστον όπως την γνωρίζαμε — , η κατάργηση της συστηματικότητας και η θόλωση των ορίων μεταξύ φιλοσοφίας και λογοτεχνίας , και εν γένει όλων των μορφών λόγου , υπό το γενικό σχήμα του “κειμένου” ή της “συζήτησης” .

Η πρώτη διέπει κυρίως τα φιλοσοφικά ρεύματα της Βρετανίας και της Αμερικής , ενώ η δεύτερη εκείνα της ηπειρωτικής Ευρώπης .

Οι δύο τάσεις εμφανίζονται εν πολλοίς αντιδιαμετρικές , λ.χ. στην τοποθέτησή τους απέναντι στην επιστήμη , στην ιστορία και στη λογοτεχνία , έχουν δε αναπτύξει τόσο διαφορετικά λεξιλόγια και μεθοδολογίες ώστε να μπορεί κανείς δικαιολογημένα να μιλάει για “ατλαντικό τείχος” που χωρίζει τις δύο φιλοσοφικές παραδόσεις . Ωστόσο κοινός παρονομαστής και των δύο τάσεων είναι το ενδιαφέρον για τη γλώσσα και η απόρριψη της παραδοσιακής μεταφυσικής .

Τα τελευταία τριάντα χρόνια , παρατηρείται , κυρίως στην Αμερική μια έντονη κίνηση προσέγγισης των δύο παραδόσεων προς τη λεγόμενη “υστερο-φιλοσοφική κουλτούρα” , κατά την οποία , η φιλοσοφία όπως τη γνωρίσαμε , δεν θα υπάρχει πια , διότι θα έχει συμφυρθεί με τις άλλες μορφές λόγου , και ο φιλόσοφος — σύμφωνα με τη διατύπωση του διαπρύσιου κήρυκα της νέας τάξης πραγμάτων Richard Rorty — θα είναι “ένας στοχαστής για όλες τις δουλειές , έτοιμος να προσφέρει την άποψή του σχεδόν για το κάθε τι” .

Πιστεύω ότι καμία από αυτές τις τάσεις δεν είναι δικαιολογημένη στον ενθουσιασμό της όσον αφορά την απαλλαγή της από τη μεταφυσική ή τη νέα τάξη πραγμάτων που ευαγγελίζεται .

Βαθιές πλάνες ενσωματωμένες στις βασικές τους γραμμές τις οδηγούν σε ουτοπικά σχήματα , τα οποία συνιστούν είτε μια στρεβλή εικόνα του υφιστάμενου κόσμου είτε μια αστήρικτη εικασία για ένα μελλοντικό κόσμο , τον οποίο μολονότι φαντάζονται καλύτερο , καθιστούν αισθητά φτωχότερο , μέσα από μια γενική αναγωγική διάθεση , που καταργεί τις διαφορές ανάμεσα στις νοητικές εκφάνσεις .

Hilary Putman

Καθε φορα που αλλαζουν τα παραδειγματα , αλλαζουν και οι μορφες ζωης και οι αντιληψεις που εχουμε για αυτες , οδηγωντας τελικα σε μια ολοκληρωτικη αναδιαπαραγματευση της προοπτικης της νεας ταξης.

Ο μυθος των φιλοσοφικων ερωτησεων , ειναι στηριγμενος καλα , στην ιδεα καποιου δηθεν απομονωμενου παρατηρητη / συστηματος, ο οποιος/το οποιο , εχει την ιδιοτητα να θετει ερωτησεις προς καποιο πλαισιο , το οποιο ομως πλαισιο τελικα ειναι μερος του μη καλα προσδιορισμενου παρατηρητη.

Αυτος που θετει τις ερωτησεις ξεχναει συνεχως οτι και ο ιδιος ειναι μερος της ερωτησης , και τελικα αυτη η διεργασια εκτος απο ενεργεια αυτοαναφορας, ειναι και δραση αυξησης της γενικης απροσδιοριστιας ολου του συστηματος.

Ενας εαυτος παρατηρητης, μη καλα προσδιορισμενος και αρα ενταγμενος σε ενα πλαισιο γενικοτητας, δεν μπορει σε καμμια περιπτωση να νοηθει ως συστημα αναφορας απομονωμενο χρονικα, και αρα αμεταβλητο και ως ουσια. Τα πλαισια δεν μπορουν να ειναι απομονωμενα, γιατι τα πλαισια δεν ειναι συστηματα "απολυτης" αναφορας . Οι παρατηρησεις που μπορουν να γινουν μεσα απο αυτα, ειναι παρατηρησεις συναλλιωσης της συνολικης ταξης.

Δεν υπαρχει το "απολυτο" πλαισιο αναφορας , υπαρχει το λιγοτερο αντιφατικο.

Καθε νεο ιστορικοπολιτισμικο πλαισιο αναφορας, και καθε νεος πολιτισμος φερνει την αντικατασταση του παλιου. Ομως καθε πολιτισμος , και καθε ανεξαρτητος παρατηρητης , ειναι φορτισμενος με τις θεωρητικες- ψυχολογικες, και μεταφυσικες προυποθεσεις που τον δημιουργισαν.

Ανοίγω το τόπικ αυτό να προσφέρω σε ολους τους φίλους του esoterica οτι δεν γνωρίζουν επάνω σε αυτά τα θέματα.
``Νομίζω`` οτι μπορώ ``οσο μπορώ`` να βοηθήσω αρκετούς απο εσάς να κάνουν ενα δώρο στον εαυτό τους.
Ενα δώρο πολύτιμο που θα τους βοηθήσει να απαλλαγούν απο τα περιττά κιλά, απο το άγχος, απο την κούραση, απο τις ενοχλητικές ιώσεις, και κυρίως ενα δώρο που θα τους βοηθήσει να είναι υγιείς στην τρίτη ηλικία.

______________________________________________________________

ΤΟ ΘΕΜΑ ΜΕΤΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ ΑΠΟ:
Bότανα - Διατροφή - Υγεία - fitness physical
ΣΕ:
Bότανα - Διατροφή - Υγεία - fitness physical Νο1.

ΓΙΑ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΣΤΟΝ ΣΥΝΔΕΣΜΟ:

Bότανα - Διατροφή - Υγεία - fitness physical Νο2

Με τον καιρό διαπιστώνουμε οτι οσο μεγαλώνουμε σε ορισμένα μέρη του σώματος μας αποθηκεύεται λίπος. Αυτό εχει σαν αποτέλεσμα να αυξάνονται τα κιλά μας και μαζί με αυτά να αυξάνονται και τα προβλήματα της υγείας μας.

Τι μπορούμε να κάνουμε ακόμα και τώρα που έχουμε και 15 ή και 20 κιλά παραπάνω και δεν μπορούμε να περπατήσουμε , να τρέξουμε, να σκύψουμε , και σε λίγο καιρό τα προβλήματα θα γίνουν μόνιμα με αύξηση της πίεσης, συμπτώματα διαβήτη, ουρικό οξύ, και τόσες ασθένειες που την βασική ευθύνη για αυτές την έχει το υπερβολικό βάρος.

Η λύση φίλοι μου είναι
προσεγμένη διατροφή,
άσκηση ,
βότανα.

Ενας άνθρωπος 70 κιλών ``μετρίων δραστηριοτήτων`` εχει ανάγκη 2.000-2.300 θερμίδων ημερησίως.
Λαμβάνοντας περισσότερες αποκτά κιλά.
Οπότε η λήψη περισσότερων θερμίδων μαζί με την καθιστική ζωή οδηγεί στην συσσώρευση λίπους στις λιποαποθήκες του κάθε ανθρώπου.

θα χάσουμε ΒΑΡΟΣ.

Ναί θα χάσουμε ΒΑΡΟΣ αλλά τι βάρος. Το βάρος που θα χάσουμε θα είναι αναλόγως με τη δίαιτα ``λίπος μαζί με μύς``.
Στα 10 κιλά λίπους θα χάσουμε απο 3 εως 5 κιλά μυικού ιστού.

Χάνοντας λοιπόν 5 κιλά μυικού ιστού η δίαιτα σταματά γιατί ο οργανισμός εξασθενεί και δεν μπορεί να συνεχίσει.
Οπότε ξαναπαίρνουμε μερικά κιλά μυικού ιστού και τα διπλά σε λίπος.
Αποτέλεσμα: να γίνουμε χειρότεροι απο οτι είμαστε και καταδικαζόμαστε να μην μπορούμε να κανακάνουμε δίαιτα.

Τι πρέπει λοιπόν να κάνουμε ώστε να χάσουμε το λίπος απο επάνω μας χωρίς να χάσουμε καθόλου μα καθόλου μυικό όγκο.

quote:

---

Τι πρέπει λοιπόν να κάνουμε ώστε να χάσουμε το λίπος απο επάνω μας χωρίς να χάσουμε καθόλου μα καθόλου μυικό όγκο.

---

Ο οργανισμός του κάθε ανθρώπου, αποθηκεύει το λίπος, εκεί οπου νομίζει οτι είναι καλύτερα.
Σε αλλους-ες στη μέση, σε αλλους-ες στις πεφιφέρειες και σε αλλους γενικά παντού.
Ο οργανισμός με τον ιδιο τρόπο που αποθηκεύει το λίπος, με τον ιδιο τρόπο εντελώς αντίστροφα θα το ξαναπάρει πίσω. Οποια , μα όποια προσπάθεια απο εμας να το χάσουμε εκεί που θέλουμε, ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΤΥΧΕΙ.

Εχουμε λοιπόν να αντιμετωπίσουμε 3 μέτωπα.
Την κατακράτηση νερού.
Την διόγκωση του εντέρου
Και την αποθήκευση λίπους.

Να ξεκινήσω απο την κατακράτηση νερού.

1-ον Μία βασική αρχή είναι να απομακρύνουμε το αλάτι.
Οχι μόνο απο την αλατιέρα αλλά και απο το φαγητό μας.
Δεν χρησιμοποιούμε αλάτι.
Επίσης δεν προτιμάμε ΚΑΝΕΝΑ μα ΚΑΝΕΝΑ τυποποιημένο προιόν. Ολα είναι γεμάτα με αλάτι και οχι μόνο.
Τις απαραίτητες ποσότητες απο αλάτι ο οργανισμός μπορεί να τις πάρει απο το μεταλλικό νερό ή γενικά απο το νερό απο το ψωμί και γενικά απο τροφές που περιέχουν αλάτι.

2-ον Χρησιμοποιούμε ΒΟΤΑΝΑ που έχουν διουρρητικές ικανότητες.
Τα πιο γνωστά είναι καφές και τσάι ειδικά το πράσινο τσάι.

Εγώ θα σας γνωρίσω και μερικά αλλα βότανα που θα σας φανούν πιο χρήσιμα.
Ενα απο αυτά είναι η ``σέννα``:
Η σέννα είναι τα φύλλα του φυτού κασσία ή σινναμική και απο τα πανάρχαια χρόνια ήταν γνωστή ειδικά στην αρχαία Σουμερία ως φυσικό καθαρτικό.
Χρησιμοποιήστε την ``σέννα`` ως ``έγχυμα`` για καλύτερα αποτελέσματα.
Δηλαδή για να πάρουμε ολες τις πολύτιμες ουσίες ενός βοτάνου το χρησιμοποιούμε ώς έγχυμα ή το γνωστό αφέψημα.
Πώς παρασκευάζεται το έγχυμα.
Βράζουμε φύλλα σέννας και αφού βράσουν τα αφήνουμε σκεπασμένα για αρκετές ώρες.Το βαθύ χρώμα που θα αποκτήσει το έγχυμα καθώς και η μυρωδιά του θα μαρτυρούν την επιτυχία του. Εν συνεχεία το φυλάμε στο ψυγείο μόνο για 2 μέρες.
Αντί για ``σέννα`` μπορείτε να χρησιμοποιήσετε με ανάλογα αποτελέσματα ``φασκόμηλο`` με φύλλα και άνθη μαζί.

Οχι ομως και τα δύο μαζί και οχι το ιδιο για πάρα πολλές μέρες.
Η αλόγιστη χρήση των βοτάνων μπορεί να γίνει επικίνδυνη και εφάμιλη εκείνη των φαρμάκων.
Ενα αλλο διουρητικό βότανο είναι το ``χαμομήλι`` το οποίο εχει και την δυνατότητα να κόβει και την όρεξη.

Ενα αλλο διουρητικό το οποίο και σας συνιστώ είναι το ``λουίζα`` ή κοινώς λεμονόχορτο. Εχει μυρωδιά λεμονιού πίνετε ευχάριστα εως και 3 μεγάλα ποτήρια την ημέρα.
Εκτός αυτού διουρητικές ικανότητες έχουν το ζουμί της αγκινάρας, ο μαιντανός, η άντράκλα, το σπανάκι τα καρότα ο άνιθος, το πεπόνι το σέλινο , κάρδαμος τα οποία τρώγονται και ωμά αλλά προσοχή στη αλόγιστη χρήση και οχι όλα μαζί