- Κυκλοθυμική διαταραχή - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Φωνές, αλαλαγμοί, χαρές
ενθουσιασμοί, ζητωκραυγές!
Και ποιος τολμάει να τους πει
πως νίκησαν οι δύσμοιροι
τρέχοντας στον ανεμπόδιστο δρόμο της κατηφόρας...
Χρ. Κατσιγιάννης
Κάνε τέχνη την ευαισθησία σου.Άλλωστε πολλοί μεγάλοι καλλιτέχνες υπέφεραν δημιουργικά...."Σκοτάδι κι υγρασία εδώ κάτω.Σκοτάδι υγρό σαν μελάνι κυλά με βία και βάφει το δωμάτιο μαύρο.Μαύροι τοίχοι,μαύρες κουρτίνες κι ένα ταβάνι κατάλευκο,απόμακρο,άπιαστο.
Τα πόδια μου κολλάνε στο πάτωμα,με δυσκολία κινούμαι,πέφτω στα τέσσερα,σέρνομαι λερωμένη.Ένα χέρι εκνευριστικά αθώο έρχεται κοντά και με περιγελά,με χαιδεύει απαλά,με τραβά μετά για λίγο μέχρι να πέσω πιο βαθιά κι έπειτα "έλα...έλα..."μου γνέφει..και φεύγει,χάνεται στο πουθενά.
Σκοτάδι,υγρασία,λερωμένη,μόνη.Κι ούτε μια φωνή,ούτε ένας ψίθυρος..μα που πήγαν όλοι?Μια λέξη μόνο ήθελα,μια λέξη κι ένα βλέμμα...ένα βλέμμα,μια αγκαλιά,τίποτα άλλο,μόνο αυτά.Μα είναι το ταβάνι ψηλά,είναι το ταβάνι ψηλά κι εδώ στο τόσο πηχτό σκοτάδι ψηλαφώντας δεν μπορώ να βρω την σκάλα.Μα που πήγαν επιτέλους όλοι?
Η υγρασία κολάει πάνω μου σαν βρεγμένο ρούχο,το τραβάω και ξεκολά μαζί και το δέρμα.Ματώνω γλυκά.Ματώνω βαθιά.Κάτι σαλεύει εκεί πάνω.Μια σκιά απροσδιόριστη κινείται αργά,κάποιος είναι εκεί και με παρακολουθεί...πόσο καλά άραγε να βλέπει μέσα στο τόσο σκοτάδι εδώ βαθιά?Κρυώνω,ζεσταίνομαι.Πια δεν νίωθω τίποτα.Και το τίποτα με κυριεύει,κάθεται στην πλάτη μου και μου ουρλιάζει ψιθυριστά στ'αυτί το όνομα του.Μου συστήνεται!Τίποτα.ΤΙΠΟΤΑ!"Από το "ημερολόγιο" μου.
Αρχίζω και εγώ να συνηθίζω την ιδέα ότι θα πρέπει να μάθω να ζω με αυτό.Δυστυχώς
Όταν λες πως το περνά χρόνια αυτό πόσα χρόνια δηλαδή;;;Όσο για το απόσπασμα από το ημερολόγιο σου παρόμοια συναισθήματα έχω και εγώ εκείνες τις μέρες που δεν έχω διάθεση να καταγράψω.Μου φαίνεται τόσο δύσκολο να κάνω κάτι τέτοιο όσο και το να καταχτήσω τον κόσμο....Εσένα σου είναι εύκολο να καταγράφεις τα συναισθήματά σου εκείνες τις μέρες;;
Φωνές, αλαλαγμοί, χαρές
ενθουσιασμοί, ζητωκραυγές!
Και ποιος τολμάει να τους πει
πως νίκησαν οι δύσμοιροι
τρέχοντας στον ανεμπόδιστο δρόμο της κατηφόρας...
Χρ. Κατσιγιάννης
άραγε ο ίδιος άνθρωπος να έχει τόσες πολλές διαφορετικές εκφράσεις?Ωστόσο η πηγή είναι η ίδια(ή μήπως όχι?)
Είμαστε πομποί και δέκτες,ίσως κάποιες φορές να δεχόμαστε "σήματα" άλλων.Μου έχει τύχει κάποιες φορές να κλαίω ώρες χωρίς λόγο και αργότερα να μαθαίνω για τον θάνατο κάποιου γνωστού.Κι είναι άλλες φορές που τρέμω ολόκληρη,με διαπερνά ένας κρύος αέρας,νιώθω την ψυχή μου να φτερουγίζει και έπειτα κάποιος φίλος με παίρνει τηλέφωνο"σε σκεφτόμουν"λεέι"δεν ήμουν καλά".Όλα αυτά όμως είναι μια άλλη ιστορία και εννοείται ότι πιστεύω πως η κυκλοθυμία σε έναν άνθρωπο έχει να κάνει με ψυχολογικά και ίσως νευρολογικά αίτια,απλά μια πληγή μπορεί να έχει γίνει με διάφορες λεπίδες και όχι απαραίτητα μόνο με μία.
Δοκίμασε να γράψεις,ότι σου έρχεται στο μυαλό και ας μην βγαίνει νόημα.Ξέρω πόσο δύσκολα και μάταια μοιάζουν όλα όταν είσαι κάτω,δες το όμως σαν παιχνίδι,προσπάθησε να κερδίσεις κάτι από αυτό,να μάθεις κυρίως εσένα.Με ρώτησες πόσα χρόνια.Λοιπόν από τότε που με θυμάμαι είμαι έτσι.Θα μου πεις τώρα καλό είναι αυτό?Δεν ξέρω.Νίωθω οτι χαραμίζω χρόνια απ΄τη ζωή μου έτσι,κουράζομαι βλέπεις να αντικρύζω το παρόν να τρέχει πίσω από ένα τζάμι αλλά έχω συμβιβαστεί,θα έρθει η αλλαγή,όλα αλλάζουν κι έπειτα καθώς μεγαλώνουμε η πραγματικότητα εκεί έξω σου υπενθυμίζει οτι ακόμα και τέτοιου είδους συμπεριφορές αποτελούν πολυτέλεια και έτσι τις ξεχνάς...
Μέτρα στιγμές,είσαι στην καλύτερη ηλικία,στην πιο δύσκολη,μα και στην πιο όμορφη.Μερικά βήματα πιο κάτω μονάχα έχω προχωρήσει,ελάχιστα θαρρώ,μα νιώθω ήδη το χάραγμα της πρώτης ρυτίδας..
Συγκέντρωσε σε μια γωνιά του δωματίου σου,σε ένα κουτάκι ίσως,πράγματα που σε κάνουν να χαμογελάς,φωτογραφίες,μικροπραγματάκια,ότι σε κάνει να αισθάνεσαι όμορφα και όταν πέφτεις ψυχολογικά γνώριζε τα από την αρχή,άφηνε τα να σε κατακτήσουν θετικά,να σε γεμίσουν σιγά σιγά και θα δεις οτι η κλεψύδρα της θλίψης σταγόνα-σταγόνα θα αδειάσει.Πήγαινε στον καθρέφτη και χαμογέλα στον εαυτό σου έστω ψεύτικα.Χαμογέλα μέχρι να πονέσει το πρόσωπο,άσε τους ανέμους τον άσχημων σκέψεων να περνάνε πάνω από το κεφάλι σου,ξεγέλασε τες!Οι καλαμιές δεν σπάνε ποτέ στον δυνατό άνεμο γιατί ξαπλώνουν στο έδαφος κατά το πέρασμα του.Μ'αυτά και μ'αυτά θα φτάσει η στιγμή που θα είσαι και πάλι πάνω!Και τα ταξίδια στα βάθη του μυαλού συνεχίζονται...
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Να ξέρεις,ότι ευτυχία είναι να μπορείς να ξεχνάς,και να μπορείς να θυμάσαι.
Η ευτυχία έρχεται από την ικανότητα να νιώθεις βαθιά,να απολαμβάνεις απλά,να σκέφτεσαι ελεύθερα να ρισκάρεις στη ζωή να είσαι απαραίτητος.
δεν θα έφευγα τόσο εύκολα θα σας αποχαιρετούσα πρώτα.....
3 εβδομάδες μες στο καλοκαίρι μέσα σε ένα δωμάτιο.......
Σας το συνιστώ........
Φωνές, αλαλαγμοί, χαρές
ενθουσιασμοί, ζητωκραυγές!
Και ποιος τολμάει να τους πει
πως νίκησαν οι δύσμοιροι
τρέχοντας στον ανεμπόδιστο δρόμο της κατηφόρας...
Χρ. Κατσιγιάννης
what drives you on, can drive you mad..
την ξαναέπαθες
Υπάρχει ήδη το παρακάτω topic με το ίδιο θέμα...μέχρι και ίδιο τίτλο έχει
Μάλλον το Mega Therion έχει ήδη αρχίσει να κάνει τα μαγικά του
Tiger! Tiger! burning bright
In the forests of the night,
What immortal hand or eye,
Dare frame thy fearful symmetry?
WILLIAM BLAKE
Edited by - old tiger on 03/10/2003 08:31:09
Edited by - old tiger on 03/10/2003 08:32:03
Eeee oxi! 