- Αλλοιώθηκε το κείμενο της Καινής Διαθήκης; σχολιασμός της ομώνυμης παρουσίασης: TOPIC_ID=5347 - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

επιμένεις φίλτατε να έχεις τάσεις ΣΤΡΟΥΘΟΚΑΜΙΛΙΣΜΟΥ και όχι διαλόγου. Ο διάλογος δεν διεξάγεται με στερεότυπα και λογοκρισία. Δηλαδή φαντάστηκες ότι θα ακούγεται και κανένα.....εμβατήριο κατά την υποβολή απαντήσεων?

Ας σου κάνω λοιπόν τη χάρη. Επισυνάπτω το κείμενο μου ΚΑΙ ΕΔΩ, μια και εδώ θα αναλυθεί το θέμα. Άιντε να δούμε!

filosofos3:
«Ότι και αν λένε από τους άμβωνες δεν τα λένε για σένα αλλά για τους χριστιανούς. Οπότε τι σε κόφτει εσένα;»

Μπορεί εσύ αγαπητέ να θέλεις να αποφύγεις με ελαφρά πηδηματάκια τις σκοτεινές πλευρές του δόγματος αλλά αυτό δεν υπονοεί απαραίτητα ότι το παιχνίδι θα στηθεί με τους δικούς σου όρους. Τι λες?

Όσον αφορά τον άμβωνα και τα όσα αναγγέλλονται, ποσώς θα με ενδιέφερε εάν δεν ήταν μισθωτοί του ελληνικού λαού. Μισθωτοί και επιτελάρχες οι οποίοι με προπομπό την μεταθανάτια αποκλειστικότητα επιτελούν «θεάρεστο» έργο.

Ενδιαφέρον είναι συνάμα το γεγονός πως επικεντρώνεσαι σε ένα δεντράκι αγνοώντας ολάκερο δάσος. Διότι περί αυτού πρόκειται φίλτατε!

Τα πρώτα τρία ευαγγέλια, αποκαλούνται και συνοπτικά, μας μιλούνε ουσιαστικά για τη ζωή και την διδασκαλία του Ιησού. Απορίας άξιο λοιπόν ότι αναζητάς…….λάθη από αντιγραφή σε αντιγραφή ΕΠΙ ΤΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ, όταν τα συνοπτικά ευαγγέλια πολύ συχνά αντιφάσκουν μεταξύ τους σε δραματικό ή και τραγελαφικό βαθμό!

Ας σκεφτούμε απλά και μόνο το παράδειγμα με τις διαφορετικές γενεαλογίες του Ιησού (Ματθ.Λουκά). Στο πρώτο, η γενεαλογία αποτελείται από 50 γενιές και στο δεύτερο από 76……

Ο Ευσέβιος, στην «Εκκλησιαστική Ιστορία» του (Ι, 7) ομολογεί κατά βάθος την αδυναμία του να εξηγήσει την αντίφαση αυτή, όταν καταλήγει στον αυθαίρετο ισχυρισμό πως: «όπως και αν έχει το πράγμα, μόνο τα Ευαγγέλια λένε την αλήθεια»! (Μάλιστα….)

Το «επιχείρημα» αυτό βέβαια, ΔΕΝ ΕΞΗΓΕΙ ΤΙΠΟΤΑ, αλλά ούτε και εξαφανίζει την ασυμφωνία ανάμεσα στους «Θεόπνευστους». Αλλά από τέτοιες αντιφάσεις…..όσες θέλεις αγαπητέ!

Συχνά, ακούμε από τους επιπόλαια σκεπτόμενους οπαδούς του δόγματος εξηγήσεις του τύπου: «μα νομίζετε ότι δεν τους έκοβε να εξαφανίσουνε αυτές τις αντιφάσεις, και περιμένανε εσάς για τις εντοπίσετε?». Τέτοιες δικαιολογίες, φανερώνουνε θα έλεγα και το μέγεθος της άγνοιας τους καθώς και της κατήχησης που έχουνε υποστεί.

ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ ΔΕΝ ΕΓΙΝΑΝ «ΤΥΧΑΙΑ» ΑΥΤΕΣ ΟΙ «ΑΠΡΟΣΕΞΙΕΣ» ΤΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΠΟΥ ΣΥΜΠΕΡΙΛΗΦΘΗΚΑΝ ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΚΑΝΟΝΑ!

Τα ευαγγέλια, ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΝΑ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΓΕΝΕΣΤΕΡΟΥΣ. Δεν ανταποκρίνονταν σε πραγματικά γεγονότα αλλά σε συρραφές. Λίγο θάρρος θέλει λοιπόν.

Αποσκοπούσανε στο κήρυγμα και την προπαγάνδα, και το καθένα τους απευθυνόταν σε ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ (υποψήφιους πιστούς).

Το «Κατά Ματθαίον» π.χ. χρησίμευε στην ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΙΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ ΣΤΟΥΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ. Έτσι, σε αυτό βρίσκονται και οι περισσότερες προφητείες της «Παλαιάς Διαθήκης» περί του αναμενόμενου Μεσσία. Για αυτόν το λόγο ακριβώς ο προπαγανδιστής-συγγραφέας και προειδοποιεί: «Μη νομίσητε ότι ήλθον καταλύσαι τον νόμον ή τους προφήτας. Ουκ ήλθον καταλύσαι αλλά πληρώσαι. Αμήν γαρ λέγω υμίν, έως αν παρέλθη ο ουρανός και η γη, ιώτα εν μία κεραία ου μη παρέλθη από του νόμου»

Το ίδιο συμβαίνει και με τα άλλα. Κάθε ένα σύγγραμμα απευθυνόταν ΣΕ ΟΡΙΣΜΕΝΟ ΚΟΙΝΟ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΟΧΗ. Πολύ αργότερα συμπεριελήφθησαν τα συγκεκριμένα στον «Ιερό Κανόνα» (δηλαδή στα γούστα της Κωνσταντίνειας άποψης…) αλλά και έγιναν ξάφνου αποδεκτά ως «Θεόπνευστα», μέσα από μία ΠΛΗΘΩΡΑ τέτοιων συγγραμμάτων (πάνω από 100 μας είναι γνωστά σήμερα).

Επειδή το αλαλούμ που επικρατούσε περί των «πηγών» ήτανε χαώδες, οι Θεολόγοι ΤΗΣ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ προσπάθησαν το δεύτερο μισό του 3ου αιώνα να αποκαταστήσουν κάποιο…ενιαίο ευαγγελικό κείμενο. Επειδή όμως ΚΑΙ ΕΔΩ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ ΧΑΜΟΣ, έγιναν τελικά τρεις παραλλαγές αποδεκτές (!): του Ησύχιου της Αλεξάνδρειας, του Πάμφυλου της Καισάρειας και του Λουκά της Αντιόχειας.

Ωστόσο, ακόμα και μετά αυτή τη κατάληξη των κουρασμένων «Πατέρων», τα διάφορα αποσπάσματα από τα «κανονικά ευαγγέλια» (δηλαδή ΜΟΝΟ τα τέσσερα από τα πάνω από 100!!) που βρίσκονται σε χριστιανικούς παπύρους, ΔΙΑΦΕΡΟΥΝ ΣΥΧΝΟΤΑΤΑ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΑΡΑΛΛΑΓΕΣ ΑΥΤΕΣ!
Παρόμοιες παρατηρήσεις υπάρχουνε σε αφθονία σε όλο το φάσμα των «Θεόπνευστων» διηγήσεων. Υπό αυτή τη λογική υπάρχουνε ΚΑΙ φυσικοί απόγονοι του Ιησού καθώς ΚΑΙ όχι. Άσχετα αν η πρώτη εκδοχή (και τα σχετικά στοιχεία) είναι πολύ πιο πιθανή..

Το ότι οι θεολόγοι του ιουδαιοχριστιανισμού δέν καταθέτουν τα όπλα μπροστά στην ορθολογική κριτική της Καινής Διαθήκης, όπως εξάλλου αναμένω και από σένα φίλτατε, αυτό δεν σημαίνει πως η κριτική αυτή είναι λιγότερο ισχυρή, αλλά αποκλειστικά πως η χριστιανική παράδοση προστατεύεται από τον πανίσχυρο κοσμικό μηχανισμό της εκκλησίας καθώς και τις εκάστοτε κυρίαρχες τάξεις (το «εκάστοτε»...το εννοούμε!) των χωρών που ενεργεί, οι οποίες και έχουν μεγάλο συμφέρον να σκεπάζουν με μυστήριο την ιστορική εμφάνιση της ιουδαϊκής αίρεσης των αποκαλούμενων «χριστιανών».

Ως προς τις αντιγραφές που κόπτεσαι, και επειδή έτυχε να γνωρίζω την πράγματι εξαιρετική σελίδα που ανέφερε ο junk95, κάνε τον κόπο να μελετήσεις τα όσα περιέχει και να’σαι σίγουρος πως θα σου λυθούν όλες οι απορίες σου!

Λοιπόν, τα ΦΩΤΑ ΣΟΥ φιλόσοφε.

Μπορείτε να διαβάσετε και το μήνυμά μου στη δίδυμη συζήτηση, που άνοιξε ο filosofos3.

Το θέμα αυτό, περιμένει τα σχόλιά σας.

Παρακάτω, βρίσκονται τα σχόλια των μελών που συμμετείχαν στο θέμα:

Αλλοιώθηκε το κείμενο της Καινής Διαθήκης; Οι αποδείξεις! (μόνο τα κείμενα)

Απεστάλη: 05/01/2005, 23:41:38

Απεστάλη: 06/01/2005, 01:19:08

Απεστάλη: 06/01/2005, 16:16:43

Απεστάλη: 06/01/2005, 16:24:43

Απεστάλη: 06/01/2005, 20:09:26

Απεστάλη: 07/01/2005, 22:24:18

quote:

---

Έπειτα, οι συγγραφείς της Καινής Διαθήκης ακολουθούσαν το παράδειγμα των Ραββίνων όσον αφορά τις λογοτεχνικές μεθόδους Targum και Midrash. Σύμφωνα με τη μέθοδο του Targum, ο κάθε αναγνωρισμένος διδάσκαλος ( Ραββίνος ) απολάμβανε μεγάλη ελευθερία στην ερμηνεία και μεθερμηνεία των ιερών γραφών και έτσι μάζευε εδάφια από διάφορα ιερά κείμενα, πρόσθετε διάφορα άλλα στοιχεία και ιδέες και τα ένωνε όλα μαζί με δημιουργικό τρόπο σε ένα εννιαίο σύνολο. Περιττό να προσθέσω ότι με τη μέθοδο αυτή, οι Ραββίνοι ερμηνεύανε τις ιερές γραφές όπως ήθελαν. Η ιδέα πίσω από το Targum ήταν ότι οι Ραββίνοι οδηγούνταν από το Άγιο Πνεύμα στις ερμηνείες που έδιναν σχετικά με το νόμο και τους προφήτες. Αυτή η ελεύθερη ερμηνεία εδαφίων της Γραφής φαίνεται και στον τρόπο με τον οποίον οι συγγραφείς της Καινής Διαθήκης χρησιμοποιούσαν αποσπάσματα από τις Γραφές της Παλαιάς Διαθήκης. Η άλλη μέθοδος που συχνά χρησιμοποιούσαν οι συγγραφείς των θεόπνευστων κειμένων της Βίβλου ονομαζόταν Midrash. Σύμφωνα με την μέθοδο αυτή, οι συγγραφείς στόλιζαν ελεύθερα τις διάφορες ιστορίες που αφηγούνταν με φανταστικά και μυθολογικά στοιχεία με σκοπό να τους δώσουν μεγαλύτερη έμφαση. Φυσικά μας είναι σήμερα αδύνατο να γνωρίζουμε ποιές απο τις ιστορίες της Βίβλου, τόσο της Παλαιάς Διαθήκης όσο και της Καινής Διαθήκης, αναφέρονται σε πραγματικά ιστορικά γεγονότα, ή κατα πόσο είναι στολισμένες με μυθολογικά στοιχεία. Για παράδειγμα, όλο και περισσότεροι θεολόγοι αναγνωρίζουν ότι ιστορίες όπως του Ιώβ και του προφήτη Ιωνά, δεν είναι παρά περίτεχνες παραβολές που γράφτηκαν με σκοπό να σατυρίσουν τις επικρατούσες θεολογικές και εθνικιστικές αντιλήψεις. Το ίδιο ισχύει και με τα τέσσερα ευαγγέλια που περιέχουν αρκετή δόση Midrash. Οι τότε λαοί της Ανατολής δεν είχαν ψύχωση ούτε με την «επιστημονική μέθοδο» των μοντέρνων Δυτικών ούτε και με την κυριολεκτική ακρίβεια των γεγονότων που περιέγραφαν, αλλά αρκούνταν στην κεντρική ουσία και στα ηθικά διδάγματα των ιστοριών που άκουγαν. Αυτοί και άλλοι πολλοί λόγοι καθιστούν το οποιοδήποτε έργο διαχωρισμού των περιεχόμενων της Αγίας Γραφής σε «κυριολεκτικές αλήθειες» και σε «μή-κυριολεκτικές αλήθειες» ως πρακτικά αδύνατο.

---

Ακόμα και το 195 μ.χ. 1800 χρόνια πριν, ο Κλήμης της Αλεξάνδρειας έσβησε ο ίδιος κάποια κείμενα του Απόστολου Μάρκου. Σε μια επιστολή του έγραφε: «ακόμα και αν θεωρηθούν αληθινά, αυτός που αγαπάει την αλήθεια , δεν πρέπει να τα λάβει υπόψη του, γιατί δεν πρέπει όλες οι αλήθειες να λέγονται σε όλους τους ανθρώπους». Ενδιαφέρων , δεν νομίζετε; Από τότε ακόμα , φάνηκε πως οι Πατέρες δεν ήθελαν να διδάξουν το Ευαγγέλιο αυτούσιο, αλλά την ερμηνεία που ήθελαν να δώσουν αυτοί. Παραδόξως, το κείμενο που λείπει, αντικαταστάθηκε με ένα άλλο, το τελευταίο (16ο) κεφαλαίο του Κατά Μάρκον Ευαγγέλιον. Αυτό το κεφαλαίο περιγράφει την Ανάσταση του Ιησού και δεν περιλαμβάνονταν στο αρχικό Ευαγγέλιο. Όμως , ποιο ήταν το κείμενο που αφαίρεσε ο Κλήμης; Αυτό λοιπόν το κείμενο ήταν η Ανάσταση του Λαζάρου. Σε αυτό παρουσιάζονταν ο Λάζαρος να μην έχει αναστηθεί πραγματικά από νεκρών, απλά είχε τοποθετηθεί μέσα στον τύμβο ζωντανός. Ο Ιησούς πήγε να τον «αναστήσει», αλλά όχι επειδή είχε πεθάνει. Τον ανέστησε από τον πνευματικό θάνατο στον οποίο είχε καταδικαστεί. Οι νόμοι εκείνης της εποχής υπαγόρευαν αυτόν τον συμβολικό θάνατο σαν τιμωρία για κάποια εγκλήματα που είχε διαπράξει το άτομο που είχαν καταδικάσει. Το έγκλημα του Λάζαρου στην συγκεκριμένη περίπτωση, ήταν ότι είχε ηγηθεί μιας ομάδας ενόπλων που με βίαιο τρόπο φύλαγαν τα δημόσια αποθέματα νερού που είχαν μεταφερθεί με την νέα Ρωμαϊκή υδροφόρα στην Ιερουσαλήμ. Ο Ιησούς παράνομα , αφού δεν κατείχε ακόμα κάποιον ιερατικό τίτλο που να του επέτρεπε την παρέμβαση, γλύτωσε τον Λάζαρο από βέβαιο θάνατο, μιας και μετά την έλευση 3 ημερών παραμονής στον τύμβο, ο καταδικασμένος τυλίγονταν με πανιά και θάβονταν πλέον ζωντανός! Το θαύμα που έκανε ο Ιησούς λοιπόν δεν ήταν η ανάσταση του Λαζάρου, αλλά η ατιμωρησία η δική του , μιας και δεν είχε το δικαίωμα να εκτελέσει μια τέτοια πράξη χωρίς να κατέχει τον νόμιμο τίτλο του ιερέα. Και το παράδοξο της όλης υπόθεσης είναι πως μόλις ακούστηκε η πράξη του αυτή, εκείνος που εισηγήθηκε την ατιμωρησία του, ήταν ο Ηρώδης Αντύπας! Αυτό λοιπόν χαρακτηρίστηκε σαν θαύμα. Όπως καταλαβαίνετε η συγκεκριμένη ιστορία έπρεπε να μείνει κρυφή για το συμφέρον των διδαγμάτων που προσπαθούσαν να περάσουν οι Επίσκοποι. Η ιστορία του Λαζάρου, όπως παρουσιάζεται από τον Ιωάννη, με την καινούργια προσθήκη του 16ου κεφαλαίου του ευαγγελίου του Μάρκου ενισχύει τα διδάγματα των Καθολικών Πατέρων. Υπάρχει , όμως κι άλλος ένας λόγος που το συγκεκριμένο κείμενο διεγράφη από τον Κλήμη. Σε αυτό το κείμενο περιγράφεται καθαρά πως ο Ιησούς και η Μαρία η Μαγδαληνή ήταν ζευγάρι ! Στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη υπάρχει μια περίεργη αναφορά στον Ιησού και την Μαγδαληνή. Λέει πως όταν ο Ιησούς κατέβηκε στην Βηθανία για να βοηθήσει τον φίλο του τον Λάζαρο, η αδερφή του Μάρθα έτρεξε να τον προϋπαντήσει, ενώ η αδελφή της η Μαρία Μαγδαληνή έμεινε στο σπίτι να περιμένει. Στο κείμενο που διέγραψε ο Κλήμης ο Μάρκος λέει πως η Μαρία βγήκε μαζί με την Μάρθα να υποδεχτεί τον Ιησού, αλλά οι μαθητές την επέπληξαν γι αυτή της την ενέργεια και την έστειλαν πίσω στο σπίτι να περιμένει την εντολή του Ιησού για να βγει. Κατά τον εβραϊκό νόμο, σε περίπτωση πένθους στην οικογένεια η γυναίκα έπρεπε να φυλάει το σπίτι και την περιουσία , μέχρι ο άντρας της να της δώσει την εντολή να βγει.

Υπάρχουν στοιχεία που επιβεβαιώνουν αυτήν την θεωρία εκτός της Βίβλου. Αυτό που μας ενδιαφέρει , όμως , είναι να βρούμε στοιχεία μέσα στην Βίβλο που να την στηρίζουν. Υπάρχουν τέτοια στοιχεία στην Βίβλο; Ναι, υπάρχουν, μόνο που μερικά είναι συγκεκριμένα και άλλα επιδέχονται ερμηνείας. Ας πάρουμε για παράδειγμα τον κατάλογο με τους μόνιμους ακολούθους του Ιησού. Στις 6 από τις 7 λίστες που υπάρχουν στην Καινή Διαθήκη, με τα ονόματα των ακολούθων του υπάρχει το όνομα της Μαρίας της Μαγδαληνής και μάλιστα πρώτο, πιο πάνω και από την μητέρα του Χριστού, την Μαρία ! Όποιος έχει ασχοληθεί με την ιεραρχία εκείνης της εποχής, γνωρίζει πως το όνομα της συζύγου τοποθετούνταν πάντα πρώτο, πιο πάνω ακόμα και από το όνομα των γονέων. Η φράση «Πρώτη Κυρία» χρησιμοποιείται κατά κόρον σήμερα και υποδηλώνει τον τίτλο που έχει δοθεί στην σύζυγο ενός αρχηγού κράτους, κάτι σαν αναγνώριση της σημασίας που δίνεται στο έτερον ήμισυ ενός ηγέτη. Ίσως , αυτή είναι η πιο ακριβής περιγραφή που μπορούμε να δώσουμε στην Μεσσιανική Βασίλισσα, την Μαρία Μαγδαληνή.

Όμως αυτός ο γάμος αναφέρεται πουθενά στην Καινή Διαθήκη; Μερικοί υποστηρίζουν πως ο περίφημος γάμος στην Κανά ήταν στην πραγματικότητα ο γάμος του Ιησού και της Μαγδαληνής. Μάλλον δεν ισχύει αυτό, η τελετή όμως τελικά περιγράφεται στην Καινή Διαθήκη. Στον Λουκά βλέπουμε ένα ίχνος που μας οδηγεί σε αυτό το συμπέρασμα, όταν ο Λουκάς αναφέρει τις δυο συναντήσεις του Ιησού και της Μαγδαληνής, με διαφορά 2,5 χρόνων η μια από την άλλη. Ίσως ο κοινός αναγνώστης να μην αντιλαμβάνεται την χρονική διαφορά που υπάρχει μεταξύ των δυο συναντήσεων, αλλά αυτή είναι καθορισμένη στα δυόμισι χρόνια και σημαίνει μέρος ενός ιεροτελεστικού που πραγματοποιούσαν εκείνη την εποχή. Τον γάμο ! Μεσσίας σημαίνει «Αυτός Που Θα Έρθει» η «Ο Αναμενόμενος» και αναφέρεται στον Ιησού αυτή η έκφραση σε όλα τα ευαγγέλια. Αν ψάξουμε στην Παλαιά Διαθήκη, όμως , θα δούμε πως αυτός ο τίτλος του Μεσσία δίνονταν σε όλους τους «αναμενόμενους» ιερείς και στους συγγενείς του Δαυίδ. Και όπως γνωρίζουμε, ο Ιησούς ήταν απόγονος του Δαυίδ από την μεριά του πατέρα του, του Ιωσήφ. Δεν μπορούσε όμως να φέρει αυτόν τον τίτλο ανύπαντρος. Ήταν απαραίτητο να παντρευτεί ώστε να του επιτρέψουν να χαρακτηριστεί Μεσσίας. Και η τελετή αυτού του γάμου θα ήταν η απαρχή της Μεσσιανικής Δυναστείας. Έτσι και έγινε. Το τελετουργικό απαιτούσε άλειμμα με λάδι του άντρα από την νύφη, κατόπιν σκούπισμα με τα μαλλιά της και ύστερα η νύφη έκλαιγε για τον υποχρεωτικό χωρισμό τους που θα διαρκούσε 2,5 χρόνια. Το άλειμμα με λάδι ήταν μέρος της ιεροτελεστίας του γάμου και είμαι σίγουρος πως αν ψάξετε την Καινή Διαθήκη, θα βρείτε πλήθος από αναφορές που υποστηρίζουν αυτό το συμπέρασμα. Ένα άλλο στοιχείο που μας δίνεται είναι το όνομα της νύφης. Η γυναίκα του Μεσσία, ακόμα και αν δεν την έλεγαν Μαρία, έπαιρνε αυτό το όνομα, γιατί περισσότερο ήταν τίτλος παρά όνομα. Η μητέρα του Ιησού λέγονταν Μαρία και αυτό ήταν το πραγματικό της όνομα. Όμως η Μαρία , λέγονταν και Μαγδαληνή, πράγμα που μας οδηγεί στο συμπέρασμα πως το Μαρία ήταν ο τίτλος της. Ακόμα και σήμερα, ορισμένα μοναστικά τάγματα χρησιμοποιούν αυτό το όνομα σαν τίτλο. Αδελφή Μαρία Τερέζα, Αδελφή Μαρία Λουίζα και άλλα.

"Η ορθόδοξη εκκλησία ΠΟΤΕ εξ όσων γνωρίζω (αν πιστεύεις το αντίθετο δώσε ένα παράδειγμα) δεν υποστήριζε το ΑΛΑΘΗΤΟ ενός κειμένου γιατί το κείμενο δε λέει από μόνο του τίποτε.Άλλωστε η Αγία Γραφή είναι το μικρό βιβλίο του θεού"

Με ποία κριτήρια ξεχωρίζουν το σωστό από το λάθος; Που στηρίζουν την ύπαρξή τους και τα δόγματά τους;
Σε ότι τους βολεύει;
Και εάν θέλεις φίλε μου ν' ακριβολογείς και να είσαι λογικός, τότε θα έπρεπε να λες ότι η "Αγία Γραφή" είναι κατασκεύασμα κάποιων αγραμμάτων, χωρίς καμιά παιδεία και πολιτισμό, Ιουδαίων νομάδων.

"Είναι επομένως κατανοητό γιατί δέχεται όλες τις ερμηνείες των αγίων και δε διστάζει να παραδεχτεί ότι έκαναν λάθη,όπως έχουν κάνει και οι ίδιοι οι άγιοι για προηγουμένους πατέρες."

Εάν έκαναν λάθη οι "Αγιοι", τότε ή ΔΕΝ ήταν άγιοι, ή είμαστε κι εμείς διότι κι εμείς κάνουμε λάθη, ή κάποιοι μας δουλεύουν...
Και στο τέλος ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΚΑΠΟΙΟΝ "ΑΓΙΟ" ΑΓΙΟ;

"Κατά τη ΔΙΚΗ του ερμηνεια το είπε ο Θεός,αλλά αν δεν υπάρχει άλλος με καλύτερη ερμηνεία ή αν η καλύτερη δεν εισακούεται από το πλήθος τότε ΟΝΤΩΣ θα είναι για την κοινωνία αυτή ΑΥΤΟΣ ο λόγος του Θεού."

Εμένα δεν ήρθε ο θεός να μου πει κάτι... Εσένα;

"Διότι εκφράζει ότι ανώτερο μπορεί να συλλάβει το σύνολο των ανθρώπων αυτής της κοινωνίας."

Εσύ το έχεις συλλάβει; Πως;;; Από που ορμώμενος;

Τελικά είναι αξιοπρόσεκτο το τι σοφίζεται η ιερατική κάστα ώστε να καθαγιάσει την εξουσιαστική αυθαιρεσία και τους αυτόκλητους «Σωτήρες»!

Δηλαδή, σε απλά λόγια, αυτό που λέει στην προσπάθεια του ο φίλτατος φιλόσοφος είναι πως όχι μόνο έχουμε να κάνουμε με έναν ανώριμο Θεό, μιας και αδυνατεί να θέσει νέα δεδομένα και αρχές αλλά και να πείσει, αλλά επιπλέον και με έναν Θεό, όντως Παντογνώστης όπως λένε, που δεν στάθηκε καν ικανός να προβλέψει και να αποφύγει τα ποτάμια αίματος που χύθηκαν για να ερμηνευθούνε κατά το δοκούν τα περίφημα και «σοφά» λόγια του!!!

Ωραία εικόνα έχετε για τον Θεό ρε!

Η ίδια ρίζα του κακού τότε και τώρα: ετσιθελικές ερμηνείες δίχως την παραμικρή λογική.

Ζωντανό παράδειγμα αυτής της αστειότητας που μας μεταφέρει ο φιλόσοφος αποτελεί το παρακάτω κομμάτι της Βίβλου, όπου ετούτη τη φορά ο Θεός εμπλέκεται αυτοπροσώπως σε θέματα………..ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΗΣ ΠΕΡΙΤΩΜΑΤΩΝ!!!!

Στο Δευτερ. ΚΓ’13 διαβάζουμε: «..θέλεις σκεπάσει το εξερχόμενον απο σου. Διότι Κύριος ο Θεός σου περιπατεί εν μέσω του στρατοπέδου...δια να μην βλέπει ακαθαρσίαν τινά εν σοι, και αποστρέψει απο σου»!!
(Μωρέ μήπως μπερδέψανε τον....Αριστοφάνη με τον Θεό???)

Για αυτόν τον «Θεό» μιλάς άραγε φίλτατε φιλόσοφε? Για αυτούς τους «προφήτες» και επιτελάρχες που έγραψαν όλα αυτά μας μιλάς? Είσαι σίγουρος για ποιόν «θεό» μιλάς?

Διότι, εφόσον αποδέχεσαι τον Χριστιανισμό, τότε αποδέχεσαι και τις διαδικασίες αλλά και τις ρίζες αυτής της «Θεϊκής επέμβασης» ακόμη και σε θέματα....υγιεινής!

Άχ καημένη Ελλάδα, ιεροποιήσαμε την άγνοια και την ονομάσαμε Θεό, ανιεροποιήσαμε τη γνώση και την ονομάσαμε Σατανά………

Το μόνο που είναι φανερό από την παραπάνω παρωδία είναι……Η ΣΥΓΧΥΣΗ ΚΑΙ Η ΕΛΛΕΙΨΗ ΚΡΗΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ. Πρόκειται για μια ακόμα αποτυχημένη προσπάθεια να σωθούν τα προσχήματα και να εξιλεωθεί το θρησκευτικό κατεστημένο στα μάτια των αδαών. Τίποτα περισσότερο.

Για να αντιληφθεί ο καθένας ποιο είναι το μέγεθος ετούτου του εσχατολογικού τραγέλαφου, που σπεύδουνε οι διάφοροι καλοθελητές να καθαγιάσουνε, ας προσέξει ο κάθε λογικά σκεπτόμενος τα όσα περιέχει η «Θεόπνευστη» Καινή Διαθήκη σχετικά με την τελευταία επαφή του Ιησού με τους μαθητές του.

Δεν είναι το μοναδικό που θα λέγαμε ΒΓΑΖΕΙ ΜΑΤΙ αλλά τείνει να γίνει ο κανόνας!

Αλήθεια, ΠΟΥ έγινε τελικά η περίφημη τελευταία συνάντηση??? Ας δούμε λοιπόν τι μας παραδίδουνε οι «Ευαγγελιστές» σχετικά μπας και συμφωνήσουμε κάπου.

Α) Σύμφωνα με του Λουκά (ο οποίος σημειώστε ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΣΕ ΠΟΤΕ ΤΟΥ ΤΟΝ ΙΗΣΟΥ και άρα τα πραγματικά περιστατικά) οι μαθητές του Ιησού περπάτησαν παρέα με τον Κύριο τους από την Ιερουσαλήμ ως την Βηθανία, όπου και ο Ιησούς αναλήφθηκε στους ουρανούς.

Β) Σύμφωνα με τον Ματθαίο (ο οποίος ΓΝΩΡΙΣΕ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΤΟΝ ΙΗΣΟΥ και ονομάζονταν Λευϊς) ο Ιησούς συναντήθηκε με τους μαθητές του στη Γαλιλαία, και μάλιστα επάνω σε ένα όρος.

Γ) Σύμφωνα με τον Ιωάννη (ο οποίος ΓΝΩΡΙΣΕ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΤΟΝ ΙΗΣΟΥ) η συνάντηση με τον Ιησού πραγματοποιείται στη λίμνη Τιβεριάδα. Να σημειώσουμε την λεπτομέρεια πως ο Ιωάννης δεν κάνει ΟΥΤΕ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ.

Δ) Σύμφωνα με τον Μάρκο ( ο οποίος σημειώστε ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΣΕ ΠΟΤΕ ΤΟΥ ΤΟΝ ΙΗΣΟΥ) ο Ιησούς αναλήφθηκε στους ουρανούς αφού συναντήθηκε για τελευταία φορά με τους μαθητές του στην Γαλιλαία, αλλά όχι επάνω σε κάποιο όρος.

Και εάν αναρωτιέστε ΤΙ μπορεί να σημαίνουνε όλες ετούτες οι αναφορές, δεν έχετε παρά να πάρετε έναν χάρτη της περιοχής ώστε να αντιληφθείτε πως για να βρίσκονταν ο Ιησούς και οι μαθητές ταυτόχρονα και συγχρόνως σε όλα αυτά τα απόμακρα σημεία θα πρέπει να ήσαν…….ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ!!!!!!

Όμως, μήπως τελικά φοβούνται να πούνε πως περί φαντασμάτων και φαντασιών ο λόγος??

Η κρίση περί «θεοπνευστίας» και «αλήθειας» απολύτως δικιά σας!!