- 2012 - ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΥΤΗ ΤΗ ΧΡΟΝΙΑ; No2 - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
ΣΗΜ.
Τα κείμενα που θα παραθέσω προέρχονται από την «ΩΓΥΓΙΑ» του Αθανασίου Σταγειρήτη, σε νεοελληνική απόδοση.
*
ΣΗΜ.
Τα κείμενα που θα παραθέσω προέρχονται από την «ΩΓΥΓΙΑ» του Αθανασίου Σταγειρήτη, σε νεοελληνική απόδοση.
Παράκληση προς την Δ.Ο. Επειδή δεν πρόσεξα ότι το θέμα βρίσκεται στην ενότητα "ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ" παρακαλώ αν είναι δυνατόν να μεταφερθή στο "ΜΥΘΟΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑ" 'οπου κατά τη γνώμη μου είναι και η φυσική του θέση. Αν δεν μπορεί να γίνη αυτό, τότε θα ανοίξω άλλο θέμα με παραπλήσιο τίτλο. Ευχαριστώ.
*
Edited by - Sesostris on 07/04/2014 15:59:29
Ο Τάνταλος ήταν γιος του Δία ή του Τμώλου ή του Αίθωνα, και της Πλουτούς , κόρης του Ίμαντα ή του Κρόνου, και ήταν βασιλιάς της Παφλαγονίας ή της Φρυγίας ή της επαρχίας του πόντου Αχιβόρου. Γυναίκα του Τάνταλου ήταν η Διώνη κόρη του Άτλαντα, ή η Ταϋγέτη, ή η Κλυτία κόρη του Αμφιδάμαντα, ή η Ευρυθεμίστη κόρη του Ξάνθου, ή η Ευρυάνασσα κόρη του Πακτωλού, ή η Ευρυνόμη αγνώστων γονέων, και είχε έναν γιο τον Πέλοπα. Ο Τάνταλος ήταν φίλος με τους Θεούς και ομοτράπεζος τους, όμως σε κάποιο δείπνο που τους είχε καλέσει, θέλοντας να δοκιμάση άν γνωρίζουν τι τρώνε έσφαξε τον γιο του Πέλοπα τον μαγείρεψε και έβαλε το κρέας του στο τραπέζι. Όλοι οι Θεοί κατάλαβαν την πανουργία του και δεν έφαγαν, μόνο η Δήμητρα που ήταν πεινασμένη γιατί περιπλανιόταν αναζητώντας την Περσεφόνη, δεν το κατάλαβε και έφαγε τον ώμο του Πέλοπα, ενώ σύμφωνα με άλλους αυτή που έφαγε τον ώμο ήταν η Θέτιδα.
Θύμωσαν οι Θεοί για το συμβάν, και πρόσταξαν το Ερμή να βάλη τα κομμάτια του Πέλοπα σ' ένα καζάνι, και αφού τα έβρασε συναρμολόγησε τον Πέλοπα και στη θέση του ώμου τοποθέτησαν ένα ελεφαντοστούν, και έπειτα η μοίρα Κλωθώ τον τράβηξε ζωντανό μέσα από το καζάνι. Από τότε ο Πέλοπας και οι απόγονοί του είχαν ελεφάντινο ώμο. Όσο για τον Τάνταλο για να τον τιμωρήσουν τον έριξαν στον Τάρταρον.
Για το ίδιο συμβάν όμως υπάρχει και άλλος μύθος , σύμφωνα με τον οποίο η Ρέα στην Κρήτη είχε έναν χρυσό σκύλο, που αρχικά φύλαγε την τροφό του Δία γίδα Αμάλθεια, και ύστερα το ιερό του Δία. Αυτόν τον σκύλο τον έκλεψε ο Πανδαρέως, τον έφερε στο Σίπυλο και τον έδωσε στον Τάνταλο να του τον φυλάξη. Όταν πήγε όμως αργότερα να τον ζητήση ο Τάνταλος ορκίστηκε ότι ούτε παρέλαβε ούτε είδε τέτοιο σκύλο και τότε ο Δίας αγανάχτησε και τον έριξε από το όρος Σίπυλο. Σύμφωνα με άλλους μύθους ο Τάνταλος τιμωρήθηκε γιανί αποκάλυπτε στους ανθρώπους τα μυστήρια των Θεών, ή επειδή κακολογούσε τους Θεούς , η γιατί έκλεψε το νέκταρ και την αμβροσία και τα έδωσε στους ανθρώπους, ή γιατί έκλεψε τον Γανυμήδη και ξέσπασε μακροχρόνιος πόλεμος, και ο Πέλοπας αναγκάστηκε να φύγη. Σύμφωνα με άλλους εκτός από τον Πέλοπα είχε άλλα δύο παιδιά, τον Βροτία και την Νιόβη.
Συνεχίζεται.
*
Πολύ καλή ιδέα που το έφερες στην επιφάνεια 
Ήρθε η ώρα λοιπόν για σοβαρή συζήτηση. Προσοχή!
Θα αποδείξεις λοιπόν πως οι μυθικές "φαντασίες" των ποιητών δεν έχουν καμμιά πνευματική αξία, αλλά ότι πάραυτα κρύβονται από πίσω ιστορικές αλήθειες.
Ε και; Για έναν μελετητή των μύθων, το αν τα πρόσωπα είναι ιστορικά είναι το λιγότερο. Το "ιστορικά" έχει συνήθως αξία για εθνικιστικούς τοπικούς και εγωκεντρικούς λόγους.
Παράδειγμα το αποκλειστικό δικαίωμα των Πελοποννήσιων στο ελληνικό δημόσιο. Στην Πελοπόννησο ήταν αρχικά οι Έλληνες, από εδώ άρχισε η Επανάσταση του 21, όλοι οι ήρωες ήταν πελοποννήσιοι μπλα μπλα επομένως είμσστε οι άξιοι δικαιούχοι και τα αφεντικά του ελληνικού δημοσίου.
quote:
amalia
Και βέβαια αγαπητέ Sesostris, το θέμα μεταφέρεται άμεσα από την ενότητα .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-. στην ενότητα .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.Πολύ καλή ιδέα που το έφερες στην επιφάνεια
Φίλη amalia ευχαριστώ πολύ για την ανταπόκριση. Ελπίζω με την επαναφορά του θέματος να ξεκινήση ένας δημιουργικός διάλογος.
*
*
quote:
Μερικοί συγγραφείς όπως ο Τζετζης κ.α. προσπαθώντας να δουν πέρα από τον μύθο, γράφουν ότι ο Τάνταλος υπήρξε βασιλιάς της Φρυγίας και της Παφλαγονίας το 2587 .έτος της δημιουργίας, και είχε τα βασίλειά του στην Σίπυλο, όπου βρισκόταν και ο μεγαλοπρεπής τάφος του. Μελετούσε την φύση και έλεγε ότι ο ήλιος είναι διάπυρος σίδηρος ή λίθος. Επίσης ότι ήταν αγαθός άνθρωπος και η φήμη του είχε εξαπλωθεί μέχρι την Ινδία. Ήταν όμως ταυτόχρονα και ιερέας, και επειδή αποκάλυψε σε πολλούς τα απόρρητα μυστήρια τον γκρέμισαν από τον ναό και τον σκότωσαν, και από κει μυθολογήθηκε ότι τον έριξαν οι Θεοί από τον ουρανό. Τον δε Πέλοπα όπως γράφουν, τον γιάτρεψε ο ίδιος κόβοντας και καίγοντας τα σάπια κρέατα από τα τραύματά του, και από κει προήλθε ο μύθος ότι τον κατακρεούργησε και έφαγε τον ώμο του η Δήμητρα, δηλαδή η Γη στην οποία έθαψαν το σαπισμένο κρέας. Και επειδή στο επουλωμένο τραύμα το νέο δέρμα ήταν πιο λευκό από το αρχικό είπαν ότι ήταν ελεφάντινο. Όταν δε αργότερα σε ανάμνηση, οι Πελοπίδες το έβαλαν ως ανάμνηση του γεγονότος σαν σημείο στις σημαίες τους, πλάστηκε ο μύθος ότι είχαν και αυτοί ελεφάντινο τον ένα ώμο. Όπως και όταν αργότερα τον Πέλοπα τον πήρε ένας πειρατής, ο Πίνδαρος έγραψε ότι τον πήρε ο Ποσειδώνας.
*
Καά αφού δε σέλεις πια να παίτσουμε δεν τσου μιλάω
ΥΓ Σέσοστρι με ανησύχησε η απότομη αλλαγή σου προς το "σοβαρόν". Είσαι καλά;
Αργότερα ίσως ρίξω ματιά στα πολύ ενδιαφέροντα κείμενά σου(δεν αστειεύουμαι).
Παις της Πλουτούς ην Τάνταλος και Τμώλου βασιλέως
Τμώλου του βασιλεύοντος εν χώρα της Λυδίας
Αφ' ου και όρος των Λυδών Τμώλος κατωνομάσθη
Ωνπερ Λυδών εσύστερω και Κροίσος βασιλεύει
Πως Σοφοκλής τον άνδρα δε Φρύγα φυσίν ουκ οίδα
Λέγων, αρχαίον όντα Πέλοπα βάρβαρον Φρύγα.
Ει Τμώλος Τάνταλον γεννά τοις τόποις της Λυδίας
Ο Τάνταλος δε Πέλοπα, πως Φρύγες ω Σοφόκλες;
Τμώλου δε τούτον Τάνταλος υιόν, ος έφην, όντα,
Υιόν Διός οι Έλληνες φασίν ως βασιλέως·
Δίας γαρ πριν οι Έλληνες τους βασιλείς εκάλουν·
Τοις δε Λυδοίς και Ίωσι τοις εν Εφέσου τόποις
Πριν Πάλμυς βασιλεύς ο σύμπας εκαλείτο
Τα δε γε της κολάσεως μάνθανε του Ταντάλου.
Αρχιερεύς ο Τάνταλος και φυσικός ην άμα,
Και της ιερωσύνης μεν της των Θεών απέστη,
Ανθ' ώνπερ τα μυστήρια είπεν τοις αμυήτοις
Το ήλιον δ' ου κρύσταλλον, ου πυρ, αλλ' ούδε μύδρον,
Τάχα δε λίθον έλεγε, πλήν αμφιβόλω δόξη·
Όθεν οι μύθοι λέγουσιν, ως Τάνταλος το πρώην
Θεών τελών συνδίαιτος και κοινωνός τραπέζης
Την αμβροσίαν, νέκταρ τε παρά Θεών έκλεπτεν,
Διδούς βροτοίς ηλίκεσσιν, ο Πίνδαρος ως γράφει,
Εξέστη ταύτης της τιμής και της κοινής τραπέζης,
Ήλθε δ' εις το ταχύποτμον έθνος το των ανέρων.
Άλλοι δε δι' ακόλαστον εκπεπτωκέναι γλώσσαν
Τον Τάνταλον μυθεύονται καθάπερ Ευρυπίδης,
Ότι τα κρύφια Θεών εξέφερεν ανθρώποις
*
Και λόγοι κρύφιοι Θεών λεγόμενοι ανθρώποις.
Δι' όπερ και εκπέπτωκε Θεών της ομιλίας.
Το τα μυστήρια ειπείν, ως έφην αμυήτοις,
Καραιρεθέντα τε αρχής της αρχιερωσύνης,
Τοιοίσδε συνεπλάσαντο οι παλαιοί τοις μύθοις.
Το δε φυσιολόγημα το περί του ηλίου.
Τον λίθον τούτον οίεσθε διστακτικώ τω τρόπω,
Έφασαν ως τιμώρημα Ταντάλου πεφυκέναι,
Εκβεβλημένου μεν Θεών, αέρι δ' αρτυθέντος,
Και λίθον άνω κεφαλής κρεμάμενον σκοπούντος.
Τούτο μεν το τιμώρημα ζώντός φασίν Ταντάλου.
Παιδευτικώ τω τρόπω δε τους ζώντας εκπτοούντες,
Πράττειν μηδέν των απρεπών και παρανόμων βίω,
Έπλασαν, ως ο Τάνταλος καταφρονών των νόμων
Ενταύθα μεν τετύχηκε τοιαύτης τιμωρίας.
Θανών δ΄ άλλας εφέβρηκε βαρείας τας κολάσεις
Διψή γαρ ούτος και πεινά δίψαν και πείναν οίαν.
Μέσω γαρ λίμνης ίσταται χείλεσι προσκλυζούσης
Και μηλεών τε και ροϊών, απίων, άλλων δέντρων
Βριθώντων πάντων του καρπού, αν ουν πιείν θελήσει,
Ευθείς άπαν ξηρένεται το έδαφος εκείνο·
Αν δε πεινών και μηλεών, ή και ροϊών τι θέλη,
Τασδ' άνεμος ρίπτασκε ποτί νέφεα σκιοέντα.
έχεις τα των κολάσεων άμφω των του Ταντάλου,
Των ώντερ ζων τε πέπονθε, αι και αλληγορούνται,
Και των παρ' Άδη και ψευδών, πλην λυσιτελεστάτων,
Ως τους κακούς εκπτωουσών, ώστε μη βλάπτειν βίω.
*
Και επίσης θέλω να μάθω από που ετυμολογείται ο Τάνταλος.
quote:
Μερικοί συγγραφείς όπως ο Τζετζης κ.α. προσπαθώντας να δουν πέρα από τον μύθο, γράφουν ότι ο Τάνταλος υπήρξε βασιλιάς της Φρυγίας και της Παφλαγονίας το 2587 .έτος της δημιουργίας, και είχε τα βασίλειά του στην Σίπυλο, όπου βρισκόταν και ο μεγαλοπρεπής τάφος του. Μελετούσε την φύση και έλεγε ότι ο ήλιος είναι διάπυρος σίδηρος ή λίθος. Επίσης ότι ήταν αγαθός άνθρωπος και η φήμη του είχε εξαπλωθεί μέχρι την Ινδία. Ήταν όμως ταυτόχρονα και ιερέας, και επειδή αποκάλυψε σε πολλούς τα απόρρητα μυστήρια τον γκρέμισαν από τον ναό και τον σκότωσαν, και από κει μυθολογήθηκε ότι τον έριξαν οι Θεοί από τον ουρανό. Τον δε Πέλοπα όπως γράφουν, τον γιάτρεψε ο ίδιος κόβοντας και καίγοντας τα σάπια κρέατα από τα τραύματά του, και από κει προήλθε ο μύθος ότι τον κατακρεούργησε και έφαγε τον ώμο του η Δήμητρα, δηλαδή η Γη στην οποία έθαψαν το σαπισμένο κρέας. Και επειδή στο επουλωμένο τραύμα το νέο δέρμα ήταν πιο λευκό από το αρχικό είπαν ότι ήταν ελεφάντινο. Όταν δε αργότερα σε ανάμνηση, οι Πελοπίδες το έβαλαν ως ανάμνηση του γεγονότος σαν σημείο στις σημαίες τους, πλάστηκε ο μύθος ότι είχαν και αυτοί ελεφάντινο τον ένα ώμο. Όπως και όταν αργότερα τον Πέλοπα τον πήρε ένας πειρατής, ο Πίνδαρος έγραψε ότι τον πήρε ο Ποσειδώνας.
*
Χμμμμμμ άλλο ένα δύστυχο θύμα των εκμεταλλευτών των ιερατείων, ή ένας ασεβής που τιμωρήθηκε δίκαια από τους ιερείς του Δωδεκαθέου;
τραντάζω < πιθ. τανταλίζω < τάνταλος
Μπορεί να είναι ο πλούσιος τσιγγούνης, που συσσωρεύει ένα σωρό αγαθά και πλούτη, αλλά δεν βάζει στο ξεραμένο από την πείνα στόμα του μπουκιά, φοβώντας μην αναλωθούν γρήγορα.
Ζει μέσα σε λίμνη από πλούτη, αλλά ο τσιγγούνης προτιμάει να πεθάνει παρά να ελαττωθεί η περιουσία του. Φοβάται να ξοδέψει τα λεφτά του, το σκέφτεται πολύ αν θα φάει κα θα πιει, και στο τέλος μένει νηστικός στον άδη της τσιγγουνιάς του.
Edited by - killuminati on 08/04/2014 19:30:00
Ελπίζω και τα δικά μου να τύχουν του ανάλογου σεβασμού, έτσι ώστε να διεξαχθεί ειρηνικός και φιλικός διάλογος με ανταλλαγή απόψεων.
quote:
Italos
Sesostris το ότι δεν σχολιάζουμε δεν σημαίνει ότι δεν είναι εξαιρετικά ενδιαφέροντα αυτά που γράφεις.. Μην κόψεις τον συλλογισμό σου, εγώ προσωπικά σε διαβάζω προσηλωμένος :)
Φίλε Italos, μόνο που θα χρειαστή να κάνης και λίγη υπομονή, γιατί αφ' ενός τα κείμενα που αντιγράφω από την "ΩΓΥΓΙΑ" του Σταγειρήτη είναι γραμμένα στην αρχαΐζουσα και τα μεταφέρω στην νεοελληνική, και αφ ετέρου ψάχνω μέσα στις 636 σελίδες στο "ΒΙΒΛΙΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΜΕΤΑ ΣΤΪΧΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ" του Ιωάννη Τζέτζη για να βρω την απομυθοποίηση του μύθου του Πέλοπα. Εκτός τούτου όμως θα διακόψω αναγκαστικά για κάνα δυο μέρες γιατί θα πρέπη να κατεβώ στην Αθήνα και δεν μπορώ να κουβαλάω μαζί και το τμήμα της βιβλιοθήκης μου που έχω μεταφέρει εδώ. Οπότε καλή Παρασκευή πάλι, εκτός αν ξεκλέψω λίγο χρόνο χρόνο και γράψω κάτι από 'κει.
*
Φτου
Ο Οινόμαος είχε βρει έναν πρωτότυπο τρόπο για να εμποδίση την Ιπποδάμεια να παντρευτεί είτε επειδή την είχε ερωτευτεί, είτε επειδή ειδοποιήθηκε από κάποιο μαντείο ότι ο γαμπρός του θα τον σκότωνε. Προκαλούσε λοιπόν κάθε επίδοξο μνηστήρα της σε αρματοδρομία, από την Πίσα πού βρισκόταν απέναντι στην Ολυμπία, μέχρι το βωμό του Ποσειδώνα στον Ισθμό της Κορίνθου. Αν ο Οινόμαος έφτανε το μνηστήρα εκείνος έπρεπε να πεθάνει, αν όμως νικούσε ο μνηστήρας θα έπαιρνε την Ιπποδάμεια και έπρεπε να πεθάνει ο Οινόμαος. Κατ αυτόν τον τρόπο ο Οινόμαος είχε σκοτώσει μέχρι τότε δώδεκα ή σύμφωνα με άλλους, δεκατρείς μνηστήρες και κάρφωνε τα κεφάλια τους από τις πύλες του παλατιού του,
Ο Πέλοπας νίκησε στην αρματοδρομία τον Οινόμαο με τη βοήθεια του ηνιόχου του Μύρτιλου, τάζοντάς του να περάση την πρώτη νύχτα του γάμου με την Ιπποδάμεια, έτσι αυτός έβγαλε τους πείρους από τούς άξονες του άρματος του Οινόμαου και τούς αντικατέστησε με κέρινους, και όταν τα άρματα έφτασαν στον Ισθμό, και ο Οινόμαος ύψωσε το δόρυ για να το μπήξει στην πλάτη του Πέλοπα, οι ρόδες του άρματος έφυγαν, ο ίδιος μπλέχτηκε στα συντρίμμια και τα άλογα τον έσυραν ώσπου πέθανε. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή ο Πέλοπας με το φτερωτό άρμα που του έδωσε ο Ποσειδώνας νίκησε τον Οινόμαο, ο οποίος μετά απ' αυτό αυτοκτόνησε, και κατ' άλλη εκδοχή πάλι, τον σκότωσε ο Πέλοπας. Ο οινόμαος πριν πεθάνει καταράστηκε τον Μύρτιλο να πεθάνη από το χέρι του Πέλοπα, και έτσι έγινε γιατί καθώς πλησίαζαν στο ακρωτήριο Γεραιστονότια της Εύβοιας ο Πέλοπας προκειμένου να μη τηρήση την υπόσχεσή του, έσπρωξε ξαφνικά τον Μύρτιλο και τον γκρέμισε από το άρμα με το κεφάλι στη θάλασσα. Προτού όμως τον καταπιούν τα κύματα ο Μύρτιλος καταράστηκε τον Πέλοπα και τους απογόνους του.
Μετά απ' αυτό πήγε στον ωκεανό για εξαγνισμό και καθαρίστηκε από τον Ήφαιστο, και στη συνέχεια επέστρεψε και παρέλαβε το βασίλειο του Οινόμαου. Την νίκη του Πέλοπα την εόρτασαν οι οπαδοί του σύμφωνα με τις φρυγικές συνήθειες χορεύοντας τον φρυγικό χορό κόρδακα (αρχαίο τσιφτετέλι
), και έχτισαν και ένα ναό της Κορδάκας Αρτέμιδας όπου θυσίαζαν για τα επινίκεια των βασιλέων στην Πίσα.
*