- ΠΑΓΙΔΕΣ (στην Εσωτερική Αναζήτηση) - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

quote:

---

ήσουν ρε παιδί μου το 'όνειδος' του φόρουμ...έχουν περάσει τόσοι περίεργοι, ψεκασμένοι, ψωνάρες, γενικώς έχουν περάσει όλα τα είδη...εσύ ίσως να ήσουν ο χειρότερος συνδυασμός...

---

quote:

---

Πάρε φόρα μπας και τα καταφέρεις.

---

quote:

---

Είμαι ο χειρότερος απ' όλους σας εδώ μέσα. Ο χειρότερος όμως!

---

quote:

---

Βαρύγδουπες δηλώσεις διακρίνω οπότε αρχίζει να γίνεται ενδιαφέρον. Και μην ανησυχείς, τώρα ειδικά θα προσπαθήσω να μεσολαβήσω ώστε να μην σε διαγράψουν.

---

Είσαι αγαπητέ μου, σαν μια χρηματιστηριακή μετοχή φούσκα. Ενώ είσαι άτομο που διαβάζει και μελετά - προφανώς το ότι δεν έχεις δική οικογένεια, γυναίκα, παιδιά και τα ρέστα, σου δίνει πολύ χρόνο και απόθεμα διανοητικής ενέργειας (καθόλου κακό αυτό φυσικά) - στην ουσία συγκεντρώνεις γνώση εντελώς άχρηστη. Όσα γνωρίζεις δεν έχουν απολύτως καμία αξία, μα απολύτως καμία, στην ζωή, στο κουρμπέτι που λέμε. Ενδιαφέρουν απλώς μια ελίτ ανθρώπων - εξ' ου και η έπαρση που σε χαρακτηρίζει - που δεν έχει να παρουσιάσει τίποτε αξιόλογο στην ανθρωπότητα και απλώς συγκεντρώνει στοιχεία για την δική της προσωπική ευχαρίστηση. Τίποτε απ' όσα έχεις γράψει και απ' όσα γράφεις στο esoterica, δεν είναι πραγματικά δικό σου. Δεν έχει προέλθει από σένα. Οι μελέτες σου, οι αριθμοί σου, οι συσχετισμοί σου και οι εργασίες σου είναι παντελώς άχρηστες. Δεν έχουν απολύτως καμία εφαρμογή στην ζωή. Μπορεί να ανήκουν στον κόσμο της Τέχνης, καμιά αντίρρηση - σίγουρα δεν ανήκουν στον κόσμο της επιστήμης, είναι πασιφανές αυτό - αλλά είναι σαν μια φούσκα, ένα μπαλόνι.

Τώρα, όσον αφορά την εικόνα σου στο φόρουμ αυτή είναι λίγο πολύ ένα καθρέφτισμα του χαρακτήρα σου που έχεις και στην πραγματική σου ζωή. Δεν σε θεωρώ υποκριτή, ούτε διπρόσωπο, απλά θεωρώ πως όπως συμπεριφέρεσαι στην ζωή σου έτσι συμπεριφέρεσαι κι εδώ. Αυτό έχει τα θετικά του αλλά έχει και τα αρνητικά του : Υπερόπτης, αλαζονικός, με ένα τουπέ παντογνώστη και μια ψευδαισθητική υψηλής ποιότητας που κρύβει επιμελώς το κινέζικο σώβρακο αγορασμένο από την λαϊκή - εντάξει, εσώρουχο είναι, δεν φαίνεται - με ένα περιτύλιγμα μωβ κορδέλας στην οποία πάνω έχει στεγνώσει η μυρωδιά από το λιβάνι της χθεσινής κηδείας. Παραμένεις προσκολλημένος στους κακούς παρελθοντικούς εαυτούς των άλλων - εξ' ου και το λιβάνι της χθεσινής κηδείας - για να καταφέρεις ακριβώς να αναδείξεις και να προβάλεις αυτό το τίποτε με το οποίο ασχολείσαι σαν κάτι πολύ σπουδαίο και σημαντικό. Κι ενώ το τρένο σφύριξε, ήρθε, πέρασε από μπροστά σου κι έφυγε, εσύ ακόμη κοιτάς πως να υπολογίσεις τον αρχετυπικό λογάριθμο της συμπαντικής μεταβολής που δεν έχει απολύτως, μα απολύτως καμία αξία και χρησιμότητα. Μπορεί να είχες κάποιο απωθημένo να γίνεις πραγματικός επιστήμονας και πραγματικός ερευνητής αλλά στην πορεία δεν τα κατάφερες, ποιος ξέρει ; Μπορεί να σε απέρριψαν κάποιοι στο παρελθόν και το 'βαλες αμέτι μοχαμέτι να τους διαψεύσεις, και πάλι ... κανείς δεν ξέρει.

Αυτά που σου λέω, είναι σαν πρώτη εικόνα. Θα σου πω κι άλλα στην συνέχεια ...

Κουβέντα κάνουμε.

Μετά από καιρό μπήκε μια Γιωργίτσα στο φόρουμ.
Με αληθινή ή όχι ιστορία δεν έχει σημασία.
Ήταν περιγραφική όμως, και κατά γενική ομολογία γράφει και σωστά και δομημένα Ελληνικά. Πράγμα ολίγον σπάνιο γενικότερα και όχι μόνο στο φόρουμ.

Αφιερώνει κάποιο χρόνο, ρίχνει κάποια κατεβατά.

Τις απαντάμε όσοι τις απαντάμε, με βάση αυτά που διαβάζουμε.
Υπάρχει ένα ευαίσθητο/μελανό κομμάτι που το επισημαίνουμε όλοι,
και μια υφέρπουσα σχέση με το αυτοκτονικό στοιχείο που καταδικάζουμε.

Από κει και πέρα, περνάει μια τσάρκα και ο ζιπ.
Λέει κι αυτός τα δικά του, και καλά κάνει.
Άλλα άγαρμπα, άλλα έξω από τα δόντια, άλλα κυνικά, αλλά κατά βάση είπε τουλάχιστον στο 90% πράγματα που λίγο πολύ θα έλεγε ο κάθε σοβαρός παρατηρητής αυτής της ιστορίας σε αυτό το πλαίσιο, και με αυτόν τον κοινό νου.

Και τί βλέπουμε, για να λέμε και του στραβού το δίκιο?

Ότι στη σελίδα 31 του κλειδωμένου τώρα θέματος, και μετά την εισβολή του ζιπ, το πρώτο -μετά εισβολής μήνυμα- του Κοστ είναι το εξής:

quote:

---

Καλώς τα φρύδια μας τα δυο...
Κατάλαβες Empty Space, έρχεται ο πάνσοφος ταρίφας με την απάντηση έτοιμη...'Κάθε πικραμένο θηλυκό, είτε κορασίδα είτε σιτεμένη, κατά βάθος το μόνο που θέλει και το μόνο που χρειάζεται είναι ο φαλλός...και όσο μεγαλύτερος τόσο το καλύτερο'.

Και να'χεις τον ilias από κάτω να σιγοντάρει και να συμφωνεί...

Πώς το λέγανε παλιά οι ελληνάρες στο δρόμο, 'μωρέ καλά τής έκανε ο Κασιδιάρης της Κανέλλη...
Διότι αι γεναίκαι (που έλεγε και ο γραφικός ήρωας του αθάνατου Τσιφόρου) και τον κενεματόγραφό τους θέλουν και την σφαλιάρα τους θέλουν...

Και φαντάσου δηλαδή ότι κάτι ταγάρια τύπου ζιπ κάποτε είχαν το θράσος να πουλάνε πνεύμα εσωτεριστικό και από κάτω να τσιμπάνε κάτι μυρωδιάδες...
Προσωπικά αδιάφορο εάν η empty space τα εννοεί ή έαν υπερβάλλει ή εάν τρολάρει. Θα δείξω 'καλή πίστη' στο ότι το εν λόγω άτομο έχει όντως τα βαριά και ασήκωτα προβλήματα που λέει ότι έχει...και προφανώς δεν μπορώ να βοηθήσω αλλά τουλάχιστον θα κρατήσω το στόμα μου κλειστό...

Μήπως λοιπόν ρε συ ζιπ να πήγαινες να εκτελωνίσεις καμιά γίδα καλύτερα;

---

.
.
.
" Υπάρχει ο σωστός τρόπος, ο λάθος τρόπος, και ο ...δικός μου τρόπος! "

Ξεγάνωτε τενεκέ,φαφλατά, λαϊκιστή,φαντασμένε εσωτεριστή με μάστερ στον υπέρμετρο εγωισμό Ζιπ.
Είσαι εντελώς ανίκανος να κρίνεις τον συνομιλητή σου.Μιλάς όμως σωστά μερικές φορές.Κρίνεις από γεγονότα και όχι από προσωπκότητες και κίνητρα.Αυτό σε οδηγεί σε λάθος κρίσεις.Τόσο λάθος, που ένας αμερόληπτος ιδιοφυής παρατηρητής, θα καταλήξει να πει: Καλά, πόσο μαλάκας είναι τελικά αυτός ο Ζιπ.

Ο Κοστ, αν δεν το έχεις καταλάβει, (που δεν το έχεις), ανήκει στην μοναδική κατηγορία ανθρώπων με OCD που είναι απολύτως απαραίτητοι,στην σύγχρονη κοινωνία του ζαμανφωτισμού, της αδιαλλαξίας, των επί γενεών λανθασμένων καταβολών και αντιλήψεων κ.λ.π.
Πρόκειται για άτομο και μάλιστα επιστημονικής κατάρτισης, που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε "ψυχαναγκαστικό" της καθημερινότητας και καμία σχέση δεν έχει με τους υπόλοιπους OCD. Ο όρος αυτός ( ψυχαναγκαστικός της καθημερινότητας ),αναφέρεται σε ανθρώπους τελειομανείς με πολύ υψηλά στάνταρντς, τόσο στην εργασία τους όσο και εκτός εργασίας. Μερικές φορές αυτή η 'ψυχαναγκαστικότητα' μπορεί να βοηθάει την επίτευξη ενός στόχου και να ανεβάζει την αυτο-εκτίμηση ενός ατόμου και βοηθά τους συνομιλητές του και τους ακροατές του, να καταλάβουν τα λάθη που τους επισημαίνει, ορμώμενος από την τελειότητα και ερευνώντας την αλήθεια, όσων βλέπει και ακούει.
Κάποιες φορές, όση έρευνα και να κάνει, δεν μπορεί να βρεί και να κατανοήσει, αυτές τις εξειδικευμένες γνώσεις, που αποκτά κάποιος στα θρανία, τα εργαστήρια και τα αμφιθέατρα μιας επιστήμης.Θέματα που δεν υπάρχουν πουθενά σε επίσημες ανακοινώσεις, συγγράμματα κ.λ.π.Εκεί προφανώς θα κάνει κάποιο λάθος, αλλά δεν έχει και τόση σημασία, όση το ίδιο το θέμα που ερευνά.

Στην διαμάχη μου μαζί του, ομολογώ πως άργησα να αντιληφθώ, αυτήν του την "ιδιότητα".Την αντιλήφθηκα όμως και αφού έδειξα το λάθος του, αποχώρησα της συζήτησης κατακρίνοντας τον εαυτό μου για τον υπέρμετρο εγωισμό του ειδικού,που πρόβαλα στο συγκεκριμένο θέμα.
Κάλλιο αργά, παρά ποτέ.

Εσύ όμως, εσωτεριστή της παντόφλας Ζιπ ακόμη δεν έχεις κατανοήσει ντιπ.
Και ούτε πρόκειται.

36 χρονών άτομο, κοτζαμάν άντρας, επιστήμονας - όπως λέει, και 'ντάξει, μπράβο του αν είναι - και κάθεται και λέει "θα ψάξω να βρω το κομμάτι εκείνο με την Ναταλία να σου το ποστάρω και να γελάσει και το παρδαλό κατσίκι". Ε, βρες το ρε φίλε ... δηλ. τι επίπεδο έχεις ; Μα ... ανάγκασε τον AitheroVamon να κλείσει το θέμα ρε φίλε ... δηλ. 'ντάξ' ... τι να λέμε ...

( τράβα να κάνεις καμιά λοβοτομή τώρα ... )

quote:

---

Λατρεία μου ΝΙΚΟΜΑΧΕ, λατρεία μου ... Κι εγώ σ' αγαπώ ...

---

ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.

Ο συγγραφέας τοποθετείται έτσι, ώστε μέσα από παραδείγματα αναλύει πώς ορισμένες "συνήθειες" και "έθιμα" που έχουμε σήμερα, έχουν αρχαιοελληνικές ρίζες.

Ποιός γνωρίζει κάτι παραπάνω σε αυτό και θέλει να τοποθετηθεί εδώ ?

Συγκεκριμένα, θα με ενδιέφερε, αν γνωρίζετε, με την επέλαση της νέας θρησκείας καθιερώθηκε η λατρεία κάποιοι Άγιου ή Αγίας στη θέση μιας αντιστοιχης ή ανάλογης αρχαιοελληνικής Θεότητας.
Υπάρχει κάποια συγκεκριμένη ακολουθία/διαδοχή?

Έγιναν δηλ όλοι οι Ναοί του προστάτη των ναυτικών από Ποσειδώνα σε Αγ. Νικόλαο (έχει και σχεδόν τα ίδια χαρακτηριστικά στην εμφάνιση) ή αυτό δεν ισχύει σε ευρύτερη κλίμακα ?

Σας ευχαριστώ εκ των προτέρω για την συμμετοχή σας σε ένα ενδιαφέρον θέμα, αλλά θέλω εδώ να επισημάνω και το εξής:

ΠΡΟΣΟΧΗ.
Υπάρχουν αρκετά τόπικ που μπορείτε να φιλονικήσετε απεριόριστα με όποιους δεν συμφωνούν μαζί σας.

Επειδή προσωπικά πιστεύω οτι ανεξάρτητα ποιό δόγμα ασπαζόμαστε πρέπει να αντιμετωπίζουμε με κάποιον σεβασμό ανθρώπους με διαφορετικές απόψεις και πιστεύω από τα δικά μας. θα σας παρακαλούσα να σεβαστείτε το θέμα, που είναι ερευνητικό και όχι συνομοσιολογικό.

quote:

---

Έγιναν δηλ όλοι οι Ναοί του προστάτη των ναυτικών από Ποσειδώνα σε Αγ. Νικόλαο (έχει και σχεδόν τα ίδια χαρακτηριστικά στην εμφάνιση) ή αυτό δεν ισχύει σε ευρύτερη κλίμακα ?

---

Don't judge a book just by the cover
Unless you cover just another
And blind acceptance is a sign
Of stupid fools who stand in line

ανασταση με τα Αδωνεια της πανσεληνου εαρινης ισημεριας
( ο Αδωνις ειναι ενας ανατολιτικης Θεος της βλαστησης και του σιτου
παρομοιος με αλλους 16 γνωστους "προχριστιανους χριστους" = δηλ. θνησκουσας και ανασταινουσας θεοτητας.
ακομα και επι Ανδριανου λαμπρος Ναος του Θεου υπηρχε στη Βηθλεεμ = "οικος του αρτου" προαιωνιο λατρευτικο κεντρο του Αδωνιδος
οπου η ιουδαικη βιβλος οριζει ως υποτιθεμενη γενετειρα του τζοσουα-ιησου)

χριστουγεννα και τριεσπερο. Το τριεσπερο ειναι εορτη απο τους ελληνιστικους χρονους προς τιμην των πυρφορων και ηλιακων θεοτητων Ηρακλεους και Ηλιου. Ξεκινα με το χειμερινο ηλιοστασιο νυκτα 21-22Δεκ, η μεγαλυτερη του ετους και κορυφωνεται με την αναγεννηση του φωτοδοτη Ηλιου (νυκτα 24-25) Αργοτερα επισκιαστηκε κατα μιμηση της γεννησως του περσικου Μιθρα (25 Δεκ) απο την επισημη Ρωμαικη εορτη του ανικητου Ηλιου (Sol Invıctus). Εμεις εορταζουμε το τριεσπερο παντως εκει που οι χριστιανοι γιορταζουν τα χριστουγεννα.

περι ναων .. ουδεν σχολιον. (θα κανω ενα τσιγαρο)

quote:

---

περι ναων .. ουδεν σχολιον. (θα κανω ενα τσιγαρο)

ΑΝΕΡΓΕ ΠΕΙΝΑΣ, ΓΙΑ ΝΑ ΧΕΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ!

---

* * * Άλλο τι είναι και άλλο τι φαίνεται * * *

http://clubs.pathfinder.gr/vril Η υπόγεια άποψη

Από την αρχαιοελληνική Θρησκεία στην Ελληνική Ορθοδοξία

……Η αρχαιοελληνική θρησκεία διέγραψε μία θριαμβευτική πορεία 3000 ετών τουλάχιστον, δηλ. από το 2500 π.Χ. μέχρι το 500 π.Χ. και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Δεν είναι, λοιπόν, περίεργη και ανεξήγητη η παράδοση της σκυτάλης στον Ελληνικού τύπου Χριστιανισμό, στην Ορθοδοξία. Οι αρχαίοι θεοί είχαν κουραστεί. Όμως η Ελληνική Ορθοδοξία, προς διάκριση από τις άλλες ορθοδοξίες που δεν είναι καθόλου ίδιες, δεν επεκράτησε αστραπιαίως, αλλά πήρε τουλάχιστον 500 χρόνια για να ολοκληρωθεί η μετάβαση από την παλιά στη νέα θρησκεία. Ο Μέγας Κωνσταντίνος, οι Πατέρες της εκκλησίας, ο Θεοδόσιος και ο Ιουστινιανός, μαζί με τις Συνόδους έσπρωξαν/υποχρέωσαν τους Έλληνες προς την Ορθοδοξία με επίμονες και συστηματικές προσπάθειες, οι οποίες, όπως θα δούμε, από πλευράς θρησκευτικής και τελετουργικής δεν κατάφεραν να εξοστρακίσουν τον αρχαιοελληνικό τελετουργικό και μυστηριακό τρόπο, αλλά τον υιοθέτησαν έστω και μεταμφιεσμένο.

Ο Σικελιανός έχει αφήσει ατέλειωτη μία τραγωδία, τον "Ασκληπιό", που εκτυλίσσεται στον 5ο μ.Χ. και εμφανίζει την παλαιά και τη νέα θρησκεία να συνυπάρχουν, ενώ σε μερικές περιοχές της Ελλάδος συνυπήρχαν μέχρι και τον 10ο μ.Χ. αιώνα. Στο Βυζαντινό Μουσείο των Αθηνών αναπαρίσταται η εξέλιξη της αρχιτεκτονικής του ορθοδόξου ναού από την παλαιοχριστιανική εποχή μέχρι των ημερών μας, από την οποία προκύπτει ότι ο ορθόδοξος Χριστιανικός ναός χτίστηκε ακριβώς πάνω στην δομική φιλοσοφία του αρχαίου ελληνικού ναού (πρόναος, κύριος ναός, ιερό με αγία τράπεζα ή βωμό). Ακόμη και η στέγη ήταν επί αιώνες η ίδια με αυτή του αρχαίου ναού, ενώ σε μερικούς απλούς και φτωχούς ορθοδόξους ναούς και ξωκκλήσια διατηρείται και σήμερα.

Ο τελετουργικός και μυστηριακός χαρακτήρας της ορθοδόξου χριστιανικής λειτουργίας, μαζί με το μέλος και την υμνωδία, την ιερατική αμφίεση, τα αφιερώματα και το εορτολόγιο αποτελούν την θρησκευτική ιστορική συνέχεια του αρχαίου τυπικού. Ακόμη και ο τόπος ανεγέρσεως των αρχαίων και των ορθοδόξων ναών είναι επιλεγμένος με τα ίδια φυσιολατρικά κριτήρια. Αμφότεροι έχουν κτιστεί και κτίζονται σε τοποθεσίες απαράμιλλου φυσικού κάλλους και τοπίου, που αυτόματα ωθούν το θρησκευτικό συναίσθημα προς τα ύψη της υπέρβασης.

Ως προς το δογματικό μέρος της ορθοδοξίας, παραθέτω την άποψη του σοφού Γιώργου Θεοτοκά, όπως διατυπώθηκε στο διαχρονικό του κείμενο "Το "Δαιμόνιο" του Έλληνα": "Θα έλεγε ίσως κανείς πως η Ελλάδα δεν αποκήρυξε ποτέ ολότελα τον προγονικό της παγανισμό, μα πως όταν δέχτηκε το χριστιανισμό, σαν προέκταση των αρχαίων μυστηρίων και του πλατωνισμού, προσάρμοσε απάνω της τα στοιχεία του εκείνα που μπορούσαν να συνυπάρξουν με τις παραδόσεις της.

Νομίζει κανείς, πως έγινε κάποιος υποσυνείδητος συμβιβασμός ανάμεσα στο λαό και στη νέα θρησκεία. Ο λαός πήρε από το χριστιανισμό ό,τι του φάνηκε ωραίο ή χρήσιμο. Η θρησκεία απέφυγε να έρθει σε αντίθεση με τις βάσεις της πνευματικότητας του λαού, τέτοιες που τις νοιώθουμε στα παλιά και στα νεώτερα γραφτά του έργα, ίσα-ίσα προσπαθώντας να ταιριάζει μαζί τους. Κι οι θεοί λάβανε μέρος σ' αυτήν τη συνεννόηση.

Έχασαν βέβαια τα ονόματά τους κι ένα σημαντικό ποσοστό από την εξουσία τους κι από το κύρος τους, κατόρθωσαν όμως να διατηρήσουν ως ένα σημείο την προσωπικότητά τους και τη μυθολογία τους. Δεν είναι αδύνατο να ξεχωρίσει κανείς τον Άρη κάτω από τη μορφή του αη-Γιώργη, θεού των ελληνικών στρατευμάτων, ή τον Ποσειδώνα πίσω από τον αη-Νικόλα, Θεό των ναυτών και των καραβιών. Ο Ιησούς της Ελλάδας έχει ορισμένες ομοιότητες με τον Απόλλωνα και τον Ορφέα. Ο Χάρων έγινε Χάρος".

Ο Ακαδημαϊκός και καθηγητής της Λαογραφίας Κ. Ρωμαίος σε εκτεταμένη του μελέτη έχει αποδείξει, ότι το χριστιανικό εορτολόγιο και οι θρησκευτικές μας παραδόσεις (πανηγύρια κλπ) κυριολεκτικώς περπατούν πάνω στα αντίστοιχα ανάλογα της αρχαιοελληνικής θρησκείας και λατρείας και στις πανάρχαιες παραδόσεις. Και δικαιώνεται ο διεισδυτικός Καβάφης όταν στο περίφημο ποίημά του "Ιωνικόν" γράφει ότι:
"Κι αν εσπάσαμε τα αγάλματά των
κι αν εδιώξαμεν τους Θεούς από τους ναούς των
διόλου δεν απέθαναν γι' αυτό οι θεοί".

Όμως θα επικεντρώσω την προσοχή μου επί ενός θέματος αμιγώς δογματικού χαρακτήρος, όπως τούτο έχει υποπέσει στην αντίληψή μου και όπως βιώνεται στην Ελληνική ύπαιθρο. Για παράδειγμα στη Σίφνο υπάρχουν 232 ναοί, ναΐδρια, ξωκκλήσια και μοναστήρια (Μικροί Παρθενώνες). Από αυτά περισσότερα από 80 είναι αφιερωμένα και τιμούν την Παναγία και μόλις 4 τον ίδιο τον Χριστό. Μάλιστα, δε, από τους 28 περισσότερο διακεκριμένους ναούς με δικέφαλο αετό στο δάπεδο, οι 14 εορτάζουν την Παναγία. Σε κάθε νομό, επαρχία και νησί της Ελλάδος, κατά προτίμηση την καλοκαιρινή περίοδο και πάντως σπανιότατα τον χειμώνα, εορτάζονται μεγάλης ακτινοβολίας τετιμημένοι ναοί στο όνομα της μητέρας του Χριστού: Παναγία της Τήνου, του Μάλεβη, της Τσακωνίας, της Εκατονταπυλιανής της Πάρου, της Χρυσοπηγής της Σίφνου, την Παναγία του Σουμελά, του Μεγάλου Σπηλαίου κλπ. Ακόμη και ο ναός της Παρθένου Αθηνάς επί της Ακροπόλεως των Αθηνών κατοικήθηκε από την Παρθένο Μαρία. Και απορώ και αναρωτιέμαι, πόσοι ναοί είναί αφιερωμένοι στο όνομα του ιδρυτή της Χριστιανικής Θρησκείας στον τόπο μας; Ελαχιστότατοι. Πηγαίνοντας και λίγο πιο πίσω, ο εθνικός ύμνος των Βυζαντινών αναφέρονταν στην Υπέρμαχο Στρατηγό την Παναγία. Και το ένδοξο ελληνικό έπος του 1940 ετέλη υπό την σκέπη της Παναγίας.

Η απάντηση στο ερώτημα είναι εύκολη για τους ορώμενους όχι τα αόρατα αλλά τα ορατά έξω από δογματικούς φανατισμούς. Ο θρησκευτικός προσανατολισμός των κατοίκων του τόπου τούτου από την παλαιολιθική, και οπωσδήποτε από την νεολιθική εποχή, ήταν συνυφασμένος με το θείο θαύμα της ελληνικής φύσεως και εκφρασμένος μέσα από την ανεξήγητη γονιμότητά της, που προσήγγιζε την έκφρασή της μέσα από την διαιώνια γυναικεία μορφή της αναπαραγωγής. Δεν γινότανε αλλιώς. Το Χριστιανικό δόγμα υποχρεώθηκε να αποδεχθεί, λίαν ευφυώς, την αξεπέραστη πραγματικότητα, να πάρει τον χαρακτήρα της Ελληνικής Ορθοδοξίας και να πιστέψουν οι Έλληνες στην άφθαρτη διαιώνια μητέρα, να την προσωποποιήσουν, να την εξιδανικεύσουν και εν τέλει να την θεοποιήσουν, προσδίδοντας το όνομα όχι της Αγίας Μαρίας των Λατίνων και της Μαίρης των Προτεσταντών, αλλά της Παν-αγίας μητρός του Θεού, της Θεοτόκου.

Οι Καθολικοί έχουν την γαλανομάτα Μαντόνα στις τρισδιάστατες εικόνες τους και τα ειδωλολατρικά αγάλματά της, οι δε Προτεστάντες την αγνοούν προκλητικά. Η Ελληνική Ορθόδοξη Παναγία αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο του χριστιανικού μας δόγματος, ως αναγκαία φυσική συνθήκη του θρησκευτικού συναισθήματος των Ελλήνων, που θέλει να την ταυτίσει με την Θεία Φυσική δημιουργία και την ανεξιχνίαστη αρχή της….

Η ΑΓΙΑ ΚΟΡΗ, (Η ΧΑΜΕΝΗ ΚΙΒΩΤΟΣ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ)

……Παρόλα αυτά όμως η κληρονομιά της Αρχαίας Ελλάδας έχει μπολιαστεί με την Ορθοδοξία, και όπως αποδεικνύεται οι μνήμες του λαού έχουν επηρεάσει καταλυτικά τα μυστήρια της Ορθοδοξίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η εκκλησία της «Αγίας Κόρης» που βρίσκεται στον Όλυμπο στο χωριό Βροντού της Πιερίας, όπου έχει ανακαλυφθεί το αρχαιότερο ιερό της θεάς Δήμητρας. Η εκκλησία, η ονομασία της, η τοποθεσία που είναι χτισμένη, ο μαρμάρινος διάκοσμος της, η πηγή που υπάρχει στην εκκλησία, το όνομα του χωριού κοντά στο οποίο βρίσκεται, μαρτυρούν μία ισχυρή - αν μη τι άλλο- αρχαιοελληνική επιρροή. Όλες οι ενδείξεις μαρτυρούν ότι υπάρχει άμεση σχέση, ανάμεσα στην «Αγία κόρη» και την θεά Περσεφόνη Κόρη της Δήμητρας, πρωταγωνίστριες στον μύθο των Ελευσίνιων μυστήριων. Η Αγία κόρη δεν αναγνωρίζεται επίσημα ως Αγία από την Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία, και δεν υπάρχει ιστορικά κάποια περιγραφή του βίου της (ως Αγίας), παρόλα αυτά τελείται κανονικά η λειτουργία στην εκκλησία από τον ιερωμένο του χωριού Βροντού, και μάλιστα λέγεται ότι είναι θαυματουργή.
Ο θρύλος λέει ότι η Αγία κόρη ήταν ένα εκπληκτικής ομορφιάς κορίτσι που έζησε κατά την διάρκεια της Τουρκοκρατίας. Ο Τούρκος Αγάς την ήθελε για γυναίκα του, και η ίδια για να το σωθεί κατέφυγε στον Όλυμπο Κάποια στιγμή καταδιωκόμενη από τους Τούρκους φτάνει σε ένα σημείο όπου υπήρχε ένας τεράστιος βράχος. Την στιγμή που οι στρατιώτες προσπαθούν να την συλλάβουν ως εκ θαύματος ανοίγει μια είσοδος στον βράχο, και φαίνεται μία σπηλιά, όπου και μπαίνει η κόρη, ενώ ο βράχος αυτόματα ξανασφραγίζει γλιτώνοντας την κόρη από τους διώκτες της. Από μόνος του ο θρύλος είναι σαφώς επηρεασμένος από τον μύθο της Περσεφόνης και την απαγωγή της από τον Πλούτωνα παρά την θέληση της στον κάτω κόσμο. Το εκκλησάκι είναι απομονωμένο από το χωρίο, κατά τον ίδιο τρόπο που ήταν και τα ιερά της Δήμητρας, καθώς επίσης στην εκκλησία υπάρχει μία πηγή που λέγεται ότι το νερό είναι ιερό και θαυματουργό, όπως συνέβαινε σε πολλά αρχαία ιερά κυρίως της Δήμητρας. Στο εσωτερικό της εκκλησίας υπάρχει ένα δένδρο το όποίο όταν η εκκλησία κατασκευαζόταν δεν πειράχτηκε ούτε καλύφθηκε, και όπως φαίνεται η εκκλησία χτίστηκε γύρω από το δένδρο με προσοχή. Τα δένδρα στην αρχαιότητα έπαιζαν σημαντικό ρόλο στα αρχαία ιερά , ας μη ξεχνάμε επίσης το «δένδρο της γνώσης» κοινό σε όλες τις μυθολογίες. Στα δέντρα που υπάρχουν γύρω από την εκκλησία υπάρχει το έθιμο οι πιστοί να κρεμάνε σαν τάματα ρούχα και παπούτσια, κάτι που δεν συμβαίνει σε άλλες εκκλησίες. Όπως παραδέχεται και ο ιερωμένος που λειτουργεί στην εκκλησία, η συνήθεια αυτή δεν αποτελεί πρακτική της επίσημης εκκλησίας αλλά, είναι ένα τοπικό έθιμο. Η ημέρα εορτής της εκκλησίας είναι η πρώτη Μαΐου, η ημέρα της γιορτής της άνοιξης και των λουλουδιών. Για τους αρχαίους έλληνες η άνοιξη και η εφορία της φύσης συμβολιζόταν με τη επιστροφή της Περσεφόνης στην μητέρα της μετά την αναγκαστική παραμονή της του ενός τρίτου του έτους με τον σύζυγο της στον κάτω κόσμο. Υπάρχει και δεύτερη ημέρα εορτής την ημέρα του Αγίου πνεύματος, μία μέρα μετά το «ψυχοσάββατο». Σύμφωνα με τον Πλούταρχο οι νεκροί ονομάζονταν από τους Αθηναίους «Δημήτριοι». Σύμφωνα με την παράδοση το Πάσχα μαζί με την ανάσταση του Χριστού, έρχονται στην Γη και οι ψυχές των πεθαμένων, και κατόπιν με την Πεντηκοστή οι ψυχές , όπως ακριβώς συνέβαινε και με την Περσεφόνη πρέπει να γυρίσουν στον κάτω κόσμο. Σήμερα η Αγία Κόρη που βρίσκεται στις παρυφές του Ολύμπου, αποτελεί άμεσο συνδετικό κρίκο του παρελθόντος με το παρόν, και αποδεικνύει πέρα από όποιους θρησκευτικούς ή άλλους φανατισμούς την δυναμική της αρχαιοελληνικής παράδοσης….

«Η γνώση της άγνοιας είναι η αρχή της σοφίας»

quote:

---

διορθωσεις στον πιξελντρημ:

---

Don't judge a book just by the cover
Unless you cover just another
And blind acceptance is a sign
Of stupid fools who stand in line

Καλά θα είναι να εξετάσεις και τον « Σωτήρα ,Λυτρωτή Διόνυσο».

----

Εγώ θα μπώ κατευθείαν στο «ψητό» δίδοντας ένα παράδειγμα σχετικά με την αντικατάσταση ενός Θεού από έναν Άγιο.

Σε ένα από τα δεκάδες εκκλησιαστικά βιβλία που έχει ο παππούς μου (κάτοικος Αραχώβης) και που πωλούνται άφθονα την ημέρα του πολιούχου του χωριού, έπεσε στα χέρια μου ένα εκκλησιαστικό πόνημα που ανέφερε τον λόγο για τον οποίο ανακηρύχθηκε ως πολιούχος ο συγκεκριμένος Άγιος αναφέρεται λοιπόν ο εξής μύθος : κάποτε στην περιοχή του Παρνασσού υπήρχε ένας δράκος ο οποίος κάθε χρόνο έφρασσε την πηγή που τροφοδοτούσε με νερό την περιοχή ( Δελφούς, Ανεμόλια – σημερινή Αράχωβα και Λυκόρεια) και για να το αφήνει να ρέει ελεύθερα ζητούσε κάθε χρόνο την θυσία μιας παρθένας.
Κάποτε ένα γενναίο παλικάρι επάνω σ’ ένα άσπρο άλογο ανέλαβε να απαλλάξει την περιοχή απ’ την δυσβάσταχτη αυτήν τιμωρία.
Σκότωσε τον δράκο και παρέδωσε την κοπέλα στην οικογένειά της.
Έτσι ανακηρύχθηκε ως προστάτης της περιοχής. Σήμερα εορτάζεται ως πολιούχος της Αράχωβας και των Δελφών ο Άγιος Γεώργιος, πάνω στο άσπρο του άλογο να σκοτώνει έναν δράκο.

Μήπως σας θυμίζει κάποια άλλη ιστορία αυτός ο μύθος;;

Στην Ελληνική μυθολογία έχουμε την όμορφη περιγραφή ενός άλλου περιστατικού : Από τον έρωτα του Δία και της Λητώς επρόκειτο να γεννηθούν δυο πανέμορφοι θεοί, Ο Απόλλωνας και η Άρτεμις.
Η Ήρα όμως από την ζήλια της για την ερωτική «ποικιλία» του Διός έστειλε ένα μεγάλο φίδι τον Πύθωνα για να βρει και να κατασπαράξει την Λητώ, πριν γεννήσει.
Ο Δίας όμως έκρυψε την Λητώ μεσα σε ένα σύννεφο και την έστειλε να γεννήσει επάνω σ’ ένα πλωτό νησί το οποίο περιφερόταν στο Αιγαίο.
Πρώτη γεννήθηκε η Άρτεμις και δεύτερος ο Απόλλωνας ο οποίος μεγάλωσε αμέσως για να βοηθήσει την μητέρα του να γλιτώσει από τον Πύθωνα.
Και έτσι έγινε. Ο Απόλλωνας κατεδίωξε τον Πύθωνα και κατάφερε τελικά να τον σκοτώσει σε ένα μέρος στον Παρνασσό.
Για τον άθλο του αυτόν οι άνθρωποι έχτισαν μεγάλο ιερό προς τιμήν του….τους Δελφούς, ακριβώς στο σημείο που σκότωσε τον Πύθωνα.
Ενώ η ιέρεια ονομάστηκε Πυθία.

Αυτή είναι μια φανερή αντικατάσταση ενός αρχαίου Θεού από έναν χριστιανό Άγιο. Όπως έχει συμβεί με τον Ποσειδώνα / Άγιος Νικόλαος αλλά και την αντικατάσταση όλων των ναών του ΦΩΤΟδότη Απόλλωνα – φώς/ ήλιος, με τον Άι’ Ηλιά – Ηλίας/ ήλιος;; σε όλες τις βουνοκορφές που υπήρχε ναός του Απόλλωνα.

Χωρίς βέβαια το παραπάνω να ισχύει κατά κανόνα σε όλες τις περιπτώσεις.