- Εγκέφαλος, ο γνωστός μας άγνωστος… - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.

Η θεωρία η οποία είναι ευρέως διαδεδομένη είναι ο δυϊσμός σύμφωνα με τον οποίο υπάρχουν δύο τύποι ουσιών οι οποίοι διέπουν όλο το σύμπαν , νοητικές και φυσικές .

Ο δυϊσμός αντιπαρατίθεται στον μονισμό κατά τον οποίο όλα τα φαινόμενα είναι φτιαγμένα από μια ουσία . Η θεωρία του μονισμού που θα εξετάσουμε είναι ο φυσικαλισμός .

Κατ’αυτή την άποψη υπάρχει μόνο ένα είδος ουσίας από την οποία συγκροτείται όλος ο κόσμος , η ύλη . Δηλαδή όλα τα φαινόμενα είναι φυσικά φαινόμενα . Υπάρχουν διάφορες εκδοχές του φυσικαλισμού και θα εξετάσουμε την αντιμετώπιση των νοητικών φαινομένων από αυτές .

Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, με τον Δυϊσμό:

Κατά τον δυϊσμό η ουσιώδης φύση του νου είναι κάτι το μη–φυσικό και γι’αυτό το λόγο δεν δύναται να υπαχθεί στην επιστημονική έρευνα .

Ο δυϊσμός στη σύγχρονη φιλοσοφία είναι άμεσα συνδεδεμένος με τη σκέψη του Descartes ο οποίος προώθησε μια συγκεκριμένη μορφή δυϊσμού ,το δυϊσμό ουσιών ή τον Καρτεσιανό δυϊσμό .

Κατά την άποψη αυτή , όλος ο κόσμος αποτελείται από δύο είδη ουσιών .

Το ένα είδος είναι η ύλη , της οποίας το πιο ουσιώδες χαρακτηριστικό είναι ότι εκτείνεται στο χώρο , δηλαδή έχει μήκος, πλάτος, ύψος και καταλαμβάνει κάποια θέση στο χώρο.

Το άλλο είδος είναι ο νους , ο οποίος είναι μια εντελώς διαφορετική ουσία εφ’όσον δεν εκτείνεται στο χώρο και επομένως δεν έχει κάποια θέση στο χώρο , και του οποίου η ουσιώδης δραστηριότητα είναι η σκέψη .

Η σύνδεση των δύο ουσιών γίνεται μέσω ενός αδένα στον εγκέφαλο , της επίφυσης .

Επομένως ο κάθε άνθρωπος αποτελείται από δυο ξεχωριστές ουσίες , από ένα μη – φυσικό νου και από ένα υλικό σώμα .

Κάθε μια από αυτές τις ουσίες μπορεί να υπάρξει ανεξάρτητα από την άλλη και από άλλα αντικείμενα .

Ο νους είναι ανεξάρτητος από το σώμα και είναι προσωρινά συνδεδεμένος μαζί του .

Κατά τον Descartes , το γεγονός ότι αυτές οι δυο ουσίες είναι τόσο διαφορετικές δεν τις εμποδίζει να διατηρούν αιτιακές σχέσεις μεταξύ τους .

Όταν κάποιο αντικείμενο ερεθίζει τα αισθητηριακά όργανα δημιουργείται κάποια νοητική κατάσταση όπως μια επιθυμία , μπορεί να θέσει το σώμα μας σε κίνηση για να επιτευχθεί κάποιος στόχος .

Όλες οι νοητικές μας καταστάσεις είναι καταστάσεις αυτής της μη – φυσικής ουσίας και ο πραγματικός μας εαυτός είναι αυτή η σκεπτόμενη ουσία .

Φιλικά

Κηφεύς

Ένα φαινόμενο, το οποίο πολλές φορές χαρακτηρίστηκε ως «παραφυσικό», είναι αυτό των «μελών- φαντασμάτων», η έρευνα του οποίου αποδεικνύει την εξέλιξη της νευρολογίας και επομένως της κατανόησης του ανθρώπινου εγκεφάλου (νου).

Περιστατικά με μέλη φαντάσματα έχουν εξεταστεί διεξοδικά από τις αρχές του 19ου αιώνα, που όμως αγνοήθηκαν απλά ως κλινικές παραξενιές ή ιατρικά αινίγματα με αποτέλεσμα να περάσουν σταδιακά στη σφαίρα του «παραφυσικού» .

Γιατί η αίσθηση ενός χεριού παραμένει στον νου του ασθενούς πολύ καιρό μετά την αφαίρεση του;
Γιατί ο εγκέφαλος δεν αποδέχεται απλώς την απώλεια, ώστε να «μορφοποιήσει» εκ νέου την εικόνα του σώματος;
Για την ακρίβεια μια νέα εικόνα του σώματος διαμορφώνεται, πράγματι, σε κάποιους ασθενείς .

«Μέλος-φάντασμα» ονομάζεται η υποκειμενική αίσθηση, μετά από ακρωτηριασμό, ότι το ακρωτηριασμένο μέλος εξακολουθεί να υπάρχει. Δηλαδή ο ακρωτηριασμένος εξακολουθεί να νιώθει το χαμένο μέλος, συχνά μάλιστα να νιώθει
έντονο πόνο στο μέλος αυτό. Δεδομένου ότι το μέλος δεν υπάρχει και, όπως έχει διαπιστωθεί, το φαινόμενο δεν οφείλεται στις νευρικές απολήξεις προς αυτό ούτε σε διέγερση των αντίστοιχων νωτιαίων οδών, η αντιμετώπιση του πόνου είναι αδύνατη.

Η διατήρηση της αισθητικότητας σε ένα μέλος για μεγάλο χρονικό διάστημα μετά τον ακρωτηριασμό του είχε επισημανθεί από τον δέκατο έκτο αιώνα από τον Γάλλο χειρούργο Ambroise Paré και δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι υπάρχει πλούσια παράδοση που αφορά το φαινόμενο αυτό.

Ορισμένοι ασθενείς ξυπνούν μετά την αναισθησία και όταν ενημερώνονται από τον γιατρό ότι το χ μέλος έπρεπε να θυσιαστή, δεν το πιστεύουν, γιατί εξακολουθούν να αισθάνονται την παρουσία του .

"Όταν ο Λόρδος Νέλσον έχασε το δεξιό του χέρι κατά την διάρκεια μιας ανεπιτυχούς επίθεσης κατά της Σάντα Κρουζ της Τενερίφης ένιωθε αναπόδραστο πόνο στο μέλος- φάντασμα, μαζί με την αλάνθαστη αίσθηση των δακτύλων .
Οι ψευδές αυτές αισθήσεις από το χαμένο του μέλος οδήγησαν τον Λόρδο να διακηρύξει ότι το μέλος φάντασμα ήταν «άμεση απόδειξη της ύπαρξης της ψυχής», πράγματι αν ένα χέρι μπορεί να υπάρχει μετά τον ακρωτηριασμό του για ποιον λόγο δεν θα μπορούσε ένας άνθρωπος να υπάρχει μετά την φυσική απώλεια του σώματος του;
Ο Λόρδος Νέλσον υποστήριξε ότι το συγκεκριμένο γεγονός αποδεικνύει ότι το πνεύμα είναι παρών πολύ καιρό μετά την αποβολή της περιβολής του" .

Ο διακεκριμένος γιατρός Silas Weir Mitchell χρησιμοποίησε πρώτος την έκφραση «μέλος- φάντασμα» μετά τον εμφύλιο πόλεμο .
Την εποχή εκείνη δεν υπήρχαν τα αντιβιοτικά και η γάγγραινα ήταν συχνή κατάληξη μετά από τραυματισμούς, οι στρατιώτες εκείνοι γύριζαν από τον πόλεμο μαζί με τα «φαντάσματα τους» και προκαλούσαν νέο κύκλο συζητήσεων για το τι θα μπορούσε να τα προκαλεί .

Από την εποχή του Weir Mitchell διατυπώθηκαν πολλές θεωρίες για τα «φαντάσματα», οι οποίες ήταν από υπέροχες έως ανόητες .
Μόλις πριν από 15 χρόνια σε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Canadian Journal of Psychiatry, υποστήριζαν την άποψη ότι τα φαντάσματα- μέλη απλώς προϊόν ευσεβούς πόθου, δηλαδή ότι ο ασθενής θέλει τόσο πολύ πίσω το χαμένο του μέλος ώστε τελικά βιώνει το «φάντασμα» .

Μια άλλη πιο διαδεδομένη ερμηνεία για το φάντασμα είναι πως οι νευρικές ίνες που διανέμονταν αρχικά στο χέρι, στο κολόβωμα συνθλίβονται και συστρέφονται (νεύρωμα), κάτι που τις κάνει να φλεγμαίνουν και να είναι ευερέθιστες .
Η κατάσταση αυτή παραπλανά ανώτερα κέντρα του εγκεφάλου με αποτέλεσμα ο ασθενής να πιστεύει ότι το μέλος που του λείπει βρίσκεται ακόμα στην θέση του .
Αν και υπάρχουν πολλά προβλήματα στην συγκεκριμένη θεωρία, οι περισσότεροι γιατροί εξακολουθούν να την ενστερνίζονται διότι περιέχει μια απλή και βολική ερμηνεία .

Σήμερα, η συνηθισμένη εξήγηση που δίνεται για το φαινόμενο «μέλος-φάντασμα», κυρίως με βάση τις εργασίες του Ramachandran (Ramachandran & Blakeslee), είναι ότι πρόκειται για ενεργοποίηση των εγκεφαλικών περιοχών όπου απεικονιζόταν το ακρωτηριασμένο μέλος. Η ενεργοποίηση αυτή προέρχεται από μέρη του σώματος που απεικονίζονταν σε παρακείμενες εγκεφαλικές περιοχές και, μετά τον ακρωτηριασμό, έχουν εκτείνει την περιοχή αντιπροσώπευσής τους στο φλοιό «καταλαμβάνοντας» την περιοχή του ακρωτηριασμένου μέλους εξαιτίας της έλλειψης διέγερσης από το μέλος αυτό.

Για παράδειγμα, επειδή το χέρι και το πρόσωπο αναπαρίστανται αισθητηριακά σε διπλανές περιοχές του εγκεφαλικού φλοιού, αν κοπεί το χέρι, τότε οι παρακείμενες νευρικές συνδέσεις από το πρόσωπο προς το φλοιό καταλαμβάνουν και την περιοχή του χεριού. Για κάποιο λόγο όμως, αντί να ερμηνεύονται ως αίσθηση προσώπου (όπου πράγματι ανήκουν) εξακολουθούν να αποδίδονται στο μέλος που λείπει. Η υπόθεση αυτή εξηγεί πολλά χαρακτηριστικά του φαινομένου του μέλους φαντάσματος, όχι όμως τον πόνο, ούτε και την επίμονη διατήρησή του, πολλές φορές για χρόνια μετά από τον ακρωτηριασμό.

Στο 2 μέρος μια ανάλυση από τον νευροχειρούργο Dr. Wilder Penfield με φωτογραφίες (ανθρωπάριο Penfield) για να κατανοήσουμε καλύτερα το φαινόμενο αυτό .

Πηγή: φαντάσματα στον εγκέφαλο «Ramachandran & Blakeslee»

quote:

---

Μια άλλη πιο διαδεδομένη ερμηνεία για το φάντασμα είναι πως οι νευρικές ίνες που διανέμονταν αρχικά στο χέρι, στο κολόβωμα συνθλίβονται και συστρέφονται (νεύρωμα), κάτι που τις κάνει να φλεγμαίνουν και να είναι ευερέθιστες .
Η κατάσταση αυτή παραπλανά ανώτερα κέντρα του εγκεφάλου με αποτέλεσμα ο ασθενής να πιστεύει ότι το μέλος που του λείπει βρίσκεται ακόμα στην θέση του .
Αν και υπάρχουν πολλά προβλήματα στην συγκεκριμένη θεωρία, οι περισσότεροι γιατροί εξακολουθούν να την ενστερνίζονται διότι περιέχει μια απλή και βολική ερμηνεία .

Σήμερα, η συνηθισμένη εξήγηση που δίνεται για το φαινόμενο «μέλος-φάντασμα», κυρίως με βάση τις εργασίες του Ramachandran (Ramachandran & Blakeslee), είναι ότι πρόκειται για ενεργοποίηση των εγκεφαλικών περιοχών όπου απεικονιζόταν το ακρωτηριασμένο μέλος. Η ενεργοποίηση αυτή προέρχεται από μέρη του σώματος που απεικονίζονταν σε παρακείμενες εγκεφαλικές περιοχές και, μετά τον ακρωτηριασμό, έχουν εκτείνει την περιοχή αντιπροσώπευσής τους στο φλοιό «καταλαμβάνοντας» την περιοχή του ακρωτηριασμένου μέλους εξαιτίας της έλλειψης διέγερσης από το μέλος αυτό.

---

Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.

Το βρίσκουμε δύσκολο να κατανοήσουμε πως έχει αιτιακές επιρροές πάνω σε φυσικά σώματα , και συγχρόνως επηρεάζεται από αυτά , μια ουσία εκτός χώρου , χωρίς μάζα και μορφή .

Αν δυο οντότητες έχουν αιτιακές σχέσεις τότε θέλουμε να μάθουμε το πώς επιτυγχάνεται η σχέση αυτή , δηλαδή , ποιος είναι ο αιτιακός μηχανισμός που την υποστηρίζει .

Χωρίς τη γνώση ή την πιθανότητα εύρεσης τέτοιου μηχανισμού η απλή υπόθεση της ύπαρξης κάποιας αιτιακής σχέσης δεν είναι εξηγητικά επαρκής .

Σε αντίθεση παρατηρούμε ότι η σύγχρονη νευροεπιστήμη παρέχει πολλές πληροφορίες για τον εγκέφαλο και για τον τρόπο με τον οποίο οι διάφορες νευρωτικές καταστάσεις επηρεάζουν και επηρεάζονται από τις νοητικές μας καταστάσεις χωρίς να υποθέτει την ύπαρξη κάποιας άϋλης ουσίας . Δηλαδή η επιστήμη έχει εξηγητικές επιτυχίες χωρίς να προτείνει μη – υλικές αιτίες .

Ο δυϊσμός όμως δεν μας επιτρέπει να κατανοήσουμε τα γεγονότα που μελετά η νευροεπιστήμη και η υπόθεση ότι υπάρχουν αιτιακές σχέσεις μεταξύ των δυο τύπων φαινομένων δεν προσφέρει κάποια εξηγητική βοήθεια .

Με άλλα λόγια , ο δυϊσμός δεν καταφέρνει να μας εξηγήσει πώς τα νοητικά φαινόμενα σχετίζονται με το σώμα και ως εκ τούτου δεν μας επιτρέπει να κατανοήσουμε τον νου ως μέρος της φύσης . Ο νους μέσα στα πλαίσια του δυϊσμού , παραμένει ένα μυστήριο .

Οι εξηγητικές αποτυχίες του δυϊσμού οδήγησαν στην δημιουργία υλιστικών θεωριών οι οποίες αντέδρασαν στις βασικές θέσεις του δυϊσμού .

Φιλικά

Κηφεύς

Κατά τον συμπεριφορισμό , οι νοητικές μας εκφράσεις δεν αναφέρονται σε κάποια εσωτερικά και ιδιωτικά συμβάντα ή καταστάσεις αλλά σε δημοσίως προσιτά και διυποκειμενικώς επαληθεύσιμα γεγονότα .

Πιο συγκεκριμένα , οι νοητικές έννοιες θα πρέπει να εξηγηθούν με αναφορές σε γεγονότα που αφορούν δημοσίως παρατηρήσιμη συμπεριφορά .

Μια συνέπεια της θέσης αυτής είναι ότι οι εσωτερικές νοητικές καταστάσεις δεν είναι αντικείμενα μελέτης από την ψυχολογία .

Όλοι οι οργανισμοί είναι μαύρα κουτιά των οποίων η εσωτερική δομή δεν μπορεί να ερευνηθεί .

Οι μόνες γενικεύσεις που μπορούμε να κάνουμε αφορούν τις συσχετίσεις μεταξύ ερεθισμάτων και αντιδράσεων .

Ο συμπεριφορισμός παρουσιάζεται στις δυο ακόλουθες μορφές : τον οντολογικό συμπεριφορισμό και τον φιλοσοφικό συμπεριφορισμό.

Άλλες θεωρίες για τη Φύση των Νοητικών Φαινομένων είναι : Η θεωρία Ταυτότητας Τύπων (ΘΤΤ) , ο Αναγωγιστικός Υλισμός (ΑΥ) , ο Εξαλειπτικός Υλισμός και ο Λειτουργισμός τον οποίο θα εξετάσουμε λεπτομερέστερα στη συνέχεια .

Φιλικά

Κηφεύς

Το πλαίσιο αυτό διαμορφώθηκε από την δημιουργία των υπολογιστών και την ανάπτυξη του χώρου της τεχνητής νοημοσύνης κατά το δεύτερο ήμισυ του αιώνα μας.

Σύμφωνα με τον λειτουργισμό, η θέση της ΘΤΤ (Θεωρίας των τύπων) ότι οι νοητικές καταστάσεις είναι λανθασμένη διότι δεν έχουμε λόγους να πιστεύουμε ότι για την ύπαρξη νοητικών καταστάσεων πρέπει αναγκαστικά να υπάρχουν εγκέφαλοι.

Είναι δυνατόν να υπάρχουν όντα ή αντικείμενα , π.χ. οι υπολογιστές , τα οποία είναι φτιαγμένα από διαφορετικά υλικά , όπως το πυρίτιο , αλλά παρά ταύτα να έχουν νοητικές καταστάσεις .

Για τον λειτουργισμό η υλική υπόσταση ενός οργανισμού δεν είναι τόσο σημαντικό για την ύπαρξη των νοητικών καταστάσεων.

Ο λειτουργισμός στις διάφορες εκδοχές του υποστηρίζει δυο βασικές θέσεις:

α) υπάρχουν τουλάχιστον δυο επίπεδα περιγραφής των νοητικών φαινομένων. και
β) τα νοητικά φαινόμενα πραγματώνονται με πολλαπλούς τρόπους.

α) Δύο επίπεδα περιγραφής

Κατά τον λειτουργισμό οι άνθρωποι είναι σαν τους υπολογιστές εφ’όσον και τα δυο συστήματα μπορούν να περιγραφούν ως έχοντα τουλάχιστον δυο επίπεδα περιγραφής, το λειτουργικό και το φυσικό .

Στο λειτουργικό επίπεδο περιγράφουμε τις νοητικές καταστάσεις με όρους που αφορούν τις σχέσεις τους με εισροές (inputs) , εκροές (outputs) και άλλες νοητικές καταστάσεις του φυσικού υπόβαθρου που υποστηρίζει τις λειτουργίες αυτές .

Η αναγνώριση δυο επιπέδων περιγραφής των νοητικών φαινομένων είναι ανάλογη με την ύπαρξη δυο επιπέδων ανάλυσης των υπολογιστών , το λογισμικό επίπεδο (software) και το φυσικό επίπεδο (hardware) .

Η περιγραφή του λογισμικού αφορά την ροή και την επεξεργασία των πληροφοριών στη μηχανή . Δηλαδή οι νοητικές μας λειτουργίες είναι το ίδιο όπως ένα πρόγραμμα στον υπολογιστή , δηλαδή υπολογιστικές επεξεργασίες συμβόλων .

Αυτές όμως δεν μπορούν να υπάρξουν χωρίς να είναι ενσωματωμένες σε κάποιο υλικό αντικείμενο .

Στη δική μας περίπτωση οι νοητικές διαδικασίες ενσωματώνονται στον εγκέφαλο ενώ στον υπολογιστή οι υπολογιστικές διαδικασίες ενσωματώνονται στα διάφορα υλικά εξαρτήματα που αποτελούν τη μηχανή του υπολογιστή.

Η περιγραφή του φυσικού επιπέδου στον άνθρωπο αφορά τις λειτουργίες του εγκεφάλου ενώ στον υπολογιστή αφορά τις διασυνδέσεις μεταξύ των διαφόρων εξαρτημάτων του στη γλώσσα της μηχανικής .

Σύμφωνα με αυτή την αντίληψη οι νοητικές ιδιότητες δεν είναι ούτε συμπεριφοριστικές ιδιότητες ούτε φυσικές ιδιότητες αλλά είναι λειτουργικές ιδιότητες .

Αυτό που μετράει είναι αυτό που μπορούν να κάνουν αυτές οι ιδιότητες και δεν διαφέρουν από τις ιδιότητες που χαρακτηρίζουν λειτουργικά είδη όπως τα πιόνια στο σκάκι , τις βαλβίδες κλπ.

Δηλαδή ένα αντικείμενο έχει την ιδιότητα να είναι ένας πύργος επειδή έχει κάποιο λειτουργικό ρόλο να παίξει στο παιχνίδι του σκακιού σε σχέση με τα άλλα πιόνια τα οποία και αυτά έχουν κάποια συγκεκριμένη λειτουργία και αυτός ο ρόλος συνίσταται στο να επιτρέπεται να κάνει μόνο κάποιες συγκεκριμένες κινήσεις .

Ο ρόλος είναι που κάνει τον πύργο αυτό που είναι και όχι από το τι είναι φτιαγμένο , η φυσική του δομή .

Κατ’αναλογία, αυτό που κάνει μια νοητική κατάσταση είναι αυτό που είναι ο λειτουργικός της ρόλος.

Φιλικά

Κηφεύς

β) Η πολλαπλή πραγμάτωση και η σχετική ανεξαρτησία της ψυχολογίας.

Τα νοητικά είδη πραγματώνονται από φυσικά είδη .

Η σχέση αυτή είναι πολύπλοκη διότι επιτρέπεται η πολλαπλή πραγμάτωση των νοητικών ειδών από τα φυσικά είδη .

Μια σκέψη π.χ. "η Αθήνα είναι η πρωτεύουσα της Ελλάδας" μπορεί να παρουσιασθεί στο ίδιο άτομο σε διαφορετικά χρονικά σημεία , ή σε διαφορετικά άτομα ή σε οργανισμούς που ανήκουν σε διαφορετικά βιολογικά είδη , χωρίς να πραγματώνεται στον ίδιο τύπο νευρωνικής κατάστασης .

Αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό το οποίο παρουσιάζεται και στις λειτουργίες άλλων τεχνητών αντικειμένων , π.χ. στις βαλβίδες .

Με άλλα λόγια, η πολλαπλή πραγμάτωση των νοητικών φαινομένων επιτρέπει την ύπαρξη οργανισμών ή αντικειμένων τα οποία δεν είναι φτιαγμένα από τα ίδια υλικά αλλά έχουν νοητική ζωή .

Επομένως , επειδή τα ψυχολογικά είδη πραγματεύονται με πολλαπλούς τρόπους δεν μπορούν να ταυτιστούν με τα φυσικά είδη όπως υποστηρίζει η ΘΤΤ (Θεωρία των τύπων) .

Το μεθοδολογικό αποτέλεσμα αυτής της θέσης είναι ότι η ψυχολογία μπορεί να συνεχίσει το επιστημονικό της έργο παραμένοντας ανεξάρτητη από τις νευροεπιστήμες , εντοπίζοντας την έρευνα της στο λειτουργικό επίπεδο .Ο λειτουργισμός λαμβάνει διάφορες μορφές .

Οι σημαντικότερες από αυτές είναι δύο : Ο λειτουργισμός της μηχανής Turing και ο λειτουργισμός των ανθρωπίσκων .

Φιλικά

Κηφεύς

Βασικά φιλοσοφικά ζητήματα εγείρονται εντός και γύρω από τη γνωσιακή επιστήμη και συγκεκριμένα στο αν η επιστήμη μπορεί εκ προοιμίου να εξηγήσει τη σχέση ανάμεσα στο νου και το σώμα .

Η επιστήμη μπορεί να μας πει πολλά για την οπτική αντίληψη . Το φως αντανακλάται από ένα αντικείμενο και διαπερνά το χώρο μέχρι να φθάσει στον αμφιβληστροειδή .

Απορροφώνται φωτόνια και ενεργοποιούνται νευρώνες που στέλνουν σήματα στον εγκέφαλο , τα οποία εξαρτώνται από τις σχετικές συχνότητες και τη σχετική ένταση του ερχόμενου φωτός στα διάφορα σημεία του αμφιβληστροειδούς .

Τα σχήματα μεταβάλλονται βάσει αυτών των δεδομένων και αυτά που διακρίνονται στον έναν αμφιβληστροειδή σχετίζονται με τα σχήματα στον άλλο .

Ακολουθεί περαιτέρω επεξεργασία μέχρι που , παρακάμπτοντας τις λεπτομέρειες της διαδικασίας , σε ένα κρίσιμο σημείο αποκτάται συνειδητή οπτική εμπειρία συνοδευόμενη από αντιλήψεις για το περιβάλλον .

Αν και αποκτούμε ολοένα καλύτερη κατανόηση των διαφόρων σταδίων αυτής της ακολουθίας (Marr 1982) , δεν γνωρίζουμε σε ποιο ακριβώς σημείο το πλήθος των ενεργοποιημένων νευρώνων επιδρά στη συνείδηση και στις πεποιθήσεις , ούτε γνωρίζουμε επακριβώς πώς πραγματοποιείται αυτό το αποτέλεσμα .

Στην πραγματικότητα η ερώτηση ίσως είναι :

Θα μπορέσουμε ποτέ να καταλάβουμε πώς τα νοητικά φαινόμενα μπορούν να αναδυθούν από καθαρά φυσικές διαδικασίες ; (Popper και Eccles 1977) .

Ωστόσο , πολλοί πιστεύουν ότι τα νοητικά φαινόμενα αποτελούν μια ειδική κατηγορία των φυσικών φαινομένων .

Ο ακραίος συμπεριφορισμός αντιπροσωπεύει μια μορφή που μπορεί να πάρει αυτή η άποψη υποστηρίζοντας ότι τα νοητικά φαινόμενα είναι συμπεριφορικές προδιαθέσεις και τάσεις .

Σύμφωνα μ’αυτή την άποψη , ένας πόνος στο μεγάλο δάχτυλο του ποδιού έγκειται σε ένα σύνολο τάσεων να το φροντίζουμε με διάφορους τρόπους , όπως η τάση να αντιδρούμε έτσι ώστε να το τραβάμε σε ακραίες θερμοκρασίες ή σε πίεση καθώς κι’η τάση να παραπονιόμαστε γι’αυτό .

Παρόμοια η πεποίθηση ότι πρόκειται να βρέξει έγκειται σε προδιαθέσεις να φερόμαστε σαν να πρόκειται να βρέξει όπως για παράδειγμα η τάση να μείνουμε μέσα ή κάτω από σκεπή κι’η τάση να πάρουμε ομπρέλα ή να φορέσουμε ένα αδιάβροχο στην περίπτωση που βγούμε έξω [ (Morris 1946) ] .

Αυτή η απλή μορφή συμπεριφορισμού φαίνεται πολύ ακραία . Οι προτεινόμενες αναλύσεις δεν αποφέρουν καρπούς .

Μπορεί μα πιστεύουμε ότι θα βρέξει χωρίς να έχουμε την τάση να πάρουμε ομπρέλα όταν βγούμε έξω γιατί μπορεί να θέλουμε να βραχούμε . Μπορεί να πονάει το δάχτυλο του ποδιού μας χωρίς να έχομε την προδιάθεση να παραπονεθούμε ή να το τραβήξουμε γιατί μπορεί να μας χαρακτηρίζει το σπαρτιάτικο ήθος μη δείχνοντας έτσι κανένα σημάδι για το τι αισθανόμαστε (Putnam 1980) .

Πολλοί κριτικοί θα αντετίθεντο εκφράζοντας μεγαλύτερη αμφισβήτηση απέναντι στον συμπεριφορισμό , ο οποίος τονίζει την εξωτερική πλευρά του νοητικού .

Σύμφωνα μ’αυτούς τους κριτικούς , οι νοητικές καταστάσεις και διαδικασίες δεν είναι συμπεριφορικές προδιαθέσεις , αλλά εσωτερικές καταστάσεις και διαδικασίες υπεύθυνες για σχετικές συμπεριφορικές προδιαθέσεις .

Τώρα φαίνεται καθαρά ότι οι καταστάσεις και διαδικασίες που πραγματοποιούνται στον εγκέφαλο είναι υπεύθυνες για συμπεριφορικές προδιαθέσεις .

Έτσι ο μόνος τρόπος με τον οποίο οι νοητικές καταστάσεις και διαδικασίες μπορούν να οδηγήσουν σε συμπεριφορικές τάσεις συνίσταται στην ομοιότητά τους με τις βαθύτερες φυσικές καταστάσεις και διαδικασίες που είναι υπεύθυνες για τις συμπεριφορικές αυτές προδιαθέσεις .

Εάν X = Z και Y = Z , τότε X = Y .

Εάν ο πόνος συνεπάγεται ό,τι προκαλεί τη συμπεριφορά του πόνου και (υπεραπλουστεύοντας τα πράγματα) , η ενεργοποίηση των ινών C συνεπάγεται ό,τι προκαλεί τη συμπεριφορά του πόνου , τότε ο πόνος συνεπάγεται την ενεργοποίηση των ινών C (Lewis 1966).

Φιλικά

Κηφεύς