- Εγκέφαλος, ο γνωστός μας άγνωστος… - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.

quote:

---

Εκτός από τον λειτουργισμό βέβαια, υπάρχουν και άλλες θεάσεις για την ερμηνεία της συνείδησης.

Βασική θέση του λειτουργισμού είναι πως τα νοητικά φαινόμενα δεν έχουν ως ικανή και αναγκαία προϋπόθεση την ύπαρξη του εγκεφάλου-υποστρώματος. Με ποιαν έννοια όμως;
Μια από τις πιο συνηθισμένες ερμηνείες του λειτουργισμού είναι, πως δεν είναι ανάγκη να υπάρχει ένας βιολογικός εγκέφαλος για να έχουμε νου. Θα μπορούσε να είναι π.χ. ο εγκέφαλος ενός όντος που τα κύτταρά του είναι φτιαγμένα με βάση το πυρήτιο και όχι τον άνθρακα, όπως τα δικά μας. Ή ακόμα, και μια μηχανή, φτάνει όμως να έχει δομή παρόμοια με τη δομή του εγκεφάλου και οι αιτιακές σχέσεις μεταξύ των μερών της να μη διαφέρουν από αυτές ενός εγκεφάλου που παρουσιάζει νοητικά φαινόμενα. Για μια πιο προχωρημένη φαντασία, θα μπορούσε ακόμα να υπάρχει και ένα οποιοδήποτε σύστημα με περιπλοκότητα ανάλογη με αυτή του εγκεφάλου που θα μπορούσε να έχει αναπτύξει μια αναδυόμενη φαινομενολογία, όπως αυτή του νου.

Το ότι οι νοητικές διεργασίες θεωρούνται από τους λειτουργιστές ως κάτι ανεξάρτητο του υλικού υποστρώματος, δε σημαίνει βέβαια πως υπάρχει αναγκαία κάποια εξωτερική οντότητα που επεμβαίνει στο οποιοδήποτε υπόστρωμα κάνοντάς το να λειτουργήσει με τον συγκεκριμένο τρόπο. Θα μπορούσε η ίδια η εξέλιξη του εγκεφάλου/υποστρώματος και το πως έχει διαμορφωθεί συναρτήσει του περιβάλλοντός του να τον έκανε να αποκτήσει ιδιότητες που ο συνδυασμός τους παράγει φαινόμενα όπως αυτά που χαρακτηρίζουμε ως νοητικά ή γνωσιακά.
Κάτι τέτοιο, οπωσδήποτε δεν είναι λιγότερο μυστηριώδες ή και θαυμάσιο από το να υπάρχει ένα πνεύμα ανεξάρτητο από τον εγκέφαλο...

---

Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.

Αφού σε ενδιαφέρει - όπως βλέπω - το ζήτημα, θα σου συνιστούσα ένα ακόμα βιβλίο (φτάνει να είσαι εξοικειωμένος με την ανάγνωση στα αγγλικά). Δεν υπάρχει ωστόσο ελεύθερο στο Διαδίκτυο, θα πρέπει να το αγοράσεις. Το βιβλίο αυτό είναι το:

Consciousness: An Introduction

της Susan J. Blackmore.

Στο βιβλίο αυτό θα βρεις μια καταπληκτική ανασκόπηση για το πρόβλημα της συνείδησης και τις προσεγγίσεις που υπάρχουν για τη μελέτη του θέματος νους-συνείδηση-εγκέφαλος.

quote:

---

Για λόγους διδακτικούς, τα πραγματευόμαστε χωριστά το ένα από το άλλο, αλλά δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε τη συνένωσή τους.

Ο σπιριτουαλιστής φιλόσοφος αγκαλιάζει από πιο κοντά την πραγματικότητα απ'ότι ο υλιστής, ο οποίος περιορίζεται και θεωρεί τη μια μόνο όψη των πραγμάτων. Εξαιτίας της φρίκης ακριβώς που του προξενεί το πνεύμα, και που είναι μάλλον εντελώς θυμική και αλόγιστη, ο υλιστής αρκείται σε μια ατελή θέα της πραγματικότητας. Αρνιέται να δεχτεί ότι κάθε ύλη περιέχει πνεύμα και ούτε, πολύ περισσότερο, ανακαλύπτει πως μόνο μια σκέψη που έχει προέλθει από έμβιο όν διαθέτει την ικανότητα να εντυπώνεται αυτό το πνεύμα.

---

Στην 1 περίπτωση , εργάζεται ο εγκέφαλος με μορφές και σχήματα.
Στην δεύτερη περίπτωση ,εργάζεται με αφηρημένες έννοιες .

Την σκέψη ακολουθεί η ενέργεια , όταν ο εγκέφαλός είναι απελευθερωμένος από τα αντίθετα (μαύρο – άσπρο , καλό - κακό ) .

Για έναν άνθρωπο, που εργάζεται με αφηρημένες έννοιες , οι ψυχικές δυνάμεις εκπέμπουνε ενέργεια ,η οποία ταυτίζεται με αυτές .
Η προσωπικότητα που το προσπαθεί ,μοχθεί και το επιδιώκει , εφελκύει την ενέργεια της ψυχής ,η οποία ψυχή δραστηριοποιείται σε ανώτερο νοητικό επίπεδο από τον κοινό συμπερασματικό νου .

Η σκέψη παραμένει για την ανθρωπότητα ένα είδος αδιευκρίνιστης ενέργειας .
Το να δεχθεί ένας λογικός άνθρωπος ,ότι υπάρχει ψυχή που παρακολουθεί τις ιδέες μίας προσωπικότητας , προϋποθέτει φαντασία δίχως όρια .

Στην φαντασία δίχως όρια , η ενέργεια ακολουθεί την αφηρημένη σκέψη* .

*αφηρημένη σκέψη δεν σημαίνει υποχρεωτικά κάτι το οποίο στερείται περιεχομένου .

Έχω αρκετά καλές ... σχέσεις με τα Αγγλικά, γι'αυτό την Δευτέρα πάω για αγορά του βιβλίου που μου προτείνεις. Και πάλι σ'ευχαριστώ.

Βρήκα, αρκετά παρακάτω, μία (κατά τη γνώμη μου), καλή επεξήγηση του τι είναι λειτουργισμός, την οποία και παραθέτω:

Ο λειτουργισμός αποτελεί ένα φιλοσοφικό ρεύμα του όψιμου 20ου αιώνα , κατά το οποίο η νόηση συλλαμβάνεται με όρους των υπολογιστικών ιδιοτήτων των καθολικών μηχανών Turing , του μαθηματικού προτύπου των ηλεκτρονικών υπολογιστών με πρόγραμμα και μνήμη που επινόησε ο άγγλος μαθηματικός Alan Turing .

Όπως ο υπολογιστής εκτελεί τα προγράμματά του ανεξάρτητα από την υλική του πραγμάτωση (λυχνίες , τρανζίστορ ή ολοκληρωμένα κυκλώματα) έτσι και η νόηση εκτελεί τα προγράμματά της (τα σχέδια – plans – του Miller και των συνεργατών του) ανεξάρτητα από την υλική της πραγμάτωση – εγκέφαλος από νευρώνες , από τσιπάκια ή ακόμη και από … τυρί , κατά την έκφραση του λειτουργιστή φιλόσοφου Putman . Κάθε νοητικό φαινόμενο εξαρτάται από κάποιο άλλο νοητικό φαινόμενο και όχι από το υλικό υπόστρωμα .

Η νόηση γίνεται και πάλι λειτουργία ανεξάρτητη από τη δομή .

Η λειτουργιστική άποψη είναι μονιστική στην έκφρασή της , αλλά δυϊστική στην ουσία της .

Καταργεί τον οντολογικό δυϊσμό ψυχής – σώματος ή νόησης – εγκεφάλου , αλλά εισάγει έναν μεθοδολογικό δυϊσμό θεωριών : οι ψυχολόγοι θα διαγράψουν τη λειτουργική / γνωστική θεωρία , ενώ οι πειραματικοί νευροεπιστήμονες θα ξεκαθαρίσουν τους υποκείμενους μηχανισμούς που «πραγματώνουν τη συγκεκριμένη εκδοχή του νοητικού «προγράμματος» .

Σε μια ακραία εκδοχή αυτής της άποψης , οι ψυχολόγοι δεν χρειάζεται να ξέρουν καμία λεπτομέρεια για τους νευρώνες και τον εγκέφαλο , επειδή ο τρόπος που πραγματοποιείται η λειτουργική οργάνωση στον εγκέφαλο (το πώς) είναι ανεξάρτητος από την οργάνωση του νοητικού προγράμματος (το τι) . Τα ψυχοδιανοητικά ερωτήματα μπορούν να τεθούν αποκλειστικά σε ένα προνομιακό (λειτουργικό) επίπεδο αλγορίθμων και συμβολικών χειρισμών , ενώ , σύμφωνα με τον Zenon Pylyshyn (1980) , «στη μελέτη (των ψυχοδιανοητικών διαδικασιών) είναι δυνατό , και από μία άποψη ουσιώδες , να αποχωρίσουμε τη φύση της συμβολικής διαδικασίας από τις ιδιότητες του φυσικού μηχανισμού στον οποίο πραγματοποιείται» .

Οι ψυχοδιανοητικές λειτουργίες λοιπόν χρησιμοποιούν τον εγκέφαλο , αλλά δεν ανάγονται σ’αυτόν ούτε ερμηνεύονται από αυτόν .

Η γνώση της δομής και της λειτουργίας του εγκεφάλου δεν μπορεί να αποκαλύψει τη φύση τους , που δεν είναι υλικού αλλά συμβολικού και συντακτικού χαρακτήρα .

Ο εγκέφαλος αποτελεί απλώς μια γενικού τύπου μαθησιακή μηχανή , που λειτουργεί όπως ο ηλεκτρονικός υπολογιστής , οι νοητικές λειτουργίες ταυτίζονται με το πρόγραμμα (software) , το οποίο είναι ανεξάρτητο από τη δομή (hardware) .

Φιλικά

Κηφεύς

Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.

quote:

---

Σημαντική είναι εδώ η αναλογία του νου με το πρόγραμμα ενός υπολογιστή . Ένα πρόγραμμα που αποτελείται από σύμβολα σε κάποια γλώσσα προγραμματισμού , μπορεί να «τρέξει» σε διάφορα είδη υπολογιστών . Με τον ίδιο τρόπο θα μπορούσαμε να δούμε και το νου ως ένα πρόγραμμα που «τρέχει» στη φυσική μηχανή του εγκεφάλου , η οποία υλοποιείται μέσω της δραστηριοποίησης των νευρώνων . Με άλλα λόγια δεν είναι το υλικό υπόστρωμα (δηλ. ο εγκέφαλος) αλλά η λειτουργία του προγράμματος που είναι το κλειδί για να κατανοήσουμε τη γνωστική διαδικασία . Η θέση αυτή είναι γνωστή ως «λειτουργισμός»

---

Το συγκεκριμένο απόσπασμα έχει αρκετές προεκτάσεις .

Ας ξεκινήσουμε ένα συσχετισμό του Νου (εγκέφαλος) με εφαρμογές (προγράμματα) υπολογιστών ή ακόμα και προσομοιώσεις που στηρίζονται επάνω στον εγκέφαλο (νευρώνες) .

Ένα από αυτά είναι και τα «τεχνητά νευρωνικά δίκτυα» ή Artificial Neural Networks .

Τα νευρωνικά δίκτυα είναι προγράμματα για υπολογιστές που προσομοιώνουν την βιολογική οργάνωση και τη λειτουργία των βιολογικών νευρώνων, η εφαρμογή τους χρησιμοποιείται επάνω στα δίκτυα μοντελοποιώντας τον τρόπο με τον οποίο εργάζεται ο ανθρώπινος εγκέφαλος καθώς αποτελούνται από διασυνδεδεμένα στοιχεία που επεξεργάζονται δεδομένα, γνωστά και ως νευρώνια.
Το μαθηματικό τους υπόβαθρο περιλαμβάνει κυρίως μαθηματικές εκφράσεις απλών, γραμμικών και μη συναρτήσεων .

Στα νευρωνικά δίκτυα υπάρχουν κομβικά σημεία (nodes / κυτταρικό σώμα) στα οποία καταλήγουν συνδέσεις (δενδρίτες) από άλλους κόμβους του «δικτύου», ακριβώς όπως συμβαίνει και στον εγκέφαλο .

Για να γίνουν πιο κατανοητά τα παραπάνω δείτε κάποιες εικόνες ..

Δενδρίτες

κυτταρικό σώμα
νευρώνες

εικονική φωτογραφία Network

δομή ενός νευρωνικού δικτύου

Να το κάνω λίγο πιο ενδιαφέρων..

Μπορεί ο ανθρώπινος εγκέφαλος να θεωρείται ως ένα τέλειο όργανο, αλλά το ενδιαφέρων είναι ότι μέσα από αυτά που γνωρίζουμε για τον εγκέφαλο έχουμε καταφέρει να επεκτείνουμε την γνώση μας και σε άλλους τομείς, έχουμε καταφέρει να δημιουργήσουμε «συνειδήσεις» που πρέπει να μας κάνουν να εξετάσουμε και άλλες θεωρίες..

quote:

---

elo:

Brain Cell - The Universe

---

quote:

---

trexagireve -Μήπως σας μπέρδεψα;...

---

Αν πω ναι θα χαλάσουμε τις σχέσεις μας …

Συνεχίζω με μερικά ακόμη σταχυολογήματα (αντιπροσωπευτικά και με λογική συνέχεια) από το βιβλίο (για το οποίο ζήτησα και πήρα από τον εαυτό μου παράταση καμιά εβδομάδα για να τελειώσω μια αξιοπρεπή μελέτη του )

Το μοντέλο του ηλεκτρονικού υπολογιστή για τη νόηση αμφισβητήθηκε αρχικά από τον Chomsky (1957) , ο οποίος αναφέρθηκε σε ένα γλωσσικό όργανο , έμφυτο , απόλυτα εξειδικευμένο και ανεξάρτητο από τις υπόλοιπες γνωστικές λειτουργίες . Η νόηση κατά τον Chomsky δεν είναι μια γενικού τύπου μαθησιακή μηχανή , αλλά διαθέτει ένα εγγενές περιεχόμενο ,κάποιες μορφές έμφυτης γνώσης .

Ο ίδιος ο Chomsky ποτέ δεν μίλησε για το βιολογικό υπόβαθρο αυτής της γνώσης , κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος όμως έβλεπε πίσω από το έμφυτο γλωσσικό όργανο και το περιεχόμενό του (την καθολική γραμματική) προσχηματισμένα νευρικά κυκλώματα και γονίδια που τα σχηματίζουν πριν από τη γέννηση .

Η πίστη σε μια ανθρώπινη φύση που χαρακτηρίζεται από έμφυτη γνώση – αναπαραστάσεις με εγγενές περιεχόμενο – ονομάστηκε "νατιβισμός" και έρχεται σε σύγκρουση με τη θεμελιώδη πίστη του εμπειρισμού ότι μοναδική πηγή γνώσης είναι η μάθηση και το περιβάλλον που την κάνει δυνατή .

Αργότερα ο Fodor (1983) επιχειρεί να επεκτείνει την ιδέα του γλωσσικού οργάνου του Chomsky στο σύνολο της νόησης . Όπως λοιπόν μέσα στο νου υπάρχει το γλωσσικό όργανο , έτσι υπάρχουν και άλλα παρόμοια γνωστικά στοιχεία (modules), τα οποία δουλεύουν ανεξάρτητα το ένα από το άλλο , παρέχοντας στο σκεπτόμενο νου διαφορετικού τύπου πληροφορίες και διαφορετικού είδους γνώση .

Κάπου όμως βαθιά μέσα στο νου υπάρχει και ένας κεντρικός επεξεργαστής , ο οποίος πιθανώς να συγκεντρώνει τις ανεξάρτητες πληροφορίες από τα αντιληπτικά στοιχεία (στοιχεία εισόδου) και να πραγματοποιεί αυτό που ονομάζουμε "επίλυση προβλημάτων" ή να είναι υπεύθυνος γι’αυτό που ονομάζουμε "ευφυΐα" .

Φιλικά

Κηφεύς

Τα δύο αυτά βιβλία ήταν "Το γλωσσικό ένστικτο" του γλωσσολόγου Stenen Pinker (1994) και μια συλλογή άρθρων με τον τίτλο "Ο προσαρμοσμένος νους" των εξελικτικών ψυχολόγων Jerome Barkow , Leda Cosmides και John Tooby (1992) . Τα δυο αυτά βιβλία επαναφέρουν την ιδέα του ενστίκτου του Δαρβίνου , με την έννοια νοητικών αναπαραστάσεων με συγκεκριμένο και σταθερό περιεχόμενο , και εισάγουν μια ακόμη μεταφορά για το νου του ανθρώπου , τη μεταφορά του ελβετικού σουγιά . Ο νους δηλαδή , όχι μόνο αποτελείται από διακριτά και μεμονωμένα γνωστικά στοιχεία (modules) , αλλά το κάθε στοιχείο αποτελεί ένα απόλυτα εξειδικευμένο εργαλείο , όπως οι λεπίδες , τα ψαλίδια ή τα πριονάκια του κόκκινου σουγιά του ελβετικού στρατού που κοσμεί τις βιτρίνες πολλών και διαφορετικών καταστημάτων . Κάθε ένα από αυτά τα εργαλεία έχει προσαρμοστεί μέσα από τις εξελικτικές βιολογικές διαδικασίες να αντιμετωπίζει και να λύνει τα ειδικά προβλήματα που αντιμετώπισε ο άνθρωπος κατά την μακρά εξελικτική του ιστορία .

Η νευροεπιστημονική έρευνα , ωστόσο δεν φαίνεται προς το παρόν να δικαιώνει ούτε τους σκληρούς νατιβιστές ούτε τους ακραιφνείς περιβαλλοντιστές .
Η μελέτη του εγκεφάλου αποδεικνύει ότι στην ανάπτυξή του συμμετέχουν τόσο γενετικοί (έμφυτοι) παράγοντες όσο και περιβαλλοντικοί .

Φιλικά

Κηφεύς

Η φυσική και η χημεία έχουν τους δικούς τους νόμους , η νόηση έχει άλλους .

Τα επίπεδα περιγραφής είναι τόσο απομακρυσμένα , ώστε και οι πιο τολμηροί αναγωγιστές δεν ελπίζουν σε μια κοινή τυπική γλώσσα που θα μπορούσε να τα υπαγάγει σε οποιαδήποτε ενοποίηση .

Η βιολογία , η νόηση και η συμπεριφορά , όμως , ανήκουν στο ίδιο επίπεδο περιγραφής και οι διαφορές τους δεν έχουν επιβληθεί από φυσικά όρια ανάμεσα στους κλάδους αλλά από έλλειψη γνώσεων .

Η παράλληλη ιστορία τους , δείχνει ότι η σύγκλιση είναι δυνατή , όσο οι γνώσεις μας αυξάνονται .

Και το σημείο σύγκλισης δεν περιορίζεται μόνο στη χρησιμοποίηση κοινής γλώσσας , κοινών μεθόδων και κοινών αρχών , όπως επιχειρείται τα τελευταία χρόνια στο πλαίσιο της γνωσιακής επιστήμης .

Όπως αναφέρουν ο Eric Kandel και οι συνεργάτες του (1995) στον επίλογο του βιβλίου τους “Νευροεπιστήμη και συμπεριφορά” , «η ένωση (της βιολογίας και της γνωστικής ψυχολογίας) αντανακλά στη νεοεμφανιζόμενη πεποίθηση ότι η επιστημονική περιγραφή της νοητικής λειτουργίας , σε αρκετά επίπεδα , θα συμβάλει , τελικά , σε μια ενιαία βιολογική κατανόηση της συμπεριφοράς» .

Φιλικά

Κηφεύς

Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.

Ένας από αυτούς είναι η κατανόηση του εαυτού μας .

Ο στόχος αυτός παρουσιάζεται από την αρχή της φιλοσοφικής σκέψης και εκφράζεται άμεσα με το Σωκρατικό «γνώθι σ’αυτόν» .

Η σύγχρονη φιλοσοφία του νου μπορεί να θεωρηθεί ως απόγονος της Σωκρατικής παράδοσης εφ’όσον προσπαθεί να διατυπώσει ικανοποιητικές απαντήσεις στα προβλήματα τα οποία απαρτίζουν την επιδίωξη του στόχου της αυτογνωσίας λαμβάνοντας ως αντικείμενο μελέτης το νου και διάφορα νοητικά φαινόμενα που τον απαρτίζουν .

Το πλαίσιο της φιλοσοφίας του νου μέσα στο οποίο εκφράζονται τα διάφορα φιλοσοφικά ερωτήματα και προβληματισμοί ως προς τη φύση του νου έχει διαμορφωθεί από δύο κυρίως παράγοντες :την φιλοσοφική σκέψη από την εποχή του Descartes και τη σύγχρονη επιστήμη .

Η φιλοσοφική σκέψη δεν είναι αποκομμένη από τα ευρήματα των επιστημών .

Έχει συνδεθεί με τους διάφορους επιστημονικούς κλάδους που απαρτίζουν τη γνωσιακή επιστήμη , όπως τη νευροεπιστήμη , την ψυχολογία , την εξελικτική βιολογία , την τεχνητή νοημοσύνη , κλπ., οι οποίοι έχουν προσφέρει πολλά για την ανάπτυξη καινούργιων απόψεων για την φύση των νοητικών φαινομένων .

Μέσα σ’αυτό το πλαίσιο έχει αναπτυχθεί η φιλοσοφία του νου και μέσα σε αυτό το πλαίσιο θα διατυπώσουμε τους προβληματισμούς για το νου και τις νοητικές λειτουργίες .

Το κεντρικό πρόβλημα είναι οντολογικό και εκφράζεται με το ακόλουθο ερώτημα : ποια είναι η φύση των νοητικών φαινομένων , ποια είναι η δομή του νου ;

Ο όρος "νοητικά φαινόμενα" αναφέρεται σε αντικείμενα όπως η σκέψη , το συναίσθημα , η διάθεση , η επιθυμία , ο πόνος , οι νοητικές εικόνες , οι ποιότητες των εμπειριών που προέρχονται από τα αισθητηριακά συστήματα , κλπ. , δηλαδή , σε όλες αυτές τις καταστάσεις οι οποίες απαρτίζουν την καθημερινή μας ψυχολογική ζωή .

Γενικότερα το ερώτημά μας αφορά τις νοητικές καταστάσεις , νοητικά γεγονότα , και νοητικές διαδικασίες που απαρτίζουν το νου .

Το οντολογικό πρόβλημα είναι συνυφασμένο με ένα άλλο καίριο ερώτημα το οποίο αφορά τη σχέση μεταξύ νοητικών και φυσικών φαινομένων , μια σχέση η οποία έχει χαρακτηρισθεί ως προβληματική από τον Descartes και μετά.

Αυτό το πρόβλημα είναι πιο γνωστό ως το πρόβλημα νους – σώμα και συνιστά το κέντρο γύρω από το οποίο έχει εξελιχθεί η φιλοσοφία του νου .

Υπάρχουν διάφορες θεωρίες που προσπαθούν να δώσουν απάντηση σε αυτά τα προβλήματα και ταυτοχρόνως να επιτρέψουν την κατανόηση του νου ως ένα μέρος του φυσικού μας κόσμου .

Φιλικά

Κηφεύς

quote:

---

Κηφεύς- Ο όρος "νοητικά φαινόμενα" αναφέρεται σε αντικείμενα όπως η σκέψη , το συναίσθημα , η διάθεση , η επιθυμία , ο πόνος , οι νοητικές εικόνες , οι ποιότητες των εμπειριών που προέρχονται από τα αισθητηριακά συστήματα , κλπ. , δηλαδή , σε όλες αυτές τις καταστάσεις οι οποίες απαρτίζουν την καθημερινή μας ψυχολογική ζωή .

Αυτό το πρόβλημα είναι πιο γνωστό ως το πρόβλημα νους – σώμα και συνιστά το κέντρο γύρω από το οποίο έχει εξελιχθεί η φιλοσοφία του νου

---

Φίλε Κηφεύς υπάρχουν κάποια ενδιαφέρων ιατρικά «φαινόμενα» που αναφέρονται πάνω σε «μέλη-φαντάσματα», δηλαδή για ανθρώπινα μέλη που κατά την διάρκεια ενός ατυχήματος ακρωτηριάζονται και παρόλα αυτά ο άνθρωπος συνεχίζει και έχει την αίσθηση του συγκεκριμένου μέλους που έχει χάσει ή ακόμα και η «προσπάθεια» ενός ακρωτηριασμένου μέλους (χέρι) να πιάσει κάποιο αντικείμενο, και βέβαια το χειρότερο είναι ότι σε πολλές περιπτώσεις ο «ασθενής» νοιώθει ακόμα τον πόνο που ένοιωσε κατά την διάρκεια του ατυχήματος…

Επειδή όμως το θέμα είναι πολύ ενδιαφέρων και δεν έχω τελειώσει το «ψάξιμο / έρευνα» δώσε μου λίγο χρόνο ώστε για να είμαι όσο δυνατών γίνεται ποιο σωστός σε αυτά που πρόκειται να γράψω…

Όπως πολύ σωστά αναφέρεις το πρόβλημα νους – σώμα (αισθήσεις- ύλη) έχει πολύ ενδιαφέρων…!!!

Θα σου αντιγράψω ένα μικρό απόσπασμα για να καταλάβεις τι εννοώ…

« Όταν ο Τζων (ασθενής) αποφασίσει να κινήσει το χέρι- φάντασμα, το πρόσθιο μέρος του εγκέφαλου, του στέλνει τις κατάλληλες εντολές, διότι δεν «γνωρίζει» ότι το χέρι του Τζων λείπει, αν και ο Τζων έχει αναμφίβολα επίγνωση της κατάστασης του .
Οι εντολές αυτές εξακολουθούν να φτάνουν στον βρεγματικό λοβό που τις παρακολουθεί και εκεί γίνονται αντιληπτές ως κινήσεις, είναι όμως κινήσεις- φαντάσματα που εκτελούνται από χέρια- φαντάσματα»

quote:

---

Επειδή όμως το θέμα είναι πολύ ενδιαφέρων και δεν έχω τελειώσει το «ψάξιμο / έρευνα» δώσε μου λίγο χρόνο ώστε για να είμαι όσο δυνατών γίνεται ποιο σωστός σε αυτά που πρόκειται να γράψω…

Όπως πολύ σωστά αναφέρεις το πρόβλημα νους – σώμα (αισθήσεις- ύλη) έχει πολύ ενδιαφέρων…!!!

---

Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.

quote:

---

Το κεφάλαιο περί αύρας είναι μεγάλο,αλλά, μπορεί να βοηθήσει στο θέμα μας, αν συνυπολογίσουμε το ότι σε αυτό το πνευματικό-αστρικό σώμα, υπάρχει και κεφάλι και νούς...

---

Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.