- ΤΡΟΠΟΙ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

Καθώς άνθισε το εμπόριο ανάμεσα τους έχουμε σαφείς επηρεασμούς και στην τέχνη και στην αρχιτεκτονική (π.χ οι κολώνες στη Μινωική Κρήτη είναι κυλινδρικές όπως και στην Αρχαία Αίγυπτο)και στην γραφή.

Η τοιχογραφία των ανακτόρων της Κνωσσού " ο πρίγκιπας με τα κρίνα" , μας παραπέμπει άμεσα στις Αιγυπτιακές τοιχογραφίες(κεφάλι και πόδια προφίλ, κορμός ανφάς).Βρίσκουμε τοιχογραφίες, όπου η αναπαράσταση της φύσης ενώνεται με σύμβολα, όπως σπείρες, κυματοειδείς γραμμές, κλπ καθώς επίσης και τελετουργικές σκηνές(ταυροκαθάψια), έχουμε ακόμα σκηνές που περιέχουν άνθη λωτού, γρύπες, σφίγγες.Στη Μινωική Κρήτη δεν έχουμε απαραίτητα ζωγραφισμένη την μορφή κάποιου Θεού στις τοιχογραφίες,αλλά και εικόνες της καθημερινότητας.

Τοιχογραφία από τις Θήβες (Αίγυπτος)

Πρίγκιπας με τα κρίνα Κνωσσός

Οί Μινωίτες με την επαφή τους με τους Αιγύπτιους ανέπτυξαν ένα είδος ιερογλυφικής γραφής, αργότερα έχουμε την εξέλιξη σε γραμμική Α' και Β', που στη ουσία ήταν μία απλοποίηση των ιερογλυφικών.
Το μικρό γράμμα α που έχουμε στο αλφάβητό μας δεν είναι τίποτε άλλο από την απλή σχηματοποίηση του κεφαλιού της αγελάδας βαλμένο σε οριζόντια θέση, μη ξεχνάμε την ιερότητα που είχαν για τους Αιγύπτιους οι αγελάδες .Η Θεά Άτορ παρουσιαζόταν με κεφάλι αγελάδας και αντιστοιχούσε στην Θεά Αφροδίτη των Αρχαίων Ελλήνων.

Την αιγυπτιακή τεχνική γραφής αντέγραψαν οι Φοίνικες, οι Εβραίοι, οι Άραβες κ.α. Απλώς οι Φοίνικες άλλαξαν τη μορφή (το σχήμα) των γραμμάτων, για να είναι πιο εύκολη η καταγραφή τους. Δηλαδή εκεί που τα γράμματα στην Αίγυπτο ήταν πιστές εικόνες διάφορων όντων (αετού, λιονταριού κ.τ.λ.), οι Φοίνικες έγραφαν μόνο το περίγραμμά τους ή το απλοποιημένο το σκίτσο τους.

Το ελληνικό σύστημα γραφής αντέγραψαν οι Λατίνοι, όμως όπως επακριβώς ήταν στην εποχή που το αντέγραψαν. Δηλαδή τότε που δεν είχαν ακόμη επινοηθεί από τους Έλληνες και τα ομόηχα γράμματα Ω, Η, καθώς και τα ορθογραφικά σημάδια (τονικά σημάδια, πνεύματα και διαλυτικά). Ο λόγος για τον οποίο η λατινική γραφή είναι πιο εύκολη, όμως ελλιπέστερη της ελληνικής.

Και στην Αρχαική τέχνη στα γλυπτά που παρουσιάζουν τους Κούρους και τις Κόρες βλέπουμε μεγάλη επιρροή από τα Αιγυπτιακά γλυπτά, το αδιόρατο χαμόγελο στο πρόσωπο τα αμυγδαλωτά μάτια το προτεταμένο πόδι μπροστά και τα χέρια με γροθιές κολλημένα στους μηρούς είναι τα στοιχεία που μας οδηγούν σε αυτό το συμπέρασμα.

Κούρος της Αναβύσσου 520 π.Χ

Γιγάντιο άγαλμα του Ραμσή του Β'.

Οι Αρχαίοι Ελληνες τα θέματα τα έπαιρναν από το δωδεκάθεο και την μυθολογία, ήταν κυρίως σκηνές μάχης, αφηγηματικά κατορθώματα ηρώων, που τα βρίσκουμε σε ποικιλία πάνω σε αγγεία, σε ανάγλυφα ή γλυπτά. Νεκρικά έργα έχουμε τις επιτύμβιες στήλες που είναι ανάγλυφα που απεικονίζουν τον νεκρό, βλέπουμε ακόμα να έχουν βρεθεί κτερίσματα μέσα σε αρχαίους τάφους, ειδώλια από τερακκότες,νεκρικά προσωπεία(μάσκα του Αγαμέμνωνα)κλπ.Σε αντίθεση με τους Αιγύπτιους οι Ελληνες συχνά υπέγραφαν τα έργα τους, ενώ οι Αιγύπτιοι ποτέ.

quote:

---

keraynos: Θα προσπαθήσω να απαντήσω όσο πιο σύντομα μπορώ γιατί είναι και πολλες και μεγάλες οι ερωτήσεις.

---

ΠΑΝΤΑ ΦΙΛΙΚΑ el.elyon.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

Οι πρώτες απόπειρες του ανθρώπου στον ελλαδικό χώρο ειναι κυρίως από τη νεολιθική εποχή έχουμε μητριαρχική μορφή κοινωνίας και τα γλυπτά έχουν αναθηματικό χαρακτήρα και φαίνονται να συνδέονται με λατρευτικές πρακτικές της Μητέρας-γης-Θεάς,στην Κνωσσο έχουμε απεικονίσεις της Μητέρας -Θεάς να κρατάει στα χέρια της 2 φίδια ,η γυναικα έχει επαφή με το θείο, γνωρίζει πολλά που βοηθούν την κοινωνία που ζει και δημιουργεί. Είναι η Μεγάλη Ιέρεια.

Η Εποχή του Χαλκού στη μινωική Κρήτη, την κυκλαδική τέχνη και τη μυκηναϊκή μεγαλιθική αρχιτεκτονική γλυπτική μας δίνει περισσότερα στοιχεία για τη λατρευτική χρήση της πλαστικής τέχνης της, με έμφαση στην κεντρική μορφή της γυναικείας θεότητας.

Στη συγκεκριμένη περίοδο και ιδιαίτερα στον κυκλαδικό πολιτισμό έχουμε τις πρώτες τάσεις για μνημειακή γλυπτική με ειδώλια που φθάνουν το 1.5 μ. ύψος.

Κατά την γεωμετρική περίοδο ο ανθρωποκεντρικός χαρακτήρας ατονεί, και ξαναεμφανίζεται μετα το 800π.Χ, οι Ελληνες καλλιτέχνες αναπτύσσουν και πάλι έντονο ενδιαφέρον για την ανθρώπινη μορφή και τη γλυπτική ως μέσο αρχιτεκτονικής διακόσμησης, πλησιάζοντας την ουσία της μνημειακής γλυπτικής.Σε ορισμένες περιπτώσεις εύποροι ιδιώτες αφιερώνουν αγάλματα σε σημαντικά ιερά, επιδεικνύοντας την κοινωνική τους θέση.

Κυρίαρχο στοιχείο είναι η τοποθέτηση των αγαλμάτων στα αετώματα και τις προσόψεις των ναών, γεγονός που τους προσδίδει αναθηματικό χαρακτήρα και σαφή σχέση με το θρησκευτικό ένστικτο των Ελλήνων για την ανθρωπομορφική απεικόνιση του θείου.

Κατά την κλασσική περίοδο η κίνηση και η απεικόνιση του σώματος γίνεται περισσότερο ρεαλιστική,οι γλύπτες προσπαθούν να συλλάβουν την ιδανική ανθρώπινη μορφή, αναπτύσσοντας ένα κανόνα αναλογιών.Σύμφωνα με τον Πλάτωνα, για όλα τα πράγματα, όπως και για το ανθρώπινο σώμα, υπάρχει μια τέλεια μορφή που ενσωματώνει το κάλλος και το αγαθό. Όλα τα ανθρώπινα σώματα είναι αντίγραφα αυτού του τέλειου πλατωνικού σώματος.Στο τρίτο τέταρτο του 5ου π.Χ περίπου ο Πολύκλειτος έγραψε τον "κανόνα" που υιοθετήθηκε από πολλούς γλύπτες της ώριμης κλασικής περιόδου και έτσι οι ανθρώπινες μορφές στη συγκεκριμένη εποχή τείνουν να είναι λιτές και μυώδεις.

Κανόνας

Κατά την ελληνιστική περίοδο τα απλά γλυπτά και τα μεγάλα συμπλέγματα δεν κοσμούν πλέον αποκλειστικά ναούς, αλλά δημόσιους και ιδιωτικούς χώρους, μεγάλα αρχιτεκτονικά σύνολα με ενιαία αντίληψη του χώρου.

Τα στοιχεία τα δανείστηκα από το βιβλίο :Γ. Κοκκορού-Αλευρά, Η Τέχνη της Αρχαίας Ελλάδας

Οι αρχαίοι Έλληνες δεν είχαν συγκεκριμένη λέξη για την θρησκεία. Τόσο πολύ ήταν ο μύθος και η τελετουργία πράγματα συνυφασμένα με τις άλλες, αμεσότερα πρακτικές, δραστηριότητες του βίου, ώστε δεν σκέφτηκαν να αυτονομήσουν την θρησκευτικότητα. Την θρησκεία τους την μάθαιναν στη πράξη. Συμμετέχοντας στις ιερές τελετές, στις πομπές και τους εορτασμούς προς τιμήν των θεών, παρευρισκόμενοι στις θυσίες, προσφέροντας τις απαρχές των καρπών και τελώντας χοές στους νεκρούς, ακούγοντας δε, από πολύ νεαρή ηλικία, τις ιστορίες και τους θρύλους για την ζωή και την δράση θεών και ηρώων, έρχονταν σε επαφή με ολόκληρο εκείνο τον φαντασιακό κόσμο όντων υπεραισθητών που εκφράστηκε τόσο καίρια στην ποίηση και την τέχνη.

http://www.inpsy.gr/Articles/Raggos.htm (Ψυχανάλυση και αρχαία ελληνική θρησκεία: περί της γενέσεως και παρουσίας των θεών στον κόσμο)

Ελπίζω να συμπλήρωσα κάποια πράγματα καλή σου μέρα.

quote:

---

keraynos
Το ελληνικό σύστημα γραφής αντέγραψαν οι Λατίνοι, όμως όπως επακριβώς ήταν στην εποχή που το αντέγραψαν. Δηλαδή τότε που δεν είχαν ακόμη επινοηθεί από τους Έλληνες και τα ομόηχα γράμματα Ω, Η, καθώς και τα ορθογραφικά σημάδια (τονικά σημάδια, πνεύματα και διαλυτικά). Ο λόγος για τον οποίο η λατινική γραφή είναι πιο εύκολη, όμως ελλιπέστερη της ελληνικής.

---

quote:

---

keraynos: Καλημέρα el elyon πιστεύω ότι μέσα στις απαντήσεις που έδωσα στο προηγούμενο μηνυμά μου είχα απαντήσει στα ερωτήματά σου, οι Αρχαίοι Έλληνες δεν πίστευαν ότι το ξόανο το άγαλμα η το ειδώλιο ήταν ο Θεός αλλά η απεικόνισή του.

---

Πότε επιτέλους θα αντιληφτείτε ότι οι αρχαίοι έλληνες δεν λάτρευαν τα αγάλματα, αλλά ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΙΜΟΥΣΑΝ ΜΕΣΩ ΤΩΝ ΑΓΑΛΜΑΤΩΝ?

Σου εξηγεί το μέλος Κεραυνός ότι το άγαλμα ήταν απλά η απεικόνιση του Θείου, ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΟ ΘΕΙΟ (κάτι επάνω στο οποίο επί αιώνες έστησε η χριστιανική λασπολογία τον «έλληνα ειδωλολάτρη»), και το μόνο που έχεις να σημειώσεις είναι το…….πόσο σημαντικό ή όχι ήταν το άγαλμα για τους έλληνες??

Γιατί δεν μας λες πόσο σημαντικές είναι ανά τους αιώνες οι περίφημες «θαυματουργές εικόνες» για το χριστιανικό ποίμνιο? Γιατί δεν μας μιλάς για τα διάφορα κόκαλα ή ακόμα και μουμιοποιημένα πτώματα και την αξία τους, για τους χριστιανούς?

quote:

---

Schwabe: Πότε επιτέλους θα αντιληφτείτε ότι οι αρχαίοι έλληνες δεν λάτρευαν τα αγάλματα, αλλά ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΙΜΟΥΣΑΝ ΜΕΣΩ ΤΩΝ ΑΓΑΛΜΑΤΩΝ?

---

Γιατί δεν κοιτάς γύρω σου, μέσα στην χριστιανική παράδοση, για να αντιληφθείς τι εστί λατρεία? Γιατί δεν πάς να δεις τους γονυπετείς χριστιανούς που προσκυνούν κόκαλα, λείψανα διαφόρων αγίων, ώστε να δεις την έννοια της λατρείας?

Ωστόσο, ας πούμε ότι ως λατρεία νοείται η διαδικασία κατά την οποία εκδηλώνει ο πιστός την αφοσίωση του στον/στους Θεό/Θεούς, μέσα από μια σειρά τελετουργικών πράξεων.

Άντε να δούμε πότε θα συμφιλιωθείς με την αλήθεια.

el-elyon:
«Καλά κάνεις και συνεχίζεις το χόμπι σου αλλά όχι μαζί μου!!!»

Να αποφεύγεις αμφίσημες δηλώσεις και να ομιλείς ξεκάθαρα, δίχως σκιές. Τα υπόλοιπα, είναι κραυγές.

Μάθατε να υποδύεστε τους «αληθινούς πιστούς», και σας ενοχλεί η αποδοχή της ιστορικής αλήθειας..

el-elyon:
«Σε ευχαριστώ παρα πολύ!»

quote:

---

Schwabe: Ωστόσο, ας πούμε ότι ως λατρεία νοείται η διαδικασία κατά την οποία εκδηλώνει ο πιστός την αφοσίωση του στον/στους Θεό/Θεούς, μέσα από μια σειρά τελετουργικών πράξεων.

---

Welcome πάλι Βρίλ !

Υ.Γ. κι ας άργησες...

Στράτος

quote:

---

dim.kar

Αν αναφέρεστε στη Δούκισσα, τα 'χε τα χρονάκια της η σέξυ γιαγιά!!!

---

αμαλια μου οταν εγραφα για τις αποπροσανατολιστικες κρατικες πινακιδες, δεν γνωριζα την υπαρξη του τοπικ "Σπήλαιο των Αμώμων(ή Σπηλιά του Νταβέλη)", ουτε και το οτι τις ακολουθησες

θα το εβαζα στο βιβλιο το ποστ σου - ειναι περιγραφικοτατο!

amalia

Απεστάλη: 10/02/2003, 00:17:59
--------------------------------------------------------------------------------
ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ (ή μάλλον τζιπορικό): Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΠΗΛΙΑ...

Κυριακή μεσημεράκι, πέντε παρά. Είμαστε μια παρέα με 3 τρελλούς (αν και στο δρόμο συναντήσαμε κι άλλους), το θερμόμετρο στους 0 ακριβώς βαθμούς, ο δρόμος Πεντέλη - Διόνυσος στρωμένος με ροδοπέταλα - ουπς συγνώμη, με πάγο - και μια Αμαλία να δηλώνει ότι: "και βέβαια παιδιά, τον ξέρω καλά τον δρόμο!"...

1η είσοδος: Από δρόμο Διόνυσος - Πεντέλη, ένας χωματόδρομος με ταμπέλα που οδηγεί στη σπηλιά, και βρίσκεται περίπου 1 χιλιόμετρο πριν φτάσεις στην Παλαιά Πεντέλη.

Ωραία. Εχουμε (λέμε) το τζιπ, δεν θα υπάρξει ΚΑΝΕΝΑ πρόβλημα. Ο ουρανός έχει αρχίσει ελαφρώς να σκοτεινιάζει, και ο χωματόδρομος ελαφρώς χειρότερος από την άσφαλτο Καλαμάτα - Τρίπολη (όπως κατέντησε μετά από τις βροχές του Φλεβάρη). Στα 600 περίπου μέτρα, εμφανίζεται το πρώτο δίλλημα: Πάνω ή κάτω; Διαλέγουμε (για αρχή) κάτω, ο δρόμος έχει αρχίσει να εξαυλώνεται και να υφίσταται μόνο στην παρορμητική μας φαντασία, ώσπου ερχόμαστε αντιμέτωποι με το δεύτερο δίλημμα: Πάνω ή κάτω; Διαλέγουμε πάνω, μιας και ήμουν 100/100 σίγουρη ότι αυτός ήταν ο σωστός ο δρόμος. Το δράμα του δρόμου που υπήρχε και δεν υπήρχε, συνεχίζεται για 10 λεπτά ακόμη, όταν στη μέση του πουθενά, νιώθοντας απόλυτη μοναξιά μέσα στην τρέλλα μας, ανακαλύπτουμε μία ομάδα 7-8 ομοίως τρελλών, με 3 αυτοκίνητα, που απορώ αν θα έχουν φτάσει ακόμα σπίτι τους. Μιλάμε για ΤΗΝ ΛΑΣΠΗ...
Αφού μας επιβεβαίωσαν το λάθος μας, μας πρότειναν να ακολουθήσουμε από τη δεύτερη διασταύρωση τον κάτω δρόμο. Γυρίζουμε πίσω, η ώρα έχει πάει περασμένες 6, και πέρνουμε φυσικά τον κάτω δρόμο, με εκείνη τη σιγουριά της απόλυτης ασχετοσύνης.
Περάσαμε χαντάκια. Λίμνες. Λάσπες. Κοτρώνες. Χιόνια. 3 ακόμα διασταυρώσεις μπρος και πίσω, και η ώρα πήγε 7. Δεν το βάλαμε κάτω όμως... ο δρόμος μας έβγαλε πλατεία παλιάς Πεντέλης. Αποφασίζουμε να γυρίσουμε πίσω, πάλι στον δρόμο με την ταμπέλα, και να προχωρήσουμε στρίβοντας στην πρώτη διασταύρωση προς τα πάνω αυτή τη φορά. Δεν προφτάσαμε, γιατί στα μάτια μας εμφανίστηκε η:

2η είσοδος: Από δρόμο Πεντέλη προς Διόνυσο στα 500 μέτρα, ένα στενό με ταμπέλα (σπηλιά του Νταβέλη) και ταβέρνα
Η ιστορία άρχισε αυτή τη φορά χωρίς χωματόδρομο, αλλά με απίστευτες ανηφόρες και αδιέξοδα κάθε 2 στενά. Η περιοχή ήταν κατοικημένη. Κάποια στιγμή, προσπαθώντας να βρούμε κάποιον να ρωτήσουμε, συναντήσαμε ΤΟΝ ΕΙΔΙΚΟ. Υπάρχουν 3 δρόμοι, μας είπε. Ο ένας είναι αυτός που έγραψα πριν (και που βγάζει κάπου στο πουθενά), τον δεύτερο θα αναφέρω στο τέλος, και ο τρίτος δρόμος ήταν αυτός, στον οπόιο βρισκόμασταν. Λέει λοιπόν ο ειδικός:"Θα πάτε από δω ίσια, στην πρώτη διαστάυρωση θα στρίψετε - όχι μάλλον δεν θα στρίψετε αν θυμάμαι καλά - δεν θα στρίψετε λοιπόν, στην δεύτερη διαστάυρωση θα κάνετε αριστερά στον κατσικόδρομο, στην επόμενη διασταύρωση δεξιά στα κατσάβραχα, μετά θα πάτε ίσια και θα αγνοείσετε δύο ακόμη δρομάκια, και τέλος θα στρίψετε σε έναν χωματόδρομο δεξιά, και θα σας βγάλει ο δρόμος!"

Κατόπιν παρακλήσεως του Φιλάδελφου Γκαντάρα θα παραθέσω ολόκληρο το αποκαλυπτικό άρθρο του περιοδικού καθώς θα σας παρουσιάσω και μια φωτογραφία με το…ΑΛΗΘΙΝΟ ΠΡΟΣΩΠΟ της Πεντέλης, έτσι όπως το είδαν οι αμύητοι και πέτρωσαν όπως πολύ σωστά αναφέρει και ο αρθρογράφος…

Μέχρι τότε θα σας πω ένα ανέκδοτο που άκουσα σήμερα στη Σπηλιά.

Καθόμουν και άραζα σε ένα βράχο έξω από τη Σπηλιά και σε κάποια στιγμή ήρθε μια παρέα με τρεις νεαρούς.
Σε κάποια στιγμή, ρώτησε ο ένας τους άλλους : «Ρε σεις, τα εκκλησάκια πότε χτίστηκαν; ΠΡΙΝ ΕΡΘΟΥΝ ΟΙ ΣΑΤΑΝΙΣΤΕΣ Η ΜΕΤΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

Μου φύγαν τα σαγόνια !!!

ΚΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΙ…

(τα τύμπανα παρακαλώ)

ΚΑΤ’ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ…

ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΠΕΝΤΕΛΗΣ ! ! ! ! ! ! ! ! ! !

ΠΕΤΡΩΣΤΕ ΑΜΥΗΤΟΙ ! ! !

ΠΠΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣ !!!!!!!!!!

ΠΑΛΙΑ ΚΡΕΜΟΤΑΝ ΚΑΙ ΕΝΑ ΚΟΥΚΛΑΚΙ ΑΠΟ ΤΗ ΜΙΤΗ.

quote:

---

ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΠΕΝΤΕΛΗΣ ! ! ! ! ! ! ! ! ! !

ΠΕΤΡΩΣΤΕ ΑΜΥΗΤΟΙ ! ! !

---

quote:

---

ΠΠΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣ !!!!!!!!!!

κατω απο τη μυτη αυτης της σελιδας υπαρχει λινκ για το τι απεγινε το κουκλακι

ου μαθειν δει τους μυστας αλλα παθειν

www.johnniebegood.gr

---

σημερα η πεζοπορεια κατεληξε το απογευμα στην σπηλια και ειδαμε ευχαριστες αλλαγες

νεα μαρμαρινα σκεπασματα για τους ταφους στο εκκλησακι - μπραβο τους

νεα τζαμια - μπραβο τους

ελπιζω τα 2 νεα καντηλια που συνοδευουν τις αλλαγες να σημαινουν οτι το εκκλησακι θα παραμεινει ανοιχτο

αν ομως δεν πεισθει ο κοσμος οτι απο τους ταφους με τα μαρμαρινα σκεπασματα ΔΕΝ περνας στο ανοιγμα για την Ομορφοκκλησια, ή για την κουφια γη, συντομα θα τα ξανασπασουν...